Posts in de categorie « In het nederlands»:

jan 16 2011

Los het op

Het volk mort. De protestinitiatieven schieten uit de grond als driekleurige paddestoelen:

  • Een betoging op 23 januari (al 18.386 die op Facebook zeggen dat ze gaan komen – al betekent op Facebook Ik ben aanwezig eigenlijk Ik kom misschien, is Misschien eigenlijk Ik denk niet dat ik kom en betekent een Nee er eigenlijk Ik vind dit de belachelijkste uitnodiging die ik al ooit van mijn leven gezien heb.)
  • Een virtuele camping voor Westraat 16 op Camping 16 (op het moment van schrijven al 101.506 mensen ingeschrevenen, tentsletjes incluis)
  • Baardgroeiers voor België / Belgique au poil (al 415 geregistreerde baardgroeiers op deze site)
  • Het klaarmaken van een volksfeest als we het wereldrecord der langste regeringsvorming breken

Hel, ik sluit zelfs niet uit dat het boertje dat ik daarnet liet een protest is tegen het uitblijven van een nieuwe regering.

Tunesische toestanden, net om de hoek? Of toch niet, want de gemene deler van al deze min of meer ludieke initiatieven is “dat het eens gedaan moet zijn“. In welke richting gedaan, daar spreekt men zich wijselijk niet over uit, op straffe van in precies dezelfde impasse te belanden als die waar de onderhandelaars over een nieuwe regering in gedijen. En anders is het initiatief ineens belgicistisch, separatistisch, dan wel (in het geval van de twee kampen de kast op jagend) masochistisch.
De enige vlag waar we ons als Belgen nog gemeenschappelijk onder kunnen scharen eentje waar opstaat: “LOS HET OP!“.

Wel, als dat zo zit, dan heb ik een uitweg uit de impasse. De geschikte kandidaat:

Los het op, de oplossing

Opgelost.


jan 15 2011

Adverteren werkt

Things nobody (real) says about advertising:

of

True dat, true dat, en nog veel meer.

En toch, en toch, adverteren werkt.
Case study 1: het verjaardagsfeestje van Chelsea Bedano:

Case study 2: De katholieke kerk.

Eat that, ongelovigen.


jan 14 2011

Naar Grimbergen (vervolg)

Een vervolg, op wat hier twee blogposten geleden aangekondigd werd. Te weten een wandeling door Grimbergen, de abdij, en Grimbergen, zijn biersoorten:

SMpeople en abt in Grimbergen

Een Nederlandse Amerikaan, die zie je al van verre staan
Een abt met een wit pij’ken aan, die zie je al van verre staan (x2)

Kerk van de abdij van Grimbergen

Van voor naar achter: een altaar, en een ding waarvan de naam maar niet uit mijn religieus verleden wil opduiken. Koor? Architraaf? Oksaal? Retabel? Archivolt? Apsis?

Abt Erik en de abdij zoals ze was ten tijde van de Franse revolutie

Van links naar rechts: abt Erik en een afbeelding van hoe de abdij van Grimbergen er vroeger uitgezien heeft. Daartussen lichte melancholie naar pre-franse revolutie-tijden en de onuitgesproken vraag of een abt (in de katholieke kerk op gelijke hoogte met een bischop) in die tijden ook een stel bloggers zou rondgeleid hebben om een bier met de naam van zijn abdij te doen verkopen.

Eiken lambrizeringen en een fresco a secco

Van boven naar onder: een magnifieke en pas gerestaureeerde plafondschildering, eiken lambrizeringen en toekijkend volk.

Michel Vuijlsteke, een Phoenix en het verborgene

Van links naar rechts: “het verborgene” (aka een gang waar we niet in geweest zijn), een vuurvogel (aka de fenix, het steeds weer opduikend symbool van Grimbergen, abdij en bier) en de Heer M. Vuijlsteke (aka die kwiet van het Wikipedia artikel in De Morgen van vandaag).

Abdijgang

Van voor naar achter: een abdijgang in neo-romaanse stijl (de abdij zoals die er nu staat dateert maar van vlak voor WOI) en het eerder genoemde groepje mensen, abt incluis.

