Posts in de categorie « blogs»:

okt 15 2008

Armoe troef

Vandaag is het Blog Action Day. Jay.

De laatste keer dat ikzelf bloggers tot wat “action” poogde te verleiden, is op een sof uitgedraaid. Ik wilde hun namelijk uit de kleren praten voor een naaktkalender, ten voordele van “Music for Life” of zo.
Langs de aanbodzijde wekte dit wel interesse: would-be blote bloggers en blogsters genoeg om een kalender van een maand of 12 wel vol te krijgen. Maar organisatiegewijs en aan de vraagzijde van het naaktaanbod was het een sof. Naaktkalenders zijn inmiddels al tot het grootmoederrijk van de één-avondprogrammatie (met Saartje Vandendriessche) doorgedrongen, dus daar is de scherpte ook al wat af.
Armoe troef dus.
En laat dat – armoede – nu net het thema zijn van Blog Action Day 2008.

Opdracht voor elke blogger van goede wil op 15 oktober 2008: laat uw licht eens schijnen over armoede.
Maar mij werd het dan zwaar te moede. Want deze koe zegt “boe” tegen armoe. Mijn motto is: “Poverty. Don’t buy it!”. En dat wou ik nog even zo houden.
Ik ben dus helemaal niet arm. Enkel moe. Niks dan povere ervaringen met poverty. Gebrek aan gebrek. Hier valt niks te rapen.
Sensibilisering – overigens de mottigste term sinds “educatief speelgoed” – het enige dat overblijft. Bij deze een warme oproep: Doe daar verdomme eens snel iets aan, aan die armoede. Help ze de wereld uit. En begint bij uzelf.

Als goede daad heb ik alvast vandaag een paar van mijn oude gsm’s naar wat lukraak gekozen bloggers gestuurd. Hopelijk kunnen hij of zij er iets mee doen.


aug 23 2008

Blogverjaardag

Op 22 augustus van vorig jaar kreeg den dezen het lumineuze idee nog eens iets op zijn blog te posten. Als ge goed kijkt, kan je zien dat er al vroeger wat berichtjes gepost werden, het eerste op 1 november 2006, maar dat was om eens te proberen hoe WordPress er eigenlijk van binnen uitzag.

Nu, één jaar later, blijk ik het deze keer eens volgehouden te hebben. Hoezee dus:

  • voor een jaar van 296 posts (Ofte op bijna 80% van de dagen een verse portie leesvoer/onzin/lol/verdwazing/informatie/verontwaardiging – schrap wat niet past). De beste vond ik mijn HetWordtTeveelVoorCorneel-post over Topless Meetings, de Bekend Bloot Quiz 1, 2 en 3, en de stukjes in het kader van de Wijvenweek, maar u mag daarover van mening verschillen…
  • voor een jaar met 130.466 bezoekers en 246.462 pagina-opvragingen (gemeten met google-analytics, vanaf oktober). Niet slecht, alhoewe de hoogte van dat getal nougat-bollen zegt. ’t Voornaamste is dat het volgend jaar met dezelfde meetmethode evenveel of meer zou moeten zijn.
  • voor een jaar met 530 comments (da’s gemiddeld 1,7 comments per post, en 1 comment per 246 bezoeken). De prijs voor het leukste commentaar gaat naar tante annie.
  • voor een jaar waarop ik begon in het engels, dan tweetalig nederlands/engels werd, en nog later het engels maar helemaal liet vallen. De rest van mijn eigen “10 tips om je blogbezoekers weg te jagen” volg ik nog altijd. Oh wacht neen, ik blog nu soms wél over tetten. En ik antwoord als je me vragen stelt in mijn comments. Er is dus beterschap.
  • voor een jaar met twee pieken in de bezoekerscijfers voor twee blote madammen (ann van elsen en véronique de cock), maar voor de rest toch een schone opgaande lijn
  • voor een jaar met tot nu toe elke maand stijgende adsense-inkomsten (niet moeilijk, want in het begin bracht die ongeveer 0,5$ per maand op)
  • voor een jaar dat gisteren werd afgesloten “on a high”: ik merkte gisteren dat ik bij de a-league van bloggers sta opgenomen bij de enchanté Heroes. A-list blogger. Begod.

