Posts in de categorie « Video»:

dec 28 2007

The Timeless 100 on YouTube (60-51)

Unrelenting, continuing, proceeding with finding Youtube-videos from the currently being unveiled Timeless 100 on Studio Brussel.

60: Metallica – Enter Sandman
Was at n° 85 in the list for 2006

Lees het vervolg van The Timeless 100 on YouTube (60-51)…


dec 28 2007

The Timeless 100 on YouTube (70-61)

A new installment in the series YouTube-ifying the Timeless 100 of Studio Brussels.

70: Foo Fighters – Everlong
A newcomer

Lees het vervolg van The Timeless 100 on YouTube (70-61)…


dec 28 2007

The Timeless 100 on YouTube (80-71)

Following up on the previous posts, here are positions 80 to 71 in the Timeless 100 list of 2007 from Studio Brussel.

80: Cranberries – Zombie
Still there. Down from n° 68

Lees het vervolg van The Timeless 100 on YouTube (80-71)…


dec 28 2007

The Timeless 100 on YouTube (90-81)

Continuing our YouTube experience of the Timeless 100 on Studio Brussel

90: The Red Hot Chili Peppers – Californication
Down from n° 52 last year!

Lees het vervolg van The Timeless 100 on YouTube (90-81)…


dec 28 2007

The Timeless 100 on YouTube (100-91)

Today is YouthSentiment Day on Studio Brussel: De Tijdloze 100 is back again.
Kick-off at 11 o’clock.

A number of surprises right at the start: no longer in the list this year:
K’s Choice – Not an Addict
Bob Marley – No Woman No Cry
Pixies – Monkey gone to heaven
U2 – New Year’s Day
The Doors – Light My Fire
Song 2 – Blur
Go Figure! Let’s hear if these new entries can even lick the heels of these songs.

100: AC/DC – Highway To Hell
For the first time in the Timeless 100 list. Deservedly So!

Lees het vervolg van The Timeless 100 on YouTube (100-91)…


nov 29 2007

Ciao Fred Chichin, les Rita Mitsouko

Gisteren is Frédéric Chichin overleden. De man was de ene helft van het duo, Les Rita Mitsouko, dat hij samen vormde met de flamboyante ex-pornoster Cathérine Ringer.

Les Rita Mitsouko - Fred Chichin
Les Rita Mitsouko – Fred Chichin. Picture by hi-tekznologik on Flickr.

Andy, Marcia Baila, Singing in the Shower, allemaal nummers uit 1985, van hun – wat mij betreft – legendarische CD “Les Rita Mitsouko”. Later ook nog één keer fantastisch op “The no comprendo” album “Les histoires d’A” en met C’est comme ça. Nadien vooral visueel nog sterk, maar muzikaal wat meliger. In Frankrijk bleven ze aan de top.

Een groep die heengaat, een muzikant die sterft. Op zo’n moment past het niet te zeggen: ze waren fantastisch. Op zo’n moment past het te vertellen wat zij voor jou betekend hebben.

Voor mij vallen ze samen met Sylvie.

Ik schrijf 1986. Met Erasmus in Bologna, Italië. Internationaal gezelschap van studenten. Veel gezelligheid ver van huis. Lieve Portugezen, stugge Italianen, sensuele Spanjaarden, knappe Françaises. Eentje waarvan ik zot liep: Florence. Eentje die bij haar op de kamer sliep. Sylvie. Allebei goeie vriendinnen geworden, alleen jammer genoeg nèt niet goed genoeg naar m’n zin met die Florence. Maar Sylvie, dat was het omgekeerde. Die liep een beetje zot van mij. Kunststudente, specialiteit fresco’s. Best wel knap, maar met een iets te grote kin en een schilferende huid. Erg onzeker, zenuwachtig.

In totaal had ik op mijn Italiaanse avontuur 10 cassetjes meegenomen, en één walkman. En die 10 zijn stuk voor stuk erg bepalende lappen muziek geworden in mijn persoonlijk muziekgeschiedenis. Misschien omdat de wanhoop van ver van huis te zijn, de euforie van dat het er ongelooflijk goed meeviel, het dansen op het ritme van de zonovergoten dagen in Bologna en de steden in de buurt, kortom Italië, de impact van dingen groter maakte. De liefde wanhopiger. De dagen zoeter.

Les Rita Mitsouko zat erbij. David Bowie’s Best Of. David Byrne’s verzamelaar Beleza Tropical vol 1. Iets van The Smiths. The Replacements. Nick Cave’s “From her to Eternity”. Paolo Conte.

Maar dat die Rita Mitsouko daar bij zaten, daar kon ze niet aan uit. Les Ritas goed vinden, dat was in Frankrijk het ultieme bewijs van cool zijn. Only the incrowd, de illuminati, the intheknow vonden dat goed. De rest zat aan de Patrick Bruel. Dat zoiets cools tot in la Belgique was doorgedrongen. Daar kon ze niet bij. En van weeromslag was ik – petit Belge – dus cool. En werden we buddies. En werd ik – nadat de Erasmus al was gedaan en ons vrolijke gezelschap zich alweer in Europa had verspreid, op weg naar diploma’s, werk, levens en liefdes – uitgenodigd naar haar kunstenaarsloft in Orléans. Paar wilde feestjes. Zot als de muziek van Les Rita Mitsouko. Loirekastelen. En naar haar miniflat in Parijs. Mooie dagen. En ze zichzelf een paar keer naar België uitnodigde, en we naar Leuven gingen, Brussel, Antwerpen, Maastricht (Màstrisjtttt, beter dan dat kreeg ze het niet gezegd). Kunst kijken.

Later – zo gaat dat vanop afstand – elkaar weer uit het oog verloren. Alles gaat voorbij, c’est comme ça. Maar als ik Les Ritas Mitsouko hoor, dan denk ik dus nog eens terug aan Sylvie.

Adieu dus Fred. En met hun zowat laatste hit “Même si”

Si quelque vent lunaire m’emportait
Mouiller sur une étoile, je reviendrais
Même si, même si tout s’effondrait
Je serais près de toi
Même si, même si…
Même si, même si tout disparaissait
Je serais près de toi


nov 14 2007

Stash – All that’s left

Stash, de mannen van Sadness (u weet wel, dat triestig slepend nummer waaraan in 2005 niet te ontsnappen viel), hebben een nieuwe plaat. Een een nieuw singleke “All that’s left”
Schoon! Ik vind echt een knap nummer (thx Dikkie voor het signalement).

Ogen toe, en het is wel hélemaal iets van David Gray. Gunther Verspecht heeft helemaal zijn intonatie, klankkleur, tristesse te pakken. Maar er zijn slechtere referenties dan David Gray (“White ladder” is een van mijn favoriete platen aller tijden).


Dit was pagina 4 van 4« 1234