Posts in de categorie « eten en drinken»:

dec 29 2010

Driesterrenseks

Rekening Hof van Cleve en De Karmeliet

Onlangs liet Marc Didden, in een van zijn fijne columns voor De Morgen waarin hij het had over explosie aan cuisson op de treurbuis, volgende memorabele zin op de mensheid los:

Gastronomie is seks voor mensen die niet meer neuken

Onweerlegbaar, komende van een mens die het gezien zijn embonpoint kan weten.

Nooit om een test verlegen, zetten ik en mijn vriendin ons de voorbije maanden dus op een dieet van geheelonthouding, water en brood, en trokken met het gespaarde geld naar de twee grootste culinaire tempels die België rijk is: het Hof van Cleve in Kruishoutem en De Karmeliet in Brugge. Want als ge seks voor mensen die niet meer neuken wilt, dan toch de best mogelijke seks voor mensen die niet meer neuken, toch?
En kunnen nu dus met gepaste trots en op droog zaad antwoorden op de vraag “Wie is het driesterrendst van de Belgische driesterrenrestaurants?“.

Hof van Cleve
Michelinquotering: 3 sterrren
Plaats: Kruishoutem
Chef: Peter Goossens
Wij waren er: februari 2010

Ons menu: Ontdekking (7 gangen!) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu @ Hof van Cleve

Crappy picture van een dessertje:
Dessertje @ Hof van Cleve

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 7

vs. De Karmeliet
Michelinquotering: 3 sterren
Plaats: Brugge (Langestraat)
Chef: Geert van Hecke
Wij waren er: december 2010

Ons menu: Wintermenu (4 gangen) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu De Karmeliet

Crappy picture van een dessertje:
Een dessertje @ De Karmeliet

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 4

Peter Goossens in zijn Hof van Cleve bleek een virtuoos. In seks uitgedrukt een lover die de Kamasutra van voor naar achter kent, zich toespitst op de spectaculairder bladzijden en er dan nog een standje of 5 bij uitgevonden heeft. En die àl zijn standjes in één wilde nacht wil etaleren. Weet dus moeiteloos een orgasme te bezorgen, maar: je weet the day after eigenlijk al niet meer wàt hij precies deed, of wanneer, of waarmee. En je loopt een beetje moeizaam.

Geert van Hecke in zijn Karmeliet, dat is een vakman. In seks uitgedrukt een minnaar die al de atletisch haalbare bladzijden van de Kamasutra kent en een stuk of 5 voetnoten over de finesses van de techniek aan elk van die standjes kan toevoegen. Gaat dus iets langzamer richting orgasme, maar kiest zijn momenten en bezorgt het aan het einde. En je kan het de dag nadien nog navertellen.

Het Hof van Cleve is een belevenis, iets dat je eenmaal in je leven wil meegemaakt hebben (en gezien de prijzen ook wellicht maar eenmaal gaat meemaken).
Terwijl De Karmeliet een ervaring is, iets dat je zodra je het meegemaakt hebt eigenlijk elke dag zou willen (en gezien de prijzen allicht niet haalbaar is).
’t Een is een evenement. ’t Ander perfectie. In niks goedkoop.

Wat ze zeker niet zijn: de mooiste restaurants van België, of de enige manier om culinair klaar te komen. Er zijn gezelliger gelegenheden, restaurants met betere websites, gelegen op fijnere locaties, ontspannener manieren om uitgebreid te tafelen dan met 4 knipmessen aan uw tafel… Maar op het bord: een welgemeend amai en chapeau voor zoveel meesterschap.

En dan nu? Sparen, en misschien eens uitwijken naar Nederland of Frankrijk – daar hebben ze naar ’t schijnt ook geile gerechjes.


jan 13 2010

Stoppen met roken

Mijn methode om te stoppen met roken, nu al een jaar of 10 geleden, bestond uit in 5 stappen:

Stap 1:
Start met roken

Stap 2:
Rook een tijdje

Stap 3:
Rook almaar meer

Stap 4:
Wordt het moe

Stap 5:
Stop de dag erna. En laat het.