Maar in feite is nu mijn eerste blogverjaardag vieren wel een beetje “zeuren”. Want houbi.com/blog was zeker niet mijn eerst blogprobeersel.

  • In juni 2003 begon ik bij het toen pas opgestarte skynetblogs met een blogje (luna_papa). Enkel nog terug te vinden via de waybackmachine. Liep tot augustus 2003. Denk ik.
  • Maar daarvoor al was er blogger, en de blog die ik daarmee maakte, “Musics” geheten, begon in juni 2000, en hield het min of meer vol tot december 2001. Van mei 2004 tot januari 2005 maakte dit link en muziekblogje nog een al even onopgemerkt gebleven als korte terugkeer. 2000. OMG.
  • En zelfs mijn eerste website, the belgian pop & rock archives, bezat al een soort blog in de vorm van het nieuws. In dat geval liep die van januari 1999 tot december 2001.

Dus vier ik mijn eenjarig blogjubileum. En over een maand of vier mijn 9-jarig blogjubileum. Om bezig te blijven…
En omdat het leuk is, natuurlijk: bloggen, en blogverjaardagen vieren.


aug 18 2008

De manga meme

Weet ge wat vreemd is?
De ene dag op café zitten met uw maten en vriendinnen Jos (die met het loensend oog en zijn tot de draad versleten jeansvest) en Jef (die met zijn belachelijke Bikkembergs t-shirts en zijn broske) en Jeanine (die met haar overdadige boezem en eeuwige rode uitslag in haar nek) en Joke (die met haar rosse haar en domme sjaalkes).

Ok. Dat is niet bijzonder vreemd. Gezelschap als een ander. Hier en daar een hoek af, maar dat maakt een mens juist interessant.

Maar wat wel weird is als ge terug keert van een bezoekske aan het toilet, en dat Jos er plotseling uitziet als een plastieken ventje, en Jef ook. En dat ze dezelfde kleren aanhebben. Weg loensend oog, weg jeansvest, weg Bikkembergs… En dat ge Jeanine en Joke enkel nog uit elkaar houdt door hun achtergrondje, omdat ze er voor de rest nagenoeg identiek zijn gaan uitzien. Zo opeens.

Wel, da’s precies het soort weirdness dat mij overvalt als ik dezer dagen inlog op twitter, of ga kijken in comments op andere blogs. Iedereen ziet er plotseling gelijk uit. Identieke tweelingen van het web 2.0 gezinnetje.

Manga avatars

Schuldige: een site waar ge uw eigen manga voor avatar kunt ontwerpen. Met opties om uw manneke of vrouwke te personaliseren in overvloed. Maar op 20 bij 20 pixels zien ze er allemaal zo identiek uit als Janssen en Janssen op bezoek in een bolhoedenfabriek.

Wie zei er ooit dat schrijven de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie was?
Wie het ook was (Willem Kloos, FYI), het ging dan wellicht niet over (micro-)bloggen.
Want dat is blijkbaar de allersociaalste expressie van de drang net te doen als ieder ander. Elke modegril achterna hollend, klaar om zich in het Millet-uniform voor pixelmannekes te hijsen. Druk in de weer een online identiteit uit te bouwen, identiek aan alle andere online identiteiten.
Phew.


aug 2 2008

Happy puppy

Het is me wat, met die stokjes tegenwoordig. Niet alleen zijn die langwerpige houten dingen het ideale speelgoedje van Senne, onze nieuwbakken pup, ze vliegen ook in blogland weer duchtig rond. In de hoop dat je die dingen dan mooi terug apporteert:

Happy puppy

Zo ben ik deze voorbije week geraakt door maar liefst viermaal hetzelfde blogstokje:

  • Door Ruben die me een “award” overhandigt omdat ik val in de categorie blogs “die ik met veel plezier lees, ze geweldig goed bezig zijn en hun webpagina’s voor zich spreken
  • Door Ivan die zegt “Omdat het gewoon de beste persoonlijke blog in mijn blogroll is.
  • Door Ionesque, die me bedenkt met het epitethon “(curieus geval)
  • en gisteren ook nog eens van Anne Tanne die me bedenkt met de eer “omdat dankzij een berichtje van hem een dik half jaar geleden, mijn orchidee plots ging floreren en nu sinds één week een paar prachtige bloemen heeft. En ook om het verrassend brede gamma aan onderwerpen dat aan bod komt… “

Dit moet stoppen. Anders gaat deze happy puppy verlegen worden. Als ge nu allemaal niet subiet stopt met stokken naar mij te smijten, schrijf ik nòg een brief naar mijn burgemeester, hoort ge!
Blogstokken moogt ge alleen smijten naar mensen die daartegen kunnen… Mijn Premio 2008 “Brilliante Weglog” awards, gaan dan ook naar:

  1. An Olaerts omdat ze de grappigste bloggende vrouw in Vlaams blogland is. En omdat ze naar dezelfde school geweest is als mijn zus. Het trauma van de groengeruite rokskes van het Genks Lyceum overleven, en dan toch nog witzen vertellend door het leven stappen. Ge moet het maar doen. Overigens zou ik haar nog en pak brillianter vinden als ze de artikels haar RSS-feed eens niet zou afkappen na de eerste paar zinnen.
  2. Lasania omdat we al een hele tijd in elkaars blogroll zaten, maar deze week ook nog bleek dat ze een collega van me is en we nu linkedin zijn en zo.
  3. Koen Meulenaere, want hij blogt. En zolang hij belooft zich ver te houden van de thesis van Frey Van den Bossche, doet hij net als in zijn Knack-columns virtuoos. Zijn blog is weliswaar RSS-loos, maar dat is via wat webservices makkelijk rechtgezet
  4. Blogonious, ofte eilandman, ook wel bekend als ex-collage Koen van de W. Soms iets te grumpy for his own good, maar ontzettend productief en vaak ook inventief.
  5. Michel, omdat de zijne gewoon de beste Vlaamse blog is tout court. Al jaren, en hopelijk voor nog jaren.
  6. Mme Zsazsa vertelt omdat ze licht laat schijnen over haar moestuin en grappige knutselideeën te over heeft
  7. Voor u, die beter ook eens zou beginnen bloggen, en zo de volgende keer in dit lijstje zou kunnen figureren…

Volstrekte willekeur, misschien, want er hadden bijna net zo goed 6 anderen kunnen staan… Maar dik verdiend, nonetheless.


mei 21 2008

Trapgrap

Moeder waarom bloggen wij?
In mijn geval, omdat ik de “koning van de trappenlol” of “keizer van de trapgrap” ben. Le Roi de l’esprit d’escalier, Der König vom Treppenwitz en de King of the staircase wit…

Ik verklaar mij nader met een recente anekdote:

Ik wandel vanmiddag door de straten van Brussel.
Ik passeer een duif.
Ze vliegt op. Rakelings langs het gezicht van een toeriste.
Ze schrikt, roept “Oh my God, that bird scared me“, met het soort vettig Amerikaans accent waar je een frietkot mee zou kunnen bevoorraden.
Haar compagnon had het niet gezien blijkbaar.
Dus roept ze tegen mij “Oh my God, did you see that bird?
Ik doe van “Uh-uh“.
En wandel verder.
En twee meter verder bedenk ik dat ik eigenlijk had moeten zeggen:
Lady, that was a mocking bird. Named so because it mocks your fear of it.“.
Perfecte repliek.
Maar te laat.

En dat is dus “l’esprit de l’escalier“. De briljante, gevatte of grappige repliek of grap die u invalt, als je al op de trap staat. Te laat dus. Als het moment voorbij is.
Ook bij de Duitsers een ingeburgerde term “Treppenwitz“, maar blijkbaar uitgevonden door Diderot (die van de Encyclopedie Humaine).

