Posts in de categorie « Video»:

nov 21 2009

Net niet

Treinen zijn monsters. Mastodonten die niet kunnen uitwijken en remafstanden hebben die eerder in kilometers dan in meters zijn uit te drukken. Logisch dan ook dat je op overwegen, perrons en in de buurt van treinsporen je gedachten er beter bij houdt. Tenzij je graag een morsdode kandidaat voor de Darwin Awards wordt.
Dacht ik. Maar er duikt de laatste maanden zoveel bewijs op van het tegendeel, dat ik begin te twijfelen.

Neem deze nu, stomdronken vrouw valt op het spoor van de metro: :

Enige schade: een kater, van jewelste.

Of deze, vrouw op perron met buggy. Buggy doet wat buggy’s doen, te weten: rollen. Van het perron dus:

Baby komt er naar verluidt met niks meer dan een buil van af.

Of deze, idioot steekt na het neergaan der overweg-slagbomen nog rustig even over. Waarna hij wordt gevolgd door een nog idiotere idioot:

Een schoen. Gewoon een schoen kwijt.

En nu vandaag weer deze, een dubbele narrow escape, een close shave in het kwadraat. Van een spoor-controleur die er zich blijkbaar nauwelijks van bewust is dat op de sporen die hij controleert af en toe ook treinen rijden:

Geen andere schade dan een acute hartstilstand, voor hem en voor iedereen die ernaar kijkt.

Darwin heeft afgedaan, denk ik. ’t Is niet langer “survival of the fittest”. Eerder “survival van klojo’s met hoerenchance”.


okt 11 2009

Gatenkaas

Ik spot een trend. Muziekvideo’s met censuurbalkskes.

Vorig jaar al begonnen, met the BPA (dat is Fatboy Slim, hier met gastzanger David Byrne)’s “Toe Jam”:

Dit jaar op stoom komend, met Make The Girl Dance hun video voor “Baby, Baby, Baby”:

En nu weeral, met de Russiche Nikita en haar video voor “Верёвки” (wat wellicht Russisch is voor “ik zing rotslecht maar hoop dat ge het niet door gaat hebben als ik alles uitspeel”).

Ook in parodie verkrijgbaar:

Hoogdagen voor ijverige post-productiemannen en of -vrouwen. Droomjob.

Maar ik spot nog een andere trend. Van onvolkomenheden in de bedekking. Gatenkaas in de censuur. Want nu de video’s ook in HD op internet staan, kan de oplettende censuurbalkjeswatcher geëquipeerd met een pauzeknop foutjes zien.

Het makkelijkste van de drie aangehaalde video’s is die van Nikita. Op 0’28” mikt de censuurbalkjeskleurder te hoog:

Inadequate censoring (part 2)

Een stuk moeilijker werd het bij “Baby, baby, baby” van Make the Girl Dance. Vakmanschap is meesterschap, moet de man met de balk gedacht hebben na afwerking. Maar geen detail is zo klein, of we kunnen het zien. En op 1’08”, na de eerste aflossing, staat het meisje dat het eerste naakt wandelde in de straten van Parijs, tussen twee voorbijgangers, voor een piepklein moment ongecensureerd:

Inadequate censoring (part 1) (by houbi)

Helemaal moelijk werd het bij “Toe Jam”. Vakwerk, van die balkjeszetter! En als hij al een steekje laat vallen, blijkt dat de dansers op hun strategische plaatsen helemaal niet bloot waren, maar van vleeskleurige strings voorzien. Maar perfectie is niet van deze wereld. Op 0’35” is er namelijk een moment waar er wild wordt ingezwaaid. Van de set naar de dansers. En dat ging deze professional blijkbaar net te rap. Het duur maar een frame of twee, maar het bewijs is er:

Inadequate censoring (part 3) (by houbi)

Kortom: al is de censor nog zo snel, de Youtube HD pauzeknop achterhaalt haar wel.


