Archief van mei 2008:

mei 5 2008

Papmoe

Pap. Als in ik kan geen pap meer zeggen.
Moe. Als van moedeloos over een burenruzie over een paplaurier. Onze paplaurier. Die ze stonden te kortwieken toen we thuiskwamen van een dagje aan zee en de speeltuin bij Gustave Siska in Knokke-Heist. Dat hij over de schutting groeide. En het nemen van een bocht bemoeilijkte. En wij van dat ze dat ook gewoon hadden kunnen zeggen tegen ons. In plaats van het heft (een kettingzaag) in eigen hand te nemen. En zij van dat wij onze borders niet goed verzorgen. En dat er netels groeien. En wij dat wij dat echt wel aanpakken, maar dat wij twee jaar geleden een neteltuin gekocht hebben. En zij van dat ik zeker ne groene ben? En zij van dreigen met de vrederechter, en wij van dreigen met de pliesie te bellen. En wij van bol het nu maar af en we zullen er werk van maken en dat ze het de volgende keer dat er iets hen hindert het alstublieft komen zeggen in plaats van er met de botte bijl in te vliegen.

Moe als van doodmoe na een slapeloze nacht. Bloeddruk. Ruzie maken, woorden wisselen: het is aan mij niet besteed. En dat over een paplaurier, begod. Ik vind dat dus domme planten. Zeker geen ruzie waard.

Moe van toe te geven. En gisteren dan de paplaurier te vellen, want op dat punt hadden ze gelijk: hij was al 2 meter over de schutting uitgegroeid. Dat was op een uurtje geklaard. En dan de takken te hakken in kleine mootjes. Aanmaakhout. Met een alligator (een soort elektrische mini-kettingzaag met klauwen van Black&Decker – lag in de Gamma in aanbieding – die takken tot 10 centimeter moeiteloos vermaalt) en de hakbijl. Geen einde kwam er aan. Aan het einde van de avond kwam buur zijn excuses maken. Dat hij te driest is. En impulsief. En dingen gezegd had die hij niet moest zeggen. En dat er in ons straatje maar vier mensen wonen, en dat het te zot is daar ruzie mee te hebben. En kwam het toch nog een beetje goed.

Pap ook van pap als in papfles. Het enige was Maud (nu 1 jaar en 6 maanden) nog eet. Geen patatjes, fruitjes, zelfs geen koeken of godbeware snoep. Alles behalve pap is momenteel nee en njet en vooral “da!”. Want ze wil al zoveel zeggen en hebben en krijgen en doen. En ze kan het nog niet zeggen. Frustratie.
Moe gelukkig nog niet moe als in blogmoe. Aleen een beetje druk met al die pap in en om het huis om de blogpostfrequentie op peil te houden.


mei 5 2008

Holle Bolle Gijs in De Efteling

Ooit moet ik er geweest zijn. In de dagen dat ik mijn luiers net ontgroeid was of zo. Mijn moeder verzekert me dat ze er mij heeft rondgeleid. Ik neem haar woorden voor waarheid. Maar de enige herinnering die ik er aan had, was een dik ventje dat almaar papier eist van voorbijgangers.

Kaatsheuvel, Nederland. Een onderneming in die dagen, ongetwijfeld. Met ons wit Volkswagen Kevertje, bouwjaar 1968, net als ik. Op naar Nederland, naar De Efteling. In die tijd ongetwijfeld met heel wat minder attracties als nu. Geen Python of Fata Morgana of Vliegende Hollander, misschien wel met de Droomvlucht, of toch zeker de bootjes op het meer, en de traptreintjes. Misschien daarom dat het op mij als kind blijkbaar geen onuitwisbare indruk had gemaakt.
Behalve Bolle Gijs dus. Onbeschoft stuk straatmeubilair.

En zie, wat fascineerde de kindertjes (nichtje Isra en ons Daantje) nog steeds buitengewoon, verleidde hen zelfs tot papierschooien om dat gulzige monster te kunnen blijven voeden:

Holle Bolle Gijs in de Efteling

Holle Bolle Gijs dus. Dat stuk vreetzak is, meer dan dertig jaar later, nog steeds niet verzadigd. “Papier… Hier! Papier… Hier!”, zijn mantra. Jeugdindoctrinatie van de afvalmaffia!

