Op = op

Op: Wednesday at 12:20 pm, in: eten en drinken, fun, In het nederlands

“Van wat maakt men een curryworst?” is zo een van de vragen die een mens zich beter niet stelt. In het rijtje “Wie heeft deze t-shirt gemaakt“, “Op welke dieren heeft men allemaal proeven gedaan voor dit zalfje” en “Waar wordt het geld op mijn bankrekening allemaal in gestoken“. Kwestie van uw plezier niet te vergallen. Gekocht is gekocht, op is op.

Maar sinds vanmorgen weet ik het. En het valt mee. Geen kippedarmen, varkensoren, vermalen stierenkloten of aangespoelde potvis wordt er in de ons zo geliefde frikandel / curryworst gedraaid. Het geheim zat gewoon in mijn mailbox:

De geheime ingrediënten: papier en printerinkt. Voor “ne curryworst spéciale”, gebruik een kleurenprinter. 
3D-printing voor de massa’s, weeral een technologie die sneller is doorgebroken dan ik voor mogelijk hield.

Prachtig ook het contrast tussen de lekkermakende titel van de mail:

Voor IEDEREEN een GRATIS curryworst

en de kunstmatige schaarste creëerende call-to-action in de tekst:

Print HIER uw gratis curryworst snel af (OP=OP)

Of lopen bij Beckers al vooruit op de aankomende schaarste in print-toner als men hier in frietland en masse curryworsten gaat beginnen afdrukken? Even geduld, ik koop nu snel (op=op) nog wat aandelen van Hewlett-Packard en Canon.

Oh ja, mocht ge geïnteresseerd zijn in zo’n gratis curryworst bij uw volgende frituurbezoek, dit was de link. Snel klikken! Op is op.

Reacties: Er zijn nu 6 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: e-mail
Link: http://houbi.com/?p=2052

Oppervolta

Op: Thursday at 9:37 pm, in: eten en drinken, In het nederlands

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.

Reacties: Geen. Voel u vrij...
Tags: gent, restaurant, volta
Link: http://houbi.com/?p=2044

Een spook op internet

Op: Tuesday at 5:12 pm, in: eten en drinken, In het nederlands

Er waart een spook rond op internet, en het is een internetpetitie (en de vele reacties erop). Ik teken ze niet. Omdat ik ze zo lees:

De tekst van de oproep van Ben Caudron, Clo Willaerts, Jo Caudron, Jozef Schildermans, Toon Lowette enige mensen die al lang een restaurant uitbaten.

Er waart een spook door internet onze eetcultuur. Dominante Amerikaanse internetmerken zoals Apple, Facebook, Google en Amazon.com McDonalds, Subway en Starbucks leggen hun (Amerikaanse) culturele, economische, politieke en morele normen eetcultuur aan de rest van de wereld op. Moeten we dat zomaar pikken? En kunnen we er überhaupt nog iets aan doen?

Een parabel

Kan je je het volgende voorstellen? Het is 1985 en je koopt een auto. De beste wagens zijn Toyota’s. Op een dag rij je naar Amsterdam, waar je wagen plots stopt. Je mag overal naartoe, maar niet naar Amsterdam, omdat de baas van Toyota vindt dat zijn wagens niet naar zulk een oord van verderf horen te rijden. je gaat een McDonalds binnen, bestelt een steak met verse frietjes, maar je krijgt een hamburger met diepvriesfrieten geserveerd. [...]
Onmogelijk ons voor te stellen, maar dat is wat vandaag dreigt te gebeuren voor gebruikers en klanten van Facebook, Apple, Google Mcdonalds, Subway en Starbucks, en een hele rits andere Amerikaanse digitale fastfood succesverhalen.

De zwarte gaten van het web

Vraag tien mensen waaraan ze denken bij het woord “zoekmachine”, “videowebsite” of “sociaal netwerk” "fastfood", "sponsbroodjes met teveel beleg" of "overprijsde slootwaterkoffie" en de kans is groot dat je maar drie namen terugkrijgt: Google, YouTube en Facebook McDonalds, Subway en Starbucks. Hoewel voor elk van deze merken enkele tientallen alternatieven bestaan, is de aantrekkingskracht van dit handvol dominerende merken zo sterk dat ze meteen alle licht van de anderen wegnemen. Uiteraard valt dit moeilijk de merken zelf aan wrijven. Deze werden immers geholpen door de grote nood aan hypes waarover mainstream media kunnen berichten, wat op zijn beurt wervend werkt. En we weten allemaal waar we graag vertoeven: daar waar de anderen zijn.