Lit. staircase wit; originally a witticism of Diderot in Paradoxe sur le Comédien (completed in 1778, published in 1830).
Diderot observed the tendency to think of a quick come-back only after it is too late to say it: one often thinks of a witty retort only when one is leaving an event, walking down a staircase (or stoop), with little other dialog to interrupt personal thoughts.
This expression dates from a time when the word esprit, which now means “spirit” or “mind”, meant more commonly “wit” (though mot d’esprit still means “witticism”).

Op mijn blog kan ik al eens kauwen en herkauwen voor ik iets neerschrijf, vandaar dat ik er heel af en toe in slaag hier iets grappigs neer te poten. Maar in real life?
Wat zou ik geven om ad rem te zijn…


mei 7 2008

Vals positief

Deze blog wordt tegen commentspam beschermd door Akismet, een uitstekend systeem dat 98% of zo van de spam weet tegen te houden voor hij hier in de reacties zou belanden.
Heel wat (WordPress)-bloggers gebruiken dit systeem, tot tevredenheid van velen (de bloggers en hun lezers) en ontevredenheid van enkelen (spammers op zoek naar inbound links en Google Pagerank).

Het werkt ongeveer als volgt:

  • een comment, of een trackback als je die op je blog toelaat, die binnenkomt op je blog wordt eerst naar de Akismet-service gestuurd, en daar vergeleken met een database van spam-comments. Er wordt vergeleken op auteur, website van de reageerder, en uiteraard ook op de tekst van de comment en de dikwijls vele weblinks daarin
  • flagt Akismet de comment of trackback niet als spam, komt hij in je gewone comment-werkwijze (in mijn geval: dan vertrekt er een mailtje naar mij zodat ik de comment kan goed- of afkeuren). Als je een reactie die zo door de Akismet-filter is geraakt dan zelf toch als spam aanduidt, krijgt Akismet daar bericht van, zodat het kan leren dat de kenmerken van die reactie wl spam waren.
  • gaat er bij Akismet wel een rood lichtje branden, dan belandt de reactie in een aparte spamlijst. Af en toe kan je die dan eens checken of er per toeval geen legitieme comment in is terechtgekomen. Als je een comment uit die lijst redt, krijgt Akismet daar bericht van, zodat het kan leren dat de kenmerken van die comment gn spam waren.

Spammer, moi?

Prima werkwijze.
Dacht ik. Tot ik een maand of zo geleden begon te merken dat comments of trackbacks die ik op andermans sites achterliet, niet of soms niet meer verschenen.
Op een of andere manier moeten de kenmerken van mijn comments (mijn email, mijn website-adres, of een link naar mijn blog in een reactie), in de Akismet-database beland zijn. Hoe? Moeilijk precies te weten. Misschien een paar bloggers die een comment van mij wilden verwijderen, en dit deden door die als spam aan te duiden? Of een echte spammer die mijn e-mail of url in zijn reacties gebruikte?
En bijna niemand checkt de spamlijst nog op “valse positieven”, want anders zou Akismet na een tijdje wel geleerd hebben dat mijn comments en trackbacks wel legitiem waren.

Veel last had ik er niet van, maar links en rechts werd ik er toch op gewezen. Dan maar eens opgezocht hoe je uit die Akismet-spamlijst zou kunnen verdwijnen.

Het komt precies wel meer voor, want ze beschermen er hun eigen comment-form expliciet niet met hun eigen service. Twee dagen geleden liet ik er een berichtje achter:

People report me my comments end up in their akismet-powered spam box
lately. Sniff!

Een dag later inderdaad een proper berichtje. Van een mens:

Hi, Sorry! Your comments should now be good but any problems do send us emails. Mark.

En mirakel, mirakel, Markske heeft gedelivered. Het werkt terug.

