Posts in de categorie « familie»:

aug 31 2009

De 100 meter bodypaint

De als immer razend interessante nieuwsbrief van Clint.be (een online magazine gelinkt aan P-Magazine, Menzo en Ché) viel hier weer binnen, en trok eens aan mijn aandacht: “de 100 meter bodypaint, ongecensureerd” luidt het.
Dat moest ik natuurlijk zien. Al was het om eens te checken waarom het hier niet om de 100 vierkante meter bodypaint ging. Want bodypainting, en schilderen meer in het algemeen, dat wordt toch in oppervlakte uitgedrukt. Of hebt gij ooit een schilder opgebeld om uw muren te komen witten met niks dan de vermelding dat het om 5 meter muur ging? Zo ja, dan herinnert u zich vast het hysterisch hinnikend hoongelach van de vakman in kwestie aan de andere kant van de lijn.
Of – als het dan dan toch over 100 strekkende meter bodypaint ging – om eens te checken hoe dat ze dat daar logistiekgewijs gelapt hebben: 100 meter naaktmodellen opstellen, en dan 8 bodypainters die vanuit de startblokken driftig bodypaintend naar de finish snellen? Wie het eerst het laatste model bereikt wint?

Aldaar aangekomen, bleek er gewoon een lidwoord in de ti(e)tel weggevallen. “Met” of “in” bijvoorbeeld. Clint.be heeft dus een sprintwedstrijd van 100 meter georganiseerd met als deelneemsters meisjes in string en een voor de rest gebodypainte atletiekuitrusting. En er een filmpje van gemaakt.

Maar daar is toch ook iets mis mee. Want de 100 meter in bodypaint blijkt zowaar de meest verwarrende atletiekwedstrijd ooit. Meer plotwendingen dan in 3 keer Loft achter elkaar uitzitten. Volgt u even mee. En zet u gemakkelijk, want het is een lange zit, toch in vergelijking met de recente wereldrecordrace van Usain Bolt waarbij de live-commentaar ongeveer klonk als “Goeie start. Usain Bolt is goed weg. En …

De start van de 100 meter bodypaint komt er in het filmpje na 57 seconden (voor de liefhebbers: de 56 seconden daarvoor krijgen de fijne vleeswaren in kwestie een coucheke en wordt er attractief in startblokken gezeten).

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:02. De meisjes zijn al een meter of 4 opgeschoten. De leiding is voor het meisje in baan 4. Ik ken haar niet bij naam, maar zal haar onthouden als geelbroekje.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:10. Nu zijn we toch al zeker een meter of 10 weg. Zij die sprint met een geel broekje is ondertussen carrément voorbijgestoken door het meisje in baan 3, zij die in het roze wiebelt.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:16. Hoever we zijn is niet geheel duidelijk, maar de deelneemsters liggen 19 seconden ver in de 100 meter plots in een zakdoek bijeen. Wie er gaat winnen zal van de cupmaat af gaan hangen, denk je dan.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:17. Nauwelijks 1 seconde later, en er is plots afscheiding. Van een splijtende demarrage gesproken! En het is weer het meisje van baan 4 (geelbroekje dus) die nu de dans leidt, op de hielen gezeten door de bevallig dansende benen van de sprintster in baan 7. Die we maar geen bijnaam gaan geven omdat ze in het stuk verder toch niet voorkomt.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:21. We zijn ondertussen 24 seconden bezig, maar de finish is nog niet in zicht. Wel is er alweer een totale omwenteling in het koersverloop te melden. De lady in pink van baan 3 heeft het gele broekje van baan 4 al achter zich gelaten.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:24. Weer drie seconden verder, weer een nieuwe ontwikeling. Een zilveren vos loopt plots geheel alleen. Ver van het pak, de rest staat nauwelijks op de foto.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:27. Eindelijk een overzicht. De lady in pink heeft een opmerkelijke remonte gemaakt. Het gaat tussen haar en de zilveren loopster. Suspens!

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:30. Yes! Ik ben ondertussen aan het supporteren voor haar die met een roze boezem werd uitgerust, en die blijkt nu de overhand te halen!

