Archief van maart 2008:

mrt 1 2008

TV-bloot

Ja, wat is het nu?

Enerzijds was er vorige week echt niet te ontsnappen aan het oneerbare voorstel van Lien Van De Kelder en Humo, die op simpel verzoek van 100.000 klikkers, zich bereid verklaarde op Humo’s Pop Pop Poll heur blote borsten en meer te laten zien aan de daar verzamelde geïnteresseerden.
Lien – Sofie Bastiaens in Thuis voor zo lang als het nog duurt – kan haar bikinilijn ondertussen al beginnen bijwerken, want de gewenste stemmen zijn ondertussen al ruim gehaald, en ze heeft her en der al verklaard dat ze – anders dan Roos van Acker vorige jaren die het ludiek oploste – echt de daad bij het woord gaat gaan voegen. In badjas het podium op en dan flashen. Voor deze actrice kan niet-functioneel naakt dus duidelijk ook.

En aan de andere kant is daar het bericht dat “Vlaamse actrices zijn steeds minder geneigd om uit de kleren te gaan in tv-series en films omdat die beelden daarna een eigen leven gaan leiden op het internet. “Ik ga nooit meer naakt in een tv-serie, want nadien word je op allerlei websites geconfronteerd met die beelden”, zegt een bekende actrice en presentatrice die al verschillende blootscènes speelde in Vlaamse series en films maar liever anoniem wilt bijven. “En ik ben heus niet de enige actrice die er zo over denkt”. Vlaamse tv-producers erkennen het probleem.
Aanleiding voor deze rel komt uit de VTM-soap Sara, waarin actrice Lotte Pinoy eind januari een blootscène (ze laat zich als het personage Helena naakt fotograferen door haar ex-vriend Jurgen) speelde die daags nadien al op het web te zien was en ondertussen al meer dan 10.000 keer bekeken werd. Op Garage TV, maar ook op een betalende site.

Zattevrienden zouden zattevrienden niet zijn, als ze deze dreigende drooglegging van hun materiaal niet uiterst serieus zouden nemen: prompt openden ze daar een nieuwe site “tvbloot.be“, met daarop – u raadt het al – niks dan blote Vlaamse actrices: Francesca Vanthielen in “Licht”, Sandrine André in “Team Spirit”, Anneleen Liegeois in “Wittekerke, Ann Ceurvels en Herbert Flack in “Diamant”… in hun naakste momenten, ze zijn er allemaal opgelijst.

Vroeger werden er voor een benodigd streepje bloot in Vlaamse filmkes nog beroep gedaan op import uit Nederland (Willeke van Ammelrooy, Renée Soutendijk …). Nu zal de import uit het Oostblok misschien weer volop gaan groeien (Wanneer komt Matroesjka’s 2 er aan?). En anders komt Lien van de Kelder wel.


mrt 2 2008

Dig, Lazarus. Dig!!!

Nick Cave & The Bad Seeds - Dig, Lazarus, Dig!!!

Als er één artiest is die hier ten huize D. al sinds mensenheugnis met meer dan gewone belangstelling gevolgd wordt, is het wel de heer Cave Nick. Al sinds hij met The Birthday Party in 1980 vanuit Australië naar Engeland kwam overgevlogen om hier te scoren (muzikaal en op de heroïnemarkt) met “Prayers on Fire” en “Junkyard”, al sinds zijn solo-meesterwerkje “From Her to Eternity”, doorheen al zijn Bijbelse omzwervingen met zijn Bad Seeds, zijn meesterlijke “Your Funeral, My Trial” uit 1986, zijn romantische hoogtepunt “The Good Son” uit 1990, zijn toegankelijke “Let Love In” uit 1994 of “No More Shall We Part” uit 2001. Enkel Nocturama uit 2003 leg ik precies met tegenzin op, maar dat werd dan weer goedgemaakt door de knappe dubbel-CD uit 2004 “Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus” en de vuile lap lawaai die Grinderman ons vorig jaar voorschotelde. En zo werd Cave 50, en ik – met Cave – bijna 40.

Als je een artiest al zo lang volgt, wordt het voor de brave man in kwestie uiteraard moeilijk om nog erg verrassend uit de hoek te komen. Dat vragen we dan ook niet. Wel: kwaliteit. Meer van ’t betere wat al was. En dat treft toch wel, want voorzekers: Dig, Lazarus. Dig!!! is precies dat.

Het enige slechte nieuws is dat het meest boeiende materiaal op “Dig Lazarus, Dig” de tweede helft van de CD lijkt af te wachten. De single “Dig, Lazarus. Dig!!!” is dan wel een erg knappe en overtuigende song, maar precies niet erg goed bestand tegen een bestaan als single. ’t Is te zeggen: na een keer of 10 waar de song je vastgrijpt bij je revers als een brutale buitenwipper in een café waar je ongewenst bent, wordt de greep van het ding wat slapper en dus ook wat minder impressionant. “Today’s Lesson” drijft op een onuitstaanbaar orgeltje en banaal refrein “We’re gonna have a real’ good time, tonight”. “Moonland”, de eerste keer dat gas wordt teruggenomen, is een spannende parlando. “Night of the Lotus Eathers” komt helaas niet echt van de grond. “Albert Goes West” is de enige track die tapt uit het Grinderman vaatje, iets wat Cave nochtans voor dit album in het vooruitzicht had gesteld.
De hoogtepunten komen dan gelukkig wel achteraan: “Hold on to yourself” (hypnotizerend), “Jesus of the Moon” (melodieus), “Midnight Man” (Doors-iaans, en meermaals veroorzaker van kippenvel voor mij.) en slottrack “More News from Nowhere” (Oh Deanna, anno 2008).

Genoeg goeds dus om van een erg geslaagde Nick Cave & The Bad Seeds te gewagen. De moustache zullen we maar door de vingers zien. Ik ben er blij mee, ge kunt het niet geloven…

Tracklist:
1. “Dig, Lazarus, Dig!!!” – ****
2. “Today’s Lesson” – ***
3. “Moonland” – ****
4. “Night of the Lotus Eaters” – **
5. “Albert Goes West” – ***
6. “We Call Upon the Author” – ***
7. “Hold on to Yourself” – ****
8. “Lie Down Here (and Be My Girl)” – ***
9. “Jesus of the Moon” – ****
10. “Midnight Man” – *****
11. “More News from Nowhere” – ****

Een overzichtje van enkele andere persreacties (don’t take my word for it):

Graeme Thomson in The Guardian:

As a man who perennially runs the risk of toppling into caricature, however, Cave recognises that, as he sings near the end of this hugely entertaining album, ‘The game is never won/By standing in any one place for too long.’ After the barely evolved Stoogian clatter of Grinderman, heroically dedicated to the pursuit of a single idea, Cave and the Bad Seeds regroup this time around with a little more consideration and restraint. Indeed, at first Dig!!! Lazarus Dig!!! sounds a little too straightforward, before the sheer extent of its expansive ambition becomes thrillingly evident. Musically, the album is a triumph from first to last. Built around a deep, Doors-y swirl of sound, the bass-heavy groove is crucial in binding together the scattered outpourings of Cave’s fevered imagination. The faster songs drive and thrust without ever losing their sense of elegance and poise, while the slower set-pieces are loose and serpentine, allowing the words plenty of breathing space.

SC in The Sun:

In certain editions of this album, you get a 58-page booklet, 41 of which set out the lyrics of its 11 songs. The author Nick Cave calls it ?a haemorrhaging of words and ideas?. I call it the work of one of the very finest songwriters at the very top of his game.

Peter Marks in On Record:

“Dig, Lazurus Dig” I find myself listening to once and then sitting in silence afterwards for a bit, digesting just how much it has shot out of my speakers. This is an intense record, dear readers. Nick has dropped his incessant need to write love songs and talk about his fatherhood, at last. His voice sounds lowered again, almost to a growl. Unsettling is a word I’d use to describe this new album. The contentedness of maturity has apparently not agreed with our Australian man of the word. He’s on the loose again, everyone.

NME

Just when The Bad Seeds seemed content to settle into middle-age as a cabaret gospel showband – albeit an extraordinary one – they’ve bared their teeth again. Several tracks still rely too heavily on Cave’s familiar ranting preacher routine and maybe only two or three would muscle their way into a greatest hits set. However, let’s put that into perspective. Also turning 50 this year are Prince, Madonna, Paul Weller, Shane MacGowan, Ice-T and Michael Jackson. Even if they got together to form a freakish supergroup, they’d struggle to make an album containing as much vitality, humour and invention as Cave and his wizened cronies have.

Andy Gill in The Independent

There are lyrics here that no other songwriter would dare imagine, let alone commit to disc; and The Bad Seeds’ arrangements likewise forbid no strategy in their pursuit of the appropriate accompaniment – be it pretty, ugly, or just absurd. This isn’t a band trying to win our hearts, it’s a band seeking the truth of each song, wherever it might be found.


mrt 3 2008

Moedig

Tot u spreekt moedig.be.
Naar eigen zeggen het werk van één mens – Jan Van Meenen uit Zeebrugge – op zoek naar een antwoord op zijn vraag “Welke Vlaamse politieke figuur verdient de stempel moedig?”. Om hem/haar een award te geven.

Weeral een kliksite, dus! Volledig anoniem kunt ge er het gedrag van een politicus “nomineren”: “Kent u een politicus die de levenslange titel ‘moedig’ verdient? Bedank hem of haar dan met een nominatie!”. Levenslang!

Moedig.be

Mijn eerste gedacht: ik nomineer Bart Debie. Die zou zich binnen zo’n zwarte omgeving volledig thuisvoelen. En ge moet het toch maar doen: als politiecommissaris uw eigen handen zo vuil maken dat ge veroordeeld wordt (ik dacht dat commissarissen alleen bureauwerk deden), uit uw burgerrechten gezet worden, en dan – zelf veroordeeld tot één jaar wegens slagen en verwondingen en racisme – toch nog de “moed” hebben om de criminaliteit in Vlaanderen aan de kaak te blijven stellen.

Tweede gedacht: ik nomineer Yves Leterme. Ge moet het toch maar doen, zo met uw tijd meezijn en vanop uw ziekbed Youtuben en alles. Professionele opname-apparatuur amateuristisch aanzetten met een onzichtbaar knopke. In het Nederlands en (horreur d’y penser) in het Frans. Wat een gebaar van moed en zelfoppoffering. Alles is vergeten en vergeven. Geef die man het premierschap!

Derde gedacht: Fientje Moerman. Ge moet het toch maar doen, zo helemaal uitgerangeerd zijn, niemand die u nog wil kennen nadat ge van uw Vlaamse troon zijt gevallen (na de aanvaring met Rudy Aernoudt), niemand zelfs in uw eigen partij die u nog eens opbelt als een vervanger in het Vlaams parlement moet aangeduid worden. En dan toch opdagen, en de aangeduide vervanger – Hilde Dierickx – en iedereen eigenlijk bij volkomen verrassing nemen, een neus zetten en opnieuw in dat Parlement gaan zetelen. Faut le faire.

Nu serieus (het voorgaande was het dus NIET, slechte verstaanders dat ge zijt): moedig.be lijkt me een interessant initiatief, met de juiste bedoelingen.
En het geeft de denken dat ik – zo op het eerste gedacht – eigenlijk niemand ken binnen de politieke wereld die ik zou willen bedenken met een eretitel als moedig.

Propere website alvast, met hulp van een kundige webdesigner en fotograaf.


mrt 4 2008

Lien van de Kelder op Humo’s Pop Poll

De vraag die op uw aller lippen brandt (de Humo-site is al de hele morgen down, blijkbaar bent u massaal op zoek naar het beeldmateriaal), is natuurlijk of Lien van De Kelder nu al dan niet de daad bij het woord heeft gevoegd, en of ze gisteren dus naakt is gegaan op Humo’s Pop Poll. Het antwoord, even vanzelfsprekend als kort. Nee. Natuurlijk nee.

Wel werd er op de pop-poll avond een filmpje getoond waarin Wim Helsen op de koffie voor Lien in badjas kwam te zitten. En ze die met haar rug naar de camera voor de met ogen uit oogkassen rollende Wim liet zakken. “Waar is ’t foefken?”. ’t Filmken staat, van ver, al op GarageTV.

Even zit er een moment in dat ze (of een stand-in) naar de camera draait. Heeft ze misschien toch woord gehouden?

Lien van de Kelder naakt
Screenshot vanop deredactie.be

Een herhaling dus van het grapje dat ze een paar jaar terug ook al uithaalden, toen met Roos van Acker in de hoofdrol – met Sammy en Alain – Protput – VanDam van het Eiland op bezoek.

