Posts in de categorie « familie»:

mei 5 2011

Leve mama

Ik ging haar een gedicht schrijven, mijn moeder: over een leven lang moederen of zo, over zorg en toewijding, geloof in kinderen, de grijze haren die wij haar bezorgden. Maar nu heb ik een beter idee, ik geef haar een rosbief.

Ik ging haar de dagje verwennen, de moeder van mijn kinderen: een dagje wellness om de stress van het moederschap te doen vergeten, een dagje lekker eten ter compensatie van de boterhammendoos, een dagje babysit omdat niks “oef” zegt als een moeder die haar kinderen even gerust kan achterlaten. Maar nu ga ik toch maar voor een rosbief.

Mijn kinderen gingen een werkje maken voor hun mama, nijver geknutsel met lijm en schaar en potlood en stift en verf, verstopt onder het bed tot de grote dag van zondag daar is, afgegeven met een knuffel in het warme bed. Maar nu mogen ze mee naar de winkel, en een rosbief in de koelkast verstoppen.

Want niks zegt toch “leve mama” als een fijne rosbief? Toch?

Dank u, Delhaize, voor dit geweldige plan. De moeders in mijn leven gaan blij zijn.
Hij mag saignant zijn. Hoe laat eten we?

Ondertussen, in de situation room:
Roast beef in the situation room


apr 30 2011

Nen Hygiena

In Planckendael en de Zoo van Antwerpen wil men abonnementen aan de man brengen. De tuin van het leven, de campagne. Een uurtje vroeger toegang tot het park, het nieuwe voordeel dit jaar. En daarom werden er her en der ook wat tickets aan bloggers uitgegedeeld. U voelt het mogelijk al aan uw water, ook in mijn richting dus.

Over Planckendael kunnen we kort zijn. Het zit daar nog steeds vol met beesten, en speeltuinen. Een zeer fijn dierenpark, daar waren wij al lang van overtuigd. Maar was er ook iets nieuws, vroegen wij ons af. Kai Mooks en babysneeuwluipaardjes en babygiraffen, dat soort dingen.

Maar Kai Mook die zit dus nu nog in Antwerpen, het babysneewluipaardje van vorig jaar bleek al een hele sneeuwluipaard, en de babygiraf is schielijk overleden.

Gansch Planckendael hebben wij zo afgelopen. We hadden de hoop al opgegeven. Even dachten we een nieuwigheid gevonden te hebben, een miniwitwanggibbon:

De denker van Rodin  @ Planckendael

Maar dit bleek bij nader inzien een replica van “de denker” van Rodin, met E.T.-vingers.

Tot we belandden tussen een groep in het geel uitgedoste kleuters. Buitenschoolse Kinderopvang Laarne en Kalken, stond er op hun t-shirtjes. We liepen ertussen toen we langs dit zenuwachtig heen-en-weer schuifelend beest kwamen:

Nen Hygiena @ Planckendael

De dame belast met de Buitenschoolse Kinderopvang te Laarne en Kalken gaf ook uitleg. “Dat is nen hygiena“, sprak zij didactisch tot haar gekleuterte.
Ik vroeg me af of ik dat goed gehoord had, maar ja, op de simpele vraag “Wawasda juffra?” van een van haar slechter horende volgelingen in pocketformaat, verklaarde zij weder “Dat is nen hygiena“.

Wel, ik vind dat dus een gemiste kans. Als ge nen hygiena rond hebt lopen, dan ga je als marketingafdeling van Planckendael en de Zoo van Antwerpen toch geen reclame maken voor een uurtje vroeger of later binnenmogen van uw abonnees? Dat is toch uniek in de wereld. Daar liggen toch kansen, met hopen.

De hygiena, altijd goedlachs, en proper op zijn eigen“. Merchandising galore. “Met nen hygiena voel ik me veel zekerder in die moeilijke periode van de maand“.

