Posts in de categorie « tv»:

okt 9 2013

De Grote Verkeerdquiz

Werd ik hier uitgenodigd om deel te nemen aan De Grote Verkeersquiz. Een test parate verkeerskennis, waarin de provincies het tegen elkaar opnemen. Met een ambassadeur voor elke provincie (al boezemt die van Oost-Vlaanderen, tatergat Pascale Platel, me verkeerstechnisch niet dadelijk superveel vertrouwen in). Ik ging al eens kijken of ik op 30 november wel vrij zou zijn om deel te nemen aan de grote finale in het Vlaams Parlement.

De grote verkeersquiz

Haal ik 9 op 20.

En zo werd mijn Grote Verkeersquiz dus de Grote Bijna-Alles-Verkeerdquiz. Ik zal in het vervolg via deze weg maar aankondigen als ik me nog eens in het verkeer ga begeven. Gelieve dan uw voertuigen thuis te laten, of nog beter: blijf dan thuis tout court. En zet uw huis niet te dicht langs de openbare weg.

Maar het kan altijd erger natuurlijk. Ik ga van het uitlachen van die mens nu ook geen gewoonte maken, maar toch zelden smakelijker gelachen als met de doortocht van Guy van Sande deze maandag in De Slimste Mens ter Wereld. Dat werd pas de grote Verkeerdquiz.

De mens die nadat hij uit “Zone Stad” was geschreven in een Facebookgroep de uiting zag van massale volkswoede  – tot er 20 man kwam opdagen voor de betoging van deze Facebookgroep en hij “heel die heisa rondom zijn persoon” plots een beetje moe was. Die mens, dus, die wist niks te zeggen op het trefwoord “Narcissus”. Narcissus zeg ik u.

Of de mens wiens ex-vriendin ex-Miss België Sandra Joine liet optekenen:

BWA1Ra3CMAAD 3

 

Ik herhaal: een man die zijn vriendin dumpte “omdat ze een man op televisie niet herkende en dus niet ‘op zijn niveau’ zat“. Die man dus, die herkende maar een of twee van de missen in de tien missen tellende fotoronde.

Eindigde de kwis met het astronomische aantal van 65 seconden (men krijgt er 60 gratis na de eerste ronde). En speelde dan wat zowat de spannendste finale uit de hele geschiedenis van De Slimste Mens moet geweest zijn:

Het kan verkeren.


okt 7 2012

Solo TV

Passeerde er een week of vier geleden een PR-bericht in de mailbox, dat Bose iets nieuws heeft, het “Solo TV Sound System“.

NIEUW VAN BOSE: HET SOLO TV SOUND SYSTEM – Slechts één luidspreker en één aansluiting voor een totaal nieuwe kijkervaring

30 augustus, 2012 – Vandaag laat Bose het Solo TV Sound System op de wereld los: een geluidssysteem met één subtiele, onopvallende luidspreker die speciaal werd ontworpen om onder de meeste TV’s te passen en die het TV-kijken thuis aangenamer maakt. Gesprekken, muziek, actie, geluidseffecten … met het Bose® Solo TV sound system klinkt je dagelijkse portie nieuws, film, comedy of drama plots een stuk beter.

Dankzij de digitale signaalverwerking en array luidsprekertechnologie die Bose speciaal ontwikkelde, vult het Bose® Solo TV sound system je ruimte met een helder en evenwichtig geluid vol details. Het systeem geeft een levensecht en helder geluid, zelfs bij een laag volume. Naar welk programma je ook aan het kijken bent, je beleeft het nu zoals het hoort. 

Eindelijk eens een PR-boodschap van blijde hoop waarvan ik niet dacht “Aan wie gaan ze dat kwijtgeraken“. Integendeel mijn gedachten gingen richting “dat zou bijgod iets voor mij zijn“. Want ik zit met een tv die een  “plat” geluid heeft. Niet slecht hoor, maar compleet zonder diepte. Goed voor nieuws en gesproken woord. Beetje waardeloos voor muziek. Ik zit dus in de markt voor zo’n soundbar, Kerstmis komt er al bijna aan. En voor iets van Bose is deze Solo TV ook redelijk betaalbaar (399€).

