Posts in de categorie « eten en drinken»:

jun 20 2013

Limburg wint

Een mens komt wat tegen op de baan. De nieuwe Bob-campagne bijvoorbeeld, een keer of 20 als je van bij ons in Balegem naar m’n ouders in Limburg rijdt.

Ligt dat nu aan mij en mijn overdreven snelheid in het voorbijzoeven van die borden, of zijn die vier gele mensen, vooraf georganiseerd en volledig "KLAAR OM TE BOBBEN!", zo weggelopen uit – of toch alleszins rijp voor – Guantanamo? Nu ik het eens rustig en online bekijk: NEE, dat ligt dus niet aan mij of mijn overdreven snelheid.

Klaar om te BOBBEN?

Wat ge tegenwoordig ook tegenkomt, als ge binnenkomt in Limburg is niet meer het ouderwetse "De Limburgers heten u welkom". Maar windmolens. Met daarop sinds kort het opschrift "Limburg Win(d)t".

Daar kan ik mij dus over opwinden. Over dat ik wel weet dat ze allicht bedoelen "Hé, Limburg wint door de wind", maar dat je hun spitsvondige naam op die manier geschreven alleen kan lezen als Limburg wint / optioneel Limburg windt. Limburg wind/t, daar had ik nog mee kunnen leven, nu zit ik mij dan af te vragen waarom Limburg wel windt, of waarheen Limburg windt, en hoe lang Limburg nog windt. Ja, het zijn lange ritten.

Dat allemaal trouwens maar als opstapje om te zeggen dat op deze blog de wind de komende week volledig uit Limburg zal komen waaien.

Ik kreeg een tijd geleden immers een persbericht"Wijnfestijn in het Hart van Europa", over een mooie wijnroute in de regio Belgisch Limburg, Nederlands Limburg en Luik: wijndomeinen bezoeken, lekker eten, mooi overnachten.
Dat leek mij wel wat voor een lang weekend, en al helemaal toen het later ook mogelijk bleek dat deels op uitnodiging van de Toerisme Limburg, VVV Zuid-Limburg en de Luikse FTPL (Fédération du Tourisme de la Province de Liège) te doen.

Een programma werd uitgestippeld, zodat ik de komende dagen Vlaanderen Vakantieland-gewijs op bezoek kan bij wijndomeinen Schorpion (Kortessem), Aldeneyck (Maaseik), Le Coq Frisé (Epen, Nl) en Fleur de Franchimont (Theux), kan gaan eten in ’t Vlierhof (Bilzen), de Beurs (Maaseik) en de Gerardushoeve (Epen) en kan gaan overnachten in Kasteel Wurfeld (Maaseik) en hotel Ons Krijtland (Epen, NL). Als dat niet schoon is.

Nu nog een geheel georganiseerde en in waanzinnig geel uitgedoste set van Bobs kidnappen – al dat wijn proeven gaat toch enige alcoholdrempels overschrijden, vrees ik – en we zijn klaar. Limburg wint, altijd.


∞ Kookvergissingen

41 (41!) vaak voorkomende vergissingen in de keuken. En dan staan “in uw vingers snijden“, “uw fikken verbranden” en “vergeten op tijd naar de meeneemchinees/pizzabesteller te belllen” er nog geeneens bij.

Lezen: ∞ Kookvergissingen


feb 8 2012

Op = op

Van wat maakt men een curryworst?” is zo een van de vragen die een mens zich beter niet stelt. In het rijtje “Wie heeft deze t-shirt gemaakt“, “Op welke dieren heeft men allemaal proeven gedaan voor dit zalfje” en “Waar wordt het geld op mijn bankrekening allemaal in gestoken“. Kwestie van uw plezier niet te vergallen. Gekocht is gekocht, op is op.

Maar sinds vanmorgen weet ik het. En het valt mee. Geen kippedarmen, varkensoren, vermalen stierenkloten of aangespoelde potvis wordt er in de ons zo geliefde frikandel / curryworst gedraaid. Het geheim zat gewoon in mijn mailbox:

Hmmm, curryworst (moet hij in kleur of zwartwit?)

De geheime ingrediënten: papier en printerinkt. Voor “ne curryworst spéciale”, gebruik een kleurenprinter. 
3D-printing voor de massa’s, weeral een technologie die sneller is doorgebroken dan ik voor mogelijk hield.

