Posts in de categorie « familie»:

apr 13 2010

Van lijden en herstel

En hoe was uw dag? Ik, ik mag niet klagen. Dit in tegenstelling tot twee van mijn huisgenoten, die daar wel recht op hebben.

Mirre herstelt van operatie

De kat. Die herstelt. En zal het verder zonder haar melkklieren moeten stellen. En zonder baarmoeder, of eierstokken.
Vorige week zagen we immers dat ze met een serieuze hangbuik rondliep. Een vriendin/dierenarts die op bezoek was, merkte dat er iets ergers dan wintervet aan de hand was: een gezwel – de grootte van een kleine appel, onderaan haar buik. Tumor op de melkklieren. Onmiddellijke operatie, en sterilisatie. Operatie vakkundig uitgevoerd door schoonbroer en -zus (ook al dierenartsen).
Nu natuurlijk een jaap van een litteken op haar buik. Lopen is pijnlijk, maar het gaat ondertussen toch al wat vlotter.

Floortje met waterpokken

En Floortje. Die lijdt. Aan waterpokken, windpokken en wijnpokken, al naargelang ge wilt. Varicella dus.
En ze heeft er last van. Maud had het twee weken geleden ook al, maar die was ervan af met een blaasje of 20 en een weekje thuisblijven. Floortje, die is er zondag mee begonnen, en staat intussen zo vol met blaasjes als een wei in Werchter in het eerste weekend van juli. Van kop tot teen dus, waarbij zelfs haar ogen en de binnenkant van haar mond niet gespaard werden. We zijn nu de derde dag, dus normaal is het nu ongeveer gedaan met nieuwe blaasjes krijgen. En intussen: arm kind.

Maar we leven dus op hoop, afijn. Op tumoren die wegblijven. En pokken die verdwijnen.


mrt 22 2010

1 jaar Floor Manager

1 jaar geleden, was het een meisje:
Flo(oortje) uit bad

En 1 jaar later, nog altijd:
Floortje - 1 jaar (Foto op Flickr van houbi)

Een crème van een kind, vrolijk en erg makkelijk, op de nachten en haar gezondheid na: ze wordt nog altijd het merendeel van de nachten een keer wakker, en entertaint ons wekelijks wel op een nieuwe verkoudheid, buikkrampen, koortsaanval … net voor we op skivakantie vertrokken zelfs een longontsteking.

Maar, laat dat de pret niet drukken. Dat groeit en dat bloeit, op curves en door ontwikkelingsstadia. Venitiaans en blond. En ze doet dat goed. Over een paar weken loopt ze, en loopt ze weg. Hiep hiep hoera voor Baby Flo, Hiep hiep hoera voor hoe ze Floortje wordt:

Floortje - 1 jaar (Foto op Flickr van houbi)


dec 19 2009

De kerstboom stinkt

Het is triestig om te moeten zeggen, maar de kerstboom stinkt.

En dan bedoel ik dat niet in de zin dat de kerstboom een symbool is van katholieke recuperatie van een Germaans gebruik. Met kerstballen die de de appels uit het Aards Paradijs van Adam en Eva verbeelden. Een heidens feest voor een christelijke traditie van een ondertussen ontkerkelijkte samenleving.

Nee, daar doelde ik niet op. Ik bedoel gewoon dat de kerstboom stinkt.

Ik heb het dan ook niet over de mening van sommigen dat een kerstboom omhakken, transporteren en in de living zetten eigenlijk stinkt als activiteit. Dat een boom planten in plaats van er een te vellen voor de versiering in deze klimaatgestoorde tijden misschien een beter idee zou zijn. Om van de energieverspilling van de kerstverlichting die er dan nog in moet nog maar te zwijgen.

Nee, daar had ik het ook niet over. Ik had het over het feit dat de kerstboom stinkt.

En dan had ik het zelfs niet over de kleffe kerstsfeer, die opgetrommelde gezelligheid die elk jaar opnieuw mòet. Over cadeautjesijver, die leidt tot overvolle winkelstraten. Jachtinstinct, op zoek naar leuke dingen om te geven, en zo zelden resulteert in leuke dingen om te krijgen. Ter meerdere eer en glorie van de kitsch-kersteconomie, van de eindejaarspremies die moeten uitgegeven. Veel kerstgedoe om niks.

Nee, zelfs daar had ik het eigenlijk niet over. Dat is allemaal niet waar, Kerst is reuze gezellig en ecologisch verantwoord en deel van onze cultuur en al.
’t Gaat hier dus louter om een vaststelling, dat de kerstboom die ik vandaag binnensleepte verdomd stinkt.