De 100 meter bodypaint (by houbi)

1:32. Wot??? Daar is ineens de finish. En in die laatste twee seconden heeft mijn favorietje ineens een inzinking van jewelste gekregen. Niet vertoond sinds Simpson op de Mont Ventoux!
Zij die met een zilveren cup werd uitgerust had precies nog wat overschot, en had haar koers duidelijk het beste ingedeeld. Als in: de eerste 80 meter van de koers afleggen in een gezapige 33 seconden, en de laatste 20 in één verschroeiende seconde.

De 100 meter bodypaint (by houbi)

Topkoers!
Wat wel iets beter kan is de tijd. 35 seconden op de honderd meter is volgens atletiekingewijden immers niet ècht een toptijd te noemen. Usain Bolt doet op die tijd zijn 100 meter én de daaropvolgende ereronde…
En toch, en toch: clint.be heeft met dit bodypaint-initiatief misschien wel een punt. Met al de controverse rond het geslacht van de Zuidafrikaan/se Caster Semenya, is er overduidelijk nood aan ondubbelzinnigheid in de atletiekwereld, maar naaktlopen wellicht te drastisch. En ge kunt over de prestaties van de meisjes in het filmpje van clint.be zeggen wat ge wilt, aan hun geslacht twijfelen zult ge toch niet.


jul 14 2009

Dag zonder oortjes

Wat een opschudding, in de Tour de France. Niet om de sportieve prestaties, want de opwinding daarover wordt door enkele sluwe ingrepen van de parcoursbouwer zorgvuldig bewaard tot de voorlaatste dag als de Mont Ventoux wordt beklommen.
Wel om de controverse rond de “dag zonder oortjes”. Geen communicatie tussen volgwagens en renners, dat zou het vermoeide tourspektakel nieuw leven moeten inblazen.

Middeleeuwse praktijken, schreeuwen de ploegleiders. De tourdirectie was echter hard: er worden vandaag geen in-ears getolereerd. Op straffe van uitsluiting uit de tour. Er werd aan de start dan ook een hele stapel oortjes onverbiddelijk afgenomen.

Slecht één renner bleek enthousiast is over het verbod op oortjes, de man met de vreemdst gevormde schelpen sinds Mr. Spock himself:

Tom Boonen, over de dag zonder oortjes

Niet zonder reden: een kleine berekening leert dat de windweerstand van Tommeke-Tommeke-toch met ongeveer de helft zou afnemen, als hij vandaag mag rijden zonder.

Komaan Tom, naai die Franse chauvinisten op hun nationale feestdag eens een zwart-geel-rood oor aan!
’t Is vandaag of nooit. L’étappe “Van Gogh”, het wordt er een voor de man uit Balen!

Nagekomen bericht:
Het heeft weer niet mogen zijn. Er stond alweer Cavendish op het menu, oortjes of niet.
Maar het werd dan toch de dag van Tom. Want hij stond weeral in de boekskes: uitgegaan in Gent, en kussend (en wellicht met rooie oortjes) betrapt met een blondine. Opgebiecht aan Lore, knallende ruzie, Lore pakte haar koffers, ruzie bijgelegd, nu gaan ze aan kindjes beginnen. Hun levensles: “De mensen mogen weten dat wij een doodgewoon koppel zijn“. Sic.

Wat er mijn aan doet denken: wordt het niet eens tijd voor een Temptation Island met coureurs? Tom en Lore zijn certitudes. Et puis? Frank VDB en la Pinacci? Fausto en z’n witte dame? Armstrong en zijn vlam du moment?


jul 4 2009

Fases

Zoals u al wist of nu verneemt, ben ik in het bezit (of toch de illusie van bezit die wij koesteren onder de noemer ouderschap) van drie kinderen.

Floortje, 3 maanden, verkeert in de kleine Boeddha-fase. Content als ze op tijd haar eten krijgt, ververst wordt, en af en toe van animatie en rammelaars voorzien wordt. Lacht naar elk gezicht dat in haar vizier komt. Kweekt Michelin-bandjes bij de vleet.
Maud, 2 jaar en 7 maanden, zit in haar Terrible Two’s. Malcontent als ze eten moet, of “nee” hoort. Sukkelt met een blaasontsteking en hardnekkige verkoudheden. Alles is “mij” en “Kook” (Ik ook). Maar ook: enorm enthousiast. Achter met woorden, voor met ontdekken.
En dan is er nog Daantje, vier jaar en een half, en die zou ik tot voor kort in de anale fase gesitueerd hebben. Alles is kaka, pipi, en andere lichaamsderivaten die onstuitbaar op zijn lachspieren werken. Al in het bezit van een muts met twee standen: eentje voor boos/stout/geniepig, en eentje voor vrolijk/lief/open.