En van het jaar daarvoor ook al, toen Dina Tersago de gelukkige was en de In de Gloria-reporter bij haar kwam binnenstormen:

Het aanwezige publiek reageerde blijgezind op deze kaakslag, en ging over tot het aanmoedigen van The Sheila Divine of de herrezen Clement Peerens Explosition (CPeX). En hadden hun verwensingen en boegeroep allang opgebruikt toen pispaal Herman Schueremans het podium opkwam om zijn jaarlijkse award voor “beste concert” af te komen halen. “Dief, dief” het oordeel. Pijnlijk.

O ja, en beste buitenlandse televisiefiguur werd – voor de 15de keer – alweer Paul De Leeuw. Onbegrijpelijk. Of toch niet, want hij heeft zijn titel voor volgend jaar inmiddels alweer veilig gesteld. Kijk hier hoe hij een streaker die vorige zaterdag in zijn programma verscheen om de veganistische levensstijl te promoten, knap voor lul zette:

update:
Voor de liefhebbers van het genre: in 2010 ging Lien van de Kelder wel topless op de foto, en wel voor het illustere naaktblad “Nieuwsblad Magazine”. Niet dadelijk de Playboy, en – shudder to think – naast onder andere Annemie Turtelboom, Marleen Temmerman en Wendy Van Wanten. Maar een gekregen paard kijkt men niet in de bek, toch?

Lien van de Kelder topless voor Het Nieuwsblad magazine


mrt 4 2008

Sneeuwkettingen opleggen

Met al dat ge-LienvandeKelder hier wordt de grond me wat te heet onder mijn voeten: hoog tijd om eens even onder te duiken in de sneeuw. Vermits het in Zwitserland op dit moment aardig aan het sneeuwen is, en we er met de auto naar toe willen rijden, moest ik me dus sneeuwkettingen aanschaffen.

Vraagstuk 1: welke maat sneeuwkettingen te kopen?

Sneeuwkettingen moeten goed om je band aansluiten, en moeten dus gekocht worden in de maat van de wielen van je auto.
Norauto ( een grote franse autoshop, en maker van heel wat spul dat hier in ons land in de Auto5 wordt verkocht) heeft op z’n site een tabel staan, waar je wellicht jouw bandenmaat en de sneeuwkettingen die je erop kan leggen kan terug vinden. De bandenmaat zoek je op je banden zelf (als ze nog redelijk nieuw zijn af te lezen in de rubber letters aan de zijkant), of bij veel auto’s staat de maat van banden ook vermeld op een plaatje dat zichtbaar is als de chauffeursdeur open is. Vermits ze er zowel de merken Norauto, Michelin, Jorasses, König, Weisenfels en Fix&Go verkopen, kan je met deze maten in de meeste winkels van autobenodigdheden wel terecht.
Prijzen voor die dingen variëren van 25€ (Aldi aanbieding) tot 50/60€ (de meest courante) tot 200€ (voor hoogwaardige materialen en meer montage-gemak).

Tips in verband met sneeuwkettingen

Tip 1, en de belangrijkste: oefen thuis in het opleggen van die krengen, dus vòòr je je in het midden van de nacht op een ijzige berg bij -10 in de gure wind en in het donker staat en niet meer verder kan tenzij je er dus in slaagt sneeuwkettingen op te leggen. Want dan ga je nog vloeken!

Tip2: je legt ze op de aangedreven wielen. Voorwielaandrijving => sneeuwkettingen op de voorwielen. Achterwielaandrijving => sneeuwkettingen vanachter dus. Vierwielaandrijving: zal minder snel sneeuwkettingen vandoen hebben, maar het is een fabeltje dat die overal doorgeraken. Op de voorwielen dan.

Tip 3: wanneer ze op te leggen? Als het aangegeven staat. In alle sneeuwlanden bestaan er speciale borden die aangeven waar sneeuwkettingen vandoen zijn. Stop kort na zo’n bord, want niet alleen is er daar wellicht plaats om de kettingen op te leggen, maar ook veel kans dat er twee bochten verder een politiepatrouille staat om te controleren of je ze wel degelijk hebt opgelegd.

Tip 4: rijdt niet sneller dan 40 als je sneeuwkettingen op hebt liggen. Je wilt het niet geweten hebben dat door te hoge centripetale krachten de ketting losschiet in je wielkas en daar wat schokdempers en/of remmen in de vernieling draait.

Tip 5: die dingen kunnen naar ’t schijnt je wieldoppen serieus beschadigen. Doe die daarom af als je op wintersport vertrekt, of leg ze in de koffer als je de sneeuwkettingen monteert.

Vraagstuk 2: hoe monteer ik sneeuwkettingen?

Bij de door mij gekochte kettingen (van het merk Norauto) zit er een grote plastiek met daarop een montage- en demontage-handleidingen in 8 stappen. Gebrekkige grafiek en kleurgebruik maakt dit echter tot een niet-evidente klus. Na wat heen en weer geschud met mijn hoofd en gekrab achter mijn oren, is dit hoe het volgens mij in elkaar zit, met fotootjes (klik er evt. op voor een grote versie op Flickr):

  1. 1 2

    Kettingen zoals ze in de doos zitten (spaghetti, zegt Daantje), als je er een uithaalt en wat schudt krijg je foto 2

  2. 3 4
    De blauwe ring kan je openen door de sluiting uit elkaar te schuiven. Je kan de sneeuwkettingen dan leggen als op foto 4. De rode clips mag je op dit moment af doen.
  3. 5 6
    Schuif nu de stijve draad (de blauwe ring van bij de start) op de grond achter het wiel door. Zorg dat de kettingen die aan dat stuk hangen ook mee achter het wiel schuiven. Daarna kan je de blauwe ring opnieuw sluiten, bovenop het wiel, door de sluiting uit foto 3 opnieuw in elkaar te schuiven.
  4. 7 8
    Nu kan je beginnen de gele ketting aan de voorkant dicht te maken. Eerst maak je de bovenkant van de gele kettingen aan de linkerkant van het wiel vast aan het clipje aan de bovenkant van de gele kettingen aan de rechterkant van het wiel. Nadat je dit gedaan hebt, kan je de blauwe ring achter je wiel in laten vallen. De gele kettingen moeten immers ongeveer ter hoogte van de omtrek van je wiel komen.
  5. 9 10
    Steek nu de haak met rubber stuk aan (het andere uiteinde van de gele ketting aan de rechterkant van het wiel) nu door de klem die aan de andere kant van het wiel aan de gele ketting zit. Trek de gele ketting er daarna door, zover je kan.
  6. 11 12
    Haak de haak met rubber aan het wiel (of als er genoeg lengte is aan de gele ketting helemaal aan de bovenkant van het wiel). Nu zit de gele ketting mooi vast, en meteen ook de hele sneeuwketting. De blauwe ring wordt nu aan de achterkant van het wiel mooi tegen het wiel aangespannen. Toch zal je nu met de gele ketting nog kunnen bewegen. Span daarom met de rode clips de gele kettingen nog strakker.
  7. 13
    Rij een paar meter vooruit en controleer of de ketting nog strak om het wiel zit. Indien ja: rijden maar

Sneeuwkettingen of winterbanden?

In Duitsland heb je geen sneeuwkettingen nodig, maar zijn winterbanden verplicht. Dit zijn banden met een speciaal profiel, dat er in slaagt heel wat meer grip te hebben op een glad wegdek.
Duur in aankoop, dat wel, maar je komt er – omdat je ze maar een paar maanden per jaar monteert – normaal de hele levensduur van je wagen mee toe. Deze bewijzen ook hun nut tijdens de wintermaanden in onze streken, en zijn niet enkel nuttig bij de extreme omstandigheden van een wintersportvakantie.


mrt 5 2008

Moeilijke tijden voor zuiderse bomen

Olijfboom van sp.a-voorzitster Caroline Gennez meteen ontworteld” kopt De Morgen vandaag. De reacties op de proefballon van de Mechelse om de regering Leterme I er een te maken met christen-democraten, socialisten en groenen – naar italiaans voorbeeld een olijfboom-coalitie genoemd – logen er inderdaad niet om: “Niet serieus”, “niet de moeite om op te reageren”, klonk het bij de liberalen. “Veel te laat en niet geloofwaardig” bij de CD&V uit de mond van Etienne Schouppe, “Er zijn nu al bijna tien maanden voorbij sinds de verkiezingen en de politici moeten ophouden met spelletjes te spelen” de reactie van Mieke Vogels van Groen!.

De tweede boom die het hard te verduren kreeg was de vijgenboom van Aïda. (ik vermoed een nieuwe schuilnaam voor Gerda die Gerdernissen deed tot ze de neus werd afgebeten over wat blogkritiek, maar bloed kruipt waar het niet gaan kan dus is ze ondertussen al lang weer goed bezig op haar Blog der zuchten). In de vermakelijkste blogpost sinds het uitvinden van het vermakelijk blogposten, verhaalt ze hoe er tijdens werken aan haar voortuin plots niet meer te ontsnappen viel aan de kwezelcommentaren van de buren, die nu vrijelijk konden zeggen dat ze haar vorige voortuin maar niks vonden, en blijkbaar ook nog nooit een olijfboom van dichtbij hadden gezien:

Wa buëm es dadde? (10x) Variatie: Wa buëm eije dor in de plosj gezetj? (2x)
Ne voëgenbuëm? Wat es da ver iet? Da kennekik niet. Doër emmek ik na nog nuët nie va guërd.
Allei maaan , ne voëgebuëm, dat es vèr in de wèremmelanden!
Oeieoei, ne voëgebuëm, gauje da kinnen agen ier?

Ik schat dat ze niet ver van Kerksken woont.
Ze was bij de keuze van boom nochtans niet over een nacht ijs gegaan. Kostelijk. Man bijt Hond in blogvorm.

Awel, ik wil toch een lans breken voor beide exotische boomsoorten.

Voor die van Caroline, want ze heeft gewoon gelijk in haar argumentatie dat “Brussel-Halle-Vilvoorde zal niet opgelost raken binnen de huidige meerderheid. De MR van Didier Reynders zou er twee zetels en haar kartel met het FDF door verliezen. Misschien moet daarom het bord worden afgeveegd en moet de politiek op zoek naar een formule die wel kan werken. Eén mogelijkheid is alvast nooit ernstig bestudeerd: een olijfboomcoalitie met oranje, rode en groene partijen. Een dergelijke coalitie heeft federaal én in de regio’s een meerderheid. Potentieel kan die coalitie wél het probleem BHV oplossen en in elk geval kan ze een coherent sociaal beleid voeren.

En voor die van Aïda/Gerda. Want het gaat schuën staan op haren opritj.


mrt 5 2008

Song chart meme

Een nieuwe meme doet de ronde (bij Keukentafel en Michel en Clopin of Inferis, en nu stop ik, of deze post gaat lijken op een van die after-Bwards/Leuven blogdrink dingen vol met links voor de vriendelijkheid en de sociale cohesie). Hoezee!

Mijn inzending:

Song meme

Eerst u allemaal een beetje laten raden, zodra er iemand in de comments het juist heeft volgt wat meer uitleg…
Een volle 4 minuten heeft het geduurd. Shame on you, bende luie zwammen 😉
Het ging hier uiteraard om “Mijn schoolgaande jeugd” van Raymond van het Groenewoud. Niet meteen muzikaal zijn beste song, maar de tekst is zeker de moeite waard.

Ik wilde deze tekst namelijk al een tijdje gebruiken in een post, als kick-off van een nieuwe serie die ik in gedachten heb: een bezoek aan de plaatsen waar ik in mijn jeugd mijn broek gesleten heb. Straks hopelijk deel 1: de plaats waar ik geboren ben.

