Posts in de categorie « music»:

Jun 19 2015

Mooi Maaike

Gisteren in (het doodsaaie) Café Corsari: een (doodsaai) gesprek met Maaike Ouboter en de (inmiddels ook doodsaaie) Joost Zweegers over de debuutcd van het nederlandse meisje.
En (noem me nu gerust ook doodsaai en hope to die vandaag al op Spotify): tranen, meteen – bij de eerste keer luisteren naar “En Hoe Het Dan Ook Weer Dag Wordt”. Het kan raar gaan.

Het zijn liedjes. En ze zijn mooi, Maaike, mooi.

En als u mij nu excuseert, ik ga een zomer lang touren over zonbezaaide Franse landwegen in een décapotable met de Joe Dassin melodie van “Smoor” en hoop van u hetzelfde.


Jun 17 2015

Godverdegodver

Wat ik hier dus liggen had:

1 Free Day Ticker Rock Werchter 2015

Godverdegodver.
Weet ge wat: Karma, wees een bitch. Maak dat alle groepen die Herman Schueremans vraagt ter vervanging van Foo Fighters die week nog met examens zitten. Doen, Karma!


Aug 19 2013

Voorbij

Ik bracht zonet in de auto, de eerste werkdag na een fijne vakantie, een versie van de kutklassieker “’t Is alweer voorbij die mooie zomer”.

Terzijde: Ik beschouw het als een serieuze constructiefout van de natuur dat de dagen korten in de zomer: zo dragen wat de mooiste dagen van het jaar zouden kunnen zijn al de onvermijdbare melancholie van de vergankelijkheid in zich mee. Dat, en muggen, en zonnebrand.

Een opname van mijn grunt-versie bestaat niet, maar de tekst ging zo:

(Roept) ’t Is alweer voorbij, die mooie zomer.
(Kreunt) Het begon… wanneer was het nu ook alweer?
(Jammert) Ooooooh, ik wist dat er een einde aan moest komen,
(Schuimbekt) maar moest dat … met een machinegeweer?

Daar had ik in de eerste zin bijna “deugddoende vakantie” in plaats van “fijne vakantie” geschreven. Maar bij nader inzien was de moordlust waarop het voorbijzijn van zo’n vakantie inspireert toch niet helemaal bij de deugden te klasseren.

’t Is alweer voorbij, die mooie zomer. Het begon wel ergens op een mooie dag
Ooooooh, ik wist dat er een einde aan moest komen,
maar het eind is toch nooit een lach.


Mrt 25 2013

De Bart Kaëll Spotify App

Deze morgen meerdere keren tegengekomen: dat Nick Cave, dit jaar eerder al de auteur van een geweldige nieuwe plaat, nu ook een Spotify App heeft gemaakt.

Cave heeft zijn – indertussen al indrukwekkende – oeuvre en dat van wat bevriende muzikanten opgedeeld in een aantal thema’s (Murder & Mayhem, Love, Super Dark, Spiritual, Classic, Confessional, Blasphemy, Heartbreak, Comic, Sex…). Via een ruk aan het rad (Mood Wheel) kies je jouw mood van het moment (hmmm, ik voel me wel wat Murder & Mayhem) en je krijgt een playlist.

Nick Cave heeft een Spotify app

Dat deed er mij aan denken: hoeveel geld laten onze Vlaamse muzikanten op deze manier alweer niet liggen? Omdat ze niet mee zijn. Geen enkele Vlaamse muzikant heeft er al een, alhoewel dat zo moeilijk nu ook weer niet is. Heb op een half uurtje zelfs al een Bart Kaëll Spotify app ineengeknutseld:

Bart Kaëll heeft een Spotify app

Een paar thema’s kiezen, op ‘generate playlist’ drukken, en ge krijgt (wat ge ook kiest) de Mamadora, Zeil je voor het Eerst, de Marie-Louise en Kap’tein.