Daan (by houbi)

Maar vandaag kwam deze laatste volgens mij in een nieuwe fase terecht. De filologisch-ontologische.
Er ontspon zich namelijk volgende conversatie, tijdens het avondlijke ritueel der tandenpoets:

Daantje: “Papàaa… waarom noemen ze de mensen dit hier eigenlijk tandpasta?”
Ik: “Ah, wel ik denk dat dat komt omdat het een beetje lijkt op chocopasta, maar het dient voor de tanden. En daarom heeft men dat maar tandpasta genoemd.”
Daantje, even in de hoop dat er voor alle namen van dingen zo een logische verklaring is: “Aha. En waarom heet dat een raam?”
Ik: “Uh, dat weet ik eigenlijk niet. Soms zegt men ook venster. Ik denk dat de mensen dat een mooi woord vonden, en dat ze toen allemaal tesamen beslist hebben om dat zo te gaan noemen”.
Daantje: “Allemaal samen?”
Ik: “Hmmm, ja zo maak je woorden. Want woorden maken is gemakkelijk. Als ik zeg dat deze stoel “boebieboelala” heet, dan is dat mijn woord, maar niemand anders zou dit begrijpen, want iedereen noemt dat stoel”.
Daantje: “Boebieboelala!”
Ik: “Yes”
Daantje: “Da’s een veel mooier woord dan stoel!”
Ik “Uhu”.
Daantje: “Ja, want stoel dat is maar een beetje saai. En mijn tandenborstel zou ik Koekikoekaka kunnen noemen?”
Ik: “Tuurlijk. Maar als je dan zou gaan logeren zou niemand je begrijpen”.
Daantje: “Maar als we iedereen dan zouden uitnodigen naar ons huis?”
Ik: “Huh?”
Daantje: “Ja, dan kunnen we toch vertellen dat Koekikoekaka ons woord is?”
Ik: “Ah zo. Goed plan!”

U bent dus bij deze uitgenodigd op de eerste algemene woordvergadering, morgenvroeg om 9 uur 20 in Balegem. Op de agenda: het goedkeuren van nieuwe woorden voor stoel en tandenborstel. Breng uw Van Dale en een verbeterstift mee.


jun 20 2009

Complot

Eindelijk lijkt er wat stof op de sterren van Kimberley Vlaeminck te gaan liggen, nu de complottheorieën over het sterrenmeisje en MNM of iets anders dat zich via het tatoeëren van 56 sterren op het aangezicht van een tienermeisje wilde promoten terug in de kast kunnen.

Maar niet getreurd. Complotten zijn er overal. Vanavond nog, kwam ik er een op het spoor. Mijn nieuwe theorie is namelijk dat de producenten van zandbakspeelgoed de mensheid tot het houden van honden hebben verleid.

Deze sluwe fabrikanten – voornamelijk van chinese oorsprong – hebben daarbij immers twee keiharde wetmatigheden aan elkaar geknoopt:

(1) Kinderen laten alles wat ook maar in de verste verte van pas komt in de zandbak, vroeger of later maar uiteindelijk toch 100% zeker, ooit wel slingeren. Zelfs al doet ge de zandbak elke avond dicht en is het laatste werkske van de dag overal de zandbakspeelgoedjes verzamelen om in die dichte zandbak te smijten. Vroeg of laat verstopt een zandbakspeeltje zich tijdens deze opruimronde. Meer bepaald het lievelingszandbakspeeltje van uw klein mannen, zo zal de volgende dag blijken.

(2) Honden beschouwen alles wat er ook maar in de verste verte als een hondenspeeltje uitziet, of die grootte heeft, of die kleur, of weet wat voor enkel door honden waarneembare eigenschap, als prima kauwmateriaal, en bijten dan ook alles wat aan die omschrijving voldoet onvermijdelijk stuk van zodra het ergens hun pad kruist. En hun pad is overal waar er iets rondslingert, en meer in het bijzonder de plaats waar het lievelingszandbakspeeltje van uw klein mannen aan een avondlijke opruimronde is ontsnapt.