Dus eens mailtje naar de PR van Bose gestuurd. Of er soms testexemplaren van die Solo TV rondreisden, en of ik er eens een test mocht mee doen. Dat mocht. En zo heb ik het twee weken kunnen uitproberen, of het dit was wat ik wilde. Spoiler alert: Dat is het.

In de doos, een zwarte, platte luidspreker. 7 centimeter hoog, 52 centimeter breed, 30 centimeter diep. Om onder de voet van een flatscreen televisie te zetten. Bij mij gaf dat zoiets:

_DSC0218

Zeer discreet dus, toch op mijn zwart tv-tafeltje en onder mijn zwarte tv. Zodanig discreet zelfs, dat ik misschien beter een foto uit een andere hoek toon. Hierop is ook te zien dat voor mijn setup de Solo TV gerust een centimeter of 5 dieper en breder had mogen zijn. Maar het was wel stabiel op deze manier, dus dat reken ik niet bij de minpunten.

 _DSC0220

Ook in de doos: Stroomkabels. Een mini-afstandsbediening , met vier knopjes: aan/uit, volume up, volume down en mute.
En drie kabels, om de verbinding te maken tussen de audio-out van de televisie en de Solo TV.

_DSC0227

Deze drie kabels (een gewone stereo-plug (witte en rode draad), digital audio (gele aansluiting) of optical audio) geven allicht wel een aansluitmogelijkheid op elk systeem. De handleiding vermeldt dat de kwaliteit van optical audio het best is, die van gewone stereo het minst.

Vanuit mijn tv audio-out kon ik enkel de gewone stereo-plug gebruiken. Prima. Wat ook werkte was de optical audio aansluiten op de digibox van Telenet. Dit was kwalitatief inderdaad iets beter, maar zorgde dan wel voor een kleine de-synchronisiatie van geluid en beeld.

Geluid van televisie uit (niet mute, maar vol 0), Bose aan, en … wohow!

Mijn vraag, of de audio daadwerkelijk zoveel beter zou zijn, al de eerste minuut positief te beantwoorden. Die “een helder en evenwichtig geluid vol details. Het systeem geeft een levensecht en helder geluid, zelfs bij een laag volume” van de PR, geen woord gelogen. Programma’s die ik vroeger nogal luid moest zetten om ze te kunnen verstaan, nu ook bij lage volumestand prima verstaanbaar. En muziek, mijn tv-manco, nu echt goed. Test geslaagd, want meer dan dit is er eigenlijk niet aan te testen.

Dit is dus zeker niet het product voor wie in de zetel auditief weggeblazen wil worden. Het is géén 5.1, 7.1 of hoeveel.1 tegenwoordig in zwang is, dat de kogels vanachter naar voor laat fluiten, de glazenkast doet daveren en het salontafeltje trillen. Goed, want dat wil ik namelijk ook helemaal niet. 

Twee maar’s ontdekt ook.
1: Er zou een knop op het toestel zelf mogen. De afstandsbediening is bijzonder klein, en dus ook snel kwijt. En erzonder  geen mogelijkheid de Solo TV aan/uit te zetten.
En 2: Geen settings? Dat is durven van Bose. Maar toch ook wel een beetje knudde, want soms zou je met zo’n fijne audio onder je televisie ook wel eens wat willen/kunnen bijregelen/equalizen. 

Maar dat zijn wat mij betreft toch eerder kleine details. De hoofdzaak is dat dit ding één ding doet, en dat het dat ene ding erg goed doet. Nu het apparaat ondertussen is teruggegeven, een gemis in huis. De verlanglijst voor Kerst is niet meer blanco.


apr 4 2012

Gekraakt

Kijk waar ik gezeten heb:

In het midden van een opnameset. Camera’s klaar om te draaien. Bejaard publiek klaar voor een beleefd applausje. Vier tafels en een roterend plateau in het midden. Achter mijn rug Herman Van Molle die zich stond af te vragen wat ik in hemelsnaam met mijn gsm aan het doen was.
Ik zat dus in de Canvascrack. Als kandidaat.