Nen hygiena - zoveel beter dan Axe

Een bedankje nog richting Planckendael voor het initiatief, richting adhese voor de selectie, richting kinderen voor de goedgemutstheid, richting lenteweer voor z’n zomerachtigheid, richting alle moeders die hun kinderen vergezellen op de apenbrug en daarbij vergeten dat ze eerder op de dag door de zomerachtigheid van het lenteweer een rokje hebben aangedaan, en uiteraard ook richting begeleidingsdame van de Buitenschoolse Kinderopvang te Laarne en Kalken.


mrt 5 2011

Imagine a jump

Kroost, karnaval, vleugelkes en een cape. Wij kunnen vliegen, papa.

... af

Een foto die op deze blog wellicht niet was gepasseerd, ware het niet dat ik gisteren per toeval ook nog op de perfecte soundtrack ervoor stootte. Een mash-up, van “Jump” van Van Halen en “Imagine” van John Lennon. Imagine a jump.

Imagine-a-jump-john-lennon-vs.-van-halen by jackstanleywp

Het kan met vleugelkes van witte wol. Het kan met een zorro cape van niet-parachute stof. Het kan ook zonder.
Als je maar blijft dromen. Blijft proberen.


nov 20 2010

Underdog

OMG, bekijk anders dit eens, een filmke over “Onze sloeber”:

Denk dat dit – gezien de stem van Roos – niet komt uit het dan zeer ontoepasselijke getitelde Man Bijt Hond maar uit De Hondenfluisteraar. Komt dat tegen, of beter, laat het zover komen dat ge dat tegen komt.

Hier zijn wij – voorlopig toch nog altijd – baas over de hond, en gaan we ook met zijn toestemming nog steeds gewoon naar de wc in een kamertje dat daar voor gemaakt is.

Al lang niet meer het beestje dat hier 2 jaar geleden kwam binnenstormen:

Happy puppy

Ondertussen een bijna volwassen Golden Retriever met een slofmentaliteit. Hier in De Haan, vorige week, met een Beaufort of 5 tegenwind:

Senne aan zee

Beetje té angstig van nature, té onderdanig. Trekt in contact met andere honden ook altijd aan het korste eindje. Een underdog. Zou ook een hondenfluisteraar kunnen gebruiken, om hem wat meer zelfvertrouwen in te fluisterern. Maar ondertussen wel doodbraaf dus, en dat is ook een gemak.

Onze sloeber. We ziên ‘èm, zellevest mè da allemoele, zoe geire.


okt 20 2010

Kleedje

1 model (Maud), 1 kleedje met verwisselbare kraag, zoom en zakje (van Juggle Angels). Fotoshoot!

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Maud in Juggle Angels

Erg slim idee van deze twee brusselse dames. En dan bedoel ik niet alleen dat ze ons dit kleedje bezorgden, maar ook het hele concept dat ze bedachten: ze verkopen er maar 1 kleedje (in vier kleuren) en 11 kits die het kleedje een heel andere sfeer geven. En in 1 klap 44 mogelijke combinaties. Voor elk meisje wat wils.
De kwaliteit van de kleedjes (fleece stof) en de kraagjes is zeer goed. We (moeder de vrouw, Maud het model, en vader de fotograaf) <3 it.


jul 27 2010

Fotoshoot

Voor in de rijtjes “voor alles een eerste keer” en “dat hebben we ook weer meegemaakt”: de fotoshoot. Van het hele gezin. Door Eugene Hertoghe, een professionele fotograaf uit Gent die de opdracht kreeg voor het maandblad Goed Gevoel (en wel ter illustratie van een interview over vaders die deeltijds werken voor hun kinderen, normaal gezien in het septembernummer).