aug 13 2009

Meisjes en Muziek

’t Viel mij hier op dat de trend van het jaar op muzikaal gebied wel de dominantie van de vrouwen is aan het worden. Talent gaat dit jaar d’office vergezeld van een paar borsten, lijkt het. Dubbele hoera! Want wat voor schoons valt er niet allemaal te horen:

’t begon al goed met met Fever Ray (hieronder video van "When I grow Up", volledige album "Fever Ray" valt ook gewoon te beluisteren op Spotify). Griezeliger dan dit komen ze niet. Deze plaat – van Karen Dreijer van The Knife – met koptelefoon in het donker beluisteren is een one-way ticket naar een paar stevige nachtmerries:


Kort gevolgd door Bat For Lashes (hieronder met "Daniel", maar ook het volledige album "Two Suns" kunt ge gerust horen op Spotify). Etherisch en exentriek, maar ineens ook aangrijpend. Natasha Khan doet het bovendien bijna allemaal alleen.

Waarna La Roux binnen huppelde (Hieronder de video van "In for the kill", volledige album "La Roux" is anders ook te beluisteren op Spotify). De bezitster van de schoonste platenhoes in jaren. En met een hele hoop fijne pop als In For The Kill, Quicksand, of Bulletproof. Knappe synthesizerpop die de jaren tachtig niet alleen in haarstijl weet te doen herleven.

Op trippelvoetjes gevolgd door Au Revoir Simone (hieronder met niks, maar hun volledige album "Still Night, Still Light" staat gewoon op Spotify). Vederlicht en lichtjes monotoon, maar daardoor natuurlijk ook licht verteerbaar. Charming!

Kort erna gevolgd door Florence And The Machine (hieronder met "Dog Days Are over", ook de volledige plaat "Lungs" staat op Spotify). Een sterke plaat van een markant vrouwmens – een beetje Siouxie Sioux, een beetje Kate Bush, een beetje veel Florence Welch gelukkig ook – is wel het minste dat je hiervan kan zeggen.

En Regina Spektor haar mooie liedje van een paar jaar terug nog eens dunnetjes overdeed (hieronder met "Eet", maar ook het hele album "Far" heeft een verleden op Spotify). Bijzonder vervelend in haar zwakke momenten. Bijzonder mooi in haar sterke.

Waarna The Gossip dat hele zootje eens platwalste (hieronder met "Heavy Cross", maar ook het hele album "Music for Men" staat geduldig op u te wachten in Spotify). Deden een schitterende heruitvinding van zichzelf, en pakken met een paar joekels van … songs. En “Heavy Cross” is een klassieker – zet het gerust in lijn met het beste van Patty Smith – zoals ik dacht dat ze niet meer gemaakt werden:

En dan heb ik het nog niet gehad over de wegwerppop van Lady Gaga (van wie er trouwens wordt beweerd dat zij in het bezit is van een piemel) of Lilly Allen of de uitentreure herhaalde "I don’t wanna dance" van Lady Linn, of ander hitparadevoer dat minder smaak naar mijn bek is.
En dan moet Selah Sue nog beginnen.

Een ding lijkt zeker: in het jaar van het afscheid van Yasmine is het "Meisjes aan de Macht".


jul 8 2009

Drummen

Zonet zag ik volgend clipje voorbijzoeven #:

9 minuten Stomp meets Man Bijt Hond meets Ikea, of zo. Fan-fucking-tastisch.

Blijkt te gaan om de kortfilm “Music for One Apartment and Six Drummers” (hier als mp4-bestand).
Dateert al van 2001. Van het Zweedse duo Johannes Stjärne Nilsson en Ola Simonsson.
En won al prijzen bij de vleet – meer dan 30 in totaal, en kreeg ook een Gouden Palm nominatie.