Ik besta terug op andermans blogs… Niet langer verdwijnen mijn wijze woorden in de mist der spamvergetelheid. Niet langer zitten medebloggers wegkwijnend te smachten naar eens een woordje van mijn kant in hun reageerpanelen.
Zie maar bij Bruno (over het lezen van papier versus op het internet), of Huug (over BHV), of Kerygma (over fietsen in de stad), of Gentblogt (over Peter en de Wolf), of e-Mino (over gradaties in het kwaad), of Onnozelheid Mag (over speculaaspasta), of Imke (over stopwoorden)… Het vlaamse blogheir haalt duidelijk hoorbaar opgelucht adem! Koele champagne wordt bovengehaald. Toasts uitgebracht. Deze valse positieve is nu dus weer gewoon negatief!


mrt 30 2008

[Wijvenweek]: Wat mannen niet begrijpen

Het laatste loodje in de wijvenweek, want op zondag rustte God (m/v) en mag er gefreewheeld worden. Of ingehaald, want op zaterdag moest er ook nog gewerkt worden, en wel rond het thema “wat mannen niet begrijpen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.
Niks.

Er is gewoon niks wat mannen niet begrijpen.

Voor elke lul die niks begrijpt van PMS, de maandelijkse moeilijke dagen of andere dameskwalen, is er wel een doctor in de gynaecologie die er de ins en de outs van kent.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij die tikkende tijdbom van een kinderwens niet hoort, is er wel een brave ziel met ballen vol goesting en spermatozoïden die er een moord voor zouden doen om nageslacht te verwekken.
Voor elke tooghanger die zijn houten kopt breekt over de vraag waarom vrouwen in godesnaam sàmen naar het toilet gaan, is er wel een socioloog die inziet dat daar ongedwongen geroddel en cosmetica-uitwisseling kan gebeuren.
Voor elke houten Klaas die niet snapt wat er leuk is aan het marteltuig genaamd dansvloer, is er wel een pèt-rick swei-zie of andere salsagod die het voor alle mannen verbrodt door wel te kunnen en dus willen dansen.

Kortom: mannen zijn met minstens 3 miljard.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat hij zou begrijpen.

O, en voor ik het vergeet: er is dus ook niks dat vrouwen niet begrijpen.

Voor elke bitch die niet begrijpt dat mannen ook gevoelens hebben, is er wel een begrijpende met inlevingsvermogen dat haar eigen aura overstijgt.
Voor elke vrouw die niet snapt waarom mannen beesten zijn, jagers die moeilijk bij één vrouwtje kunnen blijven, is er wel eentje die even hard geniet van het gaan als van het komen van haar nieuwe prooi.
Voor elke ongevoelige die niet snapt waarom mannen als ze ziek zijn ook altijd doodziek zijn, is er wel een Florence Nightingale met een zachte hand en zoete woordjes.
Voor elke vrouw die denkt dat ze goed communiceert door mysterieus en dubbelzinnig te zijn, van haar nee’s een misschien maakt, van haar ja’s een zucht en van haar misschiens een verplichting, is er ergens wel eentje die ook zegt wat ze bedoelt.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij zo weinig complimentjes uitdeelt en vliegend eczeem krijgt van het moeten uitspreken van evidenties als “en ik hou ook van jou, schat”, is er wel eentje dat aan al die kleffe onzin geen nood heeft en genoeg heeft aan een blik in zijn ogen, een aai, een lach.

Kortom: vrouwen zijn met minstens even veel.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat zij zou begrijpen.

Om maar te zeggen dat man-vrouw-stereotiepen er zijn om verbrand te worden op een immens groot vreugdevuur.
En zo leefden we allemaal samen. Potjes en dekseltjes (en potjes en potjes en zo natuurlijk ook). Lang en gelukkig.
En toen kwam er een zwijntje met een lange snuit, en was het wijvenweekje uit.


mrt 28 2008

[Wijvenweek]: Kinderen

Vandaag luidt het opgelegde thema in de wijvenweek – waaraan deze jongen op vrijwillige basis meedoet om het wijf in zijn lijf ook eens een verzetje te gunnen, niet om zijn seksegenoten te verraden – : “Kinderen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.

Twee. Zoveel kinderen heb ik hier rondlopen. Eentje van drie jaar – luistert naar de naam Daantje – en eentje van n en een sjiek – luistert in het geheel niet naar de naam Maudje.