Ik doe dat namelijk wel eens graag, quizzen. Eén keer per jaar of zo. En zo deed ik vorig jaar eens mee met een online versie van deze quiz met Herman Van Molle, en antwoordde ik “tuurlijk” op de vraag of ik eventueel geïnteresseerd zou zijn om ook in real life mee te doen, en ging ik naar een preselectiedag in de VRT-gebouwen en doorstond ik daar de test en het gesprek met de productie en kwam ik op de lijst van kandidaten voor dit seizoen en was ik vrij op de opnamedatum die ze voorstelden en ging ik dus naar het Amerikaans Theater in Brussel. Heh.

Naar de Heizel dus, met veel twijfel, al wat track en een tas met vier zomerhemdjes. Want dat wordt in een serieus tempo van vier afleveringen per opnamedag ingeblikt, en in de zomer en najaar uitgezonden. Door het concept van de quiz weten ze op voorhand ook niet hoeveel kandidaten ze die dag gaan opgebruiken (kan schommelen tussen 5, als er altijd ex-aequo’s worden gespeeld, en 17, als er een “crack” is die al zijn tegenstanders naar huis speelt). Lotjetrek maakte mij kandidaat 12 van die dag. Lang niet zeker dus dat ik aan beurt zou komen.

Een lange dag dus van opnames bijwonen, van grote twijfel over de eigen capaciteiten als je in het publiek andere afleveringen ziet en de vragen hoort, en van langzaam maar zeker het moment voelen naderen waarop jij in de stoel moet gaan plaatsnemen. Groeiende stress, schmink, enkele raadgevingen, voorgesprekje met Herman (Is het hoebrechts of houbrechts? Kent gij als balegemmer iets van jenever? En gij hebt een sauna thuis, kunt ge daar iets over zeggen?) en hoppa.

Of ik de aflevering doorkom, of meerdere afleveringen, of canvascrak wordt, dat mag daar mag ik (wil ik ) geen “publieke verklaringen” over afleggen. Ik kom erin dus, op het scherm op 11 september.

Supercrack (als je 20 afleveringen overleeft, en dan ook 25.000€ verdient) word ik niet, dat kan ik wel verklappen. En al goed ook: bleek immers dat de setleider van het gebeuren daar in handen is van Ruud, een neef van mij. En familieleden van personeel mogen natuurlijk niet aan de quiz deelnemen. Nu, we wisten het niet van elkaar (dat hij voor dat programma werkte en dat ik kandidaat ging worden) dus niks ergs, maar als ik er lang in had gezeten was dat misschien toch een issue geworden.

Ben wel blij dat ik het gedurfd heb, al weet ik nu hoe die quiz eigenlijk aan z’n naam komt: aan het eind van zo’n dag wachten/quizzen/zenuwen ben je als kandidaat immers serieus gekraakt.


jan 23 2012

The Babe van Vlaanderen

Geschokt gezien op twitter, als eerste tweet van de dag nog wel:

Minister wil wet die babes verbiedt op autosalon. Juist, ja, dat lijkt mij een topprioriteit. En wie bepaalt wie babe is en wie niet?
by __XIII__ at 23/01/12 07:40

Kon het waar zijn? Hoe komen de niet-bijster-in-auto’s geïnteresseerde mannen daar dan nog aan hun trekken?

400539_10150618344087704_572682703_11142226_204530304_n

Het kon waar zijn, dus. De minister in kwestie blijkt echt te bestaan en te luisteren naar de naam Joëlle Milquet. En daar valt niet mee te spotten. Geen babes meer, dus.

Ok dan. Blijft over de vraag hoe we bepalen wie een babe is, en wie niet. Ik stel voor dat in een televisieformat te gieten: The Babe van Vlaanderen.

Jury/Coaches:
– een tettengek, bijvoorbeeld Herr Seele.
– een Koen Wauters, bijvoorbeeld Showbizz Bart.
– een Babe herself, hier kunnen we niet om Tanja Dexters heen, me dunkt.
– een kenner, hierbij ben ik zo vrij mezelf naar voor te schuiven, richting puntje van mijn stoel bijvoorbeeld.

In de eerste ronde doen we blind auditions. Een beetje als in The voice van Vlaanderen, maar hier valt een kandidate af als alle coaches zich wegdraaien. Of anders iets met blinddoeken en we draaien ons om als het blond klinkt.