Prachtig ook het contrast tussen de lekkermakende titel van de mail:

Voor IEDEREEN een GRATIS curryworst

en de kunstmatige schaarste creëerende call-to-action in de tekst:

Print HIER uw gratis curryworst snel af (OP=OP)

Of lopen bij Beckers al vooruit op de aankomende schaarste in print-toner als men hier in frietland en masse curryworsten gaat beginnen afdrukken? Even geduld, ik koop nu snel (op=op) nog wat aandelen van Hewlett-Packard en Canon.

Oh ja, mocht ge geïnteresseerd zijn in zo’n gratis curryworst bij uw volgende frituurbezoek, dit was de link. Snel klikken! Op is op.


feb 2 2012

Oppervolta

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Volta - GentVolta - Gent

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.Volta - Gent

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Volta - Gent

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.


mei 31 2011

Mededeling met geitenkaas

Bijzonder vriendelijke mensen verzoeken mij u een mededeling te doen, maar ik heb er mijn bedenkingen bij.
De mededeling, zeker niet oninteressant voor wie al eens lekker wil eten:

Twaalf topchefs verspreid over heel België stellen van 13 tot en met 30 juni een driegangenmenu voor waarin ze de bekende zacht romige, frisse Chavroux geitenkaas subtiel verwerken.

Enkel aan de menuprijs hebben de chefs bewust niet gedacht. Het rekenwerk laten ze immers aan hun gasten over die zelf mogen bepalen wat ze willen betalen. Nooit kreeg de klant meer inspraak om zijn waardering te uiten.

De deelnemende restaurants en brasseries:
Dock’s Café, Antwerpen
Pastorale (**), Reet
Pakhuis, Gent
Bistro Refter, Brugge
Prêt-à-Goûter (*), Zolder
La Quincaillerie, Brussel
Les Brigittines, Brussel
La Table du Boucher, Bergen
Le Bistrot d’en Face, Luik
Si Jamais, Doornik
Le Fou est belge (*), Heure-en-Famenne
Le Cor de Chasse (*), Barvaux-sur-Ourthe

De website, waarop je kan reserveren voor de data waarop de restaurants hun Chavroux-menu serveren: www.chefchavroux.be.

De bedenkingen:

  • Wat als Bart Staes hier lucht van krijgt?
  • Het enige gerecht met Chavroux waar ik persoonlijk enige eetervaring mee heb bestaat uit een zak hoorntjes-chips (Bugles dacht ik), een torentje van genaamde kaas om die hoorntjes mee te vullen en de moeite om daar van af te blijven als dat op tafel staat. Maar een driegangenmenu van Bugles?
  • Weten de bijzonder vriendelijke mensen die mij vroegen u dit mee te delen dat mijn blog vooral wordt gelezen door Brusselse daklozen (Les Brigitinnes, jongens), Gentse junks (Het pakhuis, mannen) en de afdeling budgetbeheer van het Antwerpse OCMW (Dock’s Café, makkers)?
  • Waar zat u eigenlijk nog op te wachten? Ik ga het eens proberen, alleszins.

mei 16 2011

Ladyshave van het jaar

Op kosten van Yelo (de app van Telenet, die ooit in ruil voor een paar avondjes feedback geven over hun product wat voedselbonnen uitdeelde) weest eten bij Sofie Dumont, in Halle. Les Eleveurs. Bij de Ladyshave van het jaar 2009 dus.

Les Eleveurs (Halle)

Vooraf canneloni van dikbil (een ietwat fancy schmanzy manier om “een dun schelleke rundsvlees rond een schijfke ramenas, in een rolleke” te zeggen) met 3 (drie) soorten mayonaise . Die met dragon, onderaan de foto, was het lekkerst. Aan de overkant was gekozen voor een gemarineerde garnalen met mandjeskaas, wat minder in de smaak viel. Geen haar in de boter, evenwel.

Les Eleveurs (Halle)

Tussenin (warme) rode poon in een (koud) soepje van koolrabi, met daarbij nog wat zandwortel, nog koolrabi en spitskool. Overheerlijk. Het haar op mijn armen ging ervan overeind staan.

Les Eleveurs (Halle)

Over naar de main dish, met een rondje van krielaardappeltjes, champignon, jonge bloemkool en asperges, met daarin een paar lamsstukjes en jus met geconfijte citroen. Niet overdreven al het lekkerste dat ik ooit lamsvlees heb weten serveren. Om met huid en haar op te eten.

