Posts in de categorie « In het nederlands»:

mrt 27 2011

HuilB-A-B-E

Itsie Bitsie Boe, een mens die niet kan zingen als rijkste zanger. Er valt iets voor te zeggen, dat dit erg is:

Niet Koen Wauters maar Gert Verhulst is de rijkste Vlaamse zanger. Met zijn sprekende hond Samson is ‘Gertje’ vlot 6,6miljoen euro waard. ‘En dat is dan nog een zeer voorzichtige waardering’, zegt financieel auteur Thierry Debels, die in een nieuw boek een top 100 samenstelt van onze rijkste zangers.
De top tien

1. Gert Verhulst 6.600.000
2. Koen Wauters (Clouseau) 5.000.000
3. Helmut Lotti 3.800.000
4. Chris Van den Durpel 3.500.000
5. Walter Grootaers 3.200.000
6. Urbanus 2.700.000
7. Danny Verbiest (ex-Samson) 2.500.000
8. Kris Wauters (Clouseau) 2.450.000
9. Patrick Busschots (platenbaas ARS) 2.300.000
10. Dani Klein (Vaya Con Dios) 2.200.000

Niet slecht, maar het kan erger. Bijvoorbeeld volgend jaar, als dit iets wordt:

Stel u gewoon even voor dat via B-A-B-E volgend jaar de blondheden genaamd Tanja Dexters, Lesley-Ann Poppe en het derde niet nader genoemde stekkebeentje (Griet Vanhees, presentatrice op ROB-tv) volgend jaar in die ranglijst zouden prijken.
Aj moe kak’n, moe je kak’n, dat is waar, maar moest dit kutlied nu echt?
Gertje, kom terug met uw tekkel, alles is al vergeten en vergeven.


mrt 26 2011

Redelijk slecht, maar het kon erger

Ik ga maar eens een boek schrijven.

Want dat wordt hier stilaan vervelend, al die mensen die vragen wanneer ik nu eindelijk eens een boek ga schrijven, en dan te moeten antwoorden dat ik dat ooit nog wel eens doe, misschien, om ervan af te zijn.

Wat redelijk slecht is, maar het kon erger. Bijvoorbeeld als ik een boek geschreven had en dan in Reyerslaat of de Laatste Show of op de Regionale Omroep zou moeten antwoorden waarom, zoals ze vragen aan al die schrijvers die daar zitten waarom heeft u dit boek geschreven, en die schrijvers weten dan het antwoord omdat ik iets wilde vertellen over dit of dat, en de interviewer dan moeiteloos overgaat naar vragen over dit of dat en er een razend interessant gesprek volgt dat de mensen in horden naar de boekenwinkel doet trekken. Maar dat ik dan het antwoord niet zou weten, in Reyerslaat of de Laatste Show of op de Regionale Omroep, want ik zou het bij God niet weten waarom ik een boek zou schrijven behalve om van de vragen van mensen af te zijn en daar dus met mijn mond vol tanden zou staan en dan schaapachtig zou moeten lachen en mij diep schamen, live of in uitgesteld relais in Reyerslaat of de Laatste Show, of op de Regionale Omroep. En daar niet echt gelukkig van zou worden.

Het boek gaat heten “Redelijk slecht, maar het kon erger”. Wat al redelijk slecht is, maar wellicht nog erger kan. Ik werk eraan.


mrt 20 2011

In de Wulf

Als Kobe Desramaults (nog) niet naar Gent komt, dan gingen wij maar naar Kobe Desramaults. In Heuvelland, Dranouter. West-Vlaanderen met reliëf. In de Wulf.

In de Wulf In de Wulf

Hapjes vooraf: Granen en kruiden, Rode biet, een smoutebol gemaakt van gerookte ui, gepekelde knolselder. En dan, aan tafel, nog een heerlijk hapje van Noordzeekrab met krielaardappeltjes in karnemelksaus.

In de Wulf In de Wulf

Coquille met postelein en raapjes (links) – acheraf bekeken het geslaagdste gerecht – en oester in weisaus met koolscheuten, veldkers en mosterdgraan (rechts) – de oester ging verloren in de andere smaken.