Nog leuker: de twee makers zijn al een hele tijd aan het leuren met een idee voor een volledige film. “Sound of Noise” gaat die heten, en hij werd opgenomen met dezelfde 6 drummers als die van de originele kortfilm.

De plot:

Police officer Amadeus Warnebring has suffered his whole life from an allergy to music in all its forms. His bizarre condition has resisted every medical investigation and remedy – even the slightest hint of a melody remains torture for Amadeus. His existence is thrown into chaos when a gang of delinquent sonic terrorists, led by beautiful revolutionary genius Sanna, decides to enact a full-scale musical assault in the name of anarchy and freedom, using the city – its buildings, its machinery, its ceaseless noise – as their orchestra.

Their first piece is performed in hospital, on the anaesthesized body of a hateful TV star. Warnebring is called in, and thus begins a surreal investigation which will plunge our reluctant hero into the world he has spent his entire life fleeing… the world of music.

The more Warnebring discovers, the deeper the enquiry takes him, the more disturbing and inexplicable the world around him becomes. Is he losing his mind? As he struggles to retain control over events and himself, the gang mounts a second ‘attack’: a Hip Hop concert played in a bank and involving the destruction of huge sums of cash. Their next aim is the musically-interpreted destruction of the opera house where Warnebring’s conductor brother is due to perform.

When the assaults threaten members of his own family, and when he realizes that the young woman with whom he has fallen in love and the leader of the sonic terrorists are one and the same, Warnebring is left with no choice. If he is to stop Sanna, he must confront his worst nightmare – and enter the world of the musician himself.

De film is nu in de postproductie fase. Lees: hij is opgenomen, maar men zoekt geld om hem te verdelen.
Er loopt op Dailymotion zelfs een wedstrijd, waarbij ge de zevende drummer kunt worden.

Dat snap ik nu niet, dat de geldschieters voor zo’n project niet staan te drummen…


jun 20 2009

Complot

Eindelijk lijkt er wat stof op de sterren van Kimberley Vlaeminck te gaan liggen, nu de complottheorieën over het sterrenmeisje en MNM of iets anders dat zich via het tatoeëren van 56 sterren op het aangezicht van een tienermeisje wilde promoten terug in de kast kunnen.

Maar niet getreurd. Complotten zijn er overal. Vanavond nog, kwam ik er een op het spoor. Mijn nieuwe theorie is namelijk dat de producenten van zandbakspeelgoed de mensheid tot het houden van honden hebben verleid.

Deze sluwe fabrikanten – voornamelijk van chinese oorsprong – hebben daarbij immers twee keiharde wetmatigheden aan elkaar geknoopt:

(1) Kinderen laten alles wat ook maar in de verste verte van pas komt in de zandbak, vroeger of later maar uiteindelijk toch 100% zeker, ooit wel slingeren. Zelfs al doet ge de zandbak elke avond dicht en is het laatste werkske van de dag overal de zandbakspeelgoedjes verzamelen om in die dichte zandbak te smijten. Vroeg of laat verstopt een zandbakspeeltje zich tijdens deze opruimronde. Meer bepaald het lievelingszandbakspeeltje van uw klein mannen, zo zal de volgende dag blijken.

(2) Honden beschouwen alles wat er ook maar in de verste verte als een hondenspeeltje uitziet, of die grootte heeft, of die kleur, of weet wat voor enkel door honden waarneembare eigenschap, als prima kauwmateriaal, en bijten dan ook alles wat aan die omschrijving voldoet onvermijdelijk stuk van zodra het ergens hun pad kruist. En hun pad is overal waar er iets rondslingert, en meer in het bijzonder de plaats waar het lievelingszandbakspeeltje van uw klein mannen aan een avondlijke opruimronde is ontsnapt.

Gevolg:
Schupje (Foto op Flickr van houbi)

Dit was ooit een schepje (1), meer bepaald het lievelingschupje van Maud zo zou de dag nadien blijken, dat een hond (2), en meer bepaald onze golden retriever Senne, tegenkwam.