Abt Erik en de restauratie

Van onder naar boven: genoemde abt, zijn niet erg katholieke handgebaar, steigers voor de restauratie, en God die het niet erg katholieke handgebaar ook gezien had.

SMpeople doen aan bierproeven
Grimbergen BlondGrimbergen DubbelGrimbergen GoudGrimbergen TripelGrimbergen Optimo Bruno

van links naar rechts: blogvolk (Michel weer, en ntone, en Michael, en Vromant) en de vriendelijke mens die ons daar uitgenodigd had. En het échte onderwerp van het bezoek: Grimbergen blond, dubbel, goud, trippel en optimo bruno. Geserveerd in kleine 15 cl proefglaasjes. En dat dat smaakte. Naar nog, bijvoorbeeld.

Kortom: het was van begin tot einde (en van boven naar onder, van links naar rechts enz…) een interessante avond. En plezant nog ook.


jan 10 2011

Het paard protesteert

Talrijk zijn de speculaties over het enigmatische zinnetje dat Johan Vande Lanotte op zijn afscheidspersconferentie als bemiddelaar liet optekenen: “You can lead the horse to water, but you cannot make it drink“.

Waarom precies dat spreekwoord? Vanwaar dat paard? Wat zat er in dat water?

Eerst werd gedacht aan een cryptische boodschap richting een van de deelnemers aan de formatiegesprekken: ging het hier over een of andere vrouwelijke onderhandelaarster, waarop Johan Vande’s verleidingscapaciteiten hadden gefaald, een hinde die geweigerd had zich aan zijn bron te laven? Of ging het gewoon over Caroline Gennez, aan wie ook al eens enkele paardachtige eigenschappen worden toegedicht? Betekende “Di Rupo” in het dialect van zijn Italiaanse geboortstreek misschien niet “het druppeltje”?

Of moesten we het misschien begrijpen als een verdoken pleidooi pro drastischer maatregelen? (In uw beste Alex Agnew stem) “Waterboarding BDW! We zullen eens zien hoelang ze hem zenne Vlaamse poot stijf houdt. Drink or die, bitch!“.

Die taal ook, zorgde voor kopbrekens: was het in het Engels opdat de Franstalige deelnemers er niks van zouden begrijpen, maar toch nog gemakkelijker dan die dekselse Latijnse citaten van De Wever die ook de Vlamingen moeten opzoeken? Een erudiete citaten in vreemde talen compromis? Of was het gewoon in het Engels omdat citaten in vreemde talen toch altijd het enige is dat journaals uit persconferenties oppikken.

Niet langer. Het paard in kwestie liet gisteren immers een korte mededeling op de redactie van de grootste Belgische kranten toekomen.

Dat het wel degelijk had willen drinken. Dat het naar het water was meegegaan in de hoop aan de rand van dat water een fijn terras of zo aan te treffen. Dat het van een Belgische preformateur of whatever wel iets klassevollers had verwacht dan slootwater. Een Merlot uit 1992 of zo. Dat water drinken trouwens gevaarlijk is, ge kunt daar hyponatremia van krijgen en al. En een klotsbuik.
Dat het open blijft staan voor nieuwe uitnodigingen om eens te gaan drinken met wie dan ook met een opdracht van de Koning wordt belast, maar dat het toch een waarschuwing wil meegeven: de eerstvolgende die hem de Johan Vande Lanotte waterbehandeling geeft, kan aanschuiven in het rijtje Alexander de Croo en Kris Peeters. En dat het erg gesteld is met de huidige generatie Belgische politici, bende Beotiërs.


jan 8 2011

Stilte

Niemand retweet stilte. Omdat niemand stilte leuk vindt? Of omdat de retweet knop onder de niet geposte tweet ontbreekt? Omdat de “vind ik leuk” onder de niet gemaakte statusupdate zo moeilijk te vinden valt?

Ook aan appreciatie voor mijn niet geposte blogposts, lijkt het vaak te ontbreken.

Nochtans, ik hou van de stilte. De stilte van een leeg huis. Van een wandeling in een leeg bos. De stilte die je conversatiegenoot tot wanhoop drijft. Het stille van een lege dag, het wit van de lege agenda. Het geluid van een leeg hoofd.