In de Wulf

Een minuut of vijf tussen elke gang. Dat ging vooruit. Noorzeetong met kuit en warmoes (lekkere tong, maar de kuit niet aan mij besteed) en daarna een Nieuwspoortse zeekat (een soort mini-inktvisje) met assen. De inkt van het inktvisje kleurt de saus en broodkruim chocoladebruin.

In de Wulf

Hopscheuten met laurier (mijn eerste keer hopscheuten met laurier, ever, en mogelijk mijn laatste) en scheermessschelpen met geroosterde winterprei (mijn eerste keer scheermesschelpen met geroosterde winterprei, en wellicht mijn laatste) en daarna haverwortel (eindelijk een vergeten groente die echt vergeten was – schorseneerachtig) met geitenkaas en zevenblad (mijn eerste keer haverwortel met geitenkaas en zevenblad, maar hopelijk niet mijn laatste).

Daarna de eerste, en enige keer, vlees uit het hele menu, met een stukje lamsbuik en -nek, met daslook en “in hooi gegaarde” knolselder. Yum. Yum. Yum.

In de Wulf In de Wulf

En dan nog een stuk of wat dessertjes. Iets met melk, en iets met rode biet en rozebottel op chocoladekruimels en op het laatste nog peer-rolletjes met een sorbet van veldzuring.

En de conclusie dat het waar is wat hij op de website zegt: “De menu’s van Kobe Desramaults zijn een gesofisticeerde synthese van de smaken van zijn roots en de technieken van vandaag. ‘Aardse’ ingrediënten krijgen van Kobe vaak een prominente plaats, evenals schaal- en schelpdieren. Hij combineert ze op verrassende wijze, zonder te choqueren. Zolang er maar ‘logica’ in de gerechten zit en de mensen het lekker vinden!“. Niks van gelogen. Fantastische keuken ook. Qua sfeer en inrichting ook bijzonder geslaagd.

Maar ook: te veel groene sausjes, en iets te veel “in hetzelfde repertoire”. En waar de gerechten echt wel “sterrenniveau” waren, waren de desserten dat niet.

En binnenkort komt Kobe Desramaults dus naar Gent. De Vitrine gaat dat heten. In de buurt van het Glazen straatje. “In de Wulf een vrouw, de Vitrine een maîtresse“, zegt hij in de teaser hieronder. Van “in de wulf” naar “in het wufte” dus. Feest.


mrt 16 2011

Ge gaat nog van mij horen

En dat van dat ge nog van mij gaat horen, bedoel ik niet zozeer in figuurlijke zin, dat ik het nog ver ga schoppen, want verder dan het nu en dan een deuk schoppen in een pakje boter en daarbij jammerlijk falen reiken mijn ambities niet meer.

Maar letterlijk. Dat ik sinds vandaag minstens zoveel dB produceer als Michael Schack op zijn drums ten strijde tegen het geluidsdecreet. En wel met behulp van dit hulpmiddel:

Eliet Major hakselaar/houtversnipperaar/wood chipper

Een hakselaar. Niet ter ere van de Oscaroverwinning van The King’s Speech, over hakkelaar George, wel ter ere van de uit de hand lopende situatie inzake takken in onze tuin, en het versnipperen van deze takken tot kleine houtdeeltjes in het bijzonder.

En nog een goeie ook (zo denk ik na de eerste dagen, maar als u inzake het merk ELIET en het type Major, of de verkoper Kumetko in Melle andere ervaringen heeft, ik hoor het graag, nu kan ik hem nog terugbrengen).

Ik had al een electrisch geval dat ook tot houtversnipperen uitnodigde, maar daar was de lol altijd snel van af: een motor op electriciteit is sowieso minder krachtig dan eentje op benzine en liep in mijn geval dan ook voortdurend vast, soms zelfs bij takjes die zelfs met veel goeie wil slechts als twijgjes. Wordt vervolgd op Ebay.

En hield ik hier zelf nog ooit pleidooien inzake de rust van het platteland, dan doe ik inzake het sporadisch versnipperen van het teveel nu dus lustig en gemotoriseerd mee. Integratie FTW. Met oordoppen.


mrt 8 2011

Een blogpost over QR-codes

Inleiding, waarin enig scepticisme wordt geuit over het fenomeen der QR-codes

QR Code Temporary Tattoo SCANS!!!

Of het nog iets gaat worden, met de QR-code? De meningen daarover variëren immers nogal: sommigen zeggen dat het de novelty-hype niet gaat overleven, anderen dat nooit het een hype wordt en eigenlijk geen novelty was.
En dan zijn er nog degenen die er wél in geloven. In de adverteer-wereld bijvoorbeeld, denkt men haast van wel.
Meer en meer zie je dus op affiches in de stad en op papieren advertenties die opvolger van de streepjescode opduiken.

Boodschap aan de consument: haal NU uw smartphone boven (hij is peperduur en u dan heeft u hem voor iets), start NU een applicatie op die met de QR-code in kwestie om kan (of erger nog, download er eerst eentje in de appstore van uw OS), richt je phone NU op de QR-code in kwestie (beef niet, vriend), druk NU af (of hoe heet dat op smartphones als ge een foto neemt), laat de applicatie de foto NU ontcijferen, wacht NU een momentje tot je phone weet of er edge of 3G of een wifi-netwerk in de buurt is en kijk NU (of afhankelijk van de snelheid van het vorige) naar een al dan niet voor mobiel gebruik geoptimaliseerde webpagina die je meer vertelt over hetgene waar de QR-code op hing.

Middenstuk, waarin een paar fijne voorbeelden van QR-codes worden naar voor geschoven

Maar dat neemt niet weg dat er ondertussen wel fijne dingen mee gebeuren. In Japan bijvoorbeeld, is een begrafenisondernemer begonnen met het verwerken van QR-codes in grafstenen. Op die manier kunnen passanten info opvragen over het leven van wie er daaronder ligt te ontbinden. Bonus voor het kerkhoftoerisme. Het leven herleid tot URL. Gij zijt wie gij waart op het web. De archeoloog der toekomst graaft Geocities en Farmville op.

Of neem nu mijn vrienden van AXA (ik zeg nu wel vrienden, meer dat is eerlijk gezegd wel een beetje opportunistisch: de lening van mijn huis loopt immers nog een jaar of 20 bij deze Fransen, en ge weet nooit weet of dit gebaar van vriendelijkheid in die 20 jaar niet ooit van pas komt). Die gaan er voluit voor. Vorige maand bijvoorbeeld hingen ze in de Brusselse Dansaertstraat een gigantische QR-code, opgebouwd uit verfpotten, ter gelegenheid van Batibouw. En deze maand doen ze nog straffer, niet meer alleen met een QR-code dus, maar met een tv-spot met daarin een QR-code die de rappe flitser een vervolgfilm op de tv-spot laat ontdekken. En dat alles dan weer om reclame te maken voor een iphone app (de andere bleeding edge der marketing du moment). Hoeveel hipper kunt ge worden?


Of, nog in Brussel, een poepsimpel maar toch fijn initiatief om bij monumenten een QR-code voor toeristen op te hangen. Klik, bzzz, en je hebt meteen meertalige informatie over het monument/museum in kwestie, openingsuren, sluitingsdagen en the lot.

Slot, waarin een manier wordt geopperd hoe QR-codes interessanter zouden gemaakt kunnen worden. User Generated.

Toepassingen genoeg dus, misschien wordt het toch nog wat. Als er maar toepassingen genoeg bedacht worden. En waarom zouden wij, consumenten, dat niet zelf doen? QR-sabotage, het kan.

Benodigdheden: een meetlat, een computer, een printer, een papier, schaar en plakband, stapschoenen.
Werkwijze:

  • men lope langs een monument met een langs de openbare weg zichtbare QR-code (bvb. Manneken Pis),
  • men mete de grootte van de QR-code die er op hangt (5 op 5 cm),
  • men begeve zich naar zijn computer, onderwijl een snoodaardige boodschap bedenkend (Manneken Pis g0t Hax0rd!!!)
  • men make een QR-code die leidt naar bovengenoemde snoodaardige webpagina (piece of cake via http://www.qurify.com/nl/ )
  • men downloade deze QR-code, en printe ze op formaat van de eerder gemeten grootte (5 x 5 cm dus)
  • men knippe deze QR-code uit, en doet plakband rondom
  • men begeve zich terug naar het monument in kwestie
  • men plakke de snoodaardige QR-code met plakband mooi recht over de reeds bestaande
  • (optionele stap) men installere zich op een terrasje aan de overkant tot er eens toerist de QR-code gebruikt (let wel: dit kan duur worden, en zat).
  • (optionele stap) men gaat de weken nadien nog eens regelmatig terug langs het monument om te zien hoe lang het duurt eer men dit ontdekt
    (enkele tips voor langere levensduur: de QR-code laten leiden naar een webpagina die redelijk goed gelijkt op degene die de toeristische dienst in gedachten had. Plastifiëren.)

Have fun.


mrt 5 2011

Imagine a jump

Kroost, karnaval, vleugelkes en een cape. Wij kunnen vliegen, papa.

... af

Een foto die op deze blog wellicht niet was gepasseerd, ware het niet dat ik gisteren per toeval ook nog op de perfecte soundtrack ervoor stootte. Een mash-up, van “Jump” van Van Halen en “Imagine” van John Lennon. Imagine a jump.

Imagine-a-jump-john-lennon-vs.-van-halen by jackstanleywp

Het kan met vleugelkes van witte wol. Het kan met een zorro cape van niet-parachute stof. Het kan ook zonder.
Als je maar blijft dromen. Blijft proberen.


feb 26 2011

En dan nu met ondertitels

Automatic captions op YouTube. Klonk niet zò slecht als idee. Omdat het ondertitelen van video’s een beestig werkje is, waarom de computer het werk niet laten doen? Alles wat via stemherkenning op woorden lijkt gaat in de ondertitels. Beta, maar ze worden almaar accurater, claimen ze. Toegankelijkheid FTW. Right.

Een paar voorbeelden uit de trailer van de film “Bad Teacher” (een film in aantocht deze zomer, met Cameron Diaz en Justin Timerlake, over een “Teacher who doesn’t give a F***“.
Die zoals elke zelfrespecterende film z’n trailer op YouTube zet, er vervolgens weer afhaalt en op Facebook plaatst zodat je hem nog alleen kan zien als je de film al “liket” en dan door de rest van de internetgemeenschap maar terug op YouTube wordt gezet en tegen de tijd dat u dit leest daar wellicht alweer verwijderd is).

Cameron Diaz die door een leerlinge betrapt wordt op het roken van een joint en reageert met “No, it’s medicinal marihuana“, wordt in het YouTube-captionees:

Bad Teacher - what Youtube captions

Are – You – Fucking – Kidding – Me ?” (nadrukkelijker uitgesproken kunt ge ze niet vinden), wordt:

Bad Teacher - what Youtube captions

From now on, my full-time job is finding a man who will take care of me“, luidt:

Bad Teacher - what Youtube captions

In de film luidt haar repliek op “I love it how his eyes sparkle when he smiles”, “I wanna sit on his face“. In het Youtubistaans gaat dat:

Bad Teacher - what Youtube captions

En als ze de man op wie ze verliefd wordt probeert af te raden te vallen op een andere vrouw, gaat het in de film van “She hates cock“. Edoch, zegt de caption:

Bad Teacher - what Youtube captions

Afijn, you get the picture. Of – in ’t geval je slechthorend of doof bent en op deze captions aangewezen – you don’t get the picture.
En dan ben je nog beter af dan de niet-engels-beheersende slechthorende medemens die dit zootje ook nog eens door de zootjesmolen van “Translate captions” moet gooien. Want dat voegt nog een “layer of incomprehensability” toe.

Enkel te vergelijken met iemand die voor duiding bij de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren geheel is aangewezen op een uitleg van Carl Decaluwé.

Stemherkenning, in 2011. 10 jaar na Lernout en Hauspie. En nog altijd een farce?


feb 23 2011

De voordelen van homoseksualiteit

“Homoseksualiteit is een evolutionair voordeel”. Niet dat ik persoonlijke ambitie in die richting heb, maar het is mijn conclusie na de gebeurtenissen van gisteren. Ik verklaar, en begin met een bekentenis.

Dat ik gisteren twee beesten heb doodgedaan. Gekeeld. Een orgie van bloed en geweld maar zonder die andere dingen die bij een geslaagde orgie te pas komen.

Om wat voor beesten ging het? Hier zie, die voorste, dat grijze, die was er bij.

De 3 kuikens / juli 2010

Waarbij ik uw verontwaardiging als een molensteen om mijn nek voel hangen, en dus maar bijzet dat dit een foto is van het gekeelde sujet zoals het er uit zag deze zomer, toen het nog maar een week of 4 oud was. En u dus moet weten dat het er ondertussen al was gaan uitzien als links op deze foto:

Ons kippenhok

Waarmee u ook kennis gemaakt heeft met het tweede slachtoffer van mijn moordpartij (Dat begint hier van langsom meer te lijken op de eerste afleveringen van De Ronde: er worden meer en meer karakters voorgesteld zonder dat u er een ander verband dan het samenkomen in een blogpost/tijdens de ronde van Vlaanderen in kan ontdekken. Maar ook daar hoop ik op beterschap), maar steeds niet veel wijzer bent geworden.

Wel, dat komt zo. Voor het eerst in ons kippehoudersbestaan hadden wij dit jaar kuikens. Drie, en alle drie groot gekregen. Leuk, echt. Tot bleek dat twee van deze drie geen broedgrage legfabriekjes waren, maar wel haantjes. Laten we ze voor het gemak Gerrit en Jan de Cock noemen (of zouden we dat wel doen, op die manier begint het van langsom meer te lijken op een aflevering van Basta, dat mensen het moeilijk hebben dingen dood te doen die een naam hebben en zo). Enfin, in totaal drie hanen in het kot dus.

Niks op tegen, dachten we, plaats genoeg. De oude haan was de baas, de twee jonge haantjes kenden hun ondergeschikte plaats. Maar het jonge volk morde. En begon stapje per stapje opdringeriger te worden. De opperhaan hield het niet meer onder controle (dat begint hier van langsom meer te lijken op de toestand in Egypte, met een dictator die niet van wijken weten wilde. En u weet hoe dat gaat met dat soort dictators, lang lijkt alles onder controle, de schrik regeert, tot op een dag de schrik plots op is en het hele dictatorkaartenhuis in elkaar stuikt). Ondertussen leurden wij al eens met onze haantjes bij vrienden en kennissen… Maar een haan dat raak je aan de straatstenen of zonder license to kill it echt niet kwijt. Het evolutionair nadeel der kukeleku en de cocq au vin en zo. Zonder succes dus.

De kippen werden meer en meer geterroriseerd. De jonge haantjes zaten voortdurend op de loer om er eentje te pakken, de oude haan moest constant tussenbeide komen om het jong grut weg te jagen.
Tot gisteren dus. Had de oude haan een slechte dag? Hadden de jonge haantjes besloten dat dit de “day of departure” was? Hing er lenteschoonmaak in de lucht? Feit is dat het een hanengevecht werd.

En we ’s avonds dus bleken te beschikken over drie verfromfraaide, bloedende, gewonde, uitgeputte hanen. Ze moeten de hele dag gevochten hebben. En we dus maar besloten dat dat ook geen doen was. Ik pikte er twee uit (de twee meest gewonde, meest verfromfraaide, meest bloedende en meest gewonde, te weten Jan De Cock en de oude haan), nam het scherpste mes dat ik kon vinden en sneed ze de keel door. Ook de eerste keer dat ik zo iets deed, en ik leerde er alleszins uit dat als ik ooit een massamoord ga plegen, een keukenmes en kelen niet the weapon and method of choice gaan zijn. It was a tough job and somebody had to do it. Taai, jom. Afijn, schup in de grond en zand erover, dood en verderf.

Kijk, en nu komen we terug tot die homoseksualiteit uit de inleiding van dit alles. Stel dat Gerrit en Jan de Cock nu eens niet belust waren geweest op domme kipjes, maar belust op elkaar? Homohaantjes. Dan was er toch geen probleem geweest.

Dan had dit hele Khadafiaanse bloedbad toch vermeden kunnen worden? Een stelletje homobroertjes in de wei, een groepje alfahaan met kipjes in de wei. Iedereen gelukkig en tevree. Leven en nog lang en gelukkig laten leven.
Ze hadden naar hartelust kunnen vogelen (kippen – vogelen – vogels, i’m on repeat), hun hanehok keischattig kunnen inrichten, megatoffe kipparty’s kunnen geven, pluim- en verenadvies voor onzekere dames kunnen verschaffen en zo meer. Ze hadden gelukkig kunnen zijn. Samen. Het heeft niet mogen zijn.

Hun homoseksualeit had een evolutionair voordeel kunnen zijn. Maar het draaide uit op het het evolutionair nadeel van de testosteron en het haantjesgedrag. Voor wie de film zag, Rundskop all over, in een weitje in Balegem.


feb 19 2011

Koken met Twitter

Een van de leukere aspecten van Twitter is hoe d’r uit het niets soms iets ontstaat. Vlaanderen(s grapjurken) in Actie. The sillyness of the crowd. Bij internationaal opgepikte #hastags niet meer te reconstrueren of volgen, maar in het vlaamsbelgische twitterwereldje gaat dat nog net:

Het begint met iemand met een ingeving
Instant kassucces: soft-erotische kookprogramma’s. De Naaktste Hobbykok Van Vlaanderen, Komen & Eten, Keukendellen,… Kassa!

En een paar die reageren
@mbaeten Je vergeet Masterslet.

@__Mart_ Dat kan ook moeiteloos omgeturnd worden naar Meesterchef & Slaafjechef. Zonder Peter Goossens liefst.

@mbaeten the naked chef? #Erotischkookprogramma

Waarmee de hashtag geboren is
@inebenzine 1000 seconden, 10 cc #erotischkookprogramma

Waarna er ook anderen in de ring stappen (ja, ik beken schuld)
@inebenzine Wie is de chef? #rtl #bdsm #erotischkookprogramma

Mondfol #erotischkookprogramma

@inebenzine Ik hoop dat ze niet zover gaan als Two Hairy Bikers one Cup. Op Njam ik bedoel Beuaark. #erotischkookprogramma

"Dagelijkse Kost" wordt "Vanavond Niet Schat" #erotischkookprogramma

heston blumentahl in search of erection #erotischkookprogramma

in de lijste #erotischkookprogramma’s: Komen in het eten; Plat prefere; De beste hobbyfok van vl; etc..

"Lekker in die van ons" #erotischkookprogramma (liefst wel met een ander duo dan deze 2 http://youtu.be/Jw2O0NqiIfM )

En de originele inval-hebber zich vertwijfeld afvraagt waar hij aan begonnen was
Nu weet ik hoe dokter Frankenstein zich voelde… #erotischkookprogramma #Ivecreatedamonster

Als u mij collectief ontvolgt omwille van #erotischkookprogramma dan begrijp ik dat ten volste.

Maar de geest is dan al uit de fles, natuurlijk
#erotischkookprogramma Hof van Cleavage

Pure G (starring Sergio He-man) #erotischkookprogramma

#erotischkookprogramma Kom chez soi

Ik kijk naar vtm, naar een kookprogramma. Maar wat ik daarvan maak is te plat om te tweeten. #perfectekeuken #erotischkookprogramma

En ook mini-thema’s binnen het algemene thema ontstaan.
Zo mogen we bijvoorbeeld Nigella Lawson in deze context natuurlijk niet vergeten
@mbaeten en nigella bites, licks and swallows #erotischkookprogramma

#erotischkookprogramma @Nigella_LawsonX http://bit.ly/dY3uVF

Kok lijkt op cock, jaja
winners in de categorie #erotischkookprogramma: @inebenzine : Masterbef @bollegijz : Oliver’s Fist @Conradhayen : Ready Steady Cock

@neorejnebki De hardste hobbycock. #erotischkookprogramma

Of
Dagelijks gejost #erotischkookprogramma

Kan ook "dagelijks gevost" zijn #erotischkookprogramma

@FakePlasticRuby dus Dagelijks Besmost ? #erotischkookprogramma

Of nog:
RT @krisvdc: #erotischkookprogramma XXX Piet

Piet spant #erotischkookprogramma

"S.O.A Piet" 🙂 #erotischkookprogramma

Of sommigen de grens van de goeie smaak even overschrijden maar snel op hun plaats gezet worden.
Alles met gène Bervoets #erotischkookprogramma

@inebenzine Sans gêne (Bervoets) #erotischkookprogramma

@houbi: @inebenzine : plaatsvervangende gêne (Bervoets) ook wel #erotischkookprogramma

En de eindconclusie van dit alles voor de hand ligt
Ik krijg geweldige goesting om te koken #erotischkookprogramma

Samenvatting gemaakt met Storify, maar toch maar de copy-paste van de code ipv de iframe-embed (leeg in de rss) of publish to blog (werkte precies niet) gedaan.


feb 8 2011

Een spook op internet

Er waart een spook rond op internet, en het is een internetpetitie (en de vele reacties erop). Ik teken ze niet. Omdat ik ze zo lees:

De tekst van de oproep van Ben Caudron, Clo Willaerts, Jo Caudron, Jozef Schildermans, Toon Lowette enige mensen die al lang een restaurant uitbaten.

Er waart een spook door internet onze eetcultuur. Dominante Amerikaanse internetmerken zoals Apple, Facebook, Google en Amazon.com McDonalds, Subway en Starbucks leggen hun (Amerikaanse) culturele, economische, politieke en morele normen eetcultuur aan de rest van de wereld op. Moeten we dat zomaar pikken? En kunnen we er überhaupt nog iets aan doen?

Een parabel

Kan je je het volgende voorstellen? Het is 1985 en je koopt een auto. De beste wagens zijn Toyota’s. Op een dag rij je naar Amsterdam, waar je wagen plots stopt. Je mag overal naartoe, maar niet naar Amsterdam, omdat de baas van Toyota vindt dat zijn wagens niet naar zulk een oord van verderf horen te rijden. je gaat een McDonalds binnen, bestelt een steak met verse frietjes, maar je krijgt een hamburger met diepvriesfrieten geserveerd. […]
Onmogelijk ons voor te stellen, maar dat is wat vandaag dreigt te gebeuren voor gebruikers en klanten van Facebook, Apple, Google Mcdonalds, Subway en Starbucks, en een hele rits andere Amerikaanse digitale fastfood succesverhalen.

De zwarte gaten van het web

Vraag tien mensen waaraan ze denken bij het woord “zoekmachine”, “videowebsite” of “sociaal netwerk” "fastfood", "sponsbroodjes met teveel beleg" of "overprijsde slootwaterkoffie" en de kans is groot dat je maar drie namen terugkrijgt: Google, YouTube en Facebook McDonalds, Subway en Starbucks. Hoewel voor elk van deze merken enkele tientallen alternatieven bestaan, is de aantrekkingskracht van dit handvol dominerende merken zo sterk dat ze meteen alle licht van de anderen wegnemen. Uiteraard valt dit moeilijk de merken zelf aan wrijven. Deze werden immers geholpen door de grote nood aan hypes waarover mainstream media kunnen berichten, wat op zijn beurt wervend werkt. En we weten allemaal waar we graag vertoeven: daar waar de anderen zijn.

De nieuwe censoren

Dit is dan weer geen parabel, maar een collectie nieuwsfeiten van de voorbije maanden: Apple weigert een Vlaamse strip wegens te veel bloot, Suske en Wiske wegens de Zwarte Madam en een Belgische app van boekenclub ECI omwille van een dubbelzinnig woord in de titel. Facebook verwijdert regelmatig zonder enige verklaring berichtjes van gebruikers omdat die “ongewenste” inhoud bevatten. Paypal, een dochterbedrijf van eBay, blokkeert betalingen aan Wikileaks. (lees ook noot onderaan) Amazon.com verwijdert publicaties van Wikileaks uit zijn webshop, maar laat een boek dat pedofilie propageert ongemoeid omdat het onder de Amerikaanse regels voor “freedom of speech” valt. McDonalds serveert enkel hamburgers naar Amerikaanse recept, Subway verkoopt broodjes zoals ze in de States geapprecieerd worden en Starbucks vraagt prijzen voor zijn koffie die je tot hiertoe enkel in Central Park moest betalen.

Deze Amerikaanse bedrijven leggen dus hun al even Amerikaanse opvattingen over moraliteit en politiek eetgewoonten aan de rest van de wereld op. Verder propageren ze ook hun eigen opvattingen over commercie en privacy, zelfs al zondigen die soms compleet tegen bijvoorbeeld de EU-richtlijnen. Eens in Facebook van Amerikaans eten geproefd, raak je er nooit meer uit, ook niet na je dood. Facebook is en blijft eigenaar van je persoonsgegevens, foto’s, ontboezemingen. En dat is tegen de Europese privacyregels. Facebook respecteert namelijk niet de EU-regels die zeggen dat een bedrijf de consumentenwetten van het land waar het bedrijf opereert, moet volgen.

Het pleidooi

Er zijn goede redenen te bedenken om vormen van filtering van aangeboden inhoud menu te onderschrijven. In een omgeving waar mensen van divers pluimage met elkaar moeten verkeren eten, is een leidraad menu handig. Die is dan best een afspiegeling van de maatschappelijk gedragen normen en waarden biefstuk friet en broodje martino. Waarbij “waarden” die dingen zijn die we met zijn allen het nastreven waard vinden biefstuk-friet liefst met peperroomsaus; en “normen” de gedragsregels die we toepassen om deze waarden in te vullen martino zonder ansjovis alsjeblieft. Waarden en normen biefstuk-friet en een martino zijn echter geen universeel en tijdloos gegeven. Tijd en locatie zijn van belang.

Daarom is het op zijn minst bedenkelijk dat de Apples, Googles en Facebooks McDonaldsen, Starbucksen en Subways van deze wereld hun eigen – meestal niet uitgesproken – Angelsaksische waarden en normen smaak gebruiken om te bepalen wat de rest van de wereld te zien eten krijgt. Niet alleen kunnen nogal wat vragen gesteld worden bij het feit dat deze “spelregels” eetregels niet de tijdelijke uitkomst van een democratisch proces zijn, even problematisch is de ontzettende culturele culinaire verarming die daardoor dreigt te ontstaan. Het kan aannemelijk zijn dat een doorsnee Amerikaan het benauwd krijgt bij het zien van een tepel een kikkerbil, wij Europeanen, die oksels ongeschoren durven te laten die zelfs haggis zouden eten, worden er niet warm of koud van.

De ondertekenaars van deze oproep maken zich zeer ongerust over de greep waarmee grote IT-, telecom- en mediabedrijven foodsector het internet onze restaurants willen ombouwen tot eilanden waarin zij de wetten bepalen. Tot een splinternet waarin de individuele vrijheid het menu niet meer in spanning staat met de wetten de eetcultuur van het land, maar met de beslissingen uit een directiekamer in Silicon Valley Oak Brook #.

Zij roepen de beleidsmakers, vooral de Europese, op om privacy- en consumentenwetten zo aan te passen en toe te passen dat het wereldwijde web onze restaurants de vrijhaven van communicatie en creativiteit ingrediënten en types cuisson voor alle personen, verenigingen en bedrijven blijft mensen met een hongertje blijven.

De tegenreactie van lvb en co, teken ik ook niet, want dat lees ik dan weer als “Wanneer ge vanmiddag geen hamburger eet, hebben de communisten al gewonnen“.

Kortom: er is iets van (amerikaanse eetcultuur is niet gezond, puritanisme is niet leuk). Maar het is ook onzin (alsof er binnenkort alleen nog maar fastfood te krijgen gaat zijn, alsof wij ons libertaire ding niet kunnen doen op een door amerikaanse bedrijven gedomineerd internet).
I say we vote with our feet, niet met petities.
Als Facebook geen blote borsten laat zien, dan zetten we onze blote borsten niet op Facebook maar gebruiken we daarvoor Tumblr. Als Apple geen apps wil verkopen, dan maken we er webapps van. Het een sluit het ander niet uit. De ene dag fastfood, de andere dag een Michelinster. We want it all.
Als Amerikaanse online bedrijven hier succesvol willen zijn, zullen ze grotendeels liberaal moeten zijn. Anders stemmen wij met onze muis, en steken we onze online tijd in iets anders. En als wij morgen de europese puritein willen uithangen, dan vinden we de hel terug uit om de Amerikaanse verloederaars van onze zeden naar te verwensen. En zo beïnvloeden we elkaar. Common sense. Geen petitie die daar een iota aan verandert. En laat het u smaken.


Dit was pagina 19 van 75« 110181920304075