Ik hoor de zandbakspeelgoedproducenten alweer in de handen wrijven: “Daar komt hij weer, die goeie klant in Balegem. Hem een gezinshond aansmeren was een gouden zet! Kassa, chinese kassa.


mei 4 2009

Talent zat

Als ge afgaat op naakte cijfers, bestaat er op deze hele wereld niks talentvollers dan de Britse madam Susan Boyle. 10 miljard keer werd er inmiddels naar haar “Britain’s got talent” gekeken.
Maar de laatste keer dat naakte cijfers enige indruk op mij maakten, was die keer dat <gecensureerd> . Ik zie alleen de format, de orchestratie. Paul Potts in een jurk. Talent voor op een cruiseschip. En over een 20 miljard YouTube views of zo krijgt u wellicht ook evenveel kokhalsneigingen als mij als Susan weer weergalmt.

Maar gelukkig is er ook talent waar ik wel danig van onder de indruk geraak.

Neem nu de Nederlandse student Tim Smit. Die met een shoestring budget een kortfilm in elkaar stak die smaakt naar een complete filmavond. Met sequels. What’s inside the box?

(Meer over zijn project in dit interview met De Wereld Draait Door. Gevonden via @clopin.)

Of de drie gezusters Ross. Die kunnen niet alleen zingen. Maar ook nog iets anders. The fun starts na de eerste minuut.

Of Kutiman, waar ik het eerder al over had. Of Carousel, een film die de geneugten van een breedbeeld-tv met ambient light op wel erg overtuigende wijze weet te promoten. Of deze twee verse ouders die als geboortegeschenk aan hun kindje laten zien hoe het gemaakt werd.

Kijk eens, Susan Boyle, als gij dit alles kon en nog wat meer, dan stond ik paf. You could colour me impressed. Nu ben ik eigenlijk vooral onder de indruk van uw wenkbrauwen. Talent zat.


apr 26 2009

Leonard Cohen, levend

Hoezee, voor Pitchfork TV. Want op de site van dat hippe music-zine is deze week, en deze week alleen, het integrale concert van Leonard Cohen in London te bekijken. Live en levend en integraal, alle 26 nummers.

Zoals mijn favoriete Cohen-nummer, “Who By Fire”. De rest, zoals gezegd meer dan twee uur lang gratis op Pitchfork TV.

Update 6/5: Die week is inmiddels voorbij, vandaar dat er hier nu een promotrack vanop Youtube in de plaats prijkt:

Dit concert is ook te koop op CD, Humo schrijft erover:

Zelden zo’n mooi, ontroerend en ons voor een paar uur weer met de mensheid verzoenend optreden meegemaakt als vorig jaar oktober, toen de 74-jarige Leonard Cohen voor twee ‘afscheids’concerten in Vorst Nationaal neerstreek. Wie er bij was, heeft aan ‘Live in London’ een prachtig souvenir; voor wie nog niet gereserveerd heeft, is deze dubbel-cd hopelijk een aansporing. Het was opmerkelijk hoe Cohen, zijn negenkoppige band (inclusief drie goddelijke backingzangeressen) en de geluidstechnici in het anders zo kille Vorst de klank perfect afgesteld kregen – ze beloven dezelfde krachttoer in het Sportpaleis – en zo zuiver en helder klinken de luisterliedjes ook onder de koepel van de enorme Londense O2 Arena (20.000 stoelen), waar de show vorige zomer werd geregistreerd.

Inderdaad, op 4 juli komt hij weer langs in België, naar het Antwerpse Sportpaleis meer bepaald. Er zijn nog tickets in de prijsklassen “heel erg”, “vreselijk” en “geweldig” duur.


mrt 19 2009

Het licht Kutiman

Webmasters ende sitebouwers, staakt uw naarstig geüpload naar de internets. Het webfenomeen van 2009 is immers al gekend. Thru-You. Daar kan niks nog aan tippen.