Mijn soundtrack, the sound of silence. Cage 4’33”, in een magistrale uitvoering:

Nooit was de ovatie terechter. Of minder op zijn plaats.


jan 4 2011

Naar Grimbergen

Weet ge wat geweldig is: biermerken die zich herpositioneren. Zo eerst in een vat, of een fles, of een glas … en daarna ergens tussen neus en kin.

Grimbergen glas

Alhoewel ze het bij brouwerij Grimbergen misschien over een licht ander soort positionering hadden, in het marketingplan. Want ze hebben er een nieuw logo, en een nieuw verhaal (alles is een verhaal tegenwoordig):

Het nieuwe logo van grimbergen bier

Het verhaal, dat van de feniks. Over de abdij van de Norbertijnen die al driemaal in as werd gelegd, maar altijd verrees en daarom maar de legendarische vogel als logo koos. Een campagne met Jan Decleir:

Beter nog: ze nodigen enige bloggers uit om die rondleiding met abt Erik in de Abdij eens zelf mee te maken. Met een hapje vooraf, en een drankje (ik vermoed Grimbergen) achteraf. Volgende week dinsdag, om een uur of 7 ’s avonds. En ik mag mee.

Sterker nog: en gij dus ook, misschien. Want ik mag iemand mee uitnodigen. Liefst met een blog, maar een indrukwekkende sociale mediapersoonlijkheid in het algemeen of een bierkundige interesse in het bijzonder zal ook wel mogen.
Geef als je mee wil en kan een indrukwekkende sociaalmediapersoonlijke of bierkundige gil in de comments hieronder, en ik kies er eentje uit volgens de goesting van het moment. Bijvoorbeeld aan degene met het indrukwekkendste argument waarom precies hij of zij een verrijking van het sociale mediapersoonlijke annex bierkundige gebeuren in Grimbergen zou zijn. Comment met verstand.


jan 2 2011

Sperwer

Sperwer / Sparrowhawk

In 2011 ga ik zijn zoals een roofvogel. Een sperwer zoals er hier een in de tuin zat.

Met een arendsoog loerend naar prooi; op het juiste moment vertrekkend met m’n klauwen en vlijmscherpe bek al in aanslag; laag maar pijlsnel zwevend naar het nietsvermoedend vogeltje op de mezenbol; keihard toeslaand en … beng … tegen de ruit vliegend en dan enigszins versuft op een tak nadenkend over wat er zonet gebeurd is. Ja, een roofvogel ga ik zijn. Een schele.

Sperwer


dec 29 2010

Driesterrenseks

Rekening Hof van Cleve en De Karmeliet

Onlangs liet Marc Didden, in een van zijn fijne columns voor De Morgen waarin hij het had over explosie aan cuisson op de treurbuis, volgende memorabele zin op de mensheid los:

Gastronomie is seks voor mensen die niet meer neuken

Onweerlegbaar, komende van een mens die het gezien zijn embonpoint kan weten.

Nooit om een test verlegen, zetten ik en mijn vriendin ons de voorbije maanden dus op een dieet van geheelonthouding, water en brood, en trokken met het gespaarde geld naar de twee grootste culinaire tempels die België rijk is: het Hof van Cleve in Kruishoutem en De Karmeliet in Brugge. Want als ge seks voor mensen die niet meer neuken wilt, dan toch de best mogelijke seks voor mensen die niet meer neuken, toch?
En kunnen nu dus met gepaste trots en op droog zaad antwoorden op de vraag “Wie is het driesterrendst van de Belgische driesterrenrestaurants?“.