Voor de volledigheid, hier de volledige tekst van het nummer:

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
O heerlijke tijd was dat
Ah, het deed m’n verstand zoveel deugd
Dat ik mij wou verzuipen in bad
Al die vriendelijke meesters
De zon op het plein
De leerlingen met bruine boekentas
Ach, hoe licht was mijn hart in die tijd
Hoezeer kon ik iedereen haten
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet de weemoed mij in het hart

Ach, hoe leerzaam was heel die tijd
Ik zou niet weten wat
Tenzij die enorme rottrap
Van de leraar tekenen
Die mij nooit tekenen gaf
En de proppen die ik mocht rapen
Van ’t plein
Als ik dan ook
Een klein kwartiertje vrij had
En de ferme greep van de prefect
Waarbij de botten kraakten
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet ontroering mij in het hart

Daar gaat de bel van ringeling
‘k Wou dat ik de lucht inging
Rijelijen twee aan twee
Best van al gedwee
Binnenstromen in de muf
Muffe klas alwaar ik suf
Zure zweters, dat doet deugd
’t Lot van onze jeugd

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
De glimlach op het gelaat
De selectie wie deugt en niet deugt
De ouders verdrietig en kwaad
Ah, wij hebben geen kind
Om trots op te zijn
De kennissen
O wee, hun vragen doen pijn
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan zeg ik tegen m’n peuters
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet de vreugde mij in het hart


mrt 5 2008

Een jeugd in plaatsen (1): het ziekenhuis

Zoals al enigzins aangekondigd in de post over de song chart meme, plan ik hier een reeks van blogposts over de “plaatsen” uit mijn verleden/leven.
Aanleiding voor deze reeks was deze post op belgeoblog waarin verteld wordt dat nu ook Genk beschikbaar is via de birds eye view op Virtual Earth, Microsoft’s tegenhanger van de Google Maps. En zoals Tante Annie al terecht opmerkte, deze jongen is – anders dan de subtitel van mijn blog vermeldt – in feite niet van Balegem, maar van Kolderbos, Genk.
Supergedetailleerde luchtfoto’s te zien van de plaatsen waar ik mijn broek sleet op allerlei schoolbanken, waar ik speelde, woonde, waar mijn vader werkte enz… te zien wat er nog hetzelfde was als vroeger, wat er ondertussen al veranderd is… het gaf een lichte shock, moet ik bekennen.
Vandaar deze reeks – die ongetwijfeld even wordt boeiend als mijn leven zelf al geweest is (not). Ego-posten met een achteruitkijkspiegel. En als ik later beroemd en dood zal zijn, weten jullie alvast waar de gedenkplaatjes moeten opgehangen 😉

Deel 1 van deze reeks kan uiteraard niet om op de plaats heen waar het voor mij allemaal begon: de plaats waar ik geboren ben. En dat was hier:

Sint-Jansziekenhuis, Genk

Het Sint-Jans-Ziekenhuis, Weg naar As in Genk. In een van die kamertjes in het grote gebouw centraal rechts moet het gebeurd zijn. Cameraploegen van VT4 noch VTM, van “Het Leven zoals het Is” noch van Vitaya, amateurfilmers noch fotografen waren aanwezig.
Anders dan Oscar uit De Blikken Trommel, was ik me in die eerste minuten van mijn leven niet bewust van wat er rond me heen gebeurde. Ik weet niet of het pijn deed, of het er warm was, wie de gynaecoloog was, zelfs niet wie er op bezoek is gekomen. Vergeef me.

Ik weet zelfs niet meer dat ik op dezelfde plaats een jaar of twee later nog eens terug ben geweest, om een ingeslikte punaise (duimspijker voor onze Nederlandse medemensen) uit mijn slokdarm te laten verwijderen. Het was geen lekkere punaise, zeker?

Ik weet nog een beetje van het weëe gevoel dat ik had toen ik later op dezelfde plaats nog eens terug moest gaan om mijn amandelen te laten trekken. Eenzaamheid. Schreeuwende kinderen. Tekeningen aan de muur.

En nog meer slechte herinneringen toen ik rond de leeftijd van 8 jaar een kleine operatie aan mijn lulletje moest laten doen (voorhuid vastgegroeid aan het eikeltje, naar ’t schijnt komt het meer voor dan je denkt). Met de onderbuik bloot op de operatietafel, met een lieve verpleegster die met watjes en doekjes aan uw gevalletje aan het wrijven ging, en dat alles lang voor erotische gedachten aan dergelijke situatie ook maar in u op zouden komen. Trauma. Wel veel cadeau’s, een spannend boek, en gelukkig toen nog geen cliniclowns in zicht.

Het Sint-Jansziekenhuis ging op die plaats later dicht. Er kwam een kunstschool. Het hospitaal kwam terecht in de bossen van Kattevennen, en heet nu ZOL (Ziekenhuis Oost-Limburg). Daar kwam ikzelf gelukkig nooit te liggen, wel natuurlijk al op bezoek gemoeten bij zieke moeders, vaders, oma’s, nonkels …

Sint-Jansziekenhuis Genk

Onderaan op een gedraaid beeld van het oude ziekenhuis zie je “Herfstvreugde”: het bejaardetehuis waar mijn lieve oma kwam te liggen nadat ze dement werd. Tot ze niks meer wist. En er stierf, onwetend over wat was of wat zou komen. Veel vreugde was er in die herfst niet meer te vinden.

Geboorte en dood: weeral bewezen dat het dicht bij elkaar ligt. “Birth, School, Work, Death” zongen de ziedende Godfathers al, en uiteraard is dat ook the story of my life:

Volgende aflevering: de papschool.


mrt 6 2008

Een jeugd in plaatsen (2): een eerste huis

Vervolg van de serie waarin ik terugkijk op de bakstenen die van betekenis zijn geweest in mijn leven, gezien vanuit een Virtual Earth-vliegtuig.

Drie dagen na mijn geboorte werd ik meegevoerd vanuit het Sint-Jans-Ziekenhuis naar een erg tijdelijke eerste plaats waar ik mocht wonen: Gildelaan, op de plaats waar momenteel de Jaarbeurslaan (Limburghal en zo) en de Weg naar Hasselt samenkomen. In een Volkswagen kever. Een witte.

Gildelaan

In een van die lugubere appartementen (1ste verdieping, maar ik weet niet precies van welk gebouw) heb ik een maand of 4 van mijn bestaan gesleten. De eerste maanden, dus je zou verwachten dat die een diepe indruk zouden nalaten. Maar nee. Niks, niks, niks, weet ik daar nog van.

We schrijven 1968. Augustus. The Summer of love! Overal hippies, vrije liefde, Woodstock en rockmuziek. Maar wellicht op dat moment nog niet in Genk, of toch niet in mijn baby-bestaan.

Waren daar: mijn mama (Madeleine, werkte in een bank, maar stopte na mijn komst met werken), mijn papa (Romain, werkte toen nog even in het Belgisch Leger als beroeps-“boeffer”, of was misschien al net begonnen bij Ford). En mijn zus, Hilde, die op dat moment al 5 was en vanaf dan haar leven grondig verstoord zag.

Ook mijn opa Matthijs moet toen nog in de buurt geweest zijn. Ik heb de man (een mijnwerker met stoflong) helaas nooit gekend, want hij is een jaar later overleden. Er zijn geen foto’s van ons samen. Maar ik heb nog op zijn schoot gezeten. Hopelijk heb ik het toen droog gehouden.


mrt 6 2008

Peking-Express: de revolutieroute

Peking Express heeft zich maandag weer op gang geschoten. 8 liftende koppels, nu op weg door Latijns-Amerika. Hieronder alvast de uitslag…

Peking Express - de revolutieroute

Nieuwigheden in het spelconcept zijn de groepering van een aantal teams (de vier snelste van de allereerste proef werden een rood team, de vier traagsten moesten samenspelen in een blauw team. Waarna het trage blauwe team het rode prompt aftroefde in de tweede proef, en de blauwen nu collectieve vrijstelling hebben) en dat er onderweg een aantal vliegtuigen moeten gehaald worden (Mexico, Nicaragua en Venezuela liggen nu eenmaal niet naast mekaar).
En Roos die sigaren rookt, en voor Humo met Bert tussen de benen blogt, en via de Adhese-banner rechtsboven de serverkosten van deze maand op zich neemt. Merci Roos!

Nog steeds een spelconcept waar ik van kan genieten, alhoewel dezelfde elementen toch in elke reeks weer terugkomen: het liften als centraal verhaalelement, elke onvrede tussen teams uitvergroten en opkloppen, een paar teams met conflicterende karakters samenstellen, een streber als lul van dienst (Peter de dopingjager) inhuren. De obligate suspens die elke aflevering montage-gewijs zorgvuldig wordt opgebouwd, zelfs als in de echte race van spanning geen sprake was. De inmiddels afgezaagde muziekjes.
Maar: het blijft voor mij spannend en onvoorspelbaar genoeg om tot het einde geboeid te blijven volgen.
Of toch niet, want eigenlijk valt de einduitslag al na het zien van één aflevering perfect te voorspellen:

  1. Wendy en Bruno (het koppel dat ontroerend afscheid nam van de dikke Mexicaanse mama), vallen het eerst af in, nadat ze al in aflevering 2 zodanig heimwee krijgen naar hun eerste logeerplaats dat ze terugdraaien en gaan inwonen bij hun mexicaanse moedertje.
  2. Mark en Marlinde (die vroeg of ze kut mocht zeggen), omdat haar voortdurend “kut” roepen de regisseur zodanig op de zenuwen gaat werken dat hij “cut” zegt.
  3. Steven en Liesbeth (de kale en zijn schoonzus) vallen af nadat hun volgende slaapplaatsen en armworstel-tegenstanders almaar minder gelukkig gekozen waren: een biker-café in aflevering 1, een mexicaanse catch-vechtring in aflevering 2, een homo-darkroom in aflevering 3, een hanen- en hondengevecht-arena in aflevering 4. Zijn nog steeds niet terecht, trouwens, na hun voornemen te gaan overnachten bij een bende drugssmokkelaars in aflevering 5.
  4. Marion en Dominique (het rosse “model” en de zwartharige moeder van zes met eigen zaak) stappen als vierde vrijwillig uit de reeks, na een hoogoplopend conflict over een mascarapenseel, een rosse wimper, een kanten slipje en een zwarte schaamhaar.
  5. Peter en Véronique (de dopingjagende streber en het Hollandse blondje), vallen veel te vroeg af als Peter spontaan in vlammen opgaat, zodanig heet van woede dat hij werd als Véronique 3/10de van een seconde blijft stilstaan om in een banaan te happen.
  6. Jamila en Hassan (het Marrokaanse bezig bijtje met broodjeszaak en haar lamme goedzak van een man), vallen als derde-laatste af als Hassan op een morgen niet meer wakker te maken valt in een bijzonder zacht uitvallend logeerbed, en Jamila ternauwernood ontsnapt aan een lynchpartij als ze de islam promoot bij een pas gekerstende indianenstam in Venezuela.
  7. Dieter en Steven (de polyglotte broertjes-padvinders), verliezen de finale omdat die zich afspeelt bij een enkel in klikklanken sprekende indianenstam in de rimboe, en noch Dieter, noch Steven die taal volledig onder de knie hebben en op die manier de verkeerde kant oprennen.
  8. Jos en Loes (de twee schoolpoort/hockeyclub-moeders), winnen Peking Express: De Revolutieroute. Want als je de schoolpoort én de hockeyclub aankan, kan je de hele wereld aan.

Graag gedaan…


mrt 6 2008

Mijn restaurant!

Mijn glazen bol is “en forme” vandaag! Na de volledige afloop van de Peking Express revolutieroute zag ik er zonet immers ook al het volledige spelverloop van het nieuwe reality programma Mijn Restaurant! in.

Mocht je het begin gemist hebben, dit is het concept (gebaseerd op My Restaurant Rules):

VTM lanceert op 4 maart nieuwe reality met Mijn Restaurant!, een programma waarin vijf duo’s dingen naar één hoofdprijs: het runnen van een eigen restaurant. Presentatrice Rani De Coninck en juryleden Peter Goossens, Dirk De Prins en Christel Cabanier oordelen samen met de kijker elke dinsdag en donderdag welke zaak uiteindelijk overeind blijft in deze heuse afvallingsrace. … In onze versie gaan binnenkort de deuren open van vijf nieuwe zaken in vijf Vlaamse steden: Oostende, Gent, Antwerpen, Leuven en Hasselt. Achter het fornuis, of in de zaal, zwaaien telkens twee mensen de plak van wie het hun levensdroom is om samen een restaurant open te houden. Ze starten allemaal met gelijke wapens een te renoveren pand op een toplocatie en 200.000 euro maar het is hun verantwoordelijkheid om alle andere ingrediënten zo te presenteren dat hun zaak een goudhaantje wordt. Niet alleen de jury zal beslissen wie het het verst zal schoppen. Elk restaurant zal geregeld een culinaire recensent over de vloer krijgen en ook de kijker krijgt een dikke vinger in de pap. Want hoewel de jury om de twee weken twee restaurants nomineert en met sluiting bedreigt, is het de kijker die beslist welke zaak de deuren moet sluiten en welke er open blijft. De ontknoping volgt op 27 mei in een rechtstreekse uitzending, waarin het winnende duo de sleutel van hun restaurant definitief zal overhandigd krijgen.

Mijn restaurant!