Maar er viel dus wel degelijk véél te beleven daar. Zoveel dat we op een goedgevulde dag van 11 tot 6 amper de helft van het pretpark gezien kregen.
Het parcours dat we wél deden:

  • betovering in Fata Morgana (met 10 minuten gelukkig ook meteen de langste wachtrij van de dag),
  • gieren in de wildwaterrivier Piraña,
  • zwieren in Monsieur Cannibale en de Polka Marina,
  • picknick met een flesje frisse witte wijn aan het meer
  • het zich de pleuris trappen op het Kinderspoor,
  • een nat pak in het Doolhof,
  • griezelen in het Spookslot,
  • natuurbeschermingsindoctrinatie in de Pandadroom,
  • snelheid in de Bobbaan,
  • verwondering in het Sprookjesbos (waar Daan de schrik van zijn leven beleefde toen hij meende dat zijn nicht ging opgeslokt worden door de Draak van de schat),
  • een paar wilde rondjes op de stoomcarroussel,
  • en tenslotte nog meer sprookjesbos (waar Daan een zware teleurstelling te verwerken kreeg toen bleek dat “de Sprookjesboom” – die van op Ketnet en zo – nergens te vinden was. Navraag in een winkeltje leert dat ze hem deze winter gaan bouwen. Alsof dat een troost was).
De trollenkoning in de Efteling Draak in de Efteling
Reus en Klein Duimpje in de Efteling Paardenmolen in de Efteling
Nog meer foto’s in deze set op Flickr.

Het viel me op dat alles zo tot in de puntjes verzorgd was. Schoon op zijn Duits. Bloembollenproper. Of kwam dat omdat ik er enkele dagen vòòr Zapnimf er met haar brakende en diarree-spuitende jeugd passeerde?
Niks aftands. Betovering intact. Geen centje spijt dus van de 25 euri de man die je hiervoor moet neerdokken…

Al bij al een erg geslaagd dagje uit. Dolle pret, zoals dat heet, voor kroost én ouders. Op zulke dagen dank ik dus de hemel voor het vaderschap, zie. Om die kans m’n eigen kindertijd terug beleven, omdat ik hem al vergeten was.


mei 7 2008

Vals positief

Deze blog wordt tegen commentspam beschermd door Akismet, een uitstekend systeem dat 98% of zo van de spam weet tegen te houden voor hij hier in de reacties zou belanden.
Heel wat (WordPress)-bloggers gebruiken dit systeem, tot tevredenheid van velen (de bloggers en hun lezers) en ontevredenheid van enkelen (spammers op zoek naar inbound links en Google Pagerank).

Het werkt ongeveer als volgt:

  • een comment, of een trackback als je die op je blog toelaat, die binnenkomt op je blog wordt eerst naar de Akismet-service gestuurd, en daar vergeleken met een database van spam-comments. Er wordt vergeleken op auteur, website van de reageerder, en uiteraard ook op de tekst van de comment en de dikwijls vele weblinks daarin
  • flagt Akismet de comment of trackback niet als spam, komt hij in je gewone comment-werkwijze (in mijn geval: dan vertrekt er een mailtje naar mij zodat ik de comment kan goed- of afkeuren). Als je een reactie die zo door de Akismet-filter is geraakt dan zelf toch als spam aanduidt, krijgt Akismet daar bericht van, zodat het kan leren dat de kenmerken van die reactie wél spam waren.
  • gaat er bij Akismet wel een rood lichtje branden, dan belandt de reactie in een aparte spamlijst. Af en toe kan je die dan eens checken of er per toeval geen legitieme comment in is terechtgekomen. Als je een comment uit die lijst redt, krijgt Akismet daar bericht van, zodat het kan leren dat de kenmerken van die comment géén spam waren.

Spammer, moi?

Prima werkwijze.
Dacht ik. Tot ik een maand of zo geleden begon te merken dat comments of trackbacks die ik op andermans sites achterliet, niet of soms niet meer verschenen.
Op een of andere manier moeten de kenmerken van mijn comments (mijn email, mijn website-adres, of een link naar mijn blog in een reactie), in de Akismet-database beland zijn. Hoe? Moeilijk precies te weten. Misschien een paar bloggers die een comment van mij wilden verwijderen, en dit deden door die als spam aan te duiden? Of een echte spammer die mijn e-mail of url in zijn reacties gebruikte?
En bijna niemand checkt de spamlijst nog op “valse positieven”, want anders zou Akismet na een tijdje wel geleerd hebben dat mijn comments en trackbacks wel legitiem waren.

Veel last had ik er niet van, maar links en rechts werd ik er toch op gewezen. Dan maar eens opgezocht hoe je uit die Akismet-spamlijst zou kunnen verdwijnen.

Het komt precies wel meer voor, want ze beschermen er hun eigen comment-form expliciet niet met hun eigen service. Twee dagen geleden liet ik er een berichtje achter:

People report me my comments end up in their akismet-powered spam box
lately. Sniff!

Een dag later inderdaad een proper berichtje. Van een mens:

Hi, Sorry! Your comments should now be good but any problems do send us emails. Mark.

En mirakel, mirakel, Markske heeft gedelivered. Het werkt terug.