Eerst gedacht dat het de pot misschien was, die buitenstond sinds vorige kerst en misschien gebruikt was als kattebak. Niet dus. Daarna dat er met de kluit van de kerstboom misschien iets onwelriekends mee was binnengesmokkeld. Ook niet dus. Het is de boom die stinkt. En geen klein beetje.

Ik denk dat we als kerstversiering maar een paar van die hangertjes gaan kopen, bedoeld voor achteruitkijkspiegels. Dennegeur.

Royal Pine Tree Farm


dec 9 2009

Griep Griep Groera

Als er meer plaats was geweest, dan had deze post “de symptomen van Mexicaanse griep en hun voorkomen in het gezin H. te B. op de gedoemde 8 december van het jaar des heren 2009” geheten. Een schema maakt het duidelijk:

Symptoom Voorkomen in het gezin H. te B. op de gedoemde 8 december van het jaar des heren 2009
Koorts Annemie: check (al drie dagen +39° C)
Daantje: check (zweeft sinds gisteren tegen de 40° C)
Maud: check (vandaag niet meer)
Floortje: check (alweer drie dagen in de 38°ers)
Ik: uncheck
Pijn in spieren en ledematen Annemie: check
Daantje: check
Maud: check
Floortje: geen idee
Ik: uncheck
Hoesten en niezen Annemie: check
Daantje: check
Maud: check
Floortje: check
Ik: een beetje
Loopneus Annemie: check
Daantje: check
Maud: check
Floortje: check
Ik: uncheck
Geen trek in eten Annemie: uncheck
Daantje: check
Maud: check
Floor: uncheck
Ik: uncheck
Vermoeidheid Annemie: check
Daantje: check
Maud: check
Floor: check
Ik: check (maar dat komt wel meer voor)
Hoofdpijn Annemie: check
Daantje: check
Maud: check
Floor: check
Ik: een beetje

Om maar te zeggen dat er hier een griepspook door het huis dwaalt, en het draagt wellicht een sombrero. Mijn huisgenoten vallen als vliegen.

En dat ik toch content bent dat de mortaliteitsgraad van die pandemie veel gunstiger is uitgevallen dan aanvankelijk gevreesd. Want anders was ik hier de last man standing.
En dat ik niet goed snap dat kinderen jonger dan 6 jaar en hun ouders bij inentingsrondes niet bij de priotiaire doelgroepen mogen opgenomen worden. Want ze hebben toch vroeg of laat prijs. Vraag maar aan pietel wat dat voor verschil maakt, zo’n snotneus met crèche- of schoolcontacten in uw huis rond te hebben lopen. Zelf ben ik in de vijf jaar dat ik nu vader ben ongeveer dubbel zo dikwijls ziek geweest als in de twintig jaar ervoor.

Hatsjie. Maar deze keer ontsnap ik. Hatjsie. Misschien.


nov 29 2009

Stroom

Hoera, hoera. Weer een hoedanigheid erbij. Want na Balegemmenaar, pendelaar, geek, vader, ambtenaar, fotograafken van mijn botten, zoon, broer, viezentist, oom, peter, vriend, halftijds Roger, kennis en contact, is er deze week weer iets nieuws bijgekomen. Energieproducent!

Serieus. Move over, gijlie vuile Fransozen van Suez, Electrabel, Luminus, Essent en Nuon. Want er is een nieuwe speler op de markt. Met 27 zonnepanelen op zijn dak.

Ze – Ecostream – zijn hier deze week en weekend namelijk een paar stukken van onze daken komen volleggen met zonnepanelen, en een paar electriciteitskasten komen volhangen met omvormers en tellerkes.
En ze produceren al. ’t Is te zeggen, nog niet geheel officieel wat de installatie moet nog gekeurd worden, en officieus feitelijk ook nog niet, want het was hondeweer vandaag. Maar toch. De eerste 3 kilowatt-uur zijn geproduceerd. Genoeg om een keteltje water te koken en dit berichtje uit te tikken. Hoop ik.

Leuk moment alleszins, als je bij een schaarse streep zonlicht in de electriciteitskast kruipt, en voor het eerst ziet dat je dagteller terugdraait. Winst!

Nadeel: het zicht. Ik vind dat namelijk op niks trekken, al die daken vol zonnepanelen. Op de garage valt het nog mee, want dat dak ligt bijna compleet vol. Maar aan de zijkant van het huis is het in combinatie met de dakramen estetisch niet echt een verbetering.