Vermits ik er een post over moest plegen, heb ik dit stel kinderen vandaag eens oplettend geobserveerd. En het zal u misschien verbazen, maar ik kan niet anders dan mijn teleurstelling rapporteren.
Kinderen zijn namelijk:

  • niet in staat tot het invullen van het kruiswoordraadsel van The Times. Zelfs de sudoku was precies te hoog gegrepen;
  • slechts in 50% van de gevallen in staat hun gevoeg proper op een toilet te doen. De andere helft piest, poept en kakt zonder verpinken in een gewatteerd broekje;
  • soms tamelijk kinderachtig;
  • lui. Eentje van de twee sliep van 13:00 tot 18:15. Alhoewel ik ambtenaar ben, ’t zou op mijn werk niet waar zijn;
  • bovenmatig genteresseerd in pulpcultuur als TinkyWinky, Lala, Bumba, Musti, Po, Dipsy en Hopla;
  • teleurstellend klein. In vergelijking met de gemiddelde volwassene lijken ze te lijden aan dwerggroei
  • niet genteresseerd in het lezen van klassieke literatuur (enkel simplistische brol met prentjes in draagt hun goedkeuring weg);
  • goedgelovig op het lachwekkende af: ze vertellen zonder ironie dat een hoop geverfde eieren hen bezorgd werd door de paashaas (volgens Snopes toch duidelijk een urban legend);
  • onverbeterlijke smekkers en kruimelaars. En voedselweigeraars van alles wat niet op een koek lijkt;
  • niet capabel tot het op piano spelen van Eine Kleine Nachtmusik. Enkele atonale composities van Cage of Stockhausen behoren precies wel tot de mogelijkheden;
  • bijzonder onhandig: van de helft van de dingen waar ze opkruipen, donderen ze een minuut later dubbel zo snel weer af;
  • druk als een Londens metrostation op het spitsuur, zelfs al bevinden ze zich in het landerige Balegem op een druilerige dag in de paasvakantie;
  • vermoeiend jong;

Kortom. Kinderen zijn fel overroepen. Bezint eer ge er aan begint, dames.


mrt 27 2008

[Wijvenweek]: Huishouden

Aw. Deelname aan Wijvenweek als andersgeslachtige is niet geheel zonder risico’s. Zo word ik hier in mijn eigen comments nu al een “tof wijf” genoemd. Swellegant!

De opdracht voor vandaag luidt: “het huishouden”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want het huishouden, dat is zowat het saaiste dat er bestaat op deze monotone aardkloot. Saaier dan een grap van Geert Hoste over prins Filip, herhaald door Raf Coppens het jaar nadien, en dan naverteld door Nigel Willams in Volt. Zo saai.
Of wacht. Er is nog n ding saaier: schrijven over je huishouden.
Of wacht. Er is ng een ding saaier dan dat: lezen van andermans schrijfsels over het huishouden.

Huishouden, da’s – in my humble opinion – iets voor huishoudsters (m/v).
En een huishoudster, dat kunnen wij – twee werkende universitairen op universitair niveau – ons niet veroorloven.
Wij werken immers allebei vrijwillig en goed verdeeld slechts 3 dagen op 7. Omdat we kinderen geproduceerd hebben, die wij graag zouden zien opgroeien in plaats van er over te leren in een heen- en weerschriftje van de onthaalmoeder of het oudercontact in de school.
Voor ons dus geen strijkwinkels, poetsvrouwen of thuisbezorgde boodschappen. Wij hebben gekozen voor het halftijdse ploetermoederschap, en het halftijds ploetervaderschap.
Met een huishouden dat we tussen het kindergewoel ternauwernood rechthouden. Achter de feiten aan. Opkuisend waar het te gortig wordt. Opruimend waar er levensgevaar dreigt. Opplooiend waar de stapels het plafond dreigen te bereiken.
Huishouden met tegenzin, want het houdt ons af van een huis uitbouwen. Het houdt ons uit de tuin, vijver en bos die er in onze dromen al in alle groene glorie staan. Het houdt ons van onze “boven” in hout, gyproc en verf te maken tot iets dat lijkt op het plan. Het houdt ons af van het speeltuig dat we willen maken, van onze sauna af te werken, van onze keuken te verven, onze badkamer te vernieuwen, van te spelen, te shoppen, te niksen, te slapen…
Huishouden heeft dus meer gemeen met “hell” dan de beginletter alleen.