Ik besta terug op andermans blogs… Niet langer verdwijnen mijn wijze woorden in de mist der spamvergetelheid. Niet langer zitten medebloggers wegkwijnend te smachten naar eens een woordje van mijn kant in hun reageerpanelen.
Zie maar bij Bruno (over het lezen van papier versus op het internet), of Huug (over BHV), of Kerygma (over fietsen in de stad), of Gentblogt (over Peter en de Wolf), of e-Mino (over gradaties in het kwaad), of Onnozelheid Mag (over speculaaspasta), of Imke (over stopwoorden)… Het vlaamse blogheir haalt duidelijk hoorbaar opgelucht adem! Koele champagne wordt bovengehaald. Toasts uitgebracht. Deze valse positieve is nu dus weer gewoon negatief!


mei 8 2008

Van stiefschoondochters en schoonkleinzoons

Verwarring op kantoor. Juridische tekst moest vertaald naar begrijpbaar nederlands. Gementioned werd “ook schoonkleinzoons en schoonkleindochters, stiefkleinzoons en stiefkleindochters kunnen van deze uitzondering gebruik maken“. Weet er iemand soms wat dat is, werd gevraagd…

Stiefschoondochter, schoonkleindochter, schoonkleinzoon en the likes geven op google echter bedroevend weinig resultaten, en al helemaal geen uitleg. justfuckinggoogleit.com, my ass.

Allerlei speculaties volgden. Als je schoonmoeder een nieuw kleinkind krijgt, is dat dan jouw schoonkleinkind? Exotische Familiebanden in tweede en derde graad, nieuw samengestelde gezinnen, betovergrootvaders, schoongrootvaders, stiefkinderen en andere samenleefverbanden volgden de revue.

Een poging tot vertaling naar het engels “grandchild in-law” bracht gelukkig een verklaring:

A step-grandchild is one which a grandparent ‘acquires’ through a child’s new relationship. One’s son marries someone who already has children, for example – these children are one’s step-grandchildren.
A grandchild-in-law is the spouse of one’s grandchild (if I married my boyfriend, he would be my grandmother’s grandson-in-law).

Collectieve AHA. Was’t zo simpel. Jazeker. Je schoonkleindochter is gewoon het meisje dat trouwde met je kleinzoon. En een stiefkleinkind is een kleinkind dat je aan de familietafel uitnodigt omdat je eigen kind het als stiefkind krijgt.

Blijft nog wel de verwarring als je met een West-Vlaming aan de praat geraakt. Als die begint over zijn “stiefschoondochter”, doelt hij dan op het burgerlijk aanhangsel van zijn kleinkind, of heeft hij dan een “stief scône dochtere” in de aanbieding?


mei 10 2008

Portishead in Vorst

Korte versie (getwitterd vlak na het concert):

Portishead in Vorst vanavond was impressionant. Warm, niet als een fleece, maar als zo’n mohair dekentje, dat af en toe een beetje steekt

Iets langere versie (2 dagen na datum):

Op 17 februari schreef ik alhier:

Als ik van één nieuws wel helemaal warm en zacht en week vanbinnen wordt, is het wel van de aangekondigde terugkeer in 2008 van Portishead. Een nieuw album “Third” (inderdaad het derde, meer dan 10 jaar na het vorige), een tour, een concert in Brussel.“.

Dat concert, dat was dus donderdagavond, en ik had kaartjes.

Ik was nochtans niet wild van “Third”, die langverwachte terugkeer. Ondanks hoge verwachtingen vond ik het geen meesterwerk, in de zin van dat dit me geen reeks songs lijkt die over 10 jaar nog erg dicht in het geheugen zullen liggen. Zeker niet slecht, maar tot op heden voor mij niet het effect zoals Humo schrijft:

“Third’ is de brute deconstructie van een geluid, een vraag als antwoord op een vraag, een rauw zelfonderzoek, makkelijker te bewonderen dan te beminnen. Pas na tig draaibeurten blijkt dat 3.650 dagen in de woestijn ook licht gebaard hebben (de ukeleleballad ‘Deep Water’, mét barbershop-koortje), en flonkerende schoonheid (‘The Rip’: vingers plukken gebroken akkoorden, Kraftwerk-arpeggio’s lossen op in de ether). Al is de kans is groot dat je dan al uitgeteld aan Gibbons’ voeten ligt: als zij je niet over het door Barrow en Utley met kraaienpoten bezaaide pad kan lokken, wie wél? Zo heeft ‘Third’ alle opgekropte verwachtingen ingelost – of nee, beter: uitgespuwd. Schuif ‘m in de cd-lader van je oude Saab, trommel een maat op en zet koers naar Parijs. Laat ‘m je hart slijpen, braden in je hersenpan, zinken in je ziel. Meesterwerk.”

Het was dus eigenlijk niet met zo hoge verwachtingen dat ik richting Vorst Nationaal trok.

Het was uitverkocht, en bloedheet. Met een voorprogramma (Kling Klang) dat zat al uit te freaken als de beesten toen we binnenkwamen. Thanks, but no thanks, en dus gingen we maar een half uurtje aanschuiven voor drank (het was dus écht wel heet daarbinnen).
Plaats gevonden op het tweede balkon, beetje ver maar liever dat dan de ganse avond staan (het was écht wel heet daarbinnen, weet u).