En dus poseerden wij happy family-gewijs op de tuintafel:

EHP_9258

Riskeerden we ons leven (of toch een natte broek) op de stapstenen van de vijver:

Fotoshoot Goed Gevoel

Wurmden wij ons op het bankje aan de vijverrand:

EHP_9241

En etaleerden onszelven in de klim/speelboom:

EHP_9289

Na afloop wel last van enige kramp in onze kaken. Maar het was voor Goed Gevoel, en – zoals Eugène kwam te zeggen als hij een paar planten in het zicht van zijn Canon platlegde – alles voor de kunst …

Zo vijf mensen tesamen fotograferen blijkt toch geen sinecure. Van de meer dan 200 foto’s toch amper een handvol waar iedereen van het gezin “goed op staat”. Eindelijk snap ik waarom zoveel fotografen zich toeleggen op het fotograferen van schaarsgeklede nimfen in lingerie. Dat onderwerp zit tenminste stil.

Ook meteen een première, want ik meen dat dit in het 3-jarig bestaan van deze blog de eerste keer dat ik er op sta met mijn façade. Kortom: (u bent een) illusie armer, (ik een) ervaring rijker.


jun 25 2010

Barbapapa

Vorige week een gratis reis in de schoot geworpen, vandaag een interviewster over de vloer, en morgen een fotograaf die mij komt vereeuwigen. Een mens zou er zich nog belangrijk door gaan voelen. Een mens, in zijn rol van vader dan toch.

Want die reis (ik heb er hier al wat verslag over gedaan, maar moet nog eens werk maken van de verdere avonturen in het land der Friezen), had ik dus gekregen omdat ze een bloggend gezin zochten.
En dat interview en fotograaf is voor “Goed Gevoel”, waar ze mij willen spreken in het kader van “vaders die deeltijds werken voor hun gezin“. Mij gevonden via dit artikel in het Magezine van VDAB, waar mijn collega’s mij al als willig meewerkend voorwerp van een artikel over hetzelfde gebruikten.

Allemaal papazijngerelateerd dus.

Van al de rollen in het leven, is dat toch wel de vreemdste. Kind, lief, man, werknemer, student, burger … allemaal tamelijk straightforward. Maar vader zijn… wat een vreemd amalgaan van autoriteit en tederheid. Van verantwoordelijkheid en stimuleren tot avontuur. Van rechtlijnigheid en zotheid. Van kluns voelen en bewondering krijgen. Van vasthouden en loslaten, natuurlijk. Van wegcijferen en aanwezig zijn.

Van het ontdekken van je eigen vader in jezelf ook. En van het ontdekken van jezelf in je kinderen. Van verleden dus, en toekomst, en jij daartussenin, die langzaam verleden wordt en toekomst geeft. Of toch enige stuntelige pogingen in die richting probeert te doen.

Papa zijn, de verzameling momenten tussen “Mijn God, waar ben ik (zijn we) aan begonnen?” en “Nice, laten we er nog een bijmaken”, een uitlokking van “multiple personality disorder”. Plus de papa’s sont en vous. Volgens de papatest besta ik uit 13% broodwinpapa, 27% kompaspapa, 20% pretpapa, 0% spookpapa, 27% flexipapa en 13% fikspapa.

Een soort amorf, peerachtig wezen dus, dat naargelang het moment en de omstandigheden andere vormen en kleuren aanneemt. Barbapapa, het rolmodel van vaders. Huup, huup, barbatruuk.


jun 14 2010

Ik emigreer

Vlaanderen trekt een gele kaart (en wallonië een rode). Waar is de tijd dat the day after iedereen de verkiezingen had gewonnen, en het land rustig oranje bleef kleuren? Van vader op zoon, en moeder op dochter.

Vlaanderen kleurt geel

Ik weg dus. Naar een plaats waar het wel nog ongenêneerd oranje kleurt. Nederland. Er is mij asiel beloofd. In een vluchtelingenkamp in het hoge Noorden. Ik stop mijn hebben en mijn houden in mijn koffer. En ik ben weg.