Les Eleveurs (Halle)

En om af te sluiten een dessertje met aarbeiroomijs, marshmellow en meloen. En zeer bittere karameltoffee. Best lekker en mooi, maar stond niet helemaal op het niveau van de andere gangen. Gestrand op een haar van supergoed.

Kortom, die Sofie, zoals Fad Gadget het vroeger al zong, die kan het. “Chef it, chef it, chef it“.


mrt 20 2011

In de Wulf

Als Kobe Desramaults (nog) niet naar Gent komt, dan gingen wij maar naar Kobe Desramaults. In Heuvelland, Dranouter. West-Vlaanderen met reliëf. In de Wulf.

In de Wulf In de Wulf

Hapjes vooraf: Granen en kruiden, Rode biet, een smoutebol gemaakt van gerookte ui, gepekelde knolselder. En dan, aan tafel, nog een heerlijk hapje van Noordzeekrab met krielaardappeltjes in karnemelksaus.

In de Wulf In de Wulf

Coquille met postelein en raapjes (links) – acheraf bekeken het geslaagdste gerecht – en oester in weisaus met koolscheuten, veldkers en mosterdgraan (rechts) – de oester ging verloren in de andere smaken.

In de Wulf

Een minuut of vijf tussen elke gang. Dat ging vooruit. Noorzeetong met kuit en warmoes (lekkere tong, maar de kuit niet aan mij besteed) en daarna een Nieuwspoortse zeekat (een soort mini-inktvisje) met assen. De inkt van het inktvisje kleurt de saus en broodkruim chocoladebruin.

In de Wulf

Hopscheuten met laurier (mijn eerste keer hopscheuten met laurier, ever, en mogelijk mijn laatste) en scheermessschelpen met geroosterde winterprei (mijn eerste keer scheermesschelpen met geroosterde winterprei, en wellicht mijn laatste) en daarna haverwortel (eindelijk een vergeten groente die echt vergeten was – schorseneerachtig) met geitenkaas en zevenblad (mijn eerste keer haverwortel met geitenkaas en zevenblad, maar hopelijk niet mijn laatste).

Daarna de eerste, en enige keer, vlees uit het hele menu, met een stukje lamsbuik en -nek, met daslook en “in hooi gegaarde” knolselder. Yum. Yum. Yum.

In de Wulf In de Wulf

En dan nog een stuk of wat dessertjes. Iets met melk, en iets met rode biet en rozebottel op chocoladekruimels en op het laatste nog peer-rolletjes met een sorbet van veldzuring.

En de conclusie dat het waar is wat hij op de website zegt: “De menu’s van Kobe Desramaults zijn een gesofisticeerde synthese van de smaken van zijn roots en de technieken van vandaag. ‘Aardse’ ingrediënten krijgen van Kobe vaak een prominente plaats, evenals schaal- en schelpdieren. Hij combineert ze op verrassende wijze, zonder te choqueren. Zolang er maar ‘logica’ in de gerechten zit en de mensen het lekker vinden!“. Niks van gelogen. Fantastische keuken ook. Qua sfeer en inrichting ook bijzonder geslaagd.

Maar ook: te veel groene sausjes, en iets te veel “in hetzelfde repertoire”. En waar de gerechten echt wel “sterrenniveau” waren, waren de desserten dat niet.

En binnenkort komt Kobe Desramaults dus naar Gent. De Vitrine gaat dat heten. In de buurt van het Glazen straatje. “In de Wulf een vrouw, de Vitrine een maîtresse“, zegt hij in de teaser hieronder. Van “in de wulf” naar “in het wufte” dus. Feest.


feb 19 2011

Koken met Twitter

Een van de leukere aspecten van Twitter is hoe d’r uit het niets soms iets ontstaat. Vlaanderen(s grapjurken) in Actie. The sillyness of the crowd. Bij internationaal opgepikte #hastags niet meer te reconstrueren of volgen, maar in het vlaamsbelgische twitterwereldje gaat dat nog net:

Het begint met iemand met een ingeving
Instant kassucces: soft-erotische kookprogramma’s. De Naaktste Hobbykok Van Vlaanderen, Komen & Eten, Keukendellen,… Kassa!

En een paar die reageren
@mbaeten Je vergeet Masterslet.