Picture: Anton Coene voor Wannabes (meer foto’s aldaar)

Geopend werd met “Silence”, net als op Third. Sfeer meteen gezet. Donker en broeierig. Heet, zoals de zaal dus. Maar met Beth’s stem beetje verloren in het geweld. Meteen gevolgd door Hunter, weer net als op “Third”. Flirtend met vals, maar altijd weer op zijn pootjes, en vanaf dat moment zat het concert goed. Glory box, Roads, Mysterons, Sour Times… gelukkig bleek hun nieuwe koers hun niet af te houden van het spelen van perfecte versies van die ouwe songs. Hoogtepunt was toen Beth Gibbons enkel met gitaar en bas als achtergrond een kippenvelversie neerzette van “Wandering Star”.

In De Morgen van vandaag gewaagt recensent Gunther Van Assche van “Portishead benadert perfectie in Vorst Nationaal” en geeft het concert het maximum van 5 sterren.

“Anno 2008 blijkt Portishead een overtuigende stadiongroep te zijn geworden, die met haar claustrofobische songs het bloedhete Vorst Nationaal herleidde tot een intieme club en je overdonderde met een haarscherp en even dwingend als sober lichtspektakel”.

De man van de Standaard had een geheel andere mening:

“De nieuwe songs vermijden een aantal stijlkenmerken van de vorige platen en klinken vaak harder en drukkender. ‘Machine gun’ is zo’n song die bouwt op een elektronische simulatie van snelvuurgeweer, wat hem doet opvallen in een concert en op plaat. Maar ook in Vorst leek het ons meer een gimmick dan een waardevol element. De neogotische zwart-witbeelden, de obscure verlichting en de drukkende stemming bereikten moeiteloos hun effect, maar konden niet verhelen dat de songs op Third niet zo geweldig zijn. Toen Gibbons met enkel bas en gitaar aan ‘Wandering star’ begon, bleek dat een goede melodie ook voor Portishead belangrijk is. En hetzelfde gevoel had je toen ‘Roads’ tot slot een soulvol deken over de zaal spreidde. Een sfeervol concert dus, met veel mooie momenten, maar ook een donkere sfeer. Uitgelaten werd je er niet van; Portishead liet zijn publiek wentelen in gevoelens van isolatie en uitzichtloosheid.”

Mijn mening zit daar ergens tussenin. Het was juist omdat een aantal van de nieuwe songs (Silence, Nylon Smile, The Rip) een beetje bleekjes afstaken tegen de oude klassiekers, dat die zo’n impact kregen. De verdienste van de nieuwe songs (en dan zeker “Hunter”, “Machine Gun” en “Roads”) is dan dat ze niet geheel afgingen, maar zich staande wisten te houden.
Geen perfect concert dus, maar wel bij momenten van het meest intense, bloedstollende mooie, en hartverscheurende stuk muziek dat ik al ooit op een podium zag. Portishead is (en zéker was) een groep van adembenemde klasse.

Vandaar dus mijn conclusie: het was daar warm (of zei ik dat al?), warm, niet als een fleece (zacht en behaaglijk), maar als zo’n mohair dekentje met van die prikhaartjes. Af en toe stak het. En het was prachtig!


mei 13 2008

Lollyman

Move over Peter Petrelli. Want er is een Vlaamse superheld in de maak.
Cheerleader Claire Bennet’s vermogen om te herstellen van elk lichamelijk letsel, Hiro Nakamura’s avontuurlijke tijdsreizen, Niki Sanders’ meervoudige persoonlijkheden, Isaac Mendez’s gave van voorspellingen in zijn schilderijen, het zal allemaal maar klein bier blijken in vergelijken met wat deze Incredible-in-the-making, deze spiderman-in-spe allemaal kan. Hier is: Lollyman.

Spiderman met lekstok

Of weer een zwak moment van pedagogische onbekwaamheid op plaat vastgelegd. Een tattoo van bij de Croky-chips, een lolly van bij de bakker. Goed bezig, wij ouders.
Eén troost: als het later een biker met een bolle buik van het chips eten en bicepsen vol foeilelijke tattoo’s van biker-chicks wordt, dan is het moment waarop het allemaal misging toch al mooi op ’t internet beschikbaar.


mei 15 2008

Woordvoerder van Vlaanderen

Gelezen in het Nieuwsblad:

Vlaanderen plant acties tegen ‘overtrokken imago in buitenland’: De Vlaamse regering zoekt een woordvoerder die moet werken aan het imago van Vlaanderen in de buitenlandse pers. Als Vlaanderen nu de buitenlandse pers haalt, wordt het vaak afgeschilderd als een xenofobe, extreemrechtse regio. Deze week is The International Herald Tribune aan de beurt, schrijft De Morgen.