Waar wachten Bart – en Helmut en Christoff, John en Will, Eddy en Laura … – eigenlijk nog op?


Nov 23 2012

Gelukkige verjaardag (met taart)

Er was er een jarig, hoera, hoera. En toen moest er feest zijn. Maar ons huis is een puinhoop, er wordt hier zwaar gewerkt aan onze zolder door alle dagen uit het Meetjesland aangevoerde busladingen werkmannen.
En er was een voorstelling, op ongeveer dezelfde dag. Die heette “Gelukkige verjaardag (met taart)”.

En dus was 1 en 1 twee, en deed Maud een feestje voor klasgenootjes in het in het nagelnieuwe culturele centrum van Oosterzele. 
En speelden als hetpaleis Wannes Capelle (die van het Zesde Metaal), Riet Muylaert (die van Jackobond) en Tom Pintens (die van het lang vervlogen Flowers for Breakfast en heel lang bij Zita Swoon en nu vooral bij Roosbeef) verjaardagliedjes voor haar (Maud) en een andere jarige (Wout).

Wannes Capelle en Riet Muylaert

Gelukkige verjaardag - Hetpaleis

Een wereldreis aan de hand van verjaardagsliedjes. Onverstaanbaar wegens in vreemde talen, maar natuurlijk ook universeel wegens feestmuziek. Heel mooi, oordeelde het grut, en ook vader.

En was er taart in de lobby, en vieze wereldwinkelcola, achteraf. En het was allemaal wat vroeger gedaan dan gedacht, maar gelukkig ook mooi maar koud weer en de buitenspeeltuin vlakbij. En werd er daar nog een paar uur geravot.

Een gelukkige verjaardag (met taart) was had by all. De zesde. Nog maar. Al.

Ik vond mijn tweet erover nog wel grappig. Ik was de enige.



Nov 9 2012

De trip naar de platenwinkel

twelve.inch

Interessante column in The New Yorker gelezen vandaag: Spotify and its Discontents.

Daarin een argument dat je wel vaker hoort over de onbeperkte catalogus aan muziek die Spotify en consoorten zijn, als zouden zij de waarde van muziek naar beneden halen: “the Internet frees up cultural treasures while simultaneously eroding the mechanisms that endow them with value“.

Mike Spies beschrijft erin hoe hij in een platenzaakje belandt, een cd’tje vindt dat hij per se wil, toch besluit het niet te kopen, het thuis op zijn computer moeiteloos op Spotify vindt … en het plots allemaal zo banaal vindt:

This was supposed to be a victory of sorts, but I was quickly overcome by the blunt banality of the moment. In front of me was not only the album I desired, but also every other Butterfield recording ever made. And once I sampled and sated my hunger for Paul Butterfield’s blues, I could locate just about any recording ever made. But what, I wondered, were the consequences?

Hij vindt er minder aan. De uitstap naar de platenwinkel, het selecteren, de verwachting, het uitpakken, het artwork, het eindeloos luisteren, het bezitten. Geërodeerd.

And the function of fugitive salesmen (de platenwinkel, red) is to slow the endless deluge, drawing our attention to one album at a time, creating demand not for what we need to survive but for what we yearn for. Because how else can you form a relationship with a record when you’re cursed with the knowledge that, just an easy click away, there might be something better, something crucial and cataclysmic? The tyranny of selection is the opposite of freedom. And the more you click, the more you enhance the disposability of your endeavor.

In plaats van het koesteren is het samplen gekomen. In plaats van de selectie alles.

I don’t think it’s a coincidence that, over the last half decade, very few new albums have stuck with me—I just don’t spend the time with them anymore. Sure, I’ve enjoyed lots of stuff, but I lose interest after a couple listens, bowing to my waning attention span, my anxiety that there’s too much to listen to, and not enough time to take it all in. It’s like going to a large foreign country for a week, and, instead of getting the feel for one glorious city, trying to hit all the sites so you can prove you saw them.