Wel, dit gaat als volgt gaan.
In aflevering 2, 3, 4, 5 en 6 worden achtereenvolgens geëlimineerd:

  • de arrogante snijbonen Ghislaine en Pieter (Oostende, Red Pepper) omdat ze weigerden streekeigen vissen te serveren (eigen vis eerst!),
  • de herenhuis-sinjoren Lindsey en David (Antwerpen, Matizze) omdat hun fusion-keuken van Italiaans, Japans, Belgisch en Frans verdacht veel bleek te smaken als Tsjechische borsjt, en die is zoals je allemaal weet werkelijk niet te vreten,
  • de baardmensen Kris en Angelo (Gent, de Vergeetput de Charlekijn) vermits hun gerechten helaas al vergeten waren nog voor ze eraan begonnen waren en ze bovendien weigerden een kapke rond hun baard te doen en er allemaal klachten kwamen van de intellectuelen van de Gravensteengroep die soep kwamen eten,
  • moeder en dochterzoon Micheline en Jelle (Leuven, d’Hoogeschool) omdat hun geheime incestueuze relatie aan het licht komt en de tolerantiedrempel van jonge mannen met oudere vrouwen na Karlijn Sileghem en Ides Meire in Vlaanderen al bereikt was.
  • en uiteraard ook de patatloze patatjes van Yanaïka en Stephanie uit Hasselt (La bonne de terreExquisa)

Waarna Winnaar van Mijn Restaurant! uiteraard Peter Goossens wordt. Na het Hof van Cleve in Kruishoutem en de museumbrasserie in Brussel, neemt hij ook hier resoluut het heft in handen, smijt alle kandidaten uit hun keukens wegens totale incompetentie en niet te vreten, buêaaark, troep. Bleh. Onder het zingen van “Dit is MIJN restaurant! En dit ook. En dit is MIJN restaurant! Het is ik die hier kook!” neemt hij ze stuk voor stuk over en vestigt er een keten driesterrenrestaurants “La bonne de terre”. Da’s 18 Michelinsterren in totaal, waarna hij Paul Bocuse en Ferràn Adrià van El Bulli persoonlijk gaat uitlachen.
Tweede wordt Rani de Coninck. Ze slaagt erin op de 22 uitzendingen van Mijn Restaurant! maar liefst drie blaadjes sla, een wortel, twee patatjes en een volledige truffel op te eten. EN binnen te houden! Hulde!
Derde wordt Dirk De Prins. Zijn bril, haarstijl én dubbele kin worden en passant dé nieuwe mode voor monturen, kapsels en kinnen in Abchazië.
Vierde wordt Christel Cabanier. Haar bril, haarstijl en weggeretoucheerde kin werden net iets minder bevonden door de Abchaziërs.

Zo, nu heeft u de komende weken ook alweer de dinsdag- en donderdagavond vrij. Bijvoorbeeld om deze blog te lezen. Of uw teennagels eens mooi te verzorgen. Graag gedaan!


mrt 7 2008

Penisnijd

Ik krijg klachten, beste lezers. Teveel vrouwelijk bloot en naakte madammen.
Tijd voor wat tegengewicht.

Als je zoekt op google.com naar “de ideale penis” en doet van “I’m feeling lucky“, op welke site komt ge dan terecht, denkt ge? Juist: houbi.com. Ondergetekende. Met dank aan Kloot Per W en de Lama’s, natuurlijk, maar toch… 😉
How flattering is that for a man?

Minder gelukkig met zijn penis is de heer Juan Pablo di Pace. Hij staat vandaag in de kranten wegens de klachten die hij heeft over de grootte van zijn geval (haven’t we all?). Hierover gaat het:

Juan Pablo di Pace complains about size

Inderdaad, zelfs als je doorklikt naar Flickr (sic!) en klikt op “All Sizes” en kiest voor de grootste size kom je nog aan niet bijzonder veel pixels.
Mijnheer claimt dan ook dat deze foto – 7 jaar geleden genomen voor een affiche voor de opera “Rigoletto” door de Royal Opera House – de werkelijke grootte van zijn pietje niet correct weergeeft. Zonder zijn toestemming verkleind!

In de Daily Mail:

But seven years on, with the poster of di Pace still being used to promote the Royal Opera House’s production of Verdi’s Rigoletto, the now-established actor has had an attack of the blushes. He claims a crucial part of his anatomy has been air-brushed unflatteringly, making it appear much smaller than it is in real life. In fact, the opera house has been accused of “shrinking” his manhood so much in a 2005 version of the poster that it “made it look like he barely had one at all”. As a result of the complaints made by 28-year-old di Pace’s lawyers, who also claimed he had not been paid for use of the image, the Royal Opera House has agreed to stop using the poster.

Dat is erom vragen natuurlijk. Enkele commentaren van de lezers:

I cannot understand his problem. He only had a small part.

Once again – man obsessed with size! Quality not quantity.

Give the guy a break – it was probably a cold day.

Mijn sympathie gaat uit naar de arme Juan Pablo. Om de lachers de mond te snoeren, dit eerherstel: wie is de man tussen de 6 knappe dames op deze foto, denkt ge? Juist: Juan Pablo.

Juan Pablo di Pace in Call on Me

De lucky bastard. Nu gij weer.

Zoek anders maar ne keer op hoe jij het doet in de rangorde der ideale maten, de Women’s Penis Size Preference Chart.
En als je wil weten hoe je dat moet meten, gebruik dan deze simpele methode:

  • ben je een man: de grootte van uw geval is = uw schatting, gedeeld door 2.
  • ben je een vrouw: de grootte van uw vriend zijn geval = uw inschatting, maal 2.

mrt 15 2008

Balans van een week skieën met Oekki en Intersoc

6 het aantal dagen dat op deze blog niks gebeurde omdat ik in Zwitserland zat, op skireis naar Zinal in Zwitserland met Intersoc – de reisorganistatie van CM – in een zogenaamde Oekki-week (extra veel kindvriendelijke randactiviteiten, animatie, skilessen, eten enz…)
905, het aantal kilometer met de auto tussen Balegem en Zinal in Zwitersland, en vannacht ook in de andere richting
13 uur de heenreis (met 2 lange stops, en 2 uur aanschuiven tussen Basel en Lausanne)
8 uur de nachtelijke terugreis (met enkel 2 tankstops, en 3 schone slapers in de auto)
0 keer de sneeuwkettingen nodig gehad
400, schatting van het aantal gasten in een nog-net-niet-aftands hotel “Les Diablons” (plaatselijk bekend als “Hotel Intersoc”)
200, schatting van het aantal -6-jarigen onder deze gasten
100, een schatting van het aantal decibel dat deze 200 kinderen maken in de eetzaal
1 overal opduikend konijn (Oekki), de mascotte van deze kindvriendelijke vakantie met CM / Intersoc
2, grappige clowns (Pol en Pol) voor de dagelijkse kinderanimatie
50 jong-gepensioneerden voor de bediening, schoonmaak, kinderopvang, allemaal vrijwilligers in ruil voor een week kost en inwoon in het hotel en 2 vrije dagen
12 meisjes, in stage van een West-Vlaamse kinderverzorgingsopleiding voor de kinderclubjes (Maud bij de “clowntjes” 1-2 jarigen, Daan bij de “Nijntjes” 3-4 jarigen)
3, keer buffet per dag, ondanks de grootkeuken verrassend goed en gevarieerd
2, het aantal zonnige dagen,
4, de bewolkte of sneeuwdagen
50, het aantal centimeter verse sneeuw dat viel terwijl wij daar waren (beneden smolt het wel weer weg)
9 op 10, de sneeuwkwaliteit in de ganse periode
4, het aantal keer dat ik een zwarte piste nam
2, het aantal keer dat ik daar veel spijt van had
20 minuten, de minimumtijd die je moest rekenen om tot boven in het skigebied te geraken
74, het aantal personen dat tegelijk in een rood bakje van de kabellift werd gepropt
1, het aantal keer dat Annemie misselijk van dat gedrum boven kwam en moest overgeven in de sneeuw
6, het aantal nachten dat “de kindjes” goed sliepen, en wij dus ook. Thank god.
5 (van de 6), het aantal dagen dat onze tafelgenoten in het restaurant te ziek waren om te gaan skieën
0 computers meegenomen, alhoewel er gratis Wifi was. Stom stom stom…
4, het aantal bedden op onze hotelkamer, samen met de 2 kinderbedjes en 1 lompe zetel nog net genoeg plaats om je er tussendoor te wringen
2, het aantal rode neuzen: een gegrimeerde voor Daantje bij de “Nijntjes”, 1 door een val van Maud tussen de zetel en het bed)
32, het aantal kindjes in de ski-groep van de 3-jarigen, waaronder Daantje
5, het aantal ski-monitoren voor deze groep
10, het aantal dat er eigenlijk nodig was geweest om het met zo’n grote groep (speelvogels, huilebalken, vallers) vlotter te laten verlopen
27 de schoenmaat van Daantjes skibotten
3, het aantal keer dat deze formule (buiten de krokusvakantie op skireis gaan, met de kinderen erbij) nog voor herhaling in aanmerking komt

En ondertussen, op deze blog

2 niet-spam commentaren op deze blog (en 1031 wel-spam commentaren)
0 geposte berichten (wegens dus geen computer mee)
2, het aantal nieuwe Adhese-campagnes (Jobat careerlaunch en KBC-jobsite)
9, het aantal $ aan Adsense-inkomsten tijdens deze week: de serverkosten van deze maand zijn er dus weer uit!
2.740, het aantal ongelezen items in Google Reader
3.326, het aantal visits in deze week (een slappe week) volgens Google Analytics
356 ongelezen mails (thuis, op ’t werk wellicht ook zoiets)

En ondertussen, thuis

12 graden, de temperatuur hier binnen in huis. Buiten is het warmer.
2 dikke schapen (anderhalve zak schapenkorrels op een week gekregen van de vriendelijke buren – een hoeveelheid die ze van ons op een maand krijgen)
1000, het aantal paasbloemen dat hier ondertussen open staat en feestelijk geel staat te wezen
1 omgewaaide pot en 1 over de beek half afgeknakte boom, de enige stormschade die ik tot nu toe zag
1 neurotische kat (altijd een beetje als we een paar dagen zijn weggeweest)
6 ongelezen kranten
3 machines was
meer dan 2500 euro aan binnengekomen rekeningen (slik!)
50 tuinklussen die nu ineens allemaal dringend zijn (moestuin klaarmaken, serregroentjes planten, netels verdelgen, hout klieven, snoeien, schapenweien bemesten, eenjarigen kopen en planten, enz.enz…)


mrt 16 2008

Skilessen voor 3-jarigen

Voor we op skireis vertrokken was het plan niet meteen om Daan (3 jaar en een maand) al op de latten te zetten. Maar in Zinal bleken bijna alle 3-jarigen toch in de voormiddag voor de skiles ingeschreven te zijn. Wij dus ook maar ski’s gehuurd en het erop gewaagd.

Skiles 3- en 4-jarigen
Onderaan de vier-jarigen, bovenaan de groep met de 3-jarigen. Onderaan konden ze al bijna beginnen glijden, bovenaan bleef het nog een uurtje chaos.

De eerste ski-les.
Een ramp.
32 huilende 3-jarigen die niet begrepen waarom ze in de sneeuw moesten gaan staan met van die lompe skibotten aan die overal knellen en mutsen en sjaals en zonnebrillen en een te groot skipak en handschoenen.

Skiles

Veel geskied werd er eigenlijk niet. Wennen aan die gladde dingen onder de voeten was al wat er gebeurde. Tegen dat de hele groep op latten stond, omgevallen en weer rechtgezet, was het alweer bijna tijd om terug te gaan.
De helft van de energie van de skileraars ging in het terug in de rij zetten van kleuters die zich op de grond gooiden om naar hun mama terug te mogen.
Daan (met de rode jas, rechts) hield zich wonder boven wonder erg kranig. Tot hij een keer omviel. Begon te snikken. En niet meer ophield tot de les gedaan was.

Met mama op de latten

Om het wat leuker te maken, stuurden we Daan de tweede dag niet naar het skiklasje, maar namen we hem met de “bollebaan” (kabellift) mee naar boven in het skigebied. Met mama op de latten. Tussen de benen kon hij zo ervaren wat eigenlijk de bedoeling van die skilessen was: glijden naar beneden dus! Ook de rollend tapijt-lift met Teletubbies langs de kant maakte grote indruk.
Zo kreeg hij er zin in…

Daan klaar voor vertrek
Klaar voor vertrek.

Vanaf de derde dag was het dan ook veel leuker in de skiles.
De grootste huilebalken waren uit de groep verdwenen, de monitoren waren wat georganiseerder en nu kon er al eens meer gegleden worden.