Voor wie de voorbije 14 dagen onder of in een internetloze rots woonde: het gaat hier om de site van Israëlisch muzikant Kutiman. Deze fijne peer maakte 7 songs en smeet ze daarna op het internet, met als bijzonderheid dat het enige basismateriaal van deze tracks bestaat uit andermans Youtube-video’s. Een user-generated mashup van user-generated content, dus. Van thereminners en halve drummers en beginnende saxofoonspelers en zielige gitaristen maakte hij loops en beats en akkoorden en zo meer, en het resultaat is zonder meer super. Ziet ende hoort zelve naar bijvoorbeeld de eerste song, maar beter nog op de website:

Uit context, dus zonder de video of de knappe website – bijvoorbeeld gedownload als mp3 via hier – blijven de tracks helaas iets minder overeind. De belabberde geluidskwaliteit van het basismateriaal bewijst dat investeren in studiotijd wel nog zin heeft. Kutiman kan voor een opvolger misschien beter vimeo of zo afschuimen.

Waarom vind ik dit dan wel zo geweldig?

Kutiman als alchemist. Alchemisten wilden goud maken uit minder waardig materiaal. Kutiman groef in de modder, haalde er een handvol uit, en maakte met die modder iets dat misschien geen goud is, maar toch zeker iets met waarde.

Kutiman als talentscout. Hoeveel materiaal heeft hij niet weggegooid? Als jureren in een demo-wedstrijd. Uitputtend, weet ik uit ervaring. Maar hij kwam er wel uit en toont ons de weg naar knappe zangeressen, drummers, gitaristen. En verbetert ze. Zie hoe hij de drumlijn van een matig drummer in Babylon Ban” verknipt en verhakselt tot een fantastische drumlijn. En waarom zou de zangeres van “I’m New” of de mama uit “Stand By“niet stante pede overspoeld worden door aanbiedingen van groepen en platenfirma’s?

Kutiman als zingever. Zingen voor een publiek bestaande uit een webcam, uw ding doen voor een onbestaand publiek en het op YouTube zwieren: gemakkelijk er de schouders over op te halen, of lacherig over te doen. Maar door deze remix krijgt iets dat an sich eigenlijk weinig zin heeft plots heel veel zin. Produceer dus maar lustig loss. Misschien is een moment uit uw home-porno filmpke wel geschikt als shot in de heetste pornofilm aller tijden. Misschien is die Flickr-foto van uw kat wel een bijdrage tot een machtige lolcatlol. Misschien blijkt uw tweet over TEmpTaTioN-eiland later een onmisbare bijdrage tot het collectief bewustzijn.

Kutiman als debat over copyright. Heeft Kutiman het recht om jouw hoogstpersoonlijk maar op een publiek forum gegooide ding te knippen en te plakken in zijn eigen hoogstpersoonlijke en op het publiek forum gegooide ding. Wat als het niet Kutiman was, maar bijvoorbeld Lily Allen die de zanglijn van “i’m new” op haar grof geld verdienende plaat had gezet?

Kutiman als voorbeeld. Voorbeeldig hoe hij de weg wijst naar al zijn bronnen. Die je daarna dus ook allemaal kan bekijken. Om zelf remixer te spelen, of om te zien wàt hij ermee gedaan heeft. Hoe interessant zou het niet zijn als ook andere beroepen deze aanpak zouden volgen. Als de journalist samen met zijn artikel alles wat hij las, hoorde, zag tijdens het maken ervan ter beschikking zou stellen aan zijn publiek…

Een snelle zoektocht op het web vond ik nog een aantal blogs wiens mind net als het mijne in stukskes werd geblazen door wat Kutiman ons presenteerde.