10 jaar rookcarrière, en enorm van genoten. De sigaret na het eten. De sigaret voor het slapengaan. De sigaret aan de bushalte. De sigaret aan de bar. De aansteker in de zak. Het zilverpapier uit een vers pakje Camels trekken.

En toen moe geworden. De aanslepende verkoudheden. De rochel in de morgen. De angst zonder pakje komen te zitten. De gele wijs- en middelvinger. De centen. Het gezeur van de baas. De volle asbak en hoe de tafel errond ook steevast vol ligt met as en tabaksrestjes.

En dan, gewacht op het geschikte moment. Een verkoudheid, zo een waar je het verschil niet smaakt tussen een kortgebakken tonijn en tenenkaas. Een moment waarop ook je vriend de sigaret niet smaakt. Verlof gekregen van de dokter voor die verkoudheid, mezelf twee dagen opgesloten. Bang voor de cold turkey, die niet kwam. Op zijn ergst niet meer dan een lauwe duif.

De eerste poging om te stoppen was de goede. Gestopt in het midden van een slof, en die slof ligt er nu nog. Wat doorbijten bij de eerste verleidingen. Een dag wordt er twee, twee dagen een week, twee weken een maand, en na een maand gestopt te zijn zou het toch wel oerdom zijn om opnieuw te beginnen. En nog een maandje later was de sigaret geschiedenis. Rookte gij vroeger niet. Ja, vroeger.

Nu, een jaar of tien later, geen spijt. Een beetje heimwee, soms, na het eten of aan de bar. Maar niks ergs. Geen fantoompijn in de vingers. Blij toe.
Al bijna vergeten hoe het was als roker maar halve longen vol te kunnen ademen. Hoe de lucht na dat stoppen leek binnen te stromen in elke dag grotere hoeveelheden. En hoe het leven erna wat meer leek te blinken dan ervoor.

Kortom: mijn recept was stoppen “op karakter”. Zonder hulpmiddelen.

—– commerciële onderbreking ——

Misschien niet helemaal wat de mannen van Pfizer via Buzzparadise in gedachten hadden toen ze mij vroegen een blogpost te wijden aan hun Serious Quitters Arcade. Een reeks van old school games, ontwikkeld om u zin te doen krijgen om te stoppen:

Hier past een disclaimer bij:

—— einde commerciële onderbreking ——

Maar ieder kiest de methode die hem het best ligt, I guess. Kies de uwe, wanneer het u past. Of steek er nog ene op. It’s your life. This was mine.


aug 10 2009

Een mening over Starbucks

Careful (by el patojo)

Hoera! Starbucks komt naar België 🙂
Of nee: Oh jee, Starbucks komt naar België 🙁

Hoe zegt u? Er was al een Starbucks? Op de luchthaven van Zaventem?

Hoera dus, Starbucks komt nu ook al naar Antwerpen 🙂
Of nee: Oh jee, Starbucks kom nu ook al naar Antwerpen 🙁

Om maar te zeggen dat ik dringend een mening nodig heb, over de komst van deze Amerikaanse koffieketen.

Zeg het me. Wat is de consensus van de goegemeente?
Want ik weet het dus niet, wat ik moet vinden.
Is het de amerikanisering van onze (Weense) koffiecultuur? Een nieuwe stap in de McDonaldisering van ons landje? Zoals Subway momenteel de broodjeszaken stormenderhand overneemt, en de martino vervangt door de chicken teryaki?
Ik wil het wel willen vinden.
Maar, beken ik terzelfdertijd: ik hou wel van McDonalds. En Subway. Omdat het zo overdreven is. En zo standaard. Je weet blindelings wat je eraan hebt: junkfood dus, maar wel lekker en veel.
Ga ik dan ook niet van Starbucks houden?

Wat ik wel peins, is dat Starbucks wreed zijn best gaat moeten doen om lekkerder te ruiken dan mijn favoriete koffiehuis, de Mokabon in Gent. Of om lekkerder koffie te verkopen dan de Mokabon. Of een gezelliger plaats te zijn om een uurtje te zitten dan de Mokabon. Of interessanter volk te lokken dan de Mokabon. Of lekkerder wafels te serveren dan de Mokabon. Of fijner rumoer te ontlokken dan het volk in de Mokabon.