In de tweede ronde doen we battles. De coachen selecteren dan telkens twee could-be ‘babes’ die het tegen elkaar moeten opnemen in een discipline van hun keuze (plannen voor wereldvrede, twister, ambities voor iets in de media, wordfeud, begrotingsanalyseren…).

Ann Lemmens mag presenteren, als ze belooft tegen dan bekwamer te worden in het zogezegd per ongeluk ontkleden van de winnaressen van de battles (dat lukt in The Voice Van Vlaanderen namelijk maar ten dele).

Daarna komen we in de fase van de liveshows. Deze fase moet nog uitgewerkt, maar dat er fameus veel lichten, tussenfilmpjes met sturende montage en meer babe-gehalte dan de kandidates zelf bezitten, en half-uur-lange reclameblokken aan te pas gaan komen lijkt me evident. En televoting, oh ja, televoting.

En aan het eind hebben we dan The Babe van Vlaanderen. Die dus niet meer naar het Autosalon mag.
Rest nog aan RTBF om een La Babe de Belgique doen, en klaar is Joëlle.


nov 30 2011

The Voice van Vlaanderen

Een nieuw programma op vtm, daar horen affiches bij, hier bijvoorbeeld in de nieuwe Humo (meer bepaald 1 van de vijf advertenties in de “allerbeste Humo ooit”):

Visueel sterk. Maar ik lees:

Of:

The Voice van Vlaanderen - de Stem delle Fiandre The Voice van Vlaanderen - la voz de la Flandre

De superfans van de nog te ontdekken idolen staan al klaar aan de ingang, een reisbureau bereidt alvast de fanreis voor, een tatoeëerder slijpt zijn naald …


okt 12 2011

Spoiler alert

Michelin Winter Experience

Deze week in de blogpost die u nu aan het lezen bent: onze man test winterbanden.
Cut: @houbi worstelt met een auto met automatische versnellingsbak, en brengt daarmee de auto bruusker tot stilstand dan gebruikelijk is voor tot stilstand komende auto’s. Passagier @maartenschenk vliegt bijna door de voorruit en zegt “How jong“.
Cut: meisje buiten auto roept “Gij staat verkeerd!“. @houbi rijdt dus langzaam naar juiste plaats, en verplettert daarbij enkele kegeltjes. Passagier @appelogen zegt “Gij rijdt daar gewoon over of wa?

Inderdaad, onze man was dus uitgenodigd door Michelin, voor een uiteenzetting over winterbanden. In het algemeen en die van hen in het bijzonder. Dat die beter zijn dan gewone zomerbanden, zodra het weer onder de 7°C blijft. Want dan wordt gewone rubber te hard, en vermindert dus de grip op de weg. Al zeker bij glad weer. Remafstand, wegligging, aquaplaning … the lot. En winterbanden zijn niet gek veel slechter bij temperaturen boven de 7°C. Beetje meer rolweerstand en dus meerverbruik, langere remafstand … maar niks ergs. Kortom, Michelin beveelt u hun winterbanden van harte aan.
Maar dat was de theorie. Want er mocht ook aan den lijve ondervonden.

Coming up next in “Onze man test winterbanden”:

Cut: @houbi maakt noodstop. Gierende remmen. Auto vliegt recht op obstakel af.
Cut: Instructeur lacht smalend “Dat was oewel een beetje vroek kefreind, hein”.
<commercial break>, met daarin 1 advertentie, en 2 aankondigingen van komende blogposts op de blog die u nu aan het lezen bent.

Wat vooraf ging, onze man test winterbanden, op uitnodiging van Michelin, op het circuit van de “Peugeot school voor automobielbeheersing”, Nijvel. Na een uiteenzetting over de theorie van winterbanden was het tijd voor de praktijk.

De eerste proef was er eentje waarbij je 50 moest rijden, ter hoogte van een kegel vol in de remmen gaan, en daarbij te trachten een twintig meter verder staande kegel te ontwijken. En dat terwijl het serieus regende en het asfalt dus behoorlijk glad was. Spoiler alert: iedereen slaagde erin het obstakel te ontwijken, want met winterbanden houdt ge wel grip. Dat zou met geen winterbanden geen waar geweest zijn.
Onze man slaagt wonderwel voor deze uitdaging, alhoewel de eerste keer volgens de instructeur veel te vroeg op de rem werd geduwd. “Dat was oewel een beetje vroek gefreind, hein” Geluidstrack: tooook, tok, tok, tok. Muziektrack: “Nobody here but us chickens”.