Ploeg

“Muisje” van voor, “olifant” van achter, handjes op de benen en duwen op de kniëen. Dat was de “techniek” die ze er toch in slaagden bij te brengen tijdens die week.
Draaien of remmen was er nog niet bij, maar het glijden naar beneden ging nu toch al met enige stijl.
En op de vraag of hij volgend jaar zou terugkomen, kwam er een enthousiast “ja”.

Conclusie:

Skiles voor jonge kinderen is eerder skigewenning.
Echt skiles geven aan een drie-jarige – zeker in een grote groep – komt eigenlijk te vroeg. Vanaf vier jaar zijn ze al veel ontvankelijker voor de richtlijnen van de skimonitoren (links, rechts, boven, onder, binnen, buiten … de helft van Daantjes groep begreep die dingen gewoon nog niet). Maar ook voor 4-jarigen is skiles nog vooral kinderanimatie en wennen aan de sneeuw en latten.
Het is pas vanaf 5 jaar dat het serieuze werk kan beginnen: pas dan is de kracht en het evenwicht er om om ploeg te duwen, bochtjes te maken enz…


mrt 18 2008

Paddenpaartijd

Ik wist wel dat de Paddenstraat hier niet ver van Balegem vandaan ligt (voor de niet-ingewijden: dit is een voor wielerliefhebbers overbekende kasseistrook in buurgemeente Velzeke, waar onder andere de Omloop Het Volk en de koers der koersen de Ronde van Vlaanderen elk jaar passeren), maar dat blijkt ook nu ook uit de feiten: onze vijver krioelt plotseling van de padden. “Doing their dirty stuff”. Sex met paddo’s.

Paddenpaartijd

Ik was hier wel al eens een paar padden tegengekomen: als ik in ons bosje een boomstam verleg, of een steen ophef tref ik er wel eens eentje aan. Maar nu hebben ze dus duidelijk verzamelen geblazen, en kan ik inschatten hoeveel er hier wel zitten.
Op zijn minst een stuk of 50 zitten er aan de zonnigste kant van onze uit de kluiten gewassen vijver lustig te “croaken” en te seksen in hun favoriete standje: altijd de vrouw bovenop het mannetje, waarbij hij de eitjes bevrucht die er bij haar in een lang lint uitkomen. In de biologie hebben ze voor dat nummertje ook een naam gevonden: amplexus (omarming).

Kikkersoep

Het lijkt wel kikkersoep. Toch heb ik kikkerpaartijd precies gemist toen ik op skireis was. Ik zie tussen de parende padden (zou dat een “Suske en Wiske”-album zijn?) immers geen kikkers zitten, maar er ligt wel al heel wat kikkerdril te broeden in de waterplanten.

Tip: Je kan paddendril en kikkerdril makkelijk uit elkaar houden: kikkerdril zit in een grijze massa – met zwarte puntjes die gaan uitgroeien tot dikkopjes en later kikkervisjes en kikkers – in een klont bijeen, paddeneieren hangen in lange slierten in het water. Op deze foto zie je de twee bijeen:

Paddenpaartijd

En hier een betere blik op “toadspawn”, de eiersnoeren van een pad:

Toadspawn

Padden leven buiten de paartijd niet in het water, ze schuilen overdag ondergrond of beschutting en gaan bij schemering of ’s nachts op pad om slakken, insecten, spinnen, larven en zelfs eens een onvoorzichtige muis binnen te slokken. Best nuttige dieren dus. Best nuttige bewoners dus van onze minizoo. Ze worden op hun beurt gegeten door egels of kleine slangetjes (de enige die het gif uit klieren achter hun ogen kunnen verdragen).

Overigens: een pad heeft geen wratten, die dingen op zijn rug zien er alleen een beetje zo uit. Wratten worden veroorzaakt door een virus en gaan over van mens op mens. De “wratten” op een pad zijn een natuurlijk onderdeel van zijn huid. Niet besmettelijk. Je kan ze zonder gevaar oppakken.

Nog meer eergisteren en vanmorgen gemaakte fotootjes:

Paddenpaartijd Paddenpaartijd Paddenpaartijd A toad in toadspawn Paddenpaartijd


mrt 19 2008

Hugo Claus is dood

Er zijn zo van die berichten, die vallen als een bom. Een donderslag.
Die doen je opkijken naar de hemel. Daarnet was het nog helder. Seffens is het storm.
Zo ook de mare dat Hugo Claus dood is.
Heden wordt verleden tijd.
En hoewel je wist dat het einde ging komen – de handen steeds beveriger, de actes de présences kariger – doet dit nieuws zuchten.
Euthanasie, voor de Alzheimer hem te veel te pakken kreeg.
Shock en schok.
Een naald, een ader. Cobra, adder.
Een afscheidsbrief? Een laatse kus. Een laatste zucht.
Tot in de laatste beslissing, fier (arrogant zullen sommigen weer gaan zeggen) overeind.
nobel zonder Nobel.
(dit stuk) België is verdrietig.

Elders:

  • De 7 mijlpalen van Claus in het Humo-archief: ‘Kleine reeks’ (1947), ‘De Oostakkerse gedichten’ (1955), ‘De verwondering’ (1962), ‘Interieur’ (1971), ‘Het verdriet van België’ (1983), ‘Een zachte vernieling’ (1988), ‘Wreed geluk’ (1999)).
  • Het snelnieuws bij De Standaard, Marc Reynebeau’s portret, Bio , …

mrt 20 2008

De nieuwe Belgische regering

Zeggen dat de samenstelling van de regering Leterme deze ochtend een “piece of cake” was, is een understatement niet meer vertoond sinds Poolse grenswachten in 1939 “een beetje ongerust” werden bij het zien een oprukkend Duits tankbataljon. Het bleek immers onmogelijk om überhaupt mensen te vinden die in dit (zinkend?) schip wilden stappen. Te links volgens de enen, te rechts volgens weer anderen. Mossel noch vis voor iedereen die daarmee nog niet aan het woord was geweest.

De regering Leterme

Omdat ministers en staatssecretarissen rekruteren binnen het politieke personeel weeral dreigde te leiden tot een patstelling van njets, onverenigbaarheden, politieke verdeelsleutels, communautaire gevoeligheden, doorschuifoperaties en stoelendansen, werd pas op de laatste valreep een elegante uitweg gevonden:

Premier: Yves Leterme (geen verrassing hier, en het zou anders teveel gezichtsverlies geweest zijn als na het afvoeren van een staatshervorming, een regeringsprogramma of ook maar het begin van begroting, ook de naam van de regering zelfs niet naar de wil van de 800.000 kiezers was geweest)

De Vlamingen vaardigen deze vertegenwoordigers af:
Minister van Binnenlandse Zaken en Fraudebestrijding: Nero
Minister van Justitie:De Rode Ridder
Minister van Onderwijs(revanche): Robbedoes en Kwabbernoot
Minister van Werk: Jerommeke
Minister van Overheidsbedrijven: De geverniste vernepelingskes
Staatssecretaris van Asiel en Migratie: Robert en Bertrand
Minister van Telecommunicatie (en Wi-fi signalisatie): Kiekeboe
Minister van Zelfstandigen en Wetenschapsbeleid: Jommeke
Staatssecretaris voor Gezinszaken: Tante Sidonia
Minister van Sociale Zaken: Baekelandt
Staatssecretaris voor Personen met een Handicap: Lambik

Bij de Walen werden deze dapperen bereid gevonden:
Staatsecretaris van Ambtenarenzaken, ICT, Administratieve vereenvoudiging en Economie: Gaston Lagaffe
Minister van Buitenlandse Zaken: Tintin
Minister van Institutionele Hervormingen: François Schuiten
Minister van Defensie: caporal Blutch en sergeant Cornélius M. Chesterfield
Minister van Financiën en Begroting: les Schtroumpfs
Staatssecretaris van Europese Zaken: Spirou
Minister van Klimaat en Energie: le Marsupilami
Minister van Consumentenzaken: Le Chat
Staatssecretaris voor Armoedebestrijding en Maatschappelijke Integratie: Lucky Luke

Papieren tijgers, bordkartonnen persoonlijkheden, fantasiehelden, meningen als leeglopende ventielen: deze regering zit als gebeiteld!
Dit belooft een een spannend vervolgverhaal te worden…


mrt 21 2008

Het vredesteken wordt 50, of toch niet?

Interessant leesvoor bij de BBC. Over het ontstaan van het vredesteken, niet de hand-V van Churchill, maar het cirkeltje met de streep erdoor en twee halve diagonale streepjes. Ter illustratie: het vredesteken op een wel erg zonnige dag uitgebeeld op een strand:

Naked for peace

<Terzijde> Bemerk op de voorgrond de schaamteloos naakt poserende Franse president Nicolas Sarkozy. Carla Bruni – van wie we dat meer gewoon zijn – ligt er ook in haar blootje bij, wat naar links. De fatso tussen hen in – zonnebril, hoedje, valse snor en baardje verhinderen uiteraard niet dat we hier duidelijk Bart de Wever in herkennen – wilde namelijk niet meer rechtstaan. Rechts van Sarkozy heeft de alomtegenwoordige Axl Peleman (altijd al in geweest voor naaktlopen – zie Ashbury Faith) zich neergevleid. </terzijde>.

Blijkt dus dat het symbool in 1958 werd ontworpen in opdracht van de Britse anti-nucleaire beweging, en staat voor de letters N en D – Nuclear Disarmament – in semafoor-taal (de vlagsymbolen die gebruikt worden om vliegtuigen rond te taxiën op de tarmac). Het vredesteken werd door Gerald Holtom in het voorjaar van 1958 gelanceerd voor de eerste Britse Paasmars van het Londense Trafalgar Square naar het Onderzoekscentrum voor Atoomwapens in Aldermaston. Het werd een tocht die vier dagen duurde en 10.000 deelnemers telde.

Gerald Holtom, a designer and former World War II conscientious objector from West London, persuaded DAC that their aims would have greater impact if they were conveyed in a visual image. The “Ban the Bomb” symbol was born. He considered using a Christian cross motif but, instead, settled on using letters from the semaphore – or flag-signalling – alphabet, super-imposing N (uclear) on D (isarmament) and placing them within a circle symbolising Earth. The sign was quickly adopted by CND. Holtom later explained that the design was “to mean a human being in despair” with arms outstretched downwards.

Via enkele opvallende acties werd het symbool ook elders opgemerkt, opgepikt door de Amerikaanse anti-Vietnam beweging en de hippies, en vandaar via Hollywood tot universeel herkenbaar symbool voor de vrede.

In enkele commentaren op het artikel wordt er al op gealludeerd: het symbool is niet zonder discussie geweest. Allerhande theorieën beweren dat met het symbool niet enkel een vredesboodschap, maar ook een verborgen betekenis wordt meegedragen: het zou een heidens nazi-symbool zijn (dood-rune), het zou een communistisch symbool zijn (kruis van Nero, omgekeerd kruis spot met Jezus’ dood, verwijst naar de omgekeerde kruisiging van Petrus), of een satanistische boodschap uitdragen (er is de bokkepoot van de duivel in te herkennen)

“This, of course, led some people to condemn it as a communist sign,” says Mr Kolsbun. “There has always been a lot of misconception and disinformation about it.” As the sign became a badge of the burgeoning hippie movement of the late 1960s, the hippies’ critics scornfully compared it to a chicken footprint, and drew parallels with the runic letter indicating death. In 1970, the conservative John Birch Society published pamphlets likening the sign to a Satanic symbol of an upside-down, “broken” cross.

Het runeteken voor Dood (terug te vinden op SS-graven) is inderdaad terug te vinden in het vredesteken. Op die manier zou het teken dus eigenlijk “dood op aarde” betekenen. En was had men het symbool beter omgekeerd: dan was het “leven voor de aarde” geweest.


mrt 22 2008

Ik ben (niet zo) tolero!

Kathleen – schroef het vast want anders gaat het vliegen – Vanbrempt heeft wat te melden. Een nieuwe campagne:

“Met de slogan “F*ck holebi’s en hetero’s – Ik ben tolero” roept de campagne op om niet langer in vakjes te denken. Onderzoek heeft immers aangetoond dat 43,5% van de Vlaamse jongens een negatieve houding heeft ten opzichte van holebi’s, tegenover 23,5% van de meisjes.”

Fuck hetero's en holebi's, ik ben tolero!

Met een blog (op het HollandseGentse netlog. Skynetblogs en seniorennet waren precies weer niet hip genoeg…) en spots op TMF en Jim en zo.