Als Starbucks naar Gent besluit te komen, kunnen ze dan ook beter de Mokabon kopen.
Een beetje als Facebook naar het realtime web wil komen door Friendfeed te kopen.
Of wacht, daar is mijn mening al: niet dus.
Blijf toch weg, Starbucks!

– – – – – – – –

Spotify Playlist:
– Starfish & Coffee – Prince
– No Milk Today – Herman’s Hermits
– Sugar Hiccup – Cocteau Twins
– Take a Sip – Luciano
– Coffee and TV – Blur
-Koffie en Brood – Raymond van het Groenewoud


jun 25 2009

Design your own cup

Holapola, een DHL-koerier aan de deur vanmorgen. Altijd bewondering voor koerierachtige medemensen die de weg naar mijn Balegemse deur weten te vinden trouwens: hulde aan het menselijke navigeertalent.
De mens kwwam een pakje afgeven. Dat doen koeriers wel eens.

Zo zag het eruit:

Nescafé - Design your own cup (Foto op Flickr van houbi)

Van Enchanté, de bloggersreclameregie, zo blijkt.
Over naar de inhoud:

Nescafé - Design your own cup (Foto op Flickr van houbi)

Oploskoffie. In drie smaken. Twee tassen. En een miniboekje, waarin het waarom van dit pakje duidelijker wordt: Nescafé lanceert een wedstrijd: Design your own cup.

Nescafé - design your own cup (Foto op Flickr van houbi)

Een propere website waar ge met behulp van een opgeladen foto/illustratie een tas als bovenstaande kunt versieren. En dan de medemensen moet proberen te verleiden om voor uw creatie te stemmen. Ter meerdere eer en glorie en de naambekendheid van Nescafé uiteraard, en ook wel om tickets voor evenementen en misschien zelfs vliegtuigtickets met bestemming en datum naar keuze te winnen.

<insert obligate 2girls1cup joke here>

Enigszins metazelfreferentieel is dit een voorbeeld:

Nescafé - Design your own cup (Foto op Flickr van houbi)

En dan nu een oproep om voor mijn mega-interessante tas te stemmen, of anders een oproep aan Steffest om eens uit te leggen hoe we deze verkiezing naar de hand kunnen zetten 😉


okt 5 2008

Subway

In Kitimat, een stadje in British Columbia (de meest Westelijke Provincie van Canada), keek men vrijdag raar op toen er een beer de lokale Subway binnenwandelde:

Er doen nu allerlei speculaties de rondte waarom de beer zonder eten de zaak verliet.
Mijn gedacht is: omdat de bediening was gaan lopen.

Want erzonder is het onmogelijk een perfecte Chicken Teryiaki “sub” te krijgen.
Met parmesan-oregano brood, kip teryaki en een beetje kaas, kort geroosterd, en dan overgoten met een “un peu de tout” van groentjes en “sweet onion” saus.

Allez, dat is toch het recept dat ik er neem en waar ik in korte tijd echt hopeloos aan verslingerd ben geraakt.
Want sinds een paar maanden is er in Brussel een SubWay (29971 Restaurants In 87 Countries) open. Op de hoek van de Anspachlaan en de Kiekenmarktstraat (of Boulevard Anspach en de Rue du Marché aux Poulets zo u wil).
En sinds dat te ontdekken ben ik er al drie keer langsgeweest.
Duur, dat wel. En fastfood, eigenlijk ook. Maar ongelooflijk yummy!


sep 18 2008

Onvindbaar

Ik was hier naar fotootjes van Sarah Palin aan het zoeken.
Researching het nieuwe modeicoon der brilmonturen en rode pumps, “America’s Hottest Governor”.
(BTW: alsof dat laatste een compliment is. Beeld u even in dat u als vrouw “het lekkerste stuk in het Vlaams Parlement” genoemd wordt. Dan weet ge toch nog niks?)
En toen viel mij iets op:

Sarah Palin

Palin in het rood. Palin in het bruin. Palin in het roze. Palin in het wit. Zelfs Palin in vleeskleur. Alom.
Maar Palin in ’t groen. Ge vindt dat dus niet, hé. Vreemd.


jun 30 2008

2 miljoen voor een etentje

Wat ziet mijn lodderig oog voorbijschuiven op de nieuwstelexen der wereld:

A Chinese businessman has won the right to have lunch with Warren Buffett after bidding $2.1m (€1m) for the privilege of dining with the legendary investor. The proceeds of the lunch at the Smith and Wollensky steakhouse in New York will go to a non-profit foundation which fights poverty and homelessness.