Coming up next in “Onze man test winterbanden”:

Cut: @houbi stapt in een sportwagen. Of probeert dat. Want de deur is dicht en er is nergens een knopje te zien. “Hoe moet dat hier open?
Cut: meisje buiten auto roept “Gij staat verkeerd!“. @houbi rijdt dus langzaam naar juiste plaats, en verplettert daarbij enkele kegeltjes. Passagier @appelogen zegt “Gij rijdt daar gewoon over of wa?
<commercial break>, met daarin dezelfde advertentie als daarnet, en 2 andere aankondigingen van komende blogposts op de blog die u nu aan het lezen bent.

Wat vooraf ging, onze man test winterbanden op uitnodiging van Michelin, op het circuit van de “Peugeot school voor automobielbeheersing”, Nijvel. Na een uiteenzetting over de theorie en een eerste remproef was het tijd voor wat sneller werk.
De bloggers mochten in een Hummell, op een minicircuitje tegen te tijd racen. Was niet zo moeilijk, want er ging een instructeur mee die constant “remmen, remmen” riep. Wat wel moeilijk was, was de deur openkrijgen, want er zat langs buiten nergens een knopje aan. En niet schakelen (want de korte stukken waren te kort). En niet te glijden (wat deze test met winterbanden te doen had was niet meteen duidelijk). En een scherpe tijd neer te zetten (want die van mij sloeg nergens op).

Over dus naar de derde test. Weer een remtest. Deze keer op een epoxy ondergrond, die de gladheid van vastgereden sneeuw goed zou benaderen. Weer aankomen met 50 km/h en dan na een signaal van een meettoestel alles dichtgooien. Al snel bleek dat auto’s met winterbanden dit nogal eens geen klein beetje korter doen. Bij de testauto’s was er ook een camionette, en daar had je met de zomerbanden echt wel nul komma nul grip op de gladde ondergrond. Pas op de asfaltstrook, dicht bij het decor, kon je daar mee tot stilstand komen.
Ondanks dat deze test absoluut niet moeilijk was, slaagde onze man er toch in voor wat animo te zorgen, en wel door in de verkeerde aanrijstrook aan te schuiven. En hij dus enige rubber kegeltjes diende te verpletteren om terug op de juiste plaats te geraken. Geluidstrack: sad trombone. Muziekje: Britney Spears: “Oops, I did it again”.

Snel. Tijd voor een onderbreking. Coming up next in “Onze man test winterbanden”:

Cut: @houbi worstelt met een auto met automatische versnellingsbak, en brengt daarmee de auto bruusker tot stilstand dan gebruikelijk is voor tot stilstand komende auto’s. Passagier @maartenschenk vliegt bijna door de voorruit en zegt “How jong“.
<commercial break>, met daarin weer die advertentie, en alle 4 de aankondigingen van komende blogposts op de blog die u nu aan het lezen bent.

Wat vooraf ging, in onze man test winterbanden:, onze man klunst zich lustig door 3 rijproeven op het circuit van de “Peugeot school voor automobielbeheersing”, Nijvel. En de proef waarvoor de meeste rijvaardigheid voor nodig is moest nog komen.

Weer een epoxy ondergrond, voor proef 4, en dit keer in een bocht. Opdracht, er met 50 km/h aan komen gereden en te trachten die bocht “te houden”. Met een auto op zomerbanden, eentje met winterbanden, en eentje met verschillende banden op de voor- en achteras. Gefundenes fressen voor de auto met winterbanden, want daar kon je als je dat wou zelfs nog gas bijgeven in de bocht. Indrukwekkend wegvast.
De auto met zomerbanden bleek met wat tegensturen ook nog plusminus controleerbaar aan een lagere snelheid, maar bij 50 per uur ging die toch onvermijdelijk aan het slippen. De auto met zomer en winterbanden door elkaar was helemaal niet te houden.
Ondanks dat onze man het er bij dat slippen redelijk gecontroleerd van af bracht, slaagde hij er toch in nog een mens bijna door de voorruit te katapulteren. En wel de heer @mschenk die niet had zien aankomen dat de heer @houbi niet wist dat een auto met automatische versnellingsbak die nog aan het rijden is van “Drive” naar “Park”-stand te schakelen geen goed idee is.