Wiii! “F*ck holebi’s en hetero’s – Ik ben tolero”. Proef de tolerantie… voel de verdraagzaamheid. Draag het uit op een t-shirt hoe tolero u wel bent. Spread the love.
Faut-le faire: campagne tegen de hokjes-mentaliteit. En en passant enkele nieuwe hokjes oprichten. De Tolero (en de vriendjes van de Tolero’s). De Semi-tolero’s of solero’s. De Anti-tolero’s (“De eerste de beste die ik met zo’n t-shirt tegenkom, klop ik richting Toledo. Kan hij er de Bolero dansen”). De A-tolero’s.

En wat is dat dan voor een beest, zo’n tolero? Zegt Fuck tegen holebi’s, tegen homo’s, lesbiennes én biseksuelen. Fuck tegen hetero’s. Maar wat blijft er dan nog over? Motherf*cker.

Damn. Ik wordt precies een beetje intoloro en recalcitro van al dat getolero. En dat was geloof ik niet de bedoeling.
Wel positief: volgend jaar kan er dan nieuw onderzoek gedaan worden, hoeveel procent van de Vlaamse jongens en meisjes een negatieve houding heeft ten opzichte van tolero’s.

Noot voor de slechte verstaander, u daar: ik zeg dus niet f*ck tegen de lovenswaardige bedoeling van de campagne – positiever staan tegen de ho-mo of les-bo – ik zeg het enkel tegen de klo-jo van reclamebu-ro.


mrt 23 2008

Ane Brun – Changing of the Seasons

Ane Brun - Changing of the Seasons

Ane Brun blijkt in Scandinavië een begrip. Een simpel meisje, maar ze wordt er met awards overladen. Haar nieuwe plaat staat op het hoogste plaats in de album-lijsten in Noorwegen en Zweden (haar geboorteland en het land waar ze naar verkaste). En ik, ik kende ze niet.

Haar vorige (tweede) plaat “A temporary dive” uit 1995 werd niet alleen in het Hoge Noorden gesmaakt. Wereldwijd kreeg ze er goeie reviews voor. En ik, ik had er nooit van gehoord.

Haar nieuwste plaat “Changing of the Seasons” werd geproduceerd oor Valgeir Sugurdsson. Die eerder werkte met Björk. En Sigur Ros. En CocoRosie. Mùm. Bonnie Prince Billy. En nu dus Ana Brun. Maar ik, ik wist dat dus niet.

Gelukkig is daar nog mijn rots in de branding ter ontdekking van nieuwe muziek: VPRO’s drie voor twaalf Luisterpaal. Daar krijg je week na week spannende releases voorgeschoteld die je in hun geheel kan voorbeluisteren. En zo kwam werd het tussen Ane en mij toch nog iets.

José Gonzalez. Nick Drake. Het zijn twee mooie vergelijkingspunten voor Ana Bruns muziek. Eentje past er haar nog beter: Joni Mitchell. Poëtische, rake teksten. Rustige muziek. Subtiele gitaar of piano. Een hypnotiserende stem. Bittere melancholie.
Het openingstrio songs “The treehouse song”, “The Fall” en “The Puzzle” is verpletterend mooi. Verderop zijn niet alle songs op “Changing of the Seasons” zijn gedenkwaardig. Maar nooit storend. Dan droom je weg op zoete tonen. Richting poolcirkel. Tussen een regenbui en een zonnestraal. Een fris windje rond de kuiten. Een meertje, een fjörd, een kano. Een Zweedse zomer, met eindeloze dagen. Ongerept en puur.

Als een van die perfecte Zweedse detectives op Canvas. Wallander. Van Veeteren. Spannend, maar op ’t gemak. En daarmee ontroerend knap.

Luister (en kijk) zelf:

The Treehouse Song video

The Puzzle video:

Tracklist:

1. The Treehouse Song
2. The Fall
3. The Puzzle
4. My Star
5. Ten Seconds
6. Changing of the Seasons
7. Lullaby for Grown-ups
8. Raise my Head
9. Armour
10. Round Table Conference
11. Gillian
12. Don’t Leave
13. Linger with Pleasure

Lyrics over here. Het zijn parteltjes.

Met prachtige teksten:

I walked into love, I walked into a minefield, I never heard of. Her remains were spread out like the pieces of a puzzle, it took her 365 days putting them together, the pieces were quite difficult to distinguish from eachother, they were tiny and the clear blue sky, went on forever

Een liefdesaffaire verbrijzelt je persoonlijkheid. Maakt haar een puzzel, met veel te veel blauwe stukskes in de lucht.

Hier de titeltrack:

He falls asleep on her chest
the best sleep he´d ever met
nevertheless he dreams of some stranger´s caress
so he awakes and he knows
maybe someone else is supposed
to meet his hazy anticipating eyes

he draws the curtains aside
unfolding the first morning light
he glances at his disenchanted life

restlessness is me, you see
it´s hard to be safe
it´s difficult to be happy

it´s the changing of the seasons
he says ”I need them”
I guess I’m too Scandinavian
the relief of spring
intoxication of summer rain
the clearness of fall
how winter makes me reconsider it all

restlessness is me, you see
it´s hard to be safe
it´s difficult to be happy

and then she awakes
reaches for the embrace
he decides not
to worry about seasons again


mrt 23 2008

Paasbloemen

Narcis / Daffodils / Narcissus

Paasbloem.
Traditioneel de narcis.
Maar ik vind ze “te”.
Te geel. Te groot. Te geweldig. En hier ten huize: Te veel.

Liever nomineer ik deze:

Speenkruid / Ranunculus ficaria

Speenkruid.
Misschien ook iets te geel?

Of, deze lentebrenger:

Bosanemoon / Anemone nemorosa

De bosanemoon (hopelijk wordt AnneTanne nu niet te jaloers). Vormt prachtige tapijten onder de oudste bomen in ons bos.
Te wit?

Of deze:

Slanke sleutelbloem / primula elatior

De slanke sleutelbloem.
De juiste paaskleuren. Maar niet zo opdringerig. Fijn. Vrolijk maar niet te.
Yep. Deze heeft mijn stem.


mrt 24 2008

’t Is altijd iets met die wijven

’t Is altijd iets met die wijven“, zong vrouwenkenner Clement Peerens ooit.
Ja, Clement. ’t Is allemaal iet.
Ook nu weer.
Collectief boos omdat een vrolijke frans genaamd Steven Lemmens gewaagd had op Stubru te zeggen dat op de Bwards vooral “wijvenblogs” gewonnen hadden (audio hier) .
Als ge wijvenblogs wilt, kunt ge ze krijgen“, ging de lollige kromredenering bij Lilith en i., waarna ze prompt een geheim genootschap van dames, madammen, meisjes en kenau’s uitnodigden tot collectieve actie. Een week schrijven over “mijn wijflijf”, shoppen, mannen, het huishouden, kinderen en wat mannen niet begrijpen.

Wijvenweek

Een klein probleem heb ik maar met deze wijvenweek. Dat ze enkel aan dames/meisjes/madammen hebben gevraagd om mee te doen. Da’s corporatisme, enggeestigheid, vooringenomenheid, seksisme, hokjesdenken en bekrompenheid in één. Precies of een man geen wijvenblog kan hebben. Een ganse blogosfeer die “wijventhema’s” blogt is toch een effectiever antwoord op de negatieve beoordeling over de Bwards dan enkel de vrouwen. Gemiste kans om roldoorbrekend in plaats van rolbevestigend te zijn.

Of toch, ik heb nog een probleem. Met de woordkeuze. Die niet de hunne is, maar wijvenweek had toch beter madammenmaand geheten. Want als knipoog in beperkte kring is dat leuk, maar als hun actie de media haalt geeft deze naamgeving de vooroordelen die ze willen bevestigen net extra aandacht.

Of nog een “quibble”: door per dag een thema op te leggen, wordt het precies een saaie week. Eén post over knotsknieën, cellulitis, blubberbuik of hangborsten, dat kan mijn feedreader wel aan. Maar 70, simultaan? (ja, ik beken: van de 70 blogs die meedoen zitten er toch een stuk of 40 in mijn regelmatig gevolgde feeds. Wijvenzot? Neen, er zitten gewoon veel goeie blogs bij…).

Of misschien nog eentje, nu ik toch bezig ben: dat door niet tot “de wijven” te behoren, ik automatisch terechtkom in het mannenclubje. Dat dan dingen zegt als “Dit is het plan: maandag – de vijf heetste babes. Dinsdag: shotten. Woensdag: mijn ideale vrouw. Donderdag: mijnen hof. Vrijdag: kinderen. Zaterdag: wat vrouwen niet begrijpen. Zondag: tietendag” of “Dat wordt deze week extra chopper docu’s, Mega Structures en Ultimate Survival kijken op discovery channel om de boel te compenseren”. Zelfs met de dikke knipoog die erbij hoort: Thanks but no thanks.

Maar voor de rest: niks dan lof, kudo’s en warme gevoelens voor dit fijne initiatief.

Om af te sluiten, nog eens over naar wat vrouwendeskundige Clement Peerens over deze wijvenweek zou gezegd hebben:

As die van ons her loeten hee
As die van ons her loeten hee, As die van ons her loeten hee
Dan gaat den deze in zijn eentje op café

Ik heb het heur genoeg gezêe (x2)
Schat, as gij weer aa loeten hee
Dan gaat den deze in zijn eentje op café

Al da gezwijg vor den teevee (x2)
Daar doet den deze ni aan mee
Dan gaat den deze in zijn eentje op café

😛


mrt 25 2008

Vermist

Vanaf vanavond elke dinsdag op VT4 eindelijk terecht: Vermist.

Vermist

Een nieuwe politieserie, dit keer over de Cel Vermiste Personen. Een team dat in geval van een “onrustwekkende verdwijning” zo snel mogelijk alle sporen oppikt en achter de feiten aanholt. In werkelijkheid is dit een ondersteunende cel binnen de Politiediensten, hier werd hun rol in het scenario “om dramatische redenen” uitgebreid tot een eerstelijnsdienst, die ook verhoren en het politieonderzoek voor haar rekening neemt.
Via Prime heb ik al hier en daar een aflevering mee kunnen pikken, and I like what I saw: compact, gebald, niet teveel “truut”. Gemonteerd met veel vaart. Dichter bij CSI dan bij Witse… Eerder “De zaak Alzheimer” dan Flikken. De lange piloot en een paar afleveringen geregisseerd door Jan Verheyen.
Minder vermoeid dan Flikken, maar zal wellicht wel met een miljoen kijkers minder moeten doen: niet op de magische zondagavond, niet op één …

Het stikt bovendien van de goeie acteurs. De vaste cast van de Cel Vermiste Personen:

  • de onvermijdelijke Koen de Bouw als Walter Sibelius
  • de als altijd cool-verleidelijke Joke Devynck (Flikken, Cataract, Sara…) als Tine Peeters
  • een jolige Stan van Samang (steracteur sterartiest, ‘Kevin’ in Wittekerke, Windkracht 10
  • een lieve Cathérine Kools (het buurmeisje in Vaneigens of de video “Wrong” van Novastar, ‘Lotte’ in Wittekerke) speelt Milly Lacroix
  • een stoere Kevin Janssens (Koning van de Wereld, Windkracht 10…) als Nick Bulens

Lees het vervolg van Vermist…


mrt 25 2008

[Wijvenweek]: Mijn Wijflijf

Ontboezemingen in het kader van wijvenweek. Niet aan te ontsnappen. “If you can’t join them, read them”, is een reactie. “If you can’t join them, do it anyway” een andere.
En vermits ik mij gisteren al afvroeg waarom een wijvenweek tot mannen beperkt zou moeten blijven en Ilse uitnodigde de daad bij het woord te voegen… mijn 5 cent. Gratis voor niks.

“Mijn wijflijf” is de opdracht van dag 1.
Cool, daar kan ik kort over zijn.

1 uur. Zoiets. Zolang is mijn lijf een wijflijf geweest.
De andere 39 jaren en x dagen is het bij man-zijn gebleven, maar in 1984, op het feest van de Genkse jongenschiro was ik een vrouwtje.
Een hoertje meer bepaald.
Elke leeftijdsgroep van de chiro moest een podiumact doen. Wij (Jan Colla was erbij – nu journalist bij Het Belang van Limburg – en Dirk Knaeps – later muzikant, o.m. bij Arbeid Adelt – de rest weet ik niet meer) hadden een geweldige sketch bedacht. Fan-fucking-tastisch van intellectueel niveau, professionele uitvoering en hoogstaande humor. Goed dat de Comedy Cup toen nog niet bestond, we zouden hem anders zeker gewonnen hebben. Ook goed dat Youtube toen nog niet bestond, anders zou ik mij nu wellicht diep schamen:

Cue T.C.Matic. “Putain, putain“. Luid!
Gordijn gaat open.
Hoertje (ik dus) staat op het podium.
Been uitdagend op stoel.
Zwarte netkous.
Jarretel.
Vurig rood kleedje. Kort.
Man 1 passeert, keurt de vleeswaren. Likkebaardt. Doet in mime van hoeveel dat moet kosten. Druipt af.
Man 2 passeert. Gechoqueerd van al dat bloot. Schuddebolt van “nee, nee, hoe is het mogelijk, de zeden van tegenwoordig”. Af.
Man 3 passeert. Lijkt geïnteresseerd. Doet een bod. Ze onderhandelen. Meer. Minder. Komen tot een vergelijk. Hij betaalt. En vertrekt, neemt de stoel mee.
Zij blijft verbaasd achter.
Fade muziek.
Gordijn dicht.