Daniel Sinker in The Huffington Post:

You can’t argue the work of Kutiman along legal lines — he treads over them so completely as to render them obsolete. Instead, you can only argue it along artistic lines. And in those lines, it’s a win. A win for culture, a win for creation, a win for anyone who’s thought about just what it is we can do exactly with this explosion of self-expression the internet has engendered. What can we do with it? Kutiman gives a simple, elegant answer: anything. It’s a river, just reach in. Journalists need to not simply reach in, but dive in headfirst. We need to build our own orchestras out of the information being created all around us. Be like Kutiman: use the millions of blog entries, photos, tweets, and videos that find themselves on the web every day to build something new.

Of Techcrunch

The entire snowball effect that resulted in over a million views, a crashed website and a fair bit of buzz, was initiated by three people associated with the project. They emailed twenty people in total and it took a life of its own from there. From zero views to over a million in less than 7 days with no marketing dollars, blackhatting or SEO’ing involved. The team around Kutiman attribute much of this to word traveling across Twitter. If this is true, Kutiman may in fact be the first music star to be born on Twitter. There’s no question that we are sure to see other up and coming musicians harness it as well in the future.

Of muzikaal in “mp3newswire

As I peruse the other tracks on ThruYou I am most impressed so far with Babylon Band. The video starts out with a straight clip of a novice drummer just hacking around a kit. Kutiman then transcends the moment as he transforms through editing the drummer’s unsteady rhythym into the hard fast beat from which the track will ride on. It is at first comical as you watch the edited drum video give the drummer a surrealistic speed and accuracy on the instrument. Then you realize that this opening is Kutiman’s statement of his skill, no different from Louis Armstrong’s opening trumpet solo on West End Blues. Kutiman is not physically playing the instrument, but he is controlling it with a dexterity few could have imagined a week ago when the videos first appeared. Technical pyrotechnics aside, what is most compelling about all of Kutiman’s efforts is that the music is, well compelling. Turn off the video and just listen to the music alone and you will hear what I mean. Of course, music and video are one.

Of Merlin Mann 43 Folders“:

Unsolicited tip for media company c-levels: if your reaction to this crate of magic is “Hm. I wonder how we’d go about suing someone who ‘did this’ with our IP?” instead of, “Holy crap, clearly, this is the freaking future of entertainment,” it’s probably time to put some ramen on your Visa and start making stuff up for your LinkedIn page. Because, this is what your new Elvis looks like, gang. And, eventually somebody will figure out (and publicly admit) that Kutiman, and any number of his peers on the “To-Sue” list, should be passed from Legal down to A&R. Everybody knows the business has moved from legal to binary files. The question now is how much more lead time old media companies and other IP-obsessives can afford to burn by pretending it’s otherwise.

Kortom: Voor mij is dit de essentie van web 2.0, het sociale web, of hoe je dat ook wil noemen. We pleuren er op wat we doen, belachelijk of niet, dom of niet, grappig of niet, vals of niet, zonder goed te weten waarom, wat er ooit mee zal gebeuren. We bloggen, vertellen onze status, linken, lijsten… En dan komt er gelukkig iets of iemand die uit die wirwar van meningen, die lijsten van links, die schijnbaar zinloze stukjes, iets nieuws bijeenpuzzelt, iets dat plotseling zin heeft, iets dat het individuele overstijgt en het collectief laat schitteren. De frontpagina van Digg, een nieuwsagentschap dat Twitter heet, Google zeitgeist … en Kutiman’s “Thru You”.


feb 6 2009

Here be monsters

Net ontdekt dat de animators van de fijne monsters-filmpjes uit Man Bijt Hond de laatste weken ijverig hun werk hebben zitten posten op Vimeo, ter vulling van de website www.demonsters.be.

Het zal wel werken met een bluescreen acteur die uit het beeld wordt gewist, waar dan monstertjes in de plaats worden getekend, maar de animatiestijl, de goor- en grofheid en het absurdisme maken die dingen onweerstaanbaar.

Mijn favorieten:


Monsters: 043 Hond Wassen from Volstok Telefunken on Vimeo.