Zonnepanelen op ons dak

Zonnepanelen op ons dak

Maar Kopenhagen is nabij, het milieu moest dringend gered, en de financiële regeling was nog gunstig (laatste jaar groenestroomcertificaten aan 450€ per 1000 kWh geproduceerde electriciteit, en de VDAB deed een samenaankoop) dus ben ik gezwicht.
En produceer ik nu dus – naast de op deze blog al gebruikelijke wind -stroom.


nov 19 2009

Kamerprijs

Hoera, hij is af. De eerste kamer, van onze hoogstpersoonlijke The Block “De verbouwing van de zolder”-edition.
En dus werd wat hier van de zomer eindelijk begon met de installatie van dakramen, ondertussen stillekens maar zekerkens afgewerkt van dit (een kamer met planchetten boven en opzij, en zonder raam, ongeïsoleerd):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (een kamer met een gapend gat en algehele wanorde erin):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (onze slaapkamer, nu):

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Zelfs al is dat dezelfde kamer, het maakt nogal een verschil. En voor geen geld. De planchetten zijn dezelfde als voorheen, met lik verf. De nieuwe vloer zijn een laag isolatie en OSB-platen die liggen boven de lelijke balatum. De plafond is dezelfde als voorheen. Het grootste verschil komt door de afwerking rond de Veluxen. Doe-het-zelf gedaan, en al!

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Al een geluk dat we in onze “The Block” niet af te rekenen hebben met deadlines, concurrerende koppels, Hans Otten noch Sanchez, schreeuwerige bellemannen, talloze onderbrekingen voor reclame, lelijke dialecten, keuringen op het “loftgevoel”, Prot noch Bie.
Want zo maak zelfs ik – Roger van het derde knoopsgat – kans op een kamerprijs.


okt 16 2009

Pon the floor

Als er dit jaar een verkiezing van “weirdest music video of the year” gaat gehouden worden, maakt dit werkstuk van Major Lazer “Pon The Floor” een serieuze kans:

’t Is eens iets anders dan Tectonic.

Wie er anders ook van “Pon the Floor” doet, is onze Floortje. Inmiddels 6 maanden gepasseerd. Een crème van een meisje, Venitiaans blond – aka ros – lachebekje.
Op reis had ze haar assortiment moves al uitgebreid met zitten in een stoel en het eten van fruitpap. Sindsdien heeft ze ook het zelfstandig zitten op de vloer, het eten van koeken en broodkorsten, het achteruit kruipen door middel van duwen op je handen, en het geraken-waar-je-wil door afwisselend van buik naar rug en weer terug te rollen allemaal onder de knie.
Je komt ze dus zowat overal tegen.
Met af en toe een Major Lazer, als ze ergens tegen opknalt of toch nog omver dondert.

Floortje (6 maand) (Foto op Flickr van houbi)

Floortje (6 maanden) (Foto op Flickr van houbi)


sep 20 2009

Saint Pierre la Mer

 Alwaarin het reisgenootschap aanlegt in Saint-Pierre la Mer, hopend op een dubbele kamer, met tussendeur.

De rest van de reis waarover u verhaald werd in de vorige drie afleveringen, verliep voorspoedig. In die zin dat de eindbestemming gehaald werd. De sfeer werd deze tweede dag helaas niet geholpen door de nukken der baby. Het menselijk tekort vond die dag een waardige vertegenwoordiging in Floortje, die altijd iets te kort leek te komen tijdens deze laatste vierhonderd kilometer. Te warm, te hongerig, te slaperig, te verkrampt, te koud, te ver van mama, te weinig animatie, te veel gehuil…

De wanhoop was nog niet helemaal nabij toen St.Pierre la Mer in zicht kwam. Maar toch niet meer zó heel ver af. 

Bericht aan de reizigers naar het Hotel Le Méridien in Saint-Pierre la Mer: het hotel bevind zich aan het àndere eind van het dorp. U was er dus al toen u het dorp binnenreed.

Het voordeel van verkeerd rijden, was wel dat we dadelijk een overzicht en indruk hadden van het dorp. Een in alle opzichten onopmerkelijk kuststadje. Vakantiesfeertje, maar niet bijzonder mooi. Niet groot, niet klein. Brede rustige stranden. Veel nieuwbouw, maar die wordt gelukkig laag gehouden. Villa’tjes, niet veel hotels en een megacamping municipale. Niet blasé. Leeg.

Het strand in Saint-Pierre de Mer

Het hotel bleek van onze komst weet te hebben, alijd een meevaller als ge ergens toekomt. 
Rest me nog kond te doen van de zucht van opluchting die de moeder mijner kroost slaakte toen er ons twee sleutels werden overhandigd. Van kamers met een tussendeur. 
De vakantie kon niet meer stuk, en was nog maar net begonnen.

Over naar het volgende deel van deze megaspannende vakantiesaga: op verkenning in het hotel!  


sep 18 2009

Woonwagen

Aflevering drie van het grote reisrapport, alwaarin onze helden het stadje Parijs verlaten, afzakken via enige schone wegen naar het Zuiden van Frankrijk, en aldaar hunne eerste nacht op vreemden bodem beleven. Op wielen.