Afijn. Wij genoten van de verbaasde blikken van het verzameld publiek (in feite zaten wij maar in de Chiro om met de Chiro te lachen).
In de coulissen. Ik nog in mijn meisjeskleren.
Een slungel komt naar me toe. Vraagt: ben jij van de meisjeschiro? En van welke? En hou oud ik ben? En of ik iets wil drinken van hem. Kwijl, kwijl.
“Touche” begod, na een half uur vrouwzijn.
Proestend – wellicht giechelend als een bakvis in zijn ogen – af.
10 minuten daarna, terug in mijn jongenskleren, het drankje gaan halen. De teleurstelling in die ogen!
Iemand een blauwtje laten lopen, in plaats van het te krijgen: dat is de kracht van een vrouwenlijf, zelfs van een mannenlijf in een jurkje, instant.

Ondanks dit “succes” heb ik mij later nooit in de verleiding gevoeld om mijn manlijf in een wijvenlijf te transformeren. Vrouwenkleren aan te trekken. Nooit aandrang gevoeld om te travestieten (of hoe zet je dat in een werkwoord?), laat staan de oljsterse voil jannet uit te hangen. Niks voor mij. Vrouwen trekken teveel aandacht. Zuigen ogen naar zich toe. Hun lijven zijn er om te bewonderen, aan te raken, te strelen, te beminnen, in te kruipen… niet om te imiteren.

En ook niet om onder ongenadig neonlicht te analyseren en masochistisch te zelfbekritiseren, zoals gisteren gebeurde. 70 vrouwen die als ze horen over “mijn wijflijf” prompt in een schrijfkramp schieten en onderdelen waar ze ongelukkig mee zijn beginnen op te sommen aan een tempo waarbij zelfs een autist schichtig van zou worden.


mrt 26 2008

[Wijvenweek]: De ideale man

Dat van dat shoppen heb ik wegens acute én chronische shopallergie even aan de kant gelaten.

De opdracht vandaag in de “wijvenweek” luidt: “de ideale man”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want ik ken hem niet.
’t Is te zeggen.
Ik ben hem niet.
Want als ik het was, dan was ik niet mij.

Dan was ik altijd lief. En nooit boos. Dan gaf ik nooit kritiek. Niet geërgerd over kleinigheden en pietlutten. Steeds zen.
Dan was ik altijd handig. Nooit vloekend op een krom geslagen nagel. Niet twijfelend aan het gereedschap.
Dan kookte ik als een chef. Sloeg ik niet in paniek zodra er meer dan 2 dingen tegelijk op het vuur staan. Probeerde ik alle dagen nieuwe dingen uit.
Dan beminde ik als een God. Had ik de ideale penis in real life, niet alleen in Google-zoekresultaten. Wist ik ook na 50 jaar met dezelfde vrouw avond na avond nog te verrassen met een nieuwe versie van het beest met de twee ruggen. Kwam, en deed ik komen, en steeds op het meest perfecte moment.
Dan was ik clean als een pas met Mr. Proper gepoetste badkamertegel. Dan stonken mijn sokken niet. Dan waste ik al mijn onderdelen bij het minste onaangename luchtje. Dan liet ik geen winden, laat staan boeren. Dan was ik altijd presentabel. Ook als ik net uit mijn bed kom. Of net in de tuin gewerkt heb.
Dan was ik sociaal als een roddeltante. Geen angszweet bij de gedachte aan bezoek. Dan was ik een spraakwaterval.
Dan was ik gro(o)t(er). Recht. In plaats van dat magere, kromme lijf van mij. Had ik spierbundels, wasbordje, the lot.
Dan speelde ik muziek voor jou. In plaats van er alleen naar te luisteren.
Dan schreef ik je gedichten. Vereeuwigde je op doek. In plaats van dat alleen in mijn dromen te doen.
Dan wist ik op alles een antwoord. Zeker op de vraag “komt alles goed?”

Aan gebreken dus geen gebrek (voeding voor de stelling van Els ““mannen en vrouwen verschillen amper, maar we willen het niet toegeven””).
En toch en toch.
Dan was ik niet mij. En ik hou wel van mij te zijn. En sinds er iemand (the one we refer to as “mijn madam” dus) van mij houdt , des te meer.


mrt 27 2008

[Wijvenweek]: Huishouden

Aw. Deelname aan Wijvenweek als andersgeslachtige is niet geheel zonder risico’s. Zo word ik hier in mijn eigen comments nu al een “tof wijf” genoemd. Swellegant!

De opdracht voor vandaag luidt: “het huishouden”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want het huishouden, dat is zowat het saaiste dat er bestaat op deze monotone aardkloot. Saaier dan een grap van Geert Hoste over prins Filip, herhaald door Raf Coppens het jaar nadien, en dan naverteld door Nigel Willams in Volt. Zo saai.
Of wacht. Er is nog één ding saaier: schrijven over je huishouden.
Of wacht. Er is nòg een ding saaier dan dat: lezen van andermans schrijfsels over het huishouden.

Huishouden, da’s – in my humble opinion – iets voor huishoudsters (m/v).
En een huishoudster, dat kunnen wij – twee werkende universitairen op universitair niveau – ons niet veroorloven.
Wij werken immers allebei vrijwillig en goed verdeeld slechts 3 dagen op 7. Omdat we kinderen geproduceerd hebben, die wij graag zouden zien opgroeien in plaats van er over te leren in een heen- en weerschriftje van de onthaalmoeder of het oudercontact in de school.
Voor ons dus geen strijkwinkels, poetsvrouwen of thuisbezorgde boodschappen. Wij hebben gekozen voor het halftijdse ploetermoederschap, en het halftijds ploetervaderschap.
Met een huishouden dat we tussen het kindergewoel ternauwernood rechthouden. Achter de feiten aan. Opkuisend waar het te gortig wordt. Opruimend waar er levensgevaar dreigt. Opplooiend waar de stapels het plafond dreigen te bereiken.
Huishouden met tegenzin, want het houdt ons af van een huis uitbouwen. Het houdt ons uit de tuin, vijver en bos die er in onze dromen al in alle groene glorie staan. Het houdt ons van onze “boven” in hout, gyproc en verf te maken tot iets dat lijkt op het plan. Het houdt ons af van het speeltuig dat we willen maken, van onze sauna af te werken, van onze keuken te verven, onze badkamer te vernieuwen, van te spelen, te shoppen, te niksen, te slapen…
Huishouden heeft dus meer gemeen met “hell” dan de beginletter alleen.

Valt er ondertussen iets te leren uit de post van de andere “wijven” over hun huishouden? Welzeker:
1a. Blogster Smiley vraagt zich af hoe haar vrouwelijke medeblogsters het in hemelsnaam doen: de tijd vinden om te bloggen.
1b. Zowat alle vrouwelijke blogsters bekennen vandaag ootmoedig dat ze een huishouden van Jan Steen hebben: chaos alom, slordigheid troef, vuile vloeren, stof overal, ruzie over vuilbakken, etensresten, geen zin in koken, een strijk van weken. Zij die niet klagen, komen ermee klaar dankzij zoemende hulpstukken … Pijnlijk leesvoer.
1 en 1 = 2. Madammen die bloggen zijn dus slecht in ’t huishouden. Niet toevallig, maar OMDAT ze bloggen.
Levensles: wil je dat je was gedaan is, de strijk aan de kant, de kattebak verschoond, de kindjes proper, de vaat spic en span, de badkamer blinkend, de sokken in paartjes … check dan eerst of ze geen blog heeft, voor je afspreekt.


mrt 28 2008

Maak je eigen “Fitna, de film”

Wil je ook wat controverse veroorzaken? Van je doen spreken? Wereldwijd bekend worden?
Geert Wilders, nederlands politicus, deed je voor hoe makkelijk dat wel kan.
Komaan Vlaams Belang. Komaan Jean-Marie Dedecker. Laat je niet pramen…

Benodigdheden voor je eigen “Fitna, the movie”.

  • Een portie slechte wil
  • Een selectief zicht op een vreemde cultuur
  • Een grote boog rondom elke nuancering
  • Een vergrootglas voor het uitvergroten van extremen
  • YouTube voor wat videomateriaal
    Vergeet zeker niet deze op te nemen:

  • Powerpoint om wat koran-teksten knullig op het scherm te toveren (Al Gore is begonnen, sindsdien mag een powerpoint-presentatie “film” genoemd worden).
  • Wat gebrek aan historisch besef om koran-verzen te kaderen in hun tijd
  • Sound Effects for the Hobby Film Maker, vol 3., CD1, track 22: “The Tearing of the Piece of Paper”
  • Een abonnement op een persknipseldienst, of een scanner, om wat lukrake krantekoppen te knipselen
  • En natuurlijk, een Deense cartoon
  • Mixen met wat bange-blanke-man xenofobie, angst voor het vreemde en enkele sluimerende historische connotaties uit de tijd van de kruistochten.
  • Een streepje klassieke muziek eronder

Samenklutsen.
Wat geruchten verspreiden over hoe radicaal uw film wel gaat zijn (en ondertussen met uw advocaat/bodyguard bespreken wat je er best uitlaat).
De nederlandse regering en de geschreven pers uw promotie laten doen, lang voor de film eigenlijk uitkomt.
Enkele heethoofden die aan een half woord genoeg hebben om een bedreiging van de islam te zien uw promotie laten doen.
Verspreiden via het internet (Hij zette het op Liveleak, waar de film inmiddels werd verwijderd, na doodsbedreigingen aan het personeel. De behulpzame internetgemeenschap nam het daarna van hem over via Rapidshare, torrent-sites …).
En voil�. 3 miljoen hits op een dag.

Easy as pie. Nogal een effect van iets dat naar schatting 2 uur en een kwartier werk is.
En zo komen we allemaal weer een stukje dichter bij elkaar. Dankzij Wilders en Co heerst er sinds vandaag alweer heel wat meer begrip tussen mensen. Wordt het makkelijker met de moslimgemeenschap in gesprek te gaan. Minder kans op oorlog. Vrede. Veiligheid. Brotherhood of man.


mrt 28 2008

Met Ann Lemmens in de sauna

Lost in Tokyo

Opschudding in BV-land, wordt vandaag gerapporteerd in “Mensenlief”, de dagelijkse portie smeuïge roddels in de voor de rest nog redelijk kwaliteitsvolle krant De Morgen. Ann Lemmens – voorheen TMF-VJ, huidig Lost-in-Tokyo presentatrice, miss Nailpin en all-round tâche de beauté – zou namelijk “woest” zijn. Op een internetforum zou er een onwaarheid over haar geschreven zijn. Oeioei, komt dat tegen.

Op een internetforum schreef een snoodaard dat hij ons Ann in de sauna had gezien. “Je kunt haar navelpiercing niet zien door haar hangtieten,” aldus de geschokte getuige. “Ongelooflijk”, briest Ann in Tv-Familie deze week. “Zoveel leugens en ik kan er niks tegen beginnen. Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van”.

Enig speurwerk leert dat het enkel hierover kan gaan. Een commentaar van ene Hephaistos op intertet.org. Die er over An Lemmens de gevleugelde woorden spreekt: “‘k ben die al tegengekomen in de sauna, moet wel zeggen als ze een navelpiercing had was die goe verstopt achter de melkfabriek.

Wie vertelt er nu leugens? Hephaistos (Griekse god van de technologie, ambachtslui, smeden, beeldhouwers, metalen, metallurgie én het vuur) of Miss Lemmens (Vlaamse godin van Nailpin)? “Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van” is immers niet meteen overtuigend bewijs. Want hoe weet mevrouw dat ze er migraine van krijgt, tenzij ze ooit in de sauna is geweest? Wellicht zelfs meerdere malen, want anders heb je niet genoeg empirisch materiaal om een vast oorzakelijk verband te leggen tussen het nemen van een sauna en het krijgen van schele hoofdpijn. En als de heer Hephaistos een van die keren net in de buurt was, zou het dus toch kunnen.