Gevolg:
Schupje (Foto op Flickr van houbi)

Dit was ooit een schepje (1), meer bepaald het lievelingschupje van Maud zo zou de dag nadien blijken, dat een hond (2), en meer bepaald onze golden retriever Senne, tegenkwam.

Ik hoor de zandbakspeelgoedproducenten alweer in de handen wrijven: “Daar komt hij weer, die goeie klant in Balegem. Hem een gezinshond aansmeren was een gouden zet! Kassa, chinese kassa.


jun 14 2009

Mijn vader

Vaders. In theorie geweldig. In praktijk met een paar serieuze constructiefouten. Eentje in het bijzonder, valt moeilijk te negeren. Ze gaan dood.

Mijn Vader, Toon TellegenIk ben Jozef. “Mijn vader” gaat over… inderdaad, over mijn vader. Mijn vader is de slimste, sterkste, mooiste en vooral grootste man van de wereld. Hij kan àlles! In mijn boekje vertel ik je wat mijn vader zo allemaal kan, en wat hij doet.

Zo schrijft Toon Tellegen, in zijn magische boekje “Mijn vader”.

Een geweldig boek, over een geweldige vader en hoe hij helpt de angst te bezweren:

Onder mijn bed lag een boef. Net als het zeer ernstig dreigt mis te lopen met deze gevaarlijke boef en Jozef alleen nog maar een gesmoord ‘help’ kan uitbrengen stormt vader naar binnen en slingert de boef met een hand het raam uit.
‘Zie je hoe ik hem wegslinger?’ vroeg mijn vader.
‘Ja,’ zei ik.
‘Laag over de grond. Zo moet je boeven wegslingeren. Nooit recht omhoog. Zal je dat onthouden?’

Maar ook hier duikt de constructiefout op:

Mijn vader gaat niet dood. Nooit.
Hij heeft dat besloten.
Mijn vader kan alles besluiten wat hij maar wil.
Als mijn vader bijna dood zou gaan, zou hij opstaan en met zijn armen zwaaien en roepen: “Geen sprake van!” of “Verboden toegang!” zoals bij een wegversperring.
Misschien is de dood wel een onzichtbaar iemand.
Maar als hij iemand is – onzichtbaar of niet – en hij zou bij mijn vader komen, dan zou mijn vader hem optillen en over zijn schouder leggen, als een zak cement. Al weegt hij duizend kilo. En dan zou hij hem over een muurtje gooien, achter in onze tuin. Dan zou hij tussen twee kapotte stoelen en een verroeste fiets terechtkomen.
En als de dood voor mij zou komen, dan zou mijn vader net zo doen.
‘Komt u voor Jozef?’
‘Ja.’
‘Geen sprake van.’
‘Hoho, wacht even…’
‘Nee, niks wacht even…’ en de dood lag al over zijn rug, vloog al over dat muurtje.
Of hij het voor andere mensen ook zou doen, dat weet ik niet. Voor mijn moeder wel.
Wij gaan dus niet dood.
Dat kan niet.’

Mijn vader leeft. Al een stuk in de zeventig. En met de bibber.
En ik – een man in het midden, ploetervader in de generatie tussen de grootvader en het kleinkind – leef ook.
En Daantje, die nog vaderdag viert in één richting, hij leeft. Hij vooral.
Maar altijd sluimert die vreselijke gedachte in de achtergrond.
“Nog”.


jun 10 2009

Korte mensen

Fun with Google Squared (by houbi)

Een van de interessantste nieuwigheden die vorige week op het internet werden losgelaten was de lancering van Google Squared. Een fijn nieuw zoekgereedschap waarmee je meerdere dimensies in één keer kan zoeken. Bezie het als een soort spreadsheet waarvan jij de rijen en kolommen invult, en Google probeert de waarden in de cellen in te vullen.

Toen ik dit op het werk eens was aan het demonstreren aan enkele geëerde collegae, kwamen wij een grappig ding tegen.

Stap 1: start met een lege “square”
Stap 2: Voeg een rij “Tom Cruise” toe.
Stap 3: Voeg een kolom “Height” toe. Ge krijgt dan het resultaat te zijn, in feet en inches.