En daar verloor hij mij. Ook ik ken gevoel nochtans. Dateer van oude tijden. Maar smaak ook gulzig de nieuwe.

Toen, toen was een zaterdag in de voormiddag luisteren naar een opgenomen cassetje van Domino van de week ervoor. Van het opschrijven van een paar namen. En de namiddag bestond uit het 15 kilometer met de fiets langs het kanaal naar de Kapelstraat in Hasselt rijden. Want daar was de Giga Swing (nog steeds trouwens, al dertig jaar: hulde!). Van plaatjes laten opleggen, die licht verveelde blik in de ogen van de man in z’n als je iets stoms koos, die twinkeling als je iets koos wat wel goed was. Van het eindeloos twijfelen welke LP of 12″ ik dan ging kopen met m’n gespaarde zakgeld (400 fr, dat was vier weken sparen). En dan die 15 kilometer terugrijden naar Genk, met een vervelend flapperend zakje van LP-formaat aan het stuur. Terugkomen met een juweel. Iets van Hüsker Dü, of Coil of Scraping Foetus off the Wheel of The Birthday Party of Tuxedomoon en The Triffids en The Smiths natuurlijk ook. En de vooravond dan bestond uit het 10 keer opleggen en omdraaien van die LP. En dan ’s avonds na het vreselijke Funky Town weer Domino opnemen, en opnieuw zakgeld sparen, voor over een maand nog eens hetzelfde heerlijke tripje.

Muziek was schaars, en mede daardoor kostbaar. Maar het was vooral ook de levensfase waarin dingen indruk maakten. Boeken erin kerfden. En muziek mijzelf bepaalde.

Nu, 25 jaar later, is die schaarsheid al bijna vergeten. Nu is er geen Domino en (mm) in Humo meer. Maar wel Pitchfork en 100 blogs en de kranten en Spotify-apps of een tweet die signaleren dat er iets nieuws, of de moeite, is. En kan ik het helemaal beluisteren. Helemaal, en meteen. En dan afdoen, of houden. Niet meer bijzetten in de verzameling in de kast, zelfs niet meer in iTunes, maar in de verzameling in m’n hoofd. Niks geen waarde ontnomen, integendeel, naar waarde geschat.

Spotify (of Deezer of Google Music of kies wat je wil) past weer als gegoten bij een levensfase, die waarin ik nu zit. Laat me toe om “mee te blijven”. En terug te grijpen naar wat geweest is. Muziek misschien geen juweel meer, maar het perfecte lampje om de kamer te verlichten, elk moment van de dag. Voor op de trein en het kantoor en met de kinderen en bij het etentje en op het feestje. Alom, en alles. Ook niet slecht.

Het is gewoon vooruitgang. Als oldtimers en moderne wagens. Die oldtimers waren “things of beauty”, wondertjes van hun tijd. Maar een moderne wagen is in alle aspecten beter, veiliger, goedkoper, krachtiger, minder benzine zuipend… Niet dat het verkeerd is terug te verlangen naar de oldtimer, of er eentje in je garage onder een zeil te koesteren, maar het is eveneens zot om voor je verplaatsingen geen wagen van nu te gebruiken.

Ook naar onze tijd, onze wagens, en onze trip naar de onbeperkte platenzaak, gaat men nostalgisch zijn, ooit.


Mei 15 2012

Gossip à Paris

En of hoe dat het was? Naar Gossip in Parijs.

Dat het zeer goed was. Bijwijlen schitterend, vooral aan het begin (Love Long Distance, 8th Wonder, Move in the Right Direction), en het slot (Heavy Cross, natuurlijk, en Standing in the Way of Control, al even natuurlijk). Maar ook met een paar puddingmomenten (Get Lost, Yesterdays News, bijvoorbeeld) waarop Beth en de haren de magische sfeer van de eerste vier songs wat lieten wegdrijven. En zoals dat gaat met magische sferen, die komen niet terug. Ambiance, dat wel nog natuurlijk. De playlist heb ik in een Spotify-lijst gegoten, denk dat je daarin hetzelfde effect wel zal horen.