Lunch. Met Warren Buffett. Voor $2.1 miljoen, toch nog altijd een slordige 1.327 miljoen in euro’s.

Euhm. Ik denk dat daar precies wat misverstanden over bestaan – hoe anders de stilte in mijn mailbox te verklaren.
Laat ik het daarom nog maar eens zwart op wit zeggen: ook ik wil gerust gaan lunchen. Avondeten zelfs. En dat kan al voor minder dan $2.1 miljoen. “Smith and Wollensky Steakhouse” of “Bij Jenny”, tapas, franse keuken of thaïs, met das of zonder, met michelinsterren of zonder, in mijn restaurant of een minder gemediatiseerde keet … laat de voorstellen maar binnenrollen!

Want wat heb ik dat die Warren Buffett niet heeft. Of was ’t omgekeerd?
“Buffelen met Buffett”, “Aan het buffet met Buffett”. OK. Hij is makkelijk woord te spelen. Maar “Dineren met Dirk” of “Haute cuisine met Houbrechts”, dat lukt toch ook best.
En economische invloed? Wie deed er hier de beurskoers van Fortis – nummer 133 op de lijst van grootste ondernemingen wereldwijd – eigenhandig met 19% op één dag kelderen nadat ik aankondigde mijn spaarcentjes er weg te gaan halen, dan? Om de markten te kalmeren hou ik ze nu nog even daar, trouwens. Match that, Mr. Buffett…
En ik smèk niet, wellicht meer dan je van een 78-jarige Walter-Zinzen-lookalike kan zeggen.

Ja, zo kent u me weer, voor het goede doel doe ik immers echt àlles. Zelfs met u gaan eten.
To fight poverty (red nu mijn koopkracht eens een keertje) and homelessness (mijn hypotheeklening moet echt nog jààren afbetaald), dat spreekt.

Tot binnenkort, dus. Ik reken op u.


mei 29 2008

Mijn Restaurant: de uitslag

update:
Jelle en Micheline zijn de winnaars van Mijn Restaurant geworden
Verrassend, maar de Limburgers waren de voorbije dagen misschien te druk bezig met Oud-Rekem als dorp van het jaar te laten verkiezen om ook nog massaal voor Exquisa te stemmen. Kent het Limburg-gevoel dan toch zijn limieten? Het spannendste van de finale uitzending was misschien nog wel het kleedje van Rani, en de manier waarop ze een nipple slip wist te vermijden…

Die uitslag, eerlijk gezegd, kan me gestolen worden. Of roest aan mijn reet. Want – net nu de ontknoping nadert en het programma dus het allerspannendste zou moeten zijn – kan het me niet al te veel meer schelen of Yanaïka en Stephanie, dan wel Jelle en Micheline het gaan worden.

Sterk begonnen, maar gaandeweg toch heel wat minder sterk geworden, is mijn mening over dit programma.
In het begin viel het beslist op. Sterke casting, sterke settings, goeie jury. Maar de jury had niks te zeggen. Culinair werd ondergeschikt aan al de rest. De boeiende karakters van de deelnemers hielden het recht, maar het werd langzaamaan een sms-oproepfestijn van dertien in een dozijn. Elke week een beetje leger. Realityprogramma als een ander.
Met weinig inzet bovendien, want al snel bleek ook dat de afvallers geen bestaan in de goot boven het hoofd hangt, wel het vooruitzicht van overname van een goed draaiend restaurant met droompubliciteit.