Volgde nog: een prijsuitreiking voor de beste chauffeur (nodeloos te zeggen dat onze man hier niet op het hoogste schavotje eindigde). Een goodie bag (een soort overlevingspakket voor auto’s – zonder winterbanden wellicht – in winterse omstandigheden: plaid, muts, krabber, warme sokken …) en een boek over de geschiedenis van het Michelinmannetje, Bibendum. Vaarwel zeggen. Op zomerbanden naar huis rijden. En de blogposts van de andere aanwezige bloggers (mét filmpjes en al) lezen:

En een “grand merci” voor Mario Criscuolo, van het agentschap Buzzparadise, en de mensen van Michelin voor de uitnodiging. Muziektrack: ABBA, “Thank you for the music”.

Volgende week in “Onze man test winterbanden”: Dirk gaat naar de garage en koopt een set winterbanden.
Cut: @houbi doet iets heel erg doms en onhandigs, tevens het enige bezienswaardige dat er die de hele volgende uitzending te zien gaat zijn.

(voor de halve begrijper van de vorm: vervang in het bovenstaande winterbanden door bijvoorbeeld restaurant of wielertoerisme of dierenmanieren of overleven op een eiland, blog door vtm of vt4 of één of 2be, and you’re good to go. Dat ge tegenwoordig al de hele uitzending in de breaks en voorafkondigingen ziet, dus, en ge u dus afvraagt waarom in hemelsnaam ge nog naar het hele programma zit te kijken).


feb 23 2011

De voordelen van homoseksualiteit

“Homoseksualiteit is een evolutionair voordeel”. Niet dat ik persoonlijke ambitie in die richting heb, maar het is mijn conclusie na de gebeurtenissen van gisteren. Ik verklaar, en begin met een bekentenis.

Dat ik gisteren twee beesten heb doodgedaan. Gekeeld. Een orgie van bloed en geweld maar zonder die andere dingen die bij een geslaagde orgie te pas komen.

Om wat voor beesten ging het? Hier zie, die voorste, dat grijze, die was er bij.

De 3 kuikens / juli 2010

Waarbij ik uw verontwaardiging als een molensteen om mijn nek voel hangen, en dus maar bijzet dat dit een foto is van het gekeelde sujet zoals het er uit zag deze zomer, toen het nog maar een week of 4 oud was. En u dus moet weten dat het er ondertussen al was gaan uitzien als links op deze foto:

Ons kippenhok

Waarmee u ook kennis gemaakt heeft met het tweede slachtoffer van mijn moordpartij (Dat begint hier van langsom meer te lijken op de eerste afleveringen van De Ronde: er worden meer en meer karakters voorgesteld zonder dat u er een ander verband dan het samenkomen in een blogpost/tijdens de ronde van Vlaanderen in kan ontdekken. Maar ook daar hoop ik op beterschap), maar steeds niet veel wijzer bent geworden.

Wel, dat komt zo. Voor het eerst in ons kippehoudersbestaan hadden wij dit jaar kuikens. Drie, en alle drie groot gekregen. Leuk, echt. Tot bleek dat twee van deze drie geen broedgrage legfabriekjes waren, maar wel haantjes. Laten we ze voor het gemak Gerrit en Jan de Cock noemen (of zouden we dat wel doen, op die manier begint het van langsom meer te lijken op een aflevering van Basta, dat mensen het moeilijk hebben dingen dood te doen die een naam hebben en zo). Enfin, in totaal drie hanen in het kot dus.