@__Mart_ Dat kan ook moeiteloos omgeturnd worden naar Meesterchef & Slaafjechef. Zonder Peter Goossens liefst.

@mbaeten the naked chef? #Erotischkookprogramma

Waarmee de hashtag geboren is
@inebenzine 1000 seconden, 10 cc #erotischkookprogramma

Waarna er ook anderen in de ring stappen (ja, ik beken schuld)
@inebenzine Wie is de chef? #rtl #bdsm #erotischkookprogramma

Mondfol #erotischkookprogramma

@inebenzine Ik hoop dat ze niet zover gaan als Two Hairy Bikers one Cup. Op Njam ik bedoel Beuaark. #erotischkookprogramma

"Dagelijkse Kost" wordt "Vanavond Niet Schat" #erotischkookprogramma

heston blumentahl in search of erection #erotischkookprogramma

in de lijste #erotischkookprogramma’s: Komen in het eten; Plat prefere; De beste hobbyfok van vl; etc..

"Lekker in die van ons" #erotischkookprogramma (liefst wel met een ander duo dan deze 2 http://youtu.be/Jw2O0NqiIfM )

En de originele inval-hebber zich vertwijfeld afvraagt waar hij aan begonnen was
Nu weet ik hoe dokter Frankenstein zich voelde… #erotischkookprogramma #Ivecreatedamonster

Als u mij collectief ontvolgt omwille van #erotischkookprogramma dan begrijp ik dat ten volste.

Maar de geest is dan al uit de fles, natuurlijk
#erotischkookprogramma Hof van Cleavage

Pure G (starring Sergio He-man) #erotischkookprogramma

#erotischkookprogramma Kom chez soi

Ik kijk naar vtm, naar een kookprogramma. Maar wat ik daarvan maak is te plat om te tweeten. #perfectekeuken #erotischkookprogramma

En ook mini-thema’s binnen het algemene thema ontstaan.
Zo mogen we bijvoorbeeld Nigella Lawson in deze context natuurlijk niet vergeten
@mbaeten en nigella bites, licks and swallows #erotischkookprogramma

#erotischkookprogramma @Nigella_LawsonX http://bit.ly/dY3uVF

Kok lijkt op cock, jaja
winners in de categorie #erotischkookprogramma: @inebenzine : Masterbef @bollegijz : Oliver’s Fist @Conradhayen : Ready Steady Cock

@neorejnebki De hardste hobbycock. #erotischkookprogramma

Of
Dagelijks gejost #erotischkookprogramma

Kan ook "dagelijks gevost" zijn #erotischkookprogramma

@FakePlasticRuby dus Dagelijks Besmost ? #erotischkookprogramma

Of nog:
RT @krisvdc: #erotischkookprogramma XXX Piet

Piet spant #erotischkookprogramma

"S.O.A Piet" 🙂 #erotischkookprogramma

Of sommigen de grens van de goeie smaak even overschrijden maar snel op hun plaats gezet worden.
Alles met gène Bervoets #erotischkookprogramma

@inebenzine Sans gêne (Bervoets) #erotischkookprogramma

@houbi: @inebenzine : plaatsvervangende gêne (Bervoets) ook wel #erotischkookprogramma

En de eindconclusie van dit alles voor de hand ligt
Ik krijg geweldige goesting om te koken #erotischkookprogramma

Samenvatting gemaakt met Storify, maar toch maar de copy-paste van de code ipv de iframe-embed (leeg in de rss) of publish to blog (werkte precies niet) gedaan.


feb 8 2011

Een spook op internet

Er waart een spook rond op internet, en het is een internetpetitie (en de vele reacties erop). Ik teken ze niet. Omdat ik ze zo lees:

De tekst van de oproep van Ben Caudron, Clo Willaerts, Jo Caudron, Jozef Schildermans, Toon Lowette enige mensen die al lang een restaurant uitbaten.

Er waart een spook door internet onze eetcultuur. Dominante Amerikaanse internetmerken zoals Apple, Facebook, Google en Amazon.com McDonalds, Subway en Starbucks leggen hun (Amerikaanse) culturele, economische, politieke en morele normen eetcultuur aan de rest van de wereld op. Moeten we dat zomaar pikken? En kunnen we er überhaupt nog iets aan doen?

