Posts in de categorie « In het nederlands»:

okt 20 2013

Luide stilte

Waarover het gaat? Deze poëtisch genaamde “Bose® QuietComfort® 20 in-ear noise cancelling hoofdtelefoon”, of, gebalder maar daarom niet minder poëtisch, de QC® 20i.

Bose QC20i noise cancelling in-ears

Wat het doet? Het ene eind van een draadje gaat in de koptelefoon-plug van je iPhone, het andere eind met een paar rubberdopjes in je beide oren. Zodat je via de draadverbinding kan horen welk audiosignaal de iPhone uitzendt!
Fairly standard. In de Aldi te koop voor een euro of 10.
En toch kost deze versie van Bose een keer of  30 (der-tig) dat.

Omdat er nogal het een en het ander tussen steekt.

Bose QC20i noise cancelling in-ears

Drie dingen eigenlijk, steken er tussen, op de foto hierboven van rechts naar links:

  1. Een balkje met bedieningsknoppen. Bevat een microfoon, en met een combinatie van de toetsen kan je telefoongesprekken opnemen of afsluiten, of de muziek vooruitspoelen, skippen, pauzeren etc.
    Nog steeds fairly standard, maar daarmee schuift hij toch al van de categorie Aldi naar de categorie van een setje iPhone inears met microfoontje (30$). Deze Bose kost nog een keer of 10 dat.
  2. Een setje zeer hoge kwaliteit luidsprekers. “De Bose TriPort®-technologie zorgt voor diepe lage klanken en natuurlijk klinkende zang en instrumenten. De actieve equalisatie van Bose stemt de frequentiereactie af voor een beter en natuurlijk geluid, zonder kunstmatige boost of vervorming. De nieuwe StayHear®+ oordoppen hebben een kegelvormig ontwerp dat het oor afsluit zodat lawaai buitengesloten wordt. De oordoppen zitten comfortabel, zijn nauwelijks voelbaar en zorgen voor actieve ruisonderdrukking“, zei het persbericht. En, bevestigd, dat is niet gelogen.
    Al niet meer zo fairly standard daarmee, en schuift zo van de categorie gewone iPhone in-ears op naar de categorie hoge kwaliteits in-ears. Deze Bose kost wel nog zeker het dubbel van dat.
  3. De besturingsmodule. 40 gram. Op te laden (een uurtje of twee opladen geeft 16 uur gebruik). Twee modussen: volledige geluidsonderdrukking of gedeeltelijke. 
    Normaal zit deze technologie bij noise-cancelling hoofdtelefoons in de oorschelpen, hier in het piepkleine en van aangenaam aanvoelend rubber gemaakte latje.
    In de oortjes zitten nog twee sets microfoons. De een meet het geluid langs de binnenkant, de andere langs buiten. Deze metingen worden naar de besturingsmodule gestuurd, die er razendsnel het signaal berekent om dit geluid geheel of gedeeltelijk te onderdrukken. Dat lukt wonderwel goed. Er komt nog geluid uit de omgeving door, maar verdomd weinig. 
    Bij de gedeeltelijke ruisonderdrukking worden gesprekken en rinkelende telefoons en taterende collega’s niet verborgen, het achtergrondgeluid wordt wel weggefilterd.
    Waarmee deze Bose dus plots in de categorie der noise-cancelling headphones komt. Misschien nog iets duurder dan een noise-cancelling koptelefoon met schelpen, maar deze kan je wel altijd bijhebben, zonder tas, gewoon in je broekzak. En hij dus misschien dan toch kost wat hij moet kosten.

Maar wat doet het echt? Ja, al dat voorgaande doet het. Muziek afspelen, telefoon bedienen, omgevingsgeluid opslorpen. En goed. Maar wat het echt doet is het transformeren van een zintuig. Niet uitschakelen, want je hoort nog, maar je hoort niet meer alles: alleen de soundtrack wordt nog doorgegeven.
De ervaring wordt door het leven te glijden als in een cocon. Alles rondom je verandert, wordt stroperiger, onaardser, lijkt verder van je af te zijn. Een simpele trein nemen lijkt een plots futuristiche beleving. Je zit er nog in, maar je bent er niet echt bij. Je bent bij je muziek. Zet je oortjes op, en elke wandeling lijkt plots een film, een roadmovie in slow motion. Of misschien had ik wat minder naar Goldfrapp en Moderat en DAAU moeten luisteren toen ik ermee rondwandelde.