Monsters: 013 kotsertje wip from Volstok Telefunken on Vimeo.


Monsters: 046 Unief Elvis from Volstok Telefunken on Vimeo.


Monsters: 015 Brugge wassen from Volstok Telefunken on Vimeo.


Monsters: 009 buskot Ronny from Volstok Telefunken on Vimeo.

Bijna zo goed als wordt gevolgd, of het gesproken dagblad, mijn andere favoriete rubrieken van dit zich steeds opnieuw uitvindende programma.


jan 28 2009

Biosex

Na al de slechte pers die bio het vorige jaar heeft gekregen (denk maar aan berichten als dat scharreleieren dioxines bevatten, aan Test-aankoop onderzoeken die vertellen dat spaarlampen niet bepaald een vooruitgang zijn, aan de strijd tegen de klimaatopwarming die maakt dat kernenergie weer in zicht komt als middel om CO2-uitstoot te beperken, aan de vaststelling dat biobrandstoffen de voedselprijzen de hoogte zouden injagen, aan de wetenschap die twijfelt over de zin van de 90 km/uur smog-regeling, of aan de droeve mededeling dat de spruiten door de strenge vorst allemaal om zeep zijn …), kon 2009 op groengebied alleen maar beter worden.

En inderdaad, daar komt de eerste reden al aangewaaid uit Amerika. Groenten, dat is dus ongelooflijk sexy. Heet zelfs:

Studies hebben aangetoond dat vegetariërs betere sex hebben“, zegt de PETA.
Zo heet zelfs dat het obsceen werd, vindt NBC: PETA’s ad—which features a bevy of beauties who are powerless to resist the temptation of veggie love—was deemed too hot for the Super Bowl. NBC rejected the video because of concerns over “rubbing pelvic region with pumpkin,” a woman “screwing herself with broccoli,” and more!“.
Go veg dus. Doe het voor uw selder.

Daar kan geen naakt rondstoeiende Maaike Neuville in slagerij Vangenechten (in de schitterende televisieserie Van Vlees en Bloed, gesponsord door de vleesindustrie) tegenop:

Of misschien toch? Hmmm. Groenten 1 – Vlees 2.

Maar daar blijven de groene argumenten het niet bij. Want er is naast hete vrouwen nòg een reden om uw properste paar geitenwollen sokken aan te trekken: naakte vrouwen.
Nee – Mevr. Mieke Vogels en Vera Dua – ge moogt uw kleren aanhouden.
Ik had het over de exemplaren in dit filmpje:

Wat een doorslaggevend argument! “If you don’t know what’s in your knickers, should you be wearing them?“. Eat that, Marie Jo en La Fille d’O.
Lingerie is namelijk mede verantwoordelijk voor de uitstoot van heel wat CO2. Dat reist maar de hele wereld rond – ok, toegegeven het weegt wel niet veel, maar toch – en bij de productie van de stofjes worden er bijzonder veel pesticiden gebruikt (in ontwikkelingslanden sterven jaarlijks ongeveer 20.000 mensen aan de gevolgen daarvan) en is er onnoemelijke veel water nodig (water waar de lokale bevolking doorgaans zelf een enorm tekort aan heeft). Meer op http://www.morethanprettyknickers.com/.

Er blijven ecologisch bewuste vrouwen met een geweten (mannen eigenlijk ook, maar – dat is geweten – die hebben toch geen geweten) dus slechts twee opties over: home-grown eetbaar ondergoed (eat that, Marie Jo en La Fille d’O …), of gewoon alles uitlaten natuurlijk.

En, een betere wereld begint bij uzelf, hoe dikwijls moet ik dat nu nog zeggen.
Niet langer bh’s en slipjes wassen met Biotex dus, maar groene, eerlijke, heerlijke biosex.
Met biogroenten én biovlees.


Dit was pagina 2 van 41234