Niks op tegen, dachten we, plaats genoeg. De oude haan was de baas, de twee jonge haantjes kenden hun ondergeschikte plaats. Maar het jonge volk morde. En begon stapje per stapje opdringeriger te worden. De opperhaan hield het niet meer onder controle (dat begint hier van langsom meer te lijken op de toestand in Egypte, met een dictator die niet van wijken weten wilde. En u weet hoe dat gaat met dat soort dictators, lang lijkt alles onder controle, de schrik regeert, tot op een dag de schrik plots op is en het hele dictatorkaartenhuis in elkaar stuikt). Ondertussen leurden wij al eens met onze haantjes bij vrienden en kennissen… Maar een haan dat raak je aan de straatstenen of zonder license to kill it echt niet kwijt. Het evolutionair nadeel der kukeleku en de cocq au vin en zo. Zonder succes dus.

De kippen werden meer en meer geterroriseerd. De jonge haantjes zaten voortdurend op de loer om er eentje te pakken, de oude haan moest constant tussenbeide komen om het jong grut weg te jagen.
Tot gisteren dus. Had de oude haan een slechte dag? Hadden de jonge haantjes besloten dat dit de “day of departure” was? Hing er lenteschoonmaak in de lucht? Feit is dat het een hanengevecht werd.

En we ’s avonds dus bleken te beschikken over drie verfromfraaide, bloedende, gewonde, uitgeputte hanen. Ze moeten de hele dag gevochten hebben. En we dus maar besloten dat dat ook geen doen was. Ik pikte er twee uit (de twee meest gewonde, meest verfromfraaide, meest bloedende en meest gewonde, te weten Jan De Cock en de oude haan), nam het scherpste mes dat ik kon vinden en sneed ze de keel door. Ook de eerste keer dat ik zo iets deed, en ik leerde er alleszins uit dat als ik ooit een massamoord ga plegen, een keukenmes en kelen niet the weapon and method of choice gaan zijn. It was a tough job and somebody had to do it. Taai, jom. Afijn, schup in de grond en zand erover, dood en verderf.

Kijk, en nu komen we terug tot die homoseksualiteit uit de inleiding van dit alles. Stel dat Gerrit en Jan de Cock nu eens niet belust waren geweest op domme kipjes, maar belust op elkaar? Homohaantjes. Dan was er toch geen probleem geweest.

Dan had dit hele Khadafiaanse bloedbad toch vermeden kunnen worden? Een stelletje homobroertjes in de wei, een groepje alfahaan met kipjes in de wei. Iedereen gelukkig en tevree. Leven en nog lang en gelukkig laten leven.
Ze hadden naar hartelust kunnen vogelen (kippen – vogelen – vogels, i’m on repeat), hun hanehok keischattig kunnen inrichten, megatoffe kipparty’s kunnen geven, pluim- en verenadvies voor onzekere dames kunnen verschaffen en zo meer. Ze hadden gelukkig kunnen zijn. Samen. Het heeft niet mogen zijn.

Hun homoseksualeit had een evolutionair voordeel kunnen zijn. Maar het draaide uit op het het evolutionair nadeel van de testosteron en het haantjesgedrag. Voor wie de film zag, Rundskop all over, in een weitje in Balegem.


dec 4 2010

De sluipweg

Ideetje voor VT4 of Jan Segers, als verlengstuk/annex/concurrent van Komen eten. Een pitch, heet zoiets in het jargon, geloof ik.

Titel: De sluipweg

Concept: Wie is de beste pendelaar

Korte omschrijving:

Vier mensen die min of meer hetzelfde traject woon/werk afleggen worden samengebracht. Elke dag rijdt er eentje naar de bestemming, met de drie anderen als passagier. Niemand mag de snelweg nemen.

Onderweg kan er dan een eind weg geluld worden over het werk en leven van de chauffeur, het weer, de nieuwshoofdpunten van de dag, de route en het verkeer.

Aan het eind van de terugweg geven de drie passagiers punten aan de chauffeur. Punten worden gegeven in twee categorieën.

  • De rit: passagiers kunnen quoteren op de slimheid van de reisweg, de rijtijd, de rijstijl, naleving van het verkeersreglement, parkeervaardigheid …
  • De sfeer: passagiers kunnen quoteren op de gezelligheid van de conversatie, de muziek, het comfort…

De winnaar van de week mag een jaar gratis tanken, of zo.