Valt er ondertussen iets te leren uit de post van de andere “wijven” over hun huishouden? Welzeker:
1a. Blogster Smiley vraagt zich af hoe haar vrouwelijke medeblogsters het in hemelsnaam doen: de tijd vinden om te bloggen.
1b. Zowat alle vrouwelijke blogsters bekennen vandaag ootmoedig dat ze een huishouden van Jan Steen hebben: chaos alom, slordigheid troef, vuile vloeren, stof overal, ruzie over vuilbakken, etensresten, geen zin in koken, een strijk van weken. Zij die niet klagen, komen ermee klaar dankzij zoemende hulpstukken … Pijnlijk leesvoer.
1 en 1 = 2. Madammen die bloggen zijn dus slecht in ’t huishouden. Niet toevallig, maar OMDAT ze bloggen.
Levensles: wil je dat je was gedaan is, de strijk aan de kant, de kattebak verschoond, de kindjes proper, de vaat spic en span, de badkamer blinkend, de sokken in paartjes … check dan eerst of ze geen blog heeft, voor je afspreekt.


mrt 26 2008

[Wijvenweek]: De ideale man

Dat van dat shoppen heb ik wegens acute n chronische shopallergie even aan de kant gelaten.

De opdracht vandaag in de “wijvenweek” luidt: “de ideale man”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want ik ken hem niet.
’t Is te zeggen.
Ik ben hem niet.
Want als ik het was, dan was ik niet mij.

Dan was ik altijd lief. En nooit boos. Dan gaf ik nooit kritiek. Niet gergerd over kleinigheden en pietlutten. Steeds zen.
Dan was ik altijd handig. Nooit vloekend op een krom geslagen nagel. Niet twijfelend aan het gereedschap.
Dan kookte ik als een chef. Sloeg ik niet in paniek zodra er meer dan 2 dingen tegelijk op het vuur staan. Probeerde ik alle dagen nieuwe dingen uit.
Dan beminde ik als een God. Had ik de ideale penis in real life, niet alleen in Google-zoekresultaten. Wist ik ook na 50 jaar met dezelfde vrouw avond na avond nog te verrassen met een nieuwe versie van het beest met de twee ruggen. Kwam, en deed ik komen, en steeds op het meest perfecte moment.
Dan was ik clean als een pas met Mr. Proper gepoetste badkamertegel. Dan stonken mijn sokken niet. Dan waste ik al mijn onderdelen bij het minste onaangename luchtje. Dan liet ik geen winden, laat staan boeren. Dan was ik altijd presentabel. Ook als ik net uit mijn bed kom. Of net in de tuin gewerkt heb.
Dan was ik sociaal als een roddeltante. Geen angszweet bij de gedachte aan bezoek. Dan was ik een spraakwaterval.
Dan was ik gro(o)t(er). Recht. In plaats van dat magere, kromme lijf van mij. Had ik spierbundels, wasbordje, the lot.
Dan speelde ik muziek voor jou. In plaats van er alleen naar te luisteren.
Dan schreef ik je gedichten. Vereeuwigde je op doek. In plaats van dat alleen in mijn dromen te doen.
Dan wist ik op alles een antwoord. Zeker op de vraag “komt alles goed?”

Aan gebreken dus geen gebrek (voeding voor de stelling van Els “mannen en vrouwen verschillen amper, maar we willen het niet toegeven”).
En toch en toch.
Dan was ik niet mij. En ik hou wel van mij te zijn. En sinds er iemand (the one we refer to as “mijn madam” dus) van mij houdt , des te meer.


Dit was pagina 2 van 3123