Landal Esonstad Anjum

Met dank aan Talking Heads en Holland.com, die het in hun malle hoofden kregen mij een reis cadeau te doen. Naar Anjum. Let’s roll.


mei 14 2010

Niks (meer) aan de hand

Eerder deze week werden we vroeg in de nacht gewekt door het huilende meisje Maud. Had ze voor het in slaap vallen een haarelastiekje rond haar vinger gebonden. Wakker geworden van de pijn. Een lichtblauwe vinger, een huilbui, wat gesus, een onderdompeling onder de koude kraan, de vermaning dat vooral nooit opnieuw te doen, en het leed was geleden.

Deze morgen, bleek dat ze haar vreemde fascinatie voor elastiekjes voor haarstaartjes rond kindervingertjes toch nog niet verloren was. Een schreeuw bij het wakker worden, en de droeve constatering dat ze het weer gedaan had. En deze keer dus de hele nacht.

Niks (meer) aan de hand

De gevolgen waren deze keer dus al heel wat pijnlijker. Een bija gevoelloos topje van de vinger, en rond de plaats waar de rekker gezeten had verschenen er nu allemaal blaren. Het lijkt wel een brandwonde.
Maar ik denk niet dat het gaat afvallen, ze kon haar vinger al terug buigen na een uurtje, het topje verdraagt al terug aanrakingen, en de blaren zijn daarnet doorgeprikt. Onder concert.

En nu hopen wij dat deze Maudezel zich geen drie keer aan dezelfde steen stoot. Anders heeft ze het aan haar rekker.


apr 30 2010

Afwezige collega

Ik zie een patroon.

Week 1.

Maandag (vrije dag van ouder 1): kind 1 en kind 2 op school afleveren, kind 3 bij ouder 1 thuislaten. Gaan werken. ’s Namiddags telefoon: dat kind 3 ziek is, hoge koorts ontwikkelt en morgen niet naar de crèche kan, en of ouder 2 er morgen op kan letten.
Dinsdag: ouder 2 blijft thuis om op de zieke van gisteren te letten.
Woensdag (vrije dag van ouder 2): ouder 2 krijgt geen klop uitgevoerd in en om het huis omdat hij op het zieke kind 3 + vanaf 11:30 op de schoolgaande kinderen 1 en 2 moet passen.
Donderdag (vrije dag van ouder 1): Kind 3 is er bovenop. Hoera. Probleem: ouder 2 heeft inmiddels de ziekte van kind 3 overgeërfd. Ouder 1 zorgt voor ouder 2.
Vrijdag (vrije dag van ouder 2): Ouder 2 is al wat beter (maar krijgt toch geen klop uitgevoerd in en om het huis omdat de schoolgaande kinderen 1 en 2 al vanaf 15:00 weer voor de deur staan).
Weekend: iedereen genezen! Hoera.

Week 2:

Herhaal voorgaande week. Maar dan met ouder 1 in de rol van thuisblijvende en later ziek wordende ouder 2. En bijvoorbeeld kind 2 in de rol van kind 3.

Week 3:

Iedereen genezen. Een ganse week peis en apothekervree.

Week 4:

Ga terug naar start. Herhaal week 1.

Echt niet te doen. Zelfs met de bijna optimale werkregeling die wij hebben (allebei werken we maar 60%), loopt dat hier de laatste maanden danig “in de shit”, “in de puree” en “in de jus” (al naargelang welke Mijn Restaurant deelnemer je het vraagt). De zieken lossen elkaar naadloos af, als waren het 4×400 meter lopers op een WK, en dan nog meestal op dinsdag, de enige dag dat we beiden uit werken zijn.

Zo is het jaar pas vier maanden ver, maar heb ik al vier dagen verlof moeten nemen om op dinsdagen op een of ander ziek kind te passen. En ben daarbij dan nog eens ongeveer even dikwijls zelf ziek geweest als in de voorgaande 10 jaar. Maag en darmdingen, niks ergs, maar een betrouwbare collega zijn is toch anders. Afwezig, des te meer.


Dit was pagina 2 van 81238