De nieuwe censoren

Dit is dan weer geen parabel, maar een collectie nieuwsfeiten van de voorbije maanden: Apple weigert een Vlaamse strip wegens te veel bloot, Suske en Wiske wegens de Zwarte Madam en een Belgische app van boekenclub ECI omwille van een dubbelzinnig woord in de titel. Facebook verwijdert regelmatig zonder enige verklaring berichtjes van gebruikers omdat die “ongewenste” inhoud bevatten. Paypal, een dochterbedrijf van eBay, blokkeert betalingen aan Wikileaks. (lees ook noot onderaan) Amazon.com verwijdert publicaties van Wikileaks uit zijn webshop, maar laat een boek dat pedofilie propageert ongemoeid omdat het onder de Amerikaanse regels voor “freedom of speech” valt. McDonalds serveert enkel hamburgers naar Amerikaanse recept, Subway verkoopt broodjes zoals ze in de States geapprecieerd worden en Starbucks vraagt prijzen voor zijn koffie die je tot hiertoe enkel in Central Park moest betalen.

Deze Amerikaanse bedrijven leggen dus hun al even Amerikaanse opvattingen over moraliteit en politiek eetgewoonten aan de rest van de wereld op. Verder propageren ze ook hun eigen opvattingen over commercie en privacy, zelfs al zondigen die soms compleet tegen bijvoorbeeld de EU-richtlijnen. Eens in Facebook van Amerikaans eten geproefd, raak je er nooit meer uit, ook niet na je dood. Facebook is en blijft eigenaar van je persoonsgegevens, foto’s, ontboezemingen. En dat is tegen de Europese privacyregels. Facebook respecteert namelijk niet de EU-regels die zeggen dat een bedrijf de consumentenwetten van het land waar het bedrijf opereert, moet volgen.

Het pleidooi

Er zijn goede redenen te bedenken om vormen van filtering van aangeboden inhoud menu te onderschrijven. In een omgeving waar mensen van divers pluimage met elkaar moeten verkeren eten, is een leidraad menu handig. Die is dan best een afspiegeling van de maatschappelijk gedragen normen en waarden biefstuk friet en broodje martino. Waarbij “waarden” die dingen zijn die we met zijn allen het nastreven waard vinden biefstuk-friet liefst met peperroomsaus; en “normen” de gedragsregels die we toepassen om deze waarden in te vullen martino zonder ansjovis alsjeblieft. Waarden en normen biefstuk-friet en een martino zijn echter geen universeel en tijdloos gegeven. Tijd en locatie zijn van belang.

Daarom is het op zijn minst bedenkelijk dat de Apples, Googles en Facebooks McDonaldsen, Starbucksen en Subways van deze wereld hun eigen – meestal niet uitgesproken – Angelsaksische waarden en normen smaak gebruiken om te bepalen wat de rest van de wereld te zien eten krijgt. Niet alleen kunnen nogal wat vragen gesteld worden bij het feit dat deze “spelregels” eetregels niet de tijdelijke uitkomst van een democratisch proces zijn, even problematisch is de ontzettende culturele culinaire verarming die daardoor dreigt te ontstaan. Het kan aannemelijk zijn dat een doorsnee Amerikaan het benauwd krijgt bij het zien van een tepel een kikkerbil, wij Europeanen, die oksels ongeschoren durven te laten die zelfs haggis zouden eten, worden er niet warm of koud van.

De ondertekenaars van deze oproep maken zich zeer ongerust over de greep waarmee grote IT-, telecom- en mediabedrijven foodsector het internet onze restaurants willen ombouwen tot eilanden waarin zij de wetten bepalen. Tot een splinternet waarin de individuele vrijheid het menu niet meer in spanning staat met de wetten de eetcultuur van het land, maar met de beslissingen uit een directiekamer in Silicon Valley Oak Brook #.

Zij roepen de beleidsmakers, vooral de Europese, op om privacy- en consumentenwetten zo aan te passen en toe te passen dat het wereldwijde web onze restaurants de vrijhaven van communicatie en creativiteit ingrediënten en types cuisson voor alle personen, verenigingen en bedrijven blijft mensen met een hongertje blijven.

De tegenreactie van lvb en co, teken ik ook niet, want dat lees ik dan weer als “Wanneer ge vanmiddag geen hamburger eet, hebben de communisten al gewonnen“.

Kortom: er is iets van (amerikaanse eetcultuur is niet gezond, puritanisme is niet leuk). Maar het is ook onzin (alsof er binnenkort alleen nog maar fastfood te krijgen gaat zijn, alsof wij ons libertaire ding niet kunnen doen op een door amerikaanse bedrijven gedomineerd internet).
I say we vote with our feet, niet met petities.
Als Facebook geen blote borsten laat zien, dan zetten we onze blote borsten niet op Facebook maar gebruiken we daarvoor Tumblr. Als Apple geen apps wil verkopen, dan maken we er webapps van. Het een sluit het ander niet uit. De ene dag fastfood, de andere dag een Michelinster. We want it all.
Als Amerikaanse online bedrijven hier succesvol willen zijn, zullen ze grotendeels liberaal moeten zijn. Anders stemmen wij met onze muis, en steken we onze online tijd in iets anders. En als wij morgen de europese puritein willen uithangen, dan vinden we de hel terug uit om de Amerikaanse verloederaars van onze zeden naar te verwensen. En zo beïnvloeden we elkaar. Common sense. Geen petitie die daar een iota aan verandert. En laat het u smaken.