Too bad…

Pietel’s ergernisrant over “televotingsucks” was meer dan terecht, zij het met een verkeerd gekozen vijand in de Limbabwanen. De vijand van een rechtvaardige uitslag zit niet in Hasselt, Genk of Sint-Truiden, de vijand zit in de hoofdkantoren van televisiezenders in Vilvoorde en de Reyerslaan. Waar steeds driftiger het hooglied van de melkkoe van de telecom wordt gezongen.
Als je het oordeel voorlegt aan het publiek, een keuze tussen Exquisa en Matizze, tussen Ishtar of Sandrine, tussen de Boekentoren of de Stroopfabriek, tussen Deurle of Oud-Rekem, dan is er geen uitslag de juiste of de foute. Dan is de uitslag de uitslag. Net als in de politiek.

Naar verluidt wordt er al ijverig gewerkt aan de opvolger, die zou gaan tussen mensen die een “bed & breakfast” willen opstarten. “Mijn B&B” of zo, met Francesca Vanthielen als zwaaister met het pepervat
Leuk. Kunnen we via SMS naar 3274 onze mening kwijt over wie volgens ons het lekkerste zachtgekookte eitje kookt of het schoonst het bed heeft opgedekt. 75 cent per bericht. Jihaa!

update: naam van dit nieuwe programma wordt “Wij zijn weg”, want de bed & breakfast wordt in het zonnige buitenland opgestart. Een kruising tussen “Mijn Restaurant” en “De Werf”, een ander programma dat Francesca Vanthielen presenteerde in 2004 en 2006 (Waar het lesbische koppel wél won. En waarvan de sponsor – ARB Woningbouw – ondertussen allang failliet is).

In Wij Zijn Weg volgen we vier koppels die op een romantische plek in het zuiden van Europa hun eigen bed&breakfast uit de grond proberen te stampen. Ook in dit format starten de deelnemers met een krot dat ze moeten omtoveren. Er worden plannen gemaakt voor de verbouwing en ze moeten soms een beroep doen op plaatselijke vaklui, die niet altijd hun afspraken nakomen. De koppels worden beoordeeld door een vakjury, het slechtst presterende duo valt af. Ook houden de leden van de geheime dorpsraad de deelnemers goed in de gaten. Hun stem telt even zwaar als die van de vakjury. Uiteindelijk bepaalt de dorpsraad wie de Bed and Breakfast wint.


apr 22 2008

Speculaaspastaschaarste

Het woord van het jaar 2008 is al bijna bekend, dat wordt ongetwijfeld “speculaaspastaschaarste”. Of het zou “speculaaspastahamsteren” moeten worden.
Een volksopstand dreigt, de producenten en warenhuizen kunnen de potten speculoospasta niet snel genoeg aanvoeren. ’t Zijn barre tijden!

Hier een foto van mijn eigen pot – dit wordt zeker een collector’s item!

Speculoospasta

Gazet van Antwerpen bericht vanuit de loopgraven:

Zelden heeft een nieuw voedingsproduct zo snel de smaak van de Vlaming veroverd als de speculoospasta. Het recept waarmee de Bornemse Els Scheppers de finale van VRT-programma De Bedenkers haalde, blijkt zelfs ietsje t populair. In warenhuizen zijn de Lotus-potten met de smeerpasta steeds sneller uitverkocht. De pasta is zelfs zo populair, dat er een acute schaarste is ontstaan, Als de potten in de rekken staan, dan nemen de mensen er vaak al enkele mee, om te voorkomen dat ze zonder geraken. Het is inderdaad een groot succes, lacht Petra Algoet, aankoopassistente bij Delhaize. Het product was dan ook al goed gekend voor het op de markt verscheen.

Niet toevallig, want:

Als frietjes met Vlaamse karbonades en chocolade tot nu toe de Vlaamse trots waren in de wereld van het Bourgondisch leven, dan is de kans niet denkbeeldig dat onze regio in een nabije toekomst vooral vereenzelvigd wordt met Vlaamse speculaaspasta.

Zelfs in Nederland (Telegraaf Nieuw Dagblad, Volkskrant …) vallen de wachtrijen, uitgehongerde blikken in het straatbeeld en nakende volkopstand al op!