Fun with Google Squared (by houbi)

Stap 4: Probeer nu een andere acteur – bekend, onbekend, hoofdrol of bijrol, hunk of watje – kortom eender welke acteur te vinden die korter is dan het resultaatje van Tom Cruise. Niet gemakkelijk. Zeker omdat de hoogte van Ben Crabbé – niet onverdienstelijk acterend als drummer bij De Kreuners – bij Google onbekend is.

Stap 5: Tot ik een plotse vlaag van korte-acteurs-inspiratie kreeg: Danny De Vito, die zou toch wel kleiner zijn. De man die Randy Newman nog ooit inspireerde tot zijn “I don’t like short people“.
Het antwoord van Google Squared: 10 inches.

Fun with Google Squared (by houbi)

Nu, ik wist wel dat Danny Devito een lul was. Maar dat hij ook maar zo lang als eentje was, is nieuw. Dankzij Google Squared weet ik dat nu ook weer…


jun 3 2009

Onderwijskloof

Het onderwijs zorgt voor een kloof. In onze gezinsplanning.

Wij hadden ons bedje, en de resulterende geboortedata van onze kroost 9 maanden daarna, nochtans redelijk mooi gespreid:
Tussen kleine 1 en kleine 2 zit er 1 jaar en 10 maanden (ofte 22 maanden)
Tussen kleine 2 en kleine 3 zit er 2 jaar en 4 maanden (ofte 28 maanden)

Geboortespreiding (Foto op Flickr van houbi)

Schoon verdeeld, kortom.

Maar wat blijkt, als je dat gaat vertalen in inschrijvingen en leerjaren in het jaarsysteem van ons onderwijs:
Tussen kleine 1 en kleine 2: 1 jaar verschil
Tussen kleine 2 en kleine 3: 3 jaar verschil

Kindjes van vroeg op het jaar (januari tot maart), die steken namelijk langer in het kleuteronderwijs. Een vol jaar inloopklas, en dan drie kleuterjaren. Terwijl die van laat op het jaar die inloopklas bijna overslaan.
En dus zitten Daan en (binnen 3 jaar) Floortje vier jaar in de kleuterklassen.
En dus zit Maud er eigenlijk maar drie jaar in, met nu al een maandje om aan de school te wennen.

Schoolcarrière (Foto op Flickr van houbi)

3 jaar verschil … nu lijkt Floortje plots een nakomertje.

Zitten zus en broer al in de derde kleuterklas en het eerste leerjaar als zij naar school begint te gaan.
En is ze een jaar later, en dat drie jaar lang, zelfs de enige kleuter. Zal zij drie jaar lang nog als enige op de lagere school zitten, terwijl broer en zus al naar Gent of Zottegem naar het middelbaar zullen gaan.

En gaapt er dus precies een kloof. Onderwijskloof.


apr 28 2009

Floortje, al een maand

Looking up

Groeit stevig door. Ondertussen al dik een kilo zwaarder (4,8 kilo). Het “platste” van de platte baby is er dus al van af. Blauwe ogen. En haar haartjes worden ros.

Ze is al naar zee geweest, naar familie, naar de winkel, op restaurant. En heeft zich bij geen van die gelegenheden misdragen. Waarvoor hulde.
Ze kàn huilen en neuten, maar ze doet het gelukkig niet al te vaak. En ze begint nu meer en meer te lachen en te kraaien.

Kortom: Floortje. Wolk. Baby.

Hi, my name is Flo


mrt 24 2009

Flo(oortje)

Flo(oortje)

Statistiek

  • Geboren: 22 maart 2009
  • Tijdstip: 9 uur 38
  • Plaats: U.Z. Gent, bevallingskamer “maan”
  • Gewicht: 3 kilo, 500 gram en een sjiek
  • Lengte: 50 centimeter
  • Soort: schattig kindje

Wat er aan vooraf ging:

Wee o wee Gynaecologe

  • Vrijdag 20 maart, 22u43: Spannende tijden. Baby op komst blijft, ook al is het de derde, toch een zenuwslopende zaak. Valse alarmen. Standby.
  • Zaterdag 21 maart, 21:01: Wee o wee. Soms een, soms twee. Die gaat en komt. Aanzwelt maar dan weer verstomt. Wee o wee.
  • Zondag 22 maart, 12:57: In het UZ, aan de monitor. Nog niet zeker dat de weëen al echt, écht begonnen zijn. Het wordt een lange nacht.
  • Zondag 22 maart, 3:40: Het leven zoals het is: bevalling. Maar dan 8 uur lang, ondertussen. Centimeterwerk.
  • Zondag 22 maart, 5:35: Geen nieuws, goed nieuws uit de bevallingskamer. Status Quo op bevallingsgebied. Anthony & the Johnsons op muzikaal gebied.
  • Zondag 22 maart, 6:09: Knoop het in uw oren, jongens. Spreek nooit een vrouw “in arbeid” tegen. Was het efkens vergeten. Pijnlijk.
  • Zondag 22 maart, 6:59:”Geen grotere pijn dan geluk” zingt er hier iemand. Het eerste is al waar, nu nog hopen dat het tweede straks ook lukt.
  • Zondag 22 maart, 7:26: Maag is bol zenuwen. Geen koffie nodig, als je adrenaline hebt. Dat wordt hier precies, ook bij de derde keer, toch geen routine.
  • Zondag 22 maart, 8:07: Waarom klassiek en platliggend doen wat ook leutig en met de zwaartekracht méé kan. Het bed werd hier ingeruild voor een soort zitbal.
  • Zondag 22 maart, 9:00: Geduld is een schone deugd. Zeker in het verloskwartier. Dat trouwens ondertussen beter verlosetmaal zou heten.
  • Zondag 22 maart, 9:38: Bedankt voor al jullie aanmoedigingen. Het heeft geholpen! Proud to present: Flo (zeg maar Floortje)!!
  • Kortom: hallelujah en hosannah in den hoge (of waar hallelujah en hosannah tegenwoordig ook mogen uithangen), alweer gezinsuitbreiding

De aller-eerste foto’s:

De eerste foto van Flo(oortje) Flo(oortje)

  • apgar-score: 9/10 (wegens wat blauw vlak na de geboorte): Al dadelijk een goed rapport!
  • dronk: onmiddellijk
  • huilde: niet
  • opvallende kenmerken: heeft een geboortevlek, die later wellicht onder de haarlijn zal liggen, en heeft honger.

Flo(oortje) Flo(oortje)

Ondertussen

  • Is de grootste bezoekstorm voorbij, en daalt er stof neer op de lege flessen spumante in kamer 218 van het UZ. Eindelijk wat ademruimte (en tijd om dit in een blogpost te gieten)
  • Is Floortje in gewicht gezakt van 3,5 naar 3,2 kilo. Maar ze drinkt goed en dus zal ze een van de volgende dagen die trend wel in omgekeerde richting inzetten
  • Is ze door de kinderartsen van top tot teen ondezocht en in orde bevonden
  • Heeft Mie wel last van lage bloeddruk en een 8x onderbroken nacht, maar voor de rest alles goed dankuwel
  • Ben ik er al twee keer in geslaagd Daan en Maud op tijd uit bed, aangekleed en met ontbijt in de maag tijdig op school en opvang af te leveren.
  • Blijk ik recht te hebben op 10 dagen vaderschapsverlof, op te nemen binnen de 30 dagen. Wat er in mijn geval (ik werk maar drie dagen per week) dus op neerkomt dat ik deze en de volgende drie weken maar twee dagen naar Brussel moet. Hoera voor kinderen maken!
  • Mogen Flo en Mie vermoedelijk donderdag naar huis komen

En natuurlijk

Een dikke bedankt, aan iedereen, voor de steun: een pagina of vijf proficiat’s via twitter, een resem Facebook-replies en een volle mailbox van wensen voor Floortje van vrienden en collega’s. Het doet deugd dat er ook electronisch werd meegeleefd!!


mrt 15 2009

Nief gerief

Wat hebben wij dit weekend weer naar ons hol gesleept? Het een en ’t ander. Zware stukken.

Een nief kast

Een nieuwe kast, voor in de hal. Een soort kruising tussen een dossierkast, een apothekerskast en een secretaire. Van “belgische makelij”, maar van een onbestemd jaar.

Een nief salong

En een nieuwe salon. Design van Rolf Benz. Niet dat ik tot voor vandaag al van Rolf Benz had gehoord. Maar met zo’n naam kan het natuurlijk niet anders dan darlt wij de Mercedes onder de salons aangeschaft hebben.

Allebei tweedehands gerief, maar in goeie staat. Van de broer van het lief.


Dit was pagina 4 van 8« 13458