Na de geslaagde voormiddag in Parijs werd het zoetjesaan tijd om nog een paar kilometers richting Zuiden te vreten. Wederom geholpen door loom zondagochtendverkeer werd het verkeersknooppunt in en om de Franse hoofdstad in no time afgehandeld, en zakten we af naar het iets minder illustere Verzun-le-Bas.

Een week voor afreis was er immers besloten dat om het risico op zeurende kinderen op de achterbank en de bijhorende hoofdpijn te vermijden, in twee etappes zou worden gewerkt. Daarbij werd gebruik gemaakt van de nattevingermethode.

Men neme daarbij een kaart (in casu de Google map van de route Balegem-Saint-Pierre). Men vouwt deze kaart in twee denkbeeldige delen. Men zoeke op het snijpunt een overnachtingsmogelijkheid (in casu de functie “zoek op de kaart” met het trefwoord “Hotel” op voornoemde Google Map). Men verwerpe daarbij alles wat lijkt op een deel van een hotelketen, of er te duur of te goedkoop uitziet, alles wat geen fatsoenlijke website heeft, of geen online reserveringsmodule. Men zakke zo een honderdtal kilometer verder af richting bestemming. Tot uw oog valt op iets leuks. In casu de Roulottes van het domein “Domaine des Grands Côtes” in Verzun-le-Bas (een gehucht van 2 huizen groot, uw GPS kent mogelijk wel Verzun of Target).

Les Roulottes (by houbi)

Het leuks in kwestie was dat er op dit grote en bosrijke domein een 20-tal woonwagens staan opgesteld die dienst doen als hotelkamers. Ook de aanwezigheid van een warm zwembad, en een joekel van een speeltuin hielpen. Het zag er leuk uit, de ideale manier om wat reisstoom af te laten, en proefondervindelijk hebben we vast kunnen stellen dat dit inderdaad het geval was.

Nadeel aan het geheel: de prijs. Voor vijf personen, vier met ontbijt, betaalden we toch 145 euro. Waar je een IBIS of ongezellig maar zelfde functie vervullend hotelkamertje voor een derde van die prijs kan krijgen. Maar geen greintje spijt. Mooie stop. Plons in het zwembad, ravotten op de speeltuin, comfortabel bedje in een fotogeniek kader à la façon des gitans, en de volgende morgen een redelijk ontbijt en een mooie wandeling/afdaling naar het riviertje onderaan het (supergrote) domein. Fijn fijn, en levendig aanbevolen. Ik kreeg overigens een kaartje mee dat je 10% korting kan opleveren als je er eens wil verblijven. Geef maar een gil, als dat van pas zou komen…

Aan het zwembad van de Roulottes (by houbi)

Moeder der kroost was overigens iets minder enthousiast van het verblijf in de Roulottes van het Domaine des Grands Côtes. Niet zozeer van het geboden comfort of aanbod. Wel van de genoten nachtrust. Baby Floortje bleek na een dag die om 5 uur begonnen was enigszins ontregeld en had niet veel zin om te slapen.

Op naar de volgende aflevering: waarin onze reizigers de plaats van bestemming tijdig trachten te bereiken, aldaar hun weg zoeken, en hopen op een dubbele kamer.


sep 16 2009

Wijlie weg

Er zijn voordelen aan het hebben van een roedel kleine kinderen: zij zijn immers vrijgesteld van de pain-in-the-ass-voor-de-portefeuille genaamd leerplicht, en kunnen dus ook tijdens het schooljaar gaan en staan waar zij willen. En hun ouders dus ook.

Er zijn ook nadelen aan het hebben van een roedel kleine kinderen: zij zijn immers vrijgesteld van goeie manieren op restaurant, interesse voor cultureel hoogstaande bezienswaardigheden, het hebben van geduld of inlevingsvermogen.

Vandaar ons plan deze voor- en nadelen van het hebben van een roedel kleine kinderen te combineren: vakantie buiten de schoolperiode, maar met kinderprogramma en -opvang. CM, Intersoc en de Oekkivakantie to the rescue.

Zonneschijn FTW, was hier het motto, vandaar dat we kozen voor Saint-Pierre la Mer. Een kuststadje niet ver van Narbonne, voor de Frankrijkonkundigen te situeren aan de Middellandse Zeekust, maar aan de andere kant dan de Côte d’Azur, bijna in Catalonië. Het land van de Katharen, Occitanië, het land van Aude, van Carcasonne en het Canal du Midi. Bref, met zonneschijn dus.


Grotere kaart weergeven

Huiszitster geïnstalleerd dus, en wijlie weg. De komende dagen hink ik hier lustig achterop de dingen die we beleven.


Dit was pagina 3 van 8« 12348