Headhunting-bureau houbi.com is hen graag ter wille. Een shortlist:

  • Jan Fabre: iemand die er in slaagt zich in 10 zalen van het Louvre binnen te lullen met Blood, bones and beetles heeft zeker geen moeite de verkrampte politieke beslissingen van een arrogante regio aan de niet-begrijpende boze buitenwereld te verpatsen
  • Wim Delvoye: idem, maar dan met een kakmachine en getatoeërde zwijntjes
  • Tom Lanoye/Barman: duo-job voor extra verdraagzaam imago
  • Stafke Desmedt: een relatief onbekende kandidaat, maar verdedigt in zijn stamkroeg “het Witte Peerd” steeds met vuur de beslissingen van de Vlaamse regering in verband met de benoeming van de Franstalige Burgemeesters in de rand. “Allemaal kazakkenvullers, luiaards en dronkaards”, beweert hij over deze heren.
  • Jan Becaus: buitenlandse perslui zullen gegarandeerd gecharmeerd worden door zijn perfecte dictie in de uitspraak van de naam van hun publicaties. “Dag heren van de in-teh-nah-sjo-nel hè-wald twi-bjuun”, wie durft er daarna nog iets negatiefs schrijven?
  • Joëlle Milquet: welk duidelijker signaal van openheid dan je zelfverklaarde vijand te benoemen tot je woordvoerder? Haar reputatie als “madame non” komt wellicht ook goed van pas om met “nee” te pareren op vragen als “is Vlaanderen xenofoob?”, “doet Vlaanderen aan Walen-pesten?” enz…
  • Frank de Boosere/Sabine Hagedoren: als er iemand een “overtrokken” imago kan weglullen is het Frank Debardeur Deboosere wel. En de dag erna is Sabine er weer met meer weer. Dat zit snor!
  • Kris Peeters, Marino Keulen, Geert Bourgeois and the lot: want behoort het eigenlijk tot hun takenpakket om voor een wat beter imago te zorgen?

mei 16 2008

Kat en muis

Toen we gisterenmiddag van het schooltje terugkwamen, kwam onze poes Mirre trots aangelopen met haar nieuwste vangst: een piepklein muisje. Dat ze dan geheel Tom & Jerry-gewijs weer losliet om er dan weer achter te kunnen jagen. Het leefde dus nog, piepte wiii-gewijs. Maar voor hoelang? Met fluwelen pootjes en scherpe nagels werd er met het muisje gesold. Mooi wreed.

Kat en muis

Dat was buiten de gevoeligheid van onze kinderen gerekend. Papa werd aangespoord de muis te redden. Maud gilde wiii-gewijs de muis achterna. Daan begon bijna te wenen. Dus werd er maar ingegrepen in de natuur.
De prooi werd van het roofdier afgepakt, schade opgemeten (enkel haar oortje zag er wat verfromfraaid uit), gestreeld. Een doodsbang schattig muisje blijkt geen margrieten te eten, zo bleek. Wreed mooi.

Muis, gered

De poes kreeg een kommetje melk en werd daarmee achter slot en grendel gelokt. En de muis werd plechtig naar het bos gedragen, waar ze een nieuwe woonst kreeg onder een stapel takken. Een tweede leven?
En de poes mocht ’s avonds nog eens naar de muis kijken. Op het computerscherm. Nja-ja-jaja-ja. Ook wreed dus.


mei 17 2008

Iphone ongeduld

Deze would-be consument heeft een berichtje voor de heren en dames van Apple en Mobistar. Zal ik beginnen met de heer Jobs, van het bedrijfje Apple:

Geachte Steve,

Kijk, ik weet al lang dat de Iphone sexy is. Een übercool gadget, dat het beste van een hele reeks andere gadgets in één verenigt.
Dat je ermee kan bellen. En muziek kan luisteren. En internetten met Wi-fi en met Edge. En dat je er applicaties op kan installeren, en dat er daar best coole bij zijn en zeker nog coolere gaan bijkomen. En dat je er je foto’s op kan bekijken (zelfs al is het niet in hoge resolutie), en mee nemen. En dat je er geen keyboard voor nodig hebt om dat alles te bedienen. Enzoverder, bloederige rand, enzovoorts.

Ik weet ondertussen ook allang dat er een tweede generatie in de maak is, en dat die volgende versie nog een stuk beter wordt: 3G (razendsnel in vergelijking met het tamme EDGE op de huidige Iphone), een GPS-chip (it shatters the mind van wat er dan allemaal mogelijk wordt aan applicaties), de mogelijkheid door de tijd te reizen, enzoverder, awesome specs, enzovoorts.