Het was ook zeer grappig. Aan Beth Ditto is een comedienne verloren gegaan. Onderbroekenlol, XXL. Later ging ze zichzelf in haar grapjes/flemen met het publiek wel herhalen, dus misschien is er aan Beth Ditto toch geen comedienne verloren gegaan.

Het was ook droog. 5€ voor een halfvolle pint. Heineken (Hollande oblige), ge moet maar durven. De dag erna trouwens geluncht, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert, inclusief een pintje (Amstel, Hollande oblige) voor … 10€. Rare jongens, die Parijzenaars. Voor de rest was La Cigale wel dik in orde. Iets kleiner dan de AB (ik schat 1000 man), en met een zaal die erg lijkt op De Vooruit. Sfeer genoeg, al was die na het concert wel ook verrassend snel weer weg (de laatste métro op). De klank in de AB ook meestal heel wat beter.

En of ik een filmpje kon posten van “Love in a foreign place”? Dat kon ik niet, want het werd niet gespeeld – het zelf zingen wil ik u vooralsnog niet aandoen. De rest van de nummers, dat wel, daar kan ik wel een stukje van laten zien/horen:

Op YouTube krioelt het ondertussen natuurlijk al van de “Gossip à La Cigale” video’s, deze geeft een beter zicht op Beth (ooh, you can see my vagina in these pants) close:

En of ik Beth Ditto persoonlijk ontmoet heb? Dat heb ik niet. Ik had gewoon een ticket, of eigenlijk een naam op de lijst aan de ingang. Wat er mij aan doet denken dat ik dringend eens moet leren vlotjes ondersteboven te lezen. Zo geraak je binnen op elk concert, tant pis voor de wel-uitgenodigden, hadden die maar wat vroeger moeten komen.

Gossip à Paris, het concert en de dag, het was een belevenis. Zoals Beth het zong, “Love is a four letter word”. P, A, R, I. Het Frans van Beth is nog voor verbetering vatbaar.


Mei 14 2012

Press Play

Spelen. Speel. Speeltuin. Subiet bijvoorbeeld, mag ik gaan spelen in Parijs. Een soort random act of kindness van Sony Belgium. Ze deden een paar weken geleden een luistersessie voor de nieuwe cd van Gossip. Twunch-style. En ik kon niet. En dus tweette ik

Omdat ik dat ik dacht dat andere mensen die misschien wel konden gaan dat misschien interessant zouden vinden.

Kreeg ik toch wel een week daarna de vraag via enchanté

Het is Sony opgevallen dat je tweette dat je vanavond niet kon aanwezig zijn op de Gossiptwunch. Ze vroegen zich dan ook af of je het misschien ziet zitten om binnen twee weken naar hun concert in Parijs te gaan. Er zal vervoer heen en terug zijn. Laat maar iets weten of je interesse hebt.

Hoe zou ge zelf zijn qua antwoord? Het mijne was ja.

En mag ik dus subiet op de Thalyss stappen. Voor Gossip live. La Cigale. Hotelovernachting erbij. En morgen nog een dagje Parijs aan breien. Tim Burton tentoonstelling denk ik, of Matisse, of gewoon wat parkzitten, flaneren en terrasjes doen.

Playground. Play. U meenemen naar dat concert kan ik niet. Maar u al eens laten luisteren al wel natuurlijk. Press Play. Spotify play (ge moet dan Spotify zelf geïnstalleerd hebben staan, en de muziek begint dan via Spotify te spelen – Alternatieven: Deezer, of Music Unlimited van Sony zelf, of ineens in iTunes), bijvoorbeeld.