Hof van Cleve
Michelinquotering: 3 sterrren
Plaats: Kruishoutem
Chef: Peter Goossens
Wij waren er: februari 2010

Ons menu: Ontdekking (7 gangen!) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu @ Hof van Cleve

Crappy picture van een dessertje:
Dessertje @ Hof van Cleve

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 7

vs. De Karmeliet
Michelinquotering: 3 sterren
Plaats: Brugge (Langestraat)
Chef: Geert van Hecke
Wij waren er: december 2010

Ons menu: Wintermenu (4 gangen) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu De Karmeliet

Crappy picture van een dessertje:
Een dessertje @ De Karmeliet

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 4

Peter Goossens in zijn Hof van Cleve bleek een virtuoos. In seks uitgedrukt een lover die de Kamasutra van voor naar achter kent, zich toespitst op de spectaculairder bladzijden en er dan nog een standje of 5 bij uitgevonden heeft. En die àl zijn standjes in één wilde nacht wil etaleren. Weet dus moeiteloos een orgasme te bezorgen, maar: je weet the day after eigenlijk al niet meer wàt hij precies deed, of wanneer, of waarmee. En je loopt een beetje moeizaam.

Geert van Hecke in zijn Karmeliet, dat is een vakman. In seks uitgedrukt een minnaar die al de atletisch haalbare bladzijden van de Kamasutra kent en een stuk of 5 voetnoten over de finesses van de techniek aan elk van die standjes kan toevoegen. Gaat dus iets langzamer richting orgasme, maar kiest zijn momenten en bezorgt het aan het einde. En je kan het de dag nadien nog navertellen.

Het Hof van Cleve is een belevenis, iets dat je eenmaal in je leven wil meegemaakt hebben (en gezien de prijzen ook wellicht maar eenmaal gaat meemaken).
Terwijl De Karmeliet een ervaring is, iets dat je zodra je het meegemaakt hebt eigenlijk elke dag zou willen (en gezien de prijzen allicht niet haalbaar is).
’t Een is een evenement. ’t Ander perfectie. In niks goedkoop.

Wat ze zeker niet zijn: de mooiste restaurants van België, of de enige manier om culinair klaar te komen. Er zijn gezelliger gelegenheden, restaurants met betere websites, gelegen op fijnere locaties, ontspannener manieren om uitgebreid te tafelen dan met 4 knipmessen aan uw tafel… Maar op het bord: een welgemeend amai en chapeau voor zoveel meesterschap.

En dan nu? Sparen, en misschien eens uitwijken naar Nederland of Frankrijk – daar hebben ze naar ’t schijnt ook geile gerechjes.


dec 26 2010

Het achterwerk van An

Ach, pakjes onder kerstbomen, dat is toch ontzettend passé. Het nieuwe gebruik dat iedereen dichter bij elkaar en de wereldvrede binnen bereik gaat brengen is het geven van een boek met nieuwjaar. En alhier is het perfecte materiaal om dit nieuwe gebruik in praktijk te brengen:

An Olaerts - Achterwerk

Oftewel, qua ongelukkige timing na de kerstcadeauhausse en de boekenbeursmanie kan het tellen (doeme toch) maar het boek van An Olaerts ligt bijna helemaal en eindelijk in de winkel. En dat mag ook buiten Limburg geweten zijn.

Wie haar blog leest, of wie al eens de papieren Vacature doorbladert zijn het geen geheimen: haar spitse wekelijkse stukjes over alles wat van ver of dicht naar werk ruikt. En die zijn nu uitgeselecteerd op een of ander criterium, gebundeld, opgeleukt met illustraties van Klaas Verplancke, en van de titel “Achterwerk” voorzien. Qua kick-ass idee kan dat tellen.

Het is u aangeraden.


dec 19 2010

Bond Zonder Internet

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Phil Bosmans? Hij leeft nog, volgens de laatste berichten, maar de spreuken van de Bond Zonder Naam verzint hij allang niet meer.

En hebben we met z’n allen niet dringend zo’n Phil Bosmans nodig? Want laat ons eerlijk zijn, blogs en twitter en Facebook en whatever, allemaal goed en fijn en hip, maar missen we niet een moreel kompas, om op het whiteboard met wireframes te plakken?
Wat we nodig hebben is een modern equivalent van de Bond Zonder Naam, Phil 2.0.

Deze week, bijvoorbeeld, had zijn licht zo kunnen schijnen – over het al dan niet stoppen van delicious:

#alttext#

of zo:

#alttext#

of:

#alttext#

Bond Zonder Internet, here we tumblr.com.


Dit was pagina 20 van 75« 110192021304075