Maar, beste Steve, dat kan me ondertussen allemaal aan mijn reet roesten. Mijn boodschap is simpel: Just the fuck get it out!
Vertel me wanneer de 3G-iPhone op de markt komt. Mijn geld ligt klaar om in uw jaarbalansen en winstoverzichten en beurskoersen geïntegreerd te worden.
En als ge nog heel lang wacht, dan koop ik zo’n domme iPod Touch en een nieuwe GSM van uw concurrenten en kunt ge naar de rest van het geld fluiten.

Yours truly,
A would-be consumer of your probably outrageously expensive gadget.

En dan doorgaan met Mobistar,

Geachte dames en heren van Mobistar,

Kijk, ik weet al lang dat jullie de Iphone in België gaan mogen uitbrengen. Heeft allemaal al lang en breed op ’t internet gestaan. Daar had ik jullie 3-regelige persmededeling van gisteren niet voor nodig.
En ook dat jullie al lang en breed een plan klaar hebben om de wet op de koppelverkoop te omzeilen. Exclusief bij Mobistar voor twee maanden. En daarna ook te krijg bij de concurrentie. En dat Van Quickenborne bereid is daarvoor tijdelijk een oogjedicht te knijpen. En dat er ook een simlock-vrije versie op de markt komt, die dan zoals in Frankrijk het driedubbel van een normale iPhone gaat kosten, en die dus geen hond gaat kopen want dan kan je zoals iedereen (Quickie incluis) beter eentje importeren uit de States en die poepsimpel unlocken.

Maar, beste HH. van Mobistar, dat kan me ondertussen allemaal aan mijn reet roesten. Mijn boodschap is simpel: Just the fuck get it out!
Vertel me wanneer ik er een kan kopen. Mijn cash ligt klaar om in uw jaarbalansen en winstoverzichten en beurskoersen geïntegreerd te worden. Ik bel al bij Telenet (een doorverkoper van uw Mobistar-producten), en zal dus wel van uw aanbod gebruik kunnen maken.
En als ge nog heel lang wacht, dan koop ik in de plaats zo’n domme iPod Touch en een nieuwe GSM van uw concurrenten en kunt ge naar de rest van het datatransfer-geld fluiten.

Ik dank u.
Een would-be consument van uw wellicht walgelijk overprijsde service.

Of ben ik nu werkelijk de enige ongeduldige die nog zit te wachten tot de Iphone hier officieel uitkomt omdat ik hem liever in garantie houdt in plaats van hem uit de States te laten overkomen en dan te unlocken?


mei 18 2008

Google Doodles

Altijd weer een aangename verrassing als je de Google-homepagina bezoekt en er in de plaats van het kleurrijke google-logo een “doodle” op prijkt. Een variatie op dat logo, ter ere van de een of de andere feestdag, herdenking…
Vandaag bijvoorbeeld, erg radicaal anders dan anders:

Google Bauhaus Doodle

Quite befitting, aangezien deze doodle ter ere van Walter Gropius werd bedacht. Gropius, stichter van Bauhaus. Dat ook radicaal anders wilde zijn.

En dan vraag ik me af: hoeveel mensen zou Google op zo’n dag als vandaag in aanraking brengen met het gedachtengoed van Bauhaus? Hoeveel mensen gaan er actief op zoek naar info over wat Gropius allemaal in gedachten had? Hoeveel mensen klikken er verder dan de eerste link (heute een Wikipedia-lemma)? Of hoevelen denken er via vrije associatie nog eens aan een plaat van Bauhaus op te leggen. She’s in parties. De aantallen zijn wellicht bedwelmend hoog.

Soms gaat het wel een beetje mis. Zoals vorige vrijdag, toen er achter een doodle ter ere van de uitvinding van de laser op de Belgische google een link lag naar “utivinding laser”. All the more charming.


mei 19 2008

Bendegeweld

Ik was al een beetje bang. Na het zien van de ultra-gewelddadige maar toch bangelijk knappe clip bij het nummer “Stress” van de Franse band Justice. De film “C’est arrrivé près de chez vous”, minus de humor. Klik play en huiver:

Maar nu zéker, na het lezen van dit in The Daily Mail

Two further incidents in the past few weeks alone highlight the frightening escalation of the kind of female gang violence which, until recently, was presented as an intrinsically male problem.
One was at Shoreham railway station, near Brighton, when about 20 girls – from two rival gangs – fought a pitched battle on the platform with beer bottles and snooker balls wrapped in socks. Two girls, aged 18 and 20, have been charged with affray. The other occurred in the Midlands, where a woman was mercilessly punched, kicked, and stamped on by a mob of teenage girls who, she says, acted “like a pack of wild animals” […] Among the girl “crews” believed to operating in the capital today are the “Shower Gyals” (Tottenham), PYG (Peckham), identified by black bandanas, and OCS (Brixton), which is said to have members as young as ten. Last year, a running feud between the PYG and OCS turned into a mass brawl in Camberwell, South London. Such girls, according to a study to be published by the Centre for Policy Studies next month, routinely carry knives and “are prepared to use them”.