Allemaal de schuld van die stomme bloggers natuurlijk, die hun mond niet kunnen houden over hoe lekker en pindakaasachtig en speculoosachtig is.

Niet getreurd. Er is hulp onderweg!
Om aan de acute schaarste een mouw te passen ben ik bereid mijn pot af te staan aan de hoogste bieder. Klik hier voor mijn “1 pot speculaaspasta, nog voor 3 kwart vol” veiling op Ebay!

Speculaaspasta veiling op Ebay

Als er kopers opdagen, zal ik mij terug als vroeger moeten bezighouden met het op de boterham leggen van speculaaskoekjes en er een drupje koffie op te leggen.
Of – nog lekkerder – mijn boterhammen een paar uur van tevoren te smeren met boter en speculaaskoekjes. Dan een paar uur opsluiten in een doosje of zilverpapier. De wak geworden koekjes smaken na twee uur al bijna nt zo goed als die speculoospastarage.


apr 14 2008

Japans in Gent: Amatsu

’t Was verbazend lang geleden, maar zaterdag is het er eindelijk nog eens van gekomen: babysit voor de kleintjes, en de groten culinair op zwier in Gent.

Ook verbazend hoe moeilijk het was om nog een restaurant te vinden dat n “Open” was, n “Nog Plaats” had. Faim Fatale, Faim de Toi, Faim du monde, Kaai 14 … allemaal dicht of vol. Tegen dat we door de Hoogpoort liepen, was onze Faim dus al behoorlijk groot. Daar viel ons lodderig oog echter op Amatsu, een stijlvol Japans restaurant. Eenmaal binnen, hebben we ons die keuze geen seconde beklaagd.

Hier krijg je immers authentieke Japanse sushi en sashimi geserveerd. Met een echte Japanner achter de toog, die met Franse verfijndheid, Zwitserse precisie en Duitse maniakaliteit voor details – op zijn Japans dus – zijn vis en groentjes staat te snijden en te schikken op prachtige houten torentjes.

We kozen eensgezind voor het sashimi-menu en een aperitiefje van Japanse pruimenwijn. Zo krijg je massa’s hapjes (zeewier, lotuswortel, visballetje, nog meer zeewier, groentjes, iets gefrituurds, nog een beetje zeewier) voor de hoofdschotel: een royale portie kraakverse sashimi, plakjes rauwe tonijn, zalm, octopus, zoetwatergarnaal enz…, geserveerd samen met miso-soep, gember-pickles en rijst. En nog wat zeewier. Na afloop volgde dan nog een heerlijke en overigens geheel zeewier-loze sorbet en koffie/thee.
Dit was genieten van voor tot achter (dat zeewier is dus wel lekker), met als uitschieter de bijna op de tong smeltende tonijn.

Prijs: 130 voor twee. Niet bepaald goedkoop, en sinds eerdere besprekingen op internet is dit restaurant precies wel al serieus in prijs gestegen. ’t Is iets met de voedselprijzen van tegenwoordig…

Sinds “Mijn Restaurant”, moet het natuurlijk naast de “cuisson” (rauw), de “mise en place” (knap), de “service” (uiterst attent en vriendelijk, precies het juiste tempo), de wijn (onopvallend, noch in positieve of negatieve zin) ook nog over de sfeer van dit etablissement gaan, en die was geweldig. We genoten echt van het geprul met de eetstokjes, de prachtige kommetjes, … en hadden dus in het geheel geen “Lost in Tokyo”-gevoel.

Speaking of “Mijn Restaurant”: na afloop trouwens nog eens langs de Charlekijn gelopen, om te checken of dat wel een echt restaurant en zo was. Televisie en realiteit, soms is het moeilijk te geloven dat die dingen ook in ’t echt gebeuren. Maar ja hoor: Kris stond in het deurgat van zijn keuken, en Angelo stond op straat te paffen.

Practicalities:
Amatsu : Hoogpoort 29, 9000 Gent
tel. : 09/224.47.06 – fax : 09/224.47.08
info@amatsu.bewww.amatsu.be


Dit was pagina 2 van 3123