Een parabel

Kan je je het volgende voorstellen? Het is 1985 en je koopt een auto. De beste wagens zijn Toyota’s. Op een dag rij je naar Amsterdam, waar je wagen plots stopt. Je mag overal naartoe, maar niet naar Amsterdam, omdat de baas van Toyota vindt dat zijn wagens niet naar zulk een oord van verderf horen te rijden. je gaat een McDonalds binnen, bestelt een steak met verse frietjes, maar je krijgt een hamburger met diepvriesfrieten geserveerd. […]
Onmogelijk ons voor te stellen, maar dat is wat vandaag dreigt te gebeuren voor gebruikers en klanten van Facebook, Apple, Google Mcdonalds, Subway en Starbucks, en een hele rits andere Amerikaanse digitale fastfood succesverhalen.

De zwarte gaten van het web

Vraag tien mensen waaraan ze denken bij het woord “zoekmachine”, “videowebsite” of “sociaal netwerk” "fastfood", "sponsbroodjes met teveel beleg" of "overprijsde slootwaterkoffie" en de kans is groot dat je maar drie namen terugkrijgt: Google, YouTube en Facebook McDonalds, Subway en Starbucks. Hoewel voor elk van deze merken enkele tientallen alternatieven bestaan, is de aantrekkingskracht van dit handvol dominerende merken zo sterk dat ze meteen alle licht van de anderen wegnemen. Uiteraard valt dit moeilijk de merken zelf aan wrijven. Deze werden immers geholpen door de grote nood aan hypes waarover mainstream media kunnen berichten, wat op zijn beurt wervend werkt. En we weten allemaal waar we graag vertoeven: daar waar de anderen zijn.

De nieuwe censoren

Dit is dan weer geen parabel, maar een collectie nieuwsfeiten van de voorbije maanden: Apple weigert een Vlaamse strip wegens te veel bloot, Suske en Wiske wegens de Zwarte Madam en een Belgische app van boekenclub ECI omwille van een dubbelzinnig woord in de titel. Facebook verwijdert regelmatig zonder enige verklaring berichtjes van gebruikers omdat die “ongewenste” inhoud bevatten. Paypal, een dochterbedrijf van eBay, blokkeert betalingen aan Wikileaks. (lees ook noot onderaan) Amazon.com verwijdert publicaties van Wikileaks uit zijn webshop, maar laat een boek dat pedofilie propageert ongemoeid omdat het onder de Amerikaanse regels voor “freedom of speech” valt. McDonalds serveert enkel hamburgers naar Amerikaanse recept, Subway verkoopt broodjes zoals ze in de States geapprecieerd worden en Starbucks vraagt prijzen voor zijn koffie die je tot hiertoe enkel in Central Park moest betalen.

Deze Amerikaanse bedrijven leggen dus hun al even Amerikaanse opvattingen over moraliteit en politiek eetgewoonten aan de rest van de wereld op. Verder propageren ze ook hun eigen opvattingen over commercie en privacy, zelfs al zondigen die soms compleet tegen bijvoorbeeld de EU-richtlijnen. Eens in Facebook van Amerikaans eten geproefd, raak je er nooit meer uit, ook niet na je dood. Facebook is en blijft eigenaar van je persoonsgegevens, foto’s, ontboezemingen. En dat is tegen de Europese privacyregels. Facebook respecteert namelijk niet de EU-regels die zeggen dat een bedrijf de consumentenwetten van het land waar het bedrijf opereert, moet volgen.

Het pleidooi

Er zijn goede redenen te bedenken om vormen van filtering van aangeboden inhoud menu te onderschrijven. In een omgeving waar mensen van divers pluimage met elkaar moeten verkeren eten, is een leidraad menu handig. Die is dan best een afspiegeling van de maatschappelijk gedragen normen en waarden biefstuk friet en broodje martino. Waarbij “waarden” die dingen zijn die we met zijn allen het nastreven waard vinden biefstuk-friet liefst met peperroomsaus; en “normen” de gedragsregels die we toepassen om deze waarden in te vullen martino zonder ansjovis alsjeblieft. Waarden en normen biefstuk-friet en een martino zijn echter geen universeel en tijdloos gegeven. Tijd en locatie zijn van belang.