Mobs van teenage girls! Meisjesbendes! Tienermeisjesterreur! Hellup.
Moet ik nu ook al de straat oversteken als er een meisje aan mijn kant van de weg loopt? Moet ik nu niet alleen de gevreesde kutmarrokaantjes mijden, maar kutjes tout court?
De grond onder mijn voeten…

Zijn dat de stoottroepen van de derde feministische golf? Neen, eerder alweer een nieuwe uitwas van de bimbocultuur. Waar meisjes bitches zijn.


mei 19 2008

GIS-tattoo

Ik wou hier al een post zetten over hoe weinig leuke mashups er de laatste tijd verschijnen. Dat de fut uit het samengooien van maps en andere data er precies een beetje uit lijkt. Tot vandaag, want toen viel mijn oog op Angelina Jolie. Ja, voor een trendjen klein en fijn, kan je nog steeds bij la jolie Angelina zijn.

En neen, dan heb ik het niet over de manier waarop Angelina Jolie gisteren op haar balkon in Cannes haar topless balkon liet zien. Hoe ze haar tweelingen eerst bedekt (in een creatie van Alberta Ferretti), dan onbedekt (in een creatie van moeder natuur) presenteerde:

Angelina Jolie in Cannes

Neen, ik heb het over Angelina’s nieuwste tattoo, nog een nieuwigheid die ze via de paparazzi op het filmfestival van Cannes aan de wereld presenteerde:

Angelina Jolie's geo tattoos

Geo-codes op haar biceps, begod. Van de geboorteplaatsen van al haar kinderkens, geadopteerd of van eigen maaksel met Brad Pitt. How cool is that? Wat een ultiem bewijs van designer-moederliefde!

The twins would be the fifth and sixth children for Jolie and her partner Brad Pitt. As well as Shiloh, their biological daughter who turns two later this month, they have three adopted children: Maddox, 6, Pax, 4, and Zahara, 3.
The first coordinate on her shoulder – N 11 33 0 E 104 51 00 – pinpoints a spot near a pond just outside the airport in the Cambodian capital of Phomn Penh where, supposedly, Maddox, was born.
The second coordinate – N 9 2 0 E 38 45 0 – leads to a house in the Ethiopian capital of Addis Ababa, where her daughter Zahara was born.
The third one – S 22 40 26 E 14 31 40 – zeros in on the Namibian beach resort of Swakopmund where she gave birth to Shiloh in 2006.
Finally, for now, the fourth coordinate – N 10 46 0 E 106 41 40 – links to the Vietnam’s Ho Chi Minh City where adopted son Pax Thien was born in 2003.

Vriendelijke nerds hebben het al in een kml-file voor op Google-Earth gezet.

Spannender ware wel geweest als la Angelina er wat meer raadseltjes in gestopt had. De geo-locatie van de plaats waar ze haar maagdelijkheid verloor, voor het eerst met Brad in bed dook, of zo. Dan was er nog wat gissen aan al die GIS-data geweest.


mei 20 2008

Het vliegende penis incident

Wat een bizar geval van “life imitates art”!

De “art” dat was de virtuele wereld Second Life. Waar publieke evenementen met enige persaandacht steevast worden verstoord door lolbroeken die met vliegende penissen of ander obsceen materiaal door de lucht aan komen vliegen. Meest bekende incident was een interview van Second Life-beroemdheid Angse Chung – zij die claimde ’s werelds eerste virtuele miljonair te zijn – die een heel leger van vliegende eikels rond haar oren kreeg toen ze werd geïnterviewd door CNet.

De “life” in kwestie gebeurde zaterdag. Op een bijeenkomst van de Russische oppositiepartij van Gary Kasparov (de voormalige schaakkampioen), lieten tegenstanders plots een helicopter opstijgen en rondcirkelen, met daarop een uit de kluiten (of kloten) gewassen rubberen penis. Hilariteit volgt.

Kasparov toonden zich trouwens erg koelbloedig. Nadat zijn bodyguards met doodsverachting en gevaar voor eigen leven de vliegende penis uit de lucht gehaald hadden, ging hij verder met zijn speech, zeggende “Misschien moeten we wel dankbaar zijn dat onze tegenstanders zo lieten zien welk niveau we van hen kunnen verwachten”.
Want dit is natuurlijk wel een grappige maar toch lage manier om je politieke tegenstanders te bevechten.

Zelf ook een vliegende penis helicopter maken?

Simpel.
1. Koop een PicooZ lichtgewicht helicopter (Een wreed tof speelgoed. Ik kocht er twee voor mijn neefje drie maand geleden, als ik me goed kan herinneren was dat in deze online shop.)
2. Bezoek een sex-shop voor een lichtgewicht dildo (nog nooit gekocht, zelfs niet voor mijn neefje, dus kan hier niet dadelijk nuttig adres geven).
Bevestig 1 aan 2.
Zoek evenwicht.
Voilà.