Mijn eerste indruk is natuurlijk dat er niet te ontsnappen is aan de pop-feel. En dat het (misschien daardoor) geen klassieker als "Music for Men" is. Maar dat er toch al minstens vijf geweldige songs op staan: Melody Emergency, Perfect World, Move in the Right Direction, Horns en mijn favoriet Love in A Foreign Place. En dat ik zéér benieuwd ben hoe dat straks in La Cigale gaat klinken.

En avant. Jouer. Jouet. Aire de jeux.


Feb 25 2012

Liz Green

Ik weet niet of ze al op uw muzikale radar was gesignaleerd, vandaar dat ik dacht “ik vraag het eens”. Of u ook vindt dat het mooiste van dit jaar tot nu toe komt van Liz Green. “O, Devotion”. Beschikbaar op Spotify, bijvoorbeeld.

Als je houdt van bijvoorbeeld Alela Diane, of Ane Brun, zoals ik toevallig doe, dan is Liz Green your man. Woman, zelfs. Deze plaat op de hoogte van “The Pirate’ Gospel” of “Changing of the Seasons“. De blues, maar onversneden, puur, zelfs zonder “grain”.

Zoals De Standaard terecht schreef:

Liz Green is een Britse zangeres die vijf jaar geleden de talentenwedstrijd op het festival van Glastonbury won, maar ruim de tijd nam om haar eerste album af te leveren. Ze situeert zichzelf tussen Bessie Smith en Lily Allen, tussen droefgeestige blues en tragikomisch cabaret dus. En omdat ze alle muziek analoog opnam, in de beroemde Toe Rag Studios, klinkt ze behalve verrukkelijk sober en smaakvol ook heel rootsy.

O, Devotion! bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Green wil zielsmuziek brengen en manifesteert zich als een Adele zonder de poparrangementen. Ook zij gebruikt blazers, maar zo fraai ingepast dat je constant geniet. Elke kleine akkoordenwisseling, elke koperkleur, elke falsetbeweging is perfect op dit ijzersterke debuut.

Of zoals Humo al even terecht zei: “‘O, Devotion’ is het straffe debuut van een piepjonge blanke bluesneger.“.

Ook als ze een videoclipje maakt, bijvoorbeeld:

Of als ze langskomt bij Duyster, zoals vorige week, en The Quiet zingt:

Dezelfde song ook verkrijgbaar als “concert à emporter“, maar dat blijft iets te lang ingezoomd op een riooldeksel.

Kortom, ik word warm van Liz, de zangeres, de muzikante. En wil ze u warm aanbevelen.


Nov 19 2011

R.I.P. B.A.B.E.

Hoeveel slecht nieuws kan een mens aan?

Er waren al de record-rentespread, de vereffening van Arco op de rug van de belastingbetaler, de hervorming van de BIV, de Vlaamse begroting die gaat bijgesteld moeten worden, de regeringsonderhandelingen in het eeuwigdurende slop (“di Rupo moet springen”) en een kleuter in de regenton.
Maar dat is toch allemaal klein bier vergeleken met de onheilstijding die ons vandaag bereikte: B.A.B.E. stopt ermee.

Of was het B-A-B-E, B_A_B_E, BABE, Babe of B-E-E-B? Met dat groepje was het al net als met Khadaffi: evenveel schrijfwijzen als er mensen het met passie de grootste kutgroep/tekop in tijden vonden.

Zeker is evenwel dat de Vlaamse, en bij uitbreiding Belgische en zelfs West-Europese muziekgeschiedenis er vandaag een gitzwarte bladzijde bijkrijgt. Nooit meer ietsie-bitsie-boe, ofwa? Een mega-giega-BOE, ja!

Komaan Lesley-Ann Poppe, Tanja Dexters en Hot Marijke (of hoe heette dat derde wiel aan de wagen ook alweder?). Laat ons niet in de steek. Die aflevering van Superfans over B-A-B-E moest nog gedraaid worden!

Nu rest enkel nog stilte. Of misschien een ingetogen Spotify-playlist:

R.I.P. B.A.B.E.


Dit was pagina 1 van 91239