Vb. van kandidatenselecties:

  • bouwvakker met wit busje, secretaresse in een Smart, een blackberry-adept in een Audi en een neuspeuteraar in de VW-Golf
  • Een editie met BV’s: een minister die eens een week zelf moet rijden, Lesley-Ann Poppe, Natalia en The Stig.
  • een “groene” met een aftands auto’tje, een 4×4-adept, een oldtimer-restaurateur en een hoogzwangere vrouw
  • eentje met getunede car, eentje die rondrijdt met blutsen van 10 jaar oud, een SAAB-aficionado en een lada-eigenaar
  • een ambulancier, een vrachtwagenchauffeur, een juffertje in een BMW-cabrio en een overtuigde treinreiziger

Mogelijkheden genoeg. Voorzekers binnen de korste keren talk of the town (laat de discussies over sluipverkeer, onverantwoord rijgedrag, snelheid… een aanvang nemen).

Voilà. Gratos. Vermelding van houbi.com in uw generiek is sympatiek.


okt 18 2010

Reyers Laat

Ge weet, voor een doorwrochte en gefundeerde media-analyse, voor diepgaande en tot het bot snijdende televisiekritiek zijt ge hier altijd aan het goede adres. Vandaag bijvoorbeeld: Reyers Laat.

Reyers Laat

Serieus, Dirk Abrams, nog nooit heb ik iemand met zo’n mengeling van desinteresse en ontevredenheid op een televisieset weten zitten als u. Of het moet die keer geweest zijn dat de voorzitter van de Vereniging voor Acute Apathici geconfronteerd werd met het hoofd van de Associatie van Professioneel Malcontenten.

Wordt gij tot die uitzendingen gedwongen met een wurgcontract? Heeft Canvas ermee gedreigd uw familie een kopje kleiner te maken als ge niet de opvolger van Phara wilde worden? Zit er een producer voortdurend grapjes over kaalhoofdigheid in uw in-ears te maken?
Of om het met Lieven te zeggen “Wat gaat er door u heen?“.

Update 25 oktober:
Dirk Abrams blijkt voor weken buiten strijd, laat De Redactie weten. Hoop dat het niet mijn harde aanval was die leidde tot zijn hartaanval. Van harte beterschap.


sep 26 2010

Allez vooruit

Kijk, kijk, wat ze hier in een geheimzinnig postpakketje binnen smeten. Al goed dat ik verwittigd was, DOVO zou anders nogal werk gehad hebben:

Ik kijk vooruit

Inhoud van de pakjes bleek niet explosief, wel nauwelijks eetbaar: droge koeken en pasta. Astronautenkost:

Ik kijk vooruit

Ter meerdere eer en glorie van de Ik kijk vooruit-campagne. Eindelijk eens een wedstrijd met een écht straffe prijs, alleszins: een ruimtevlucht, waarde 200.000 dollar. Al hoop ik dat er tijdens die vlucht ook iets ander dan de koeken en pasta in kwestie te bikken valt, anders zou ik me als ruimtetoerist met mijn 200.000 dollar toch enigszins bekocht voelen.

Intussen heeft de mysterieuze adverteerder achter deze campagne zich ook al bekend gemaakt. Mobistar lanceert een TV aanbod.
Om een quintuple player te worden, of zoiets. Ze deden daar namelijk al mobilofonie, telefonie, ADSL-internet en mobiel internet. En ze gaan daar nu TV via satelliet bijdoen.

In theorie vergelijkbaar met wat Belgacom & Telenet aanbiedt dus, maar dan niet via de telefoonlijn of kabel, maar via de ASTRA-satelliet zoals TV Vlaanderen. Wreed simpel ziet de installatie er wel niet uit: een satelliet schotel, een ADSL-lijn, een tv-decoder, een Livebox voor de interactiviteit. En wreed veel pijlen ertussen (schoon als het werkt, maar anders moet ge naar de helpdesk van M* bellen. Say no more).

Mobistar TV - setup

Wat ik dan wel weer interessant vind is de iPhone client (je kan tv bekijken op je Phone – iPad??? – de Electronische Programma Gids bekijken, zappen en opnames instellen):

Mobistar TV - iPhone control

Allez vooruit. Ik toast met een droge koek op meer concurrrentie. En minder astronautenkost.


Dit was pagina 1 van 41234