En nu maar afwachten wanneer de eerste vliegende penis of variant daarop in de Belgische politiek gaat opduiken.
Een speech van Yves Leterme. Flying bollocks!
Speech van Koning Albert. Een vliegend Vlaams vlagske rond zijn oren.
Goedele Liekens signeert op de boekenbeurs. Een vliegende vagina boven haar hoofd.
Een homilie van Kardinaal Danneels. Een penis met een condoompje erop vliegt over…
Kortom: niveau verzekerd….


mei 21 2008

Trapgrap

Moeder waarom bloggen wij?
In mijn geval, omdat ik de “koning van de trappenlol” of “keizer van de trapgrap” ben. Le Roi de l’esprit d’escalier, Der König vom Treppenwitz en de King of the staircase wit…

Ik verklaar mij nader met een recente anekdote:

Ik wandel vanmiddag door de straten van Brussel.
Ik passeer een duif.
Ze vliegt op. Rakelings langs het gezicht van een toeriste.
Ze schrikt, roept “Oh my God, that bird scared me“, met het soort vettig Amerikaans accent waar je een frietkot mee zou kunnen bevoorraden.
Haar compagnon had het niet gezien blijkbaar.
Dus roept ze tegen mij “Oh my God, did you see that bird?
Ik doe van “Uh-uh“.
En wandel verder.
En twee meter verder bedenk ik dat ik eigenlijk had moeten zeggen:
Lady, that was a mocking bird. Named so because it mocks your fear of it.“.
Perfecte repliek.
Maar te laat.

En dat is dus “l’esprit de l’escalier“. De briljante, gevatte of grappige repliek of grap die u invalt, als je al op de trap staat. Te laat dus. Als het moment voorbij is.
Ook bij de Duitsers een ingeburgerde term “Treppenwitz“, maar blijkbaar uitgevonden door Diderot (die van de Encyclopedie Humaine).

Lit. staircase wit; originally a witticism of Diderot in Paradoxe sur le Comédien (completed in 1778, published in 1830).
Diderot observed the tendency to think of a quick come-back only after it is too late to say it: one often thinks of a witty retort only when one is leaving an event, walking down a staircase (or stoop), with little other dialog to interrupt personal thoughts.
This expression dates from a time when the word esprit, which now means “spirit” or “mind”, meant more commonly “wit” (though mot d’esprit still means “witticism”).

Op mijn blog kan ik al eens kauwen en herkauwen voor ik iets neerschrijf, vandaar dat ik er heel af en toe in slaag hier iets grappigs neer te poten. Maar in real life?
Wat zou ik geven om ad rem te zijn…


mei 23 2008

Stemmen ronselen

Wat ziet mijn lodderig oog in De Standaard vandaag:

Lijst Dedecker ronselt stemmen in Benidorm

Een delegatie van Lijst Dedecker (LDD) is een dag naar de Costa Blanca getrokken om campagne te voeren. Dat schrijft Gazet Van Antwerpen vrijdag. ‘Benidorm is het grootste rusthuis van Vlaanderen. Daar vallen veel stemmen te rapen’, aldus Vlaams parlementslid Jurgen Verstrepen.

Say no more. Mijn sollicitatiebrief richting Vlaamse Partijhoofdkwartieren vertrekt vandaag nog. Ik word stemmenronselaar.
Mijn plan ziet er zo uit:

  • Ik begin rustig aan de Azurenkust. Wat uitgeweken Vlamingen in de Provence en Saint-Tropez en omstreken opzoeken
  • Vervolgens begeef ik me naar Spanje. Want Spanje is meer dan Benidorm alleen. Torremolinos bijvoorbeeld.
  • Vandaar door naar Portugal. Naar ’t schijnt zitten er in de Algarve veel landgenoten
  • Daar neem ik het vliegtuig naar Argentinië. Zit er daar soms geen groot stemmenpotentieel bij Belgen met wit of zwart verleden?
  • Hop, naar de Caraïben. De all-in hotels van de Dominicaanse republiek eens prospecteren…
  • Niet versaagd, door naar Cuba. Ook de meer alternatieve Belgische toerist is namelijk een potentiële stem
  • Druk verder ronselend ga ik verder naar de States. De nationale parken en zo, Californië, New York, het zit er vol iPhone-toeristen.
  • Vervolgens zal ik onderzoeken of er veel stemmen te rapen vallen in Canada. Bij berenjagers en zo
  • Weer het vliegtuig op voor, naar Azië. Eens aan de mouw trekken van de sekstoeristen in Thailand, van de rugzaktoeristen in Vietnam en India., van de sporttoeristen op de Olympische spelen in Bejing.
  • Nieuw-Zeeland en Australië niet vergeten. Of er veel stemmen te ronselen zijn weet ik niet, maar ik wil het wel eens proberen
  • Voilà, en dan terug via Afrika (stemmen ronselen bij de ontwikkelingshelpers), het Midden-