Reacties: Er zijn nu 6 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: Apple, Facebook, google, McDonalds, starbucks, subw, Subway
Link: http://houbi.com/?p=1760

Naar Grimbergen

Op: Tuesday at 8:46 pm, in: eten en drinken, In het nederlands

Weet ge wat geweldig is: biermerken die zich herpositioneren. Zo eerst in een vat, of een fles, of een glas … en daarna ergens tussen neus en kin.

Alhoewel ze het bij brouwerij Grimbergen misschien over een licht ander soort positionering hadden, in het marketingplan. Want ze hebben er een nieuw logo, en een nieuw verhaal (alles is een verhaal tegenwoordig):

Het verhaal, dat van de feniks. Over de abdij van de Norbertijnen die al driemaal in as werd gelegd, maar altijd verrees en daarom maar de legendarische vogel als logo koos. Een campagne met Jan Decleir:

Beter nog: ze nodigen enige bloggers uit om die rondleiding met abt Erik in de Abdij eens zelf mee te maken. Met een hapje vooraf, en een drankje (ik vermoed Grimbergen) achteraf. Volgende week dinsdag, om een uur of 7 ‘s avonds. En ik mag mee.

Sterker nog: en gij dus ook, misschien. Want ik mag iemand mee uitnodigen. Liefst met een blog, maar een indrukwekkende sociale mediapersoonlijkheid in het algemeen of een bierkundige interesse in het bijzonder zal ook wel mogen.
Geef als je mee wil en kan een indrukwekkende sociaalmediapersoonlijke of bierkundige gil in de comments hieronder, en ik kies er eentje uit volgens de goesting van het moment. Bijvoorbeeld aan degene met het indrukwekkendste argument waarom precies hij of zij een verrijking van het sociale mediapersoonlijke annex bierkundige gebeuren in Grimbergen zou zijn. Comment met verstand.

Reacties: Er zijn nu 11 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: adhese, bier, Grimbergen
Link: http://houbi.com/?p=1743

Driesterrenseks

Op: Wednesday at 10:12 pm, in: eten en drinken, In het nederlands

Onlangs liet Marc Didden, in een van zijn fijne columns voor De Morgen waarin hij het had over explosie aan cuisson op de treurbuis, volgende memorabele zin op de mensheid los:

Gastronomie is seks voor mensen die niet meer neuken

Onweerlegbaar, komende van een mens die het gezien zijn embonpoint kan weten.

Nooit om een test verlegen, zetten ik en mijn vriendin ons de voorbije maanden dus op een dieet van geheelonthouding, water en brood, en trokken met het gespaarde geld naar de twee grootste culinaire tempels die België rijk is: het Hof van Cleve in Kruishoutem en De Karmeliet in Brugge. Want als ge seks voor mensen die niet meer neuken wilt, dan toch de best mogelijke seks voor mensen die niet meer neuken, toch?
En kunnen nu dus met gepaste trots en op droog zaad antwoorden op de vraag “Wie is het driesterrendst van de Belgische driesterrenrestaurants?“.

Peter Goossens in zijn Hof van Cleve bleek een virtuoos. In seks uitgedrukt een lover die de Kamasutra van voor naar achter kent, zich toespitst op de spectaculairder bladzijden en er dan nog een standje of 5 bij uitgevonden heeft. En die àl zijn standjes in één wilde nacht wil etaleren. Weet dus moeiteloos een orgasme te bezorgen, maar: je weet the day after eigenlijk al niet meer wàt hij precies deed, of wanneer, of waarmee. En je loopt een beetje moeizaam.

Geert van Hecke in zijn Karmeliet, dat is een vakman. In seks uitgedrukt een minnaar die al de atletisch haalbare bladzijden van de Kamasutra kent en een stuk of 5 voetnoten over de finesses van de techniek aan elk van die standjes kan toevoegen. Gaat dus iets langzamer richting orgasme, maar kiest zijn momenten en bezorgt het aan het einde. En je kan het de dag nadien nog navertellen.

Het Hof van Cleve is een belevenis, iets dat je eenmaal in je leven wil meegemaakt hebben (en gezien de prijzen ook wellicht maar eenmaal gaat meemaken).
Terwijl De Karmeliet een ervaring is, iets dat je zodra je het meegemaakt hebt eigenlijk elke dag zou willen (en gezien de prijzen allicht niet haalbaar is).
‘t Een is een evenement. ‘t Ander perfectie. In niks goedkoop.

Wat ze zeker niet zijn: de mooiste restaurants van België, of de enige manier om culinair klaar te komen. Er zijn gezelliger gelegenheden, restaurants met betere websites, gelegen op fijnere locaties, ontspannener manieren om uitgebreid te tafelen dan met 4 knipmessen aan uw tafel… Maar op het bord: een welgemeend amai en chapeau voor zoveel meesterschap.

En dan nu? Sparen, en misschien eens uitwijken naar Nederland of Frankrijk – daar hebben ze naar ‘t schijnt ook geile gerechjes.

Reacties: Er zijn nu 4 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: De karmeliet, Hof van Cleve, Peter Goossens, restaurant
Link: http://houbi.com/?p=1741