Mevrouw Lemmens is bovendien selectief in haar verontwaardiging, want over de andere reacties aldaar, zoals ene gangsta123 die zegt “tis toch een hete ze buite al die piercings in eur gezicht ma voor de rest” of DMNick “gats die eeft tettn man. ma 4 piercings in aar face das wa teveel” of al de rest die reageert met “Lekkerrrr wijf” valt er precies minder te klagen.

Enig verder speurwerk op het internet levert bovendien nog ammunitie voor de Heer Hephaistos zijn stelling. Eenmaal slechts is Ann Lemmens topless gegaan, en bij die gelegenheid – op tape vastgelegd voor TMF en te bewonderen op GarageTV – had ze duidelijk steun nodig. Ze had er zelfs personeel voor ingehuurd, ge moet niet vragen…

***

Geheel by the way, nu we toch over Ann Lemmens en haar programma “Lost in Tokyo” bezig zijn. Kan er iemand mij uitleggen waar precies de link zit met Lost in Translation? Behalve die “Lost in” in de titel?

Het programma wordt op 2BE (het vroegere Kanaal Twee) immers omschreven als:

Lost In Tokyo is gebaseerd op de film Lost In Translation waarin hoofdrolspeler Bill Murray af te rekenen krijgt met heel wat culturele en communicatieve misverstanden en met een toenemende vervreemding van zijn nieuwe werkomgeving: Tokyo.
Lost in Tokyo is een reality-programma waarin we 12 Vlaamse kandidaten op een eigenzinnige en spannende manier laten kennismaken met Tokio, een stad met 12 miljoen inwoners en een nieuwe trendy hot spot. Presentatrice An Lemmens begeleidt de deelnemers tijdens hun avontuur door deze urban jungle. Die 12 kandidaten hebben zich ingeschreven voor een televisie-avontuur, maar ze wisten niet naar welk continent hen dat zou leiden. Al in de eerste aflevering krijgen de deelnemers een grote cultuurschok te verwerken. De 12 worden geconfronteerd met onthutsende zaken die bij ons helemaal niet door de beugel kunnen of zelfs bij wet verboden zijn.
Elk van de 10 afleveringen van Lost In Tokyo is opgebouwd rond een ander centraal thema: entertainment in Japan, bizar eten, spectaculaire kookkunst, martial arts, enz. Op die manier wordt telkens een nieuwe kant van het leven in de Japanse hoofdstad belicht.
Het einddoel van iedere deelnemer aan Lost In Tokyo is om zo lang mogelijk in Tokio te blijven en uiteindelijk met de hoofdprijs van 4.000.000 yen (25.000 euro) naar huis te vertrekken.

Mij lijkt het eerder gebaseerd op een kruising tussen deze website, en eender welk ander reality tv-programma van de afgelopen 10 jaar.

***

En geheel by the byway, nu we toch over Lost in Translation (film van Sofia Coppola uit 2003) bezig zijn. Weet jij wat er gefluisterd wordt tijdens de prachtige slotscène tussen Bill Murray en Scarlett Johansson? Deze slimme denkt het uitgevogeld te hebben:

En dan zet The Jesus en Mary Chain de aftiteling in met hun machtige fuzzgitaar. Schoon hé.


mrt 28 2008

[Wijvenweek]: Kinderen

Vandaag luidt het opgelegde thema in de wijvenweek – waaraan deze jongen op vrijwillige basis meedoet om het wijf in zijn lijf ook eens een verzetje te gunnen, niet om zijn seksegenoten te verraden – : “Kinderen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.

Twee. Zoveel kinderen heb ik hier rondlopen. Eentje van drie jaar – luistert naar de naam Daantje – en eentje van één en een sjiek – luistert in het geheel niet naar de naam Maudje.

Vermits ik er een post over moest plegen, heb ik dit stel kinderen vandaag eens oplettend geobserveerd. En het zal u misschien verbazen, maar ik kan niet anders dan mijn teleurstelling rapporteren.
Kinderen zijn namelijk:

  • niet in staat tot het invullen van het kruiswoordraadsel van The Times. Zelfs de sudoku was precies te hoog gegrepen;
  • slechts in 50% van de gevallen in staat hun gevoeg proper op een toilet te doen. De andere helft piest, poept en kakt zonder verpinken in een gewatteerd broekje;
  • soms tamelijk kinderachtig;
  • lui. Eentje van de twee sliep van 13:00 tot 18:15. Alhoewel ik ambtenaar ben, ’t zou op mijn werk niet waar zijn;
  • bovenmatig geïnteresseerd in pulpcultuur als TinkyWinky, Lala, Bumba, Musti, Po, Dipsy en Hopla;
  • teleurstellend klein. In vergelijking met de gemiddelde volwassene lijken ze te lijden aan dwerggroei
  • niet geïnteresseerd in het lezen van klassieke literatuur (enkel simplistische brol met prentjes in draagt hun goedkeuring weg);
  • goedgelovig op het lachwekkende af: ze vertellen zonder ironie dat een hoop geverfde eieren hen bezorgd werd door de paashaas (volgens Snopes toch duidelijk een urban legend);
  • onverbeterlijke smekkers en kruimelaars. En voedselweigeraars van alles wat niet op een koek lijkt;
  • niet capabel tot het op piano spelen van Eine Kleine Nachtmusik. Enkele atonale composities van Cage of Stockhausen behoren precies wel tot de mogelijkheden;
  • bijzonder onhandig: van de helft van de dingen waar ze opkruipen, donderen ze een minuut later dubbel zo snel weer af;
  • druk als een Londens metrostation op het spitsuur, zelfs al bevinden ze zich in het landerige Balegem op een druilerige dag in de paasvakantie;
  • vermoeiend jong;

Kortom. Kinderen zijn fel overroepen. Bezint eer ge er aan begint, dames.


mrt 30 2008

[Wijvenweek]: Wat mannen niet begrijpen

Het laatste loodje in de wijvenweek, want op zondag rustte God (m/v) en mag er gefreewheeld worden. Of ingehaald, want op zaterdag moest er ook nog gewerkt worden, en wel rond het thema “wat mannen niet begrijpen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.
Niks.

Er is gewoon niks wat mannen niet begrijpen.

Voor elke lul die niks begrijpt van PMS, de maandelijkse moeilijke dagen of andere dameskwalen, is er wel een doctor in de gynaecologie die er de ins en de outs van kent.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij die tikkende tijdbom van een kinderwens niet hoort, is er wel een brave ziel met ballen vol goesting en spermatozoïden die er een moord voor zouden doen om nageslacht te verwekken.
Voor elke tooghanger die zijn houten kopt breekt over de vraag waarom vrouwen in godesnaam sàmen naar het toilet gaan, is er wel een socioloog die inziet dat daar ongedwongen geroddel en cosmetica-uitwisseling kan gebeuren.
Voor elke houten Klaas die niet snapt wat er leuk is aan het marteltuig genaamd dansvloer, is er wel een pèt-rick swei-zie of andere salsagod die het voor alle mannen verbrodt door wel te kunnen en dus willen dansen.

Kortom: mannen zijn met minstens 3 miljard.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat hij zou begrijpen.

O, en voor ik het vergeet: er is dus ook niks dat vrouwen niet begrijpen.

Voor elke bitch die niet begrijpt dat mannen ook gevoelens hebben, is er wel een begrijpende met inlevingsvermogen dat haar eigen aura overstijgt.
Voor elke vrouw die niet snapt waarom mannen beesten zijn, jagers die moeilijk bij één vrouwtje kunnen blijven, is er wel eentje die even hard geniet van het gaan als van het komen van haar nieuwe prooi.
Voor elke ongevoelige die niet snapt waarom mannen als ze ziek zijn ook altijd doodziek zijn, is er wel een Florence Nightingale met een zachte hand en zoete woordjes.
Voor elke vrouw die denkt dat ze goed communiceert door mysterieus en dubbelzinnig te zijn, van haar nee’s een misschien maakt, van haar ja’s een zucht en van haar misschiens een verplichting, is er ergens wel eentje die ook zegt wat ze bedoelt.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij zo weinig complimentjes uitdeelt en vliegend eczeem krijgt van het moeten uitspreken van evidenties als “en ik hou ook van jou, schat”, is er wel eentje dat aan al die kleffe onzin geen nood heeft en genoeg heeft aan een blik in zijn ogen, een aai, een lach.

Kortom: vrouwen zijn met minstens even veel.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat zij zou begrijpen.

Om maar te zeggen dat man-vrouw-stereotiepen er zijn om verbrand te worden op een immens groot vreugdevuur.
En zo leefden we allemaal samen. Potjes en dekseltjes (en potjes en potjes en zo natuurlijk ook). Lang en gelukkig.
En toen kwam er een zwijntje met een lange snuit, en was het wijvenweekje uit.


mrt 31 2008

Remember the milk the wine…

Hier wordt ik goedgezind van. Vooruitgangsoptimistisch. Van dat de menselijke geest niet stil staat, en zelfs voor de simpelste problemen die ons nog resten ook simpele oplossingen weet te bedenken.

Neen, ik heb het hier niet over de onderbroekenaantrekker die in de eerste reeks van “De Bedenkers” met de prijs ging lopen (alhoewel iedereen die ondertussen van de speculaaspasta geproefd heeft beseft dat dat eigenlijk de terechte winnaar was geweest. Njammie!).

Wel over dit: tear-off tags on wine bottles. Een geperforeerd en niet-gelijmd gedeelte van een wijnetiket dat je kan afscheuren en meenemen. Zo heb je bij een volgend bezoek aan de wijnhandel of supermarkt meteen alle gegevens bij de hand om te checken of die of die wijn er voorradig is.

Wine Find

Een uitvinding waarvan je 5 seconden nadat je het voor het eerst gezien hebt denkt “waarom is niemand daar eerder opgekomen”.
Waarvan je binnen de 5 seconden beseft dat je het zeker gaat gebruiken.
Waarvan je meteen weet dat iedereen, elke producent waar ook ter wereld het vast en zeker gaat implementeren bij zijn volgende oogst (misschien met uizondering van de Mouton-Rotschilds van deze wereld, die zo ook wel herinnerd zullen worden).
En waarvan je nu, zelfs al heb je het nu alleen nog maar op een foto’tje op het internet gezien, je meteen bij de volgende fles wijn die op je tafel gaat belanden op zoek gaat gaan of het er al op staat.

En dan gaat bibi op zoek naar waar dat vandaan komt. To give credit where credit’s due.

Ik vond het via een Twitter bericht van @Crusty
Die verwees naar een blogartikel van Ben Terrett. Zonder bron.
Zeker al ouder dan Ben is deze vermelding: Remember the wine. Verwijst ook al naar Australische wijn.
Ook Wikipedia wijst al op deze innovatie, maar vermeldt geen bron in haar artikel over wine labels: “Wine labels have long been collected. This can turn into a full-fledged hobby, with collections organized by theme, country, or region. For others, saving labels may be part of maintaining a wine tasting-notes journal, or just simply to remember a particular wine. While labels were once easily steamed off, recent automatic bottling and labeling processes at wineries have led to the use of stronger glues. Removing these labels is often difficult and may result in considerable damage to the label. A recent, though by no means universal, innovation to bypass this problem is the use of bottles that come with the ability to tear off a small part of the label in order to remind the drinker of the name and bearing of the wine.
Nog ouder (6/2006), interview met wijnauteur Peter F. May.
Nog ouder (3/2002) over trends en toepassingen van wijnetiketten in de nichepublicatie “Label & Narrow web” wordt er verwezen naar “Wine Find feature from Collotype Labels: Easy-to- remember peel off panel“.
Aha, Collotype labels (Adelaide, Australië), vermeldt het inderdaad bij hun “innovations“: ze noemen het de “Wine Find ™ Removable Reminder”, met als subtitel “The silent sales person selling 24 hours a day.” Trademarked.

Iemand nog ouder? Is dit in België al gesignaleerd?


mrt 31 2008

Naar de botten

Net nog eens van tuinsafari gedaan. Het voordeel van een grote wilde tuin als de onze (4000m2 tuin, groententuin, huis, schapenwei en vijver + 2000 m2 bos) is dat er precies wel altijd iets te ontdekkenn is.
Weinig nieuwe bloemen sinds de vorige fotosafari met Pasen, des te meer botten. Al dat fris groen, ook een plezier om naar te kijken. Teer, maar toch vastbesloten en onstuitbaar.

Haagbeuk
Haagbeuk

20080331-_DSC1377
Een mij onbekende struik, met bijna gele blaadjes

Kersen in bot
Kersenboom, met spin

Brem
Brem

Zwarte bes
Zwarte bes