Daarom is het op zijn minst bedenkelijk dat de Apples, Googles en Facebooks McDonaldsen, Starbucksen en Subways van deze wereld hun eigen – meestal niet uitgesproken – Angelsaksische waarden en normen smaak gebruiken om te bepalen wat de rest van de wereld te zien eten krijgt. Niet alleen kunnen nogal wat vragen gesteld worden bij het feit dat deze “spelregels” eetregels niet de tijdelijke uitkomst van een democratisch proces zijn, even problematisch is de ontzettende culturele culinaire verarming die daardoor dreigt te ontstaan. Het kan aannemelijk zijn dat een doorsnee Amerikaan het benauwd krijgt bij het zien van een tepel een kikkerbil, wij Europeanen, die oksels ongeschoren durven te laten die zelfs haggis zouden eten, worden er niet warm of koud van.

De ondertekenaars van deze oproep maken zich zeer ongerust over de greep waarmee grote IT-, telecom- en mediabedrijven foodsector het internet onze restaurants willen ombouwen tot eilanden waarin zij de wetten bepalen. Tot een splinternet waarin de individuele vrijheid het menu niet meer in spanning staat met de wetten de eetcultuur van het land, maar met de beslissingen uit een directiekamer in Silicon Valley Oak Brook #.

Zij roepen de beleidsmakers, vooral de Europese, op om privacy- en consumentenwetten zo aan te passen en toe te passen dat het wereldwijde web onze restaurants de vrijhaven van communicatie en creativiteit ingrediënten en types cuisson voor alle personen, verenigingen en bedrijven blijft mensen met een hongertje blijven.

De tegenreactie van lvb en co, teken ik ook niet, want dat lees ik dan weer als “Wanneer ge vanmiddag geen hamburger eet, hebben de communisten al gewonnen“.

Kortom: er is iets van (amerikaanse eetcultuur is niet gezond, puritanisme is niet leuk). Maar het is ook onzin (alsof er binnenkort alleen nog maar fastfood te krijgen gaat zijn, alsof wij ons libertaire ding niet kunnen doen op een door amerikaanse bedrijven gedomineerd internet).
I say we vote with our feet, niet met petities.
Als Facebook geen blote borsten laat zien, dan zetten we onze blote borsten niet op Facebook maar gebruiken we daarvoor Tumblr. Als Apple geen apps wil verkopen, dan maken we er webapps van. Het een sluit het ander niet uit. De ene dag fastfood, de andere dag een Michelinster. We want it all.
Als Amerikaanse online bedrijven hier succesvol willen zijn, zullen ze grotendeels liberaal moeten zijn. Anders stemmen wij met onze muis, en steken we onze online tijd in iets anders. En als wij morgen de europese puritein willen uithangen, dan vinden we de hel terug uit om de Amerikaanse verloederaars van onze zeden naar te verwensen. En zo beïnvloeden we elkaar. Common sense. Geen petitie die daar een iota aan verandert. En laat het u smaken.


jan 4 2011

Naar Grimbergen

Weet ge wat geweldig is: biermerken die zich herpositioneren. Zo eerst in een vat, of een fles, of een glas … en daarna ergens tussen neus en kin.

Grimbergen glas

Alhoewel ze het bij brouwerij Grimbergen misschien over een licht ander soort positionering hadden, in het marketingplan. Want ze hebben er een nieuw logo, en een nieuw verhaal (alles is een verhaal tegenwoordig):

Het nieuwe logo van grimbergen bier

Het verhaal, dat van de feniks. Over de abdij van de Norbertijnen die al driemaal in as werd gelegd, maar altijd verrees en daarom maar de legendarische vogel als logo koos. Een campagne met Jan Decleir:

Beter nog: ze nodigen enige bloggers uit om die rondleiding met abt Erik in de Abdij eens zelf mee te maken. Met een hapje vooraf, en een drankje (ik vermoed Grimbergen) achteraf. Volgende week dinsdag, om een uur of 7 ’s avonds. En ik mag mee.

Sterker nog: en gij dus ook, misschien. Want ik mag iemand mee uitnodigen. Liefst met een blog, maar een indrukwekkende sociale mediapersoonlijkheid in het algemeen of een bierkundige interesse in het bijzonder zal ook wel mogen.
Geef als je mee wil en kan een indrukwekkende sociaalmediapersoonlijke of bierkundige gil in de comments hieronder, en ik kies er eentje uit volgens de goesting van het moment. Bijvoorbeeld aan degene met het indrukwekkendste argument waarom precies hij of zij een verrijking van het sociale mediapersoonlijke annex bierkundige gebeuren in Grimbergen zou zijn. Comment met verstand.


Dit was pagina 1 van 3123