De muziek stopt. Het geluid dat het kantoor en de straat en je computer en je stoel maken als je dat plots realiseert en de oortjes uitgooit is oorverdovend. Dit ding maakt stilte, maar luide stilte. 

Dat is goed dus? Ja en nee. Het is anders. Het is als naar een museum gaan kijken, nemen we voor het gemak de Mona Lisa in het Louvre, en dan een bril bij je hebben die plots alle toeristen, suppoosten, veiligheidshekkens, zitbanken en zelfs het kader van het schilderij plots voor je uitgomt. Blijft over een stralend witte ruimte met niks dan beeld, de Mona Lisa, zwevend in het niets, in het licht. Uit de reële beleving dringen enkel nog wat resten door. Een flits van een fototoestel licht het nog wat op, een duw van een voorstekende Japanner komt uit het niets…
Ja en nee, dus. Ja, je hebt de Mona Lisa beter gezien dan zonder, maar neen, je hebt het museum niet beleefd.

Ga ik hem kopen? Heb hierboven al aardig gerationaliseerd waarom deze QC® 20i zijn geld wel waard is. Maar het blijft een duur geval natuurlijk. Twee dingen stoorden me tijdens het gebruik ook.
Eentje is bij design, en dat is de batterij. Weer een ding waarvan je niet mag vergeten het op te laden. Ook met lege batterij werken de oortjes wel, maar wel veel minder mooi dan met. Er zit namelijk actieve equalisatie op het signaal met de ruisonderdrukking, en daarzonder is het allemaal toch wat minder.
Het tweede nadeel is zo banaal dat het pijn doet het neer te schrijven. Het kabeltje is niet soepel. First world problem if you ever had one, en toch. Deze kabel lijkt altijd in de weg zitten. Valt nooit juist. Voelt nooit juist. En toch zit hij even snel in de knoop als alle andere oortelefoonkabeltjes. Voor 300€ had daar nog wat meer research in mogen zitten.

The jury is out on this one. Perfecte muziekbeleving, uitsluiting van alle lelijke oostvlaamse dialecten tijdens de pendel, haast zonder extra gewicht. Versus een stroef kabeltje en de gewoonte het regelmatig aan de computer te hangen. Kerstboom here we come?


okt 13 2013

Leon

Foto assignment, een paar weken geleden. Een dikke buik en een kindje, die een kaartje voor het binnenkort ter wereld te brengen broertje Leon wilden maken. Ze wisten al wat ze wilden, een tekening op de zwangere buik:

Leon

Leek nog makkelijker op voorhand dan in de praktijk. Want met een kindje moest dat toen het erop aan kwam allemaal verdomd snel gaan. Allemaal dezelfde fout dus: de witbalans suckt door de combinatie van natuurlijk licht en een spot, waardoor het kindje aan een serieus soort geelzucht lijkt te lijden. Maar daar viel achteraf gelukkig aan te verhelpen. En deze vond ik uiteindelijk heel leuk. Foto vertelt het verhaaltje, ondeugend, grappig, vrolijk:

Leon

De opdrachtgever had nog een efffectje in gedachten. En dan werden de uiteindelijke foto’s iets als dit:

Leon

Wat ik persoonlijk wel wat cheesy vond, maar daar doen ze natuurlijk hun zin mee.

Maar niet getreurd: gisteren werd hij geboren, de inhoud der buik in kwestie. M’n vriendin is meter, dus heet ik hem langs deze weg ook officieel welkom bij de uitgebreide familie. Welkom Leon!

Leon

Leon


okt 9 2013

De Grote Verkeerdquiz

Werd ik hier uitgenodigd om deel te nemen aan De Grote Verkeersquiz. Een test parate verkeerskennis, waarin de provincies het tegen elkaar opnemen. Met een ambassadeur voor elke provincie (al boezemt die van Oost-Vlaanderen, tatergat Pascale Platel, me verkeerstechnisch niet dadelijk superveel vertrouwen in). Ik ging al eens kijken of ik op 30 november wel vrij zou zijn om deel te nemen aan de grote finale in het Vlaams Parlement.

De grote verkeersquiz

Haal ik 9 op 20.

En zo werd mijn Grote Verkeersquiz dus de Grote Bijna-Alles-Verkeerdquiz. Ik zal in het vervolg via deze weg maar aankondigen als ik me nog eens in het verkeer ga begeven. Gelieve dan uw voertuigen thuis te laten, of nog beter: blijf dan thuis tout court. En zet uw huis niet te dicht langs de openbare weg.

Maar het kan altijd erger natuurlijk. Ik ga van het uitlachen van die mens nu ook geen gewoonte maken, maar toch zelden smakelijker gelachen als met de doortocht van Guy van Sande deze maandag in De Slimste Mens ter Wereld. Dat werd pas de grote Verkeerdquiz.

De mens die nadat hij uit “Zone Stad” was geschreven in een Facebookgroep de uiting zag van massale volkswoede  – tot er 20 man kwam opdagen voor de betoging van deze Facebookgroep en hij “heel die heisa rondom zijn persoon” plots een beetje moe was. Die mens, dus, die wist niks te zeggen op het trefwoord “Narcissus”. Narcissus zeg ik u.

Of de mens wiens ex-vriendin ex-Miss België Sandra Joine liet optekenen:

BWA1Ra3CMAAD 3

 

Ik herhaal: een man die zijn vriendin dumpte “omdat ze een man op televisie niet herkende en dus niet ‘op zijn niveau’ zat“. Die man dus, die herkende maar een of twee van de missen in de tien missen tellende fotoronde.

Eindigde de kwis met het astronomische aantal van 65 seconden (men krijgt er 60 gratis na de eerste ronde). En speelde dan wat zowat de spannendste finale uit de hele geschiedenis van De Slimste Mens moet geweest zijn:

Het kan verkeren.


okt 4 2013

Pijplijntje

Donald Muylle is weer los. Geen reclameblok of “de hoogstaande Dovy-kwaliteit” wordt in de verf gezet. Donald gebruikt voor de afboording van zijn keukenplanken natuurlijk nog altijd “geen minderwaardig ABS, PVC of laserkanten, maar het zeer sterke laminaat”. En “Hoe herken je laminaat? Aan het fijne, donkere lijntje!”

Ondertussen toch al een beetje last mee gehad, met de in die spots opgedane wetenschap. Want altijd als ik ergens denk het hoogwaardig laminaat te herkennen, vang ik bot, oorvegen of erger.

De mevrouw met weggelaserde wenkbrauwen en “permanente make-up” boven haar ogen was hogelijk verontwaardigd dat ik haar meende te herkennen aan het fijne, donkere lijntje. Geen laminaat.

De zwartharige dame in schoonheidssalon “de Brasilian” was niet content toen ik haar dacht te herkennen aan het fijne, donkere lijntje. Geen hoogwaardig laminaat.

Op het wreed vuile cocaïnefeestje dacht ik ook even: is dat geen fijn, donker lijntje. Maar nee hoor: geen laminaat.

De grens tussen onacceptabel morbide humor en nog redelijk acceptabele morbide humor. Niet van laminaat.

De Italiaan op terugweg van de kapper, die ik meende ik te herkennen aan dat fijne ding boven zijn neus. Io non sono laminaat, stronzo!

Het contract om m’n ziel te verkopen aan de duivel, dat ik dacht onderaan te herkennen aan het fijne, donkere stippellijntje. Gewoon papier.

 

Afijn, genoeg gelamineerd gelamenteerd. Zo gaat dat hier weer niet vooruit. Massa’s beloofde blogposten die ik achtersta en toch schrijf ik nu in de plaats weeral liever dit  fijne donkere ongeintje.

Hoe herkent men een blogger met achterstand: aan het fijne, donkere in-de-pijplijntje.

In de pijplijn


sep 26 2013

Wij naar Wijnegem

Plechtige opening der Lego-winkel.
Het is te zeggen, plechtige opening van de Lego-winkel-doos, gekregen gisteren op de plechtige opening van de eerste Lego-winkel in ons land. Lego-inception!

Daar moesten, mochten eigenlijk meer, we gisteren immers naartoe. In het Wijnegem Shopping Centrum, of all places. Een plaats waar ik normaal nog niet geschilderd zou willen vertoeven, maar voor Lego maakt een mens al eens een uitzondering.

Ze hebben daar zowat alle dozen die Lego verkoopt. En nog een paar die je nergens anders vindt. Netjes uitgestald, met tussenin allerlei displays voor gemaakte Lego-constructies. Verlichting en meubels in de vorm van legoblokjes. En speelhoeken, natuurlijk.

Opening Lego-store - Wijnegem

Je kan er je Lego gewoon per kilo kopen, dat gaat ook:

Opening Lego-store - Wijnegem

Of peetjes volledig zelf samenstellen:

Opening Lego-store - Wijnegem

Of je kan er de grotere dozen voor een camera mikken, zodat je op het scherm te zien krijgt hoe het bouwwerk er komt uit te zien:

Opening Lego-store - Wijnegem

Er was ook een Lego-bedenker op de opening, met de doos die hij bedacht/ontworpen had. De force was redelijk strong in this one.

Opening Lego-store - Wijnegem

Kortom, ideale winkel om verlanglijsten (de boot van Lego Friends!, het griezelkasteel van Lego Monsters!, Alles van Lego Technics! De robot van Lego Mindstorms! Tips om straffeloos enkele geldroven te plegen!) samen te stellen.

Al een geluk dat ik preventief mijn bankkaart geblokkeerd had, of het was daar dus verkeerd afgelopen. Mijn kinderen in toom houden dat lukte nog, maar deze vond ìk namelijk moeilijk te weerstaan:

Opening Lego-store - Wijnegem

De winkel is open voor het grote publiek vanaf vandaag, maar in het weekend van 5 oktober is er nog de extra feestelijke opening met allerlei wedstrijden, cadeautjes en de bouw van een levensgroot Lego-standbeeld …


sep 21 2013

Plainspotting

Donderdag nog eens naar de “Sportdag voor Vlaamse Ambtenaren” geweest. Dat is een beetje als een “Sportdag voor eender wie”, maar dan raarder. Want met collega’s. En collega’s-vlaamse-ambtenaren dan nog.

Raarder, in de zin dat de trein dan ’s morgens ineens vol zit met mensen die nooit sportschoenen aanhebben, maar die dag dus wel. Nooit gedragen sportschoenen.

Raarder, in de zin dat een aantal van de mensen die er zich naartoe bewegen zodanig uitziet als een mens die zich normaal naar een bureau beweegt dat het bewegen richting sportdag er zeer onwennig uitziet.

Raarder, in de zin dat als je met iemand aan de praat geraakt, die dan meestal werkt voor een agentschap, dienst, of ding met vreemde afkorting waar je – dertien ten spijt – nog nooit van gehoord had.

Raarder, in de zin dat het een beetje vreemd aanvoelt te gaan sporten op kosten van u. In de tijd dus die de belastingbetaler ons betaalt. Het gevoel ook dat als je dezelfde activiteiten op een zaterdag zou organiseren, er geen tiende van het volk zou opdagen.

Maar – het moet gezegd – heb op de Sportdag in mijn ondertussen vijftien (aka tel kwijt) ambtenarenjaren toch ook al een paar mooie dagen beleefd. Fietstochten of wandelingen in nazomertjes. Pingpongtornooien, een keertje voetbal. Best leuk, en Bloso organiseert al de activiteiten voorbeeldig.

Het was nu wel al een paar jaar geleden dat ik er nog naartoe geweest was. De laatste vier jaar werk ik immers maar 3/5de, en dan vond mijn eergevoel het een beetje overdreven van een van die drie dagen dat ik maar op het werk ben ook nog te gaan ambtenarensporten. Maar dit jaar toch bezweken.

Had ik dus beter niet gedaan. Want het was dan wel een fietstocht in het Brusselse zoals de vorige keren – al ooit prachtig gefietst in Zoniënwoud, of richting Leuven – maar dan raarder.

Raarder in de zin dat het een fietstochtparcours was dat nooit mooi werd. Lachwekkend lelijk. Kilometer na kilometer. Kruispunt na onoverzichtelijk kruispunt. Villawijk na villawijk. 70 kilometer plainspotting.

Voor het gemak op het parcours eens de redelijk mooie stukken in het groen gezet, de erg lelijke in het rood.

70 km fietsen rond brussel. Niet doen.

Etterbeek – Sint-Pieters-Woluwe – Wezembeek-Oppem – Sterrebeek – Kortenberg – Steenokkerzeel – Elewijt – Vilvoorde – Machelen – Diegem – Zaventem – Kraainem en dan terug naar Etterbeek. Voorstadsmiserie. En veel luchthaven. En dus ook wat planespotting.

Planespotters

Raar.

Afijn. Dit weekend krijgt Brussel al een nieuwe kans om het goed te maken. Want dankzij de vriendelijke mensen van België Toerisme en Enchanté mogen we als “gezin met kinderen” op verkenning in Brussel: Magritte-museum, Mini-Europa, Océade, overnachten in de jeugdherberg en dan nog autovrije zondag. Hopelijk wordt het minder raar.


sep 8 2013

Strijk dat

Misverstanden, nooit gemakkelijk.

Neem nu die keer dat ik een mailtje kreeg van Veronique

Ik werk in een communicatiebureau in Hasselt, waar wij de persrelaties verzorgen voor verschillende klanten in o.a. de interieur-, food- en lifestylesector,…
Voor onze klant Brabantia- jou wellicht welbekend 🙂 – zou ik graag het volgende willen vragen:

Brabantia heeft in samenwerking met Philips een nieuwe innovatieve strijkplankhoes ontwikkeld voor de gebruik(st)ers van stoomgeneratoren. 

Misschien ken je het probleem al:
Stoomgeneratoren strijken sneller dankzij stoom onder hoge druk. Maar als je deze gebruikt in combinatie met een traditionele strijkplank, kan er condensvorming ontstaan op de strijkplank wanneer het water afkoelt. Dat kan leiden tot ophoping van water onder de tafel of op het kledingstuk zelf.
Brabantia heeft daarom de PerfectFlow-hoes ontworpen om je kledingstukken en de vloer (!) droog te houden tijdens het strijken.

Benieuwd hoe dit werkt? We willen jou graag een PerfectFlow-hoes aanbieden om uit te proberen ( en ook te houden) en hopelijk vind je dit interessant genoeg om te delen met je volgers? 🙂

Nu had ik vroeger een lief. En nog een ander lief, die dat van dat andere lief niet mocht weten. En dan sprak ik met dat ene lief af mij te contacteren met een geheime code:

Ik werk in PR-bureau XXX waar wij de persrelaties verzorgen voor verschillende klanten in o.a. de interieur-, food- en lifestylesector,… 
Voor onze klant XXX – jou wellicht welbekend 🙂 – zou ik graag het volgende willen vragen:
XXX heeft een nieuwe innovatieve  XXXX ontwikkeld voor XXX.

Dat andere lief vond al dat gemarketing en ge-innoveer namelijk niks, en zou dan zeker niet verder lezen.
Het mailtje mocht dan verder gaan met hetgeen het lief wilde, zij het in bedekte termen. Als het seks was, moest ze in producttermen spreken over hoe opgewonden ze daar beneden precies wel was. Of alluderen op stomende seks of zo.
Uitnodigingen om af te komen en vuile manieren te doen moesten dan in allusies als “hopelijk kom je naar mijn evenement?” of “Hopelijk kom je, we staan klaar om je te ontvangen op ons standje”. 

U begrijpt het misverstand. En mijn spoed om Veronique – hoe kende die onze code, trouwens? – eens snel te antwoorden dat ik haar wel eens wilde uitproberen!

Groot was dan ook mijn verbazing toen enige dagen later een pakje met een Perfectflow strijkhoes van Brabantia in de bus viel.

En nu moet ik natuurlijk. Er iets over schrijven. Probleem, want ik ben niet de strijker in dit huis. Alle emancipatie ten spijt, sinds er hier een straf stoomstrijkijzer in huis is gekomen (schatting: 3 jaar), heb ik het nog geen enkele keer vast gehad.

Snelverdediging: Emancipatie is verdeling van de taken toch? Sluit specialisering niet uit. Mijn lief heeft mijn kettingzaag, hakselaar of haagscheerder toch ook nog nooit bediend. En ik draag nooit – in de strijkhel uitgevonden – hemden.

Maar uit misverstanden komen dus ook mooie dingen. Want het lief vond dat pakje wel een fijne verrassing. Ze was wel toe aan een nieuwe strijkhoes. En ze is nogal te spreken van haar Perfectflow hoes van Brabantia. Ze had dat vochtprobleem waarvan sprake met haar vorige strijkhoes – een Laurastar, ook geen brol – weliswaar enkel bij zeer lang strijken (vanaf een uur of zo), maar nu dus inderdaad niet meer. En het is voor de rest dus een zeer fijne strijkhoes.

Zei ze. Als ik haar niet misverstaan heb.

 


sep 1 2013

Baronfeesten

Gisteren bijna vergeten, maar een flard doedelzak die met de wind meedreef herinnerde ons nog net op tijd aan de tweede keer baronfeesten rond de Stokerij van Damme.

Er waren ridders. En roofvogels. Honden. Narren op paarden. Standjes met middeleeuwse ambachten. Alsmede mede. Abdijbier geserveerd door schalkse monniken. En frieten en hamburgers, daar kan geen middeleeuws thema in een 21ste eeuws evenement tegenop.

En dan een kampvuur en vuurshow. Warmte op een koude wei. 

Vriendjes, die na de jaarlijkse zomer-diaspora richting campings, oma’s, scoutskampen en vliegvakanties teruggezien werden. De voorlaatste dag van de vakantie. Het was mooi, maar het is gedaan.

Baronfeesten Balegem

Baronfeesten Balegem

Baronfeesten Balegem

Baronfeesten Balegem

Baronfeesten Balegem

Baronfeesten Balegem


aug 31 2013

Puur

Er was het cijfer 45. En de zin om dat te vieren. Puur.

Eerst met Pure-C. Restaurant in Cadzand (Zeeuws-Vlaanderen), een idee van Sergio Herman, die er aan het hoofd zijn rechterhand Syrco Bakker plaatste. En met succes, want de man (27 maar) verdiende dit jaar zelfs al een eerste Michelinster.
We waren daar al eens geweest, een jaar of twee geleden, in de winter, en dat was een van onze beste “culinaire ervaringen” ooit. Vlotter dan de sterrenrestaurants, maar zeker even verfijnd. Prachtige setting, tof personeel, en bovenal: zeer inventieve gerechten, met zeer knap verwerkte invloeden uit allerlei wereldkeukens (Indonesisch, Marokkaan, Japans …).

Dat viel dit keer minder goed mee. De verfijning was er nog altijd, en de setting was onverkort fantastisch, de aperitief op het terras zalig. Maar de menu viel dit keer wat mis uit. Mooi allemaal (kijk niet te veel naar mijn iphone-kiekjes, die dingen verdienen Tony Le Duc), maar iets te veel van het goede allemaal. Te veel pochen met kunde, dan puur op smaak. En minder wereldkeuken dan we ons herinnerden.
Van de hapjes en de eerste gangen niks dan goeds, integendeel, maar dan toch wat achteruit (iets uitgesproken vies in het gerecht met makreel / koud vlees in het enige vleesgerecht / schimmelkaas nadat ze eerst waren komen informeren welke kazen we niet lustten  – we zeiden liefst geen schimmelkaas / een saus van roos op het dessert dat zonder de saus van roos heerlijk was geweest). Hoge verwachtingen dus, maar toch wat tegengevallen.

Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen Zeeuws-Vlaanderen

Maar niet de rest van de tweedaagse. Want na het restaurant, een nachtje puur genieten. In het Stradhotel in Cadzand-Bad. Hetzelfde gebouw waarin de Pure C zich dus gevestigd heeft. Nu nog min of meer kleinschalig, maar binnenkort een zeer groot project: de Cie het Zoute gaat dat daar verbouwen en een mastodont van een verdieping of 8 van maken. Hopelijk geen voorbode voor de rest van Cadzand. De avondwandeling in de zee, de kamer, en het ontbijt waren heerlijk.

Meeuwen

Dan met een dagje pure ontspanning. Twee fietsen gehuurd. En – kinderloos, dat helpt – nog eens een echt flinke tocht kunnen maken. Door de duinen, langs het strand, Cadzand, Nieuwvliet, Groed-Bad, Breskens, Nummer Eén, Schoondijke, Groede, Nieuwvliet en weer terug in Cadzand. Een kilometer of 50.
Dank God voor gelzadels! Herinner God ook aan meer gel in gelzadels!

Zeeuws-Vlaanderen

Onderweg ook zin gekregen in een vakantie volgend jaar. Men heeft daar op het strand immers een tiental prachtige huisjes neergepoot. Panoramisch zicht op de zee en niks anders. Lijkt me zalig. Te onthouden.

Zeeuws-Vlaanderen

Dan even een ander puur. Van al dat fietsen natuurlijk zin in een plons in de zee gekregen. Van de nood (zwemkledij om een paar dagen naar de zee te gaan, wie denkt daar nu aan?) een deugd gemaakt (van de Pure C naar in onze pure in de zee dus). Even erin, en dan zalig de zeebries het opdroogwerk laten doen. Zalig, zei ik al zalig?, al was het dan met wat zand op verassende plaatsen achteraf.

Zeeuws-Vlaanderen

En dan nog een afsluiter. Geen Pure-C meer, maar een van de vele mooie strandtenten die daar in Zeeuws-Vlaanderen om de kilometer of zo de kust markeren, en die om bij het thema te blijven zeer handig “Puur” heette. No frills, maar als ik eerlijk ben bijna net zo genoten van onze “Mixed Grill” en “Kip met pindasaus” als van de Pure-C de dag ervoor. 40 euro in de plaats van 250. Omdat er vanalles mag zijn – hoge verwachtingen en lichte tegenvallers, en lage verwachtingen en meevallers.

45 dat is er dus nu. De zon gaat al een beetje onder. Maar in schoonheid.

Zonsondergang in Zeeuws-Vlaanderen.

 


aug 27 2013

Pad

We waren op tocht om wat beestjes te zoeken in de tuin. Hij met zijn vergrootglasje. Ik met mijn nieuwe speelgoedje (een AF-S 105mm Nikkor micro 1:2.8 en een 2x teleconverter).

En er kruisten veel spinnen onze weg. En de macro’s verraadden harige poten, en kruisen op hun rug. Priemende oogjes, en kaken, vreselijke kaken.

Spin

Spider - spin

En facetogen, van vliegen en van zweefvliegen, die kwamen we ook tegen.

Vlieg / Fly - closeup

Facetoog met - eek! - haar op

Maar het leukst vonden we toch deze kleine pad, die dus op het … eh … pad zat. Niet groter dan 2 centimeter. Ik vermoed dat het hier een of andere ondersoort van de rugstreeppad betreft – gele oogleden zou het onderscheidend kenmerk zijn. 

Pad (rugstreeppad?) - real life size: 2cm

Pad (rugstreeppad?) - real life size: 2cm


Dit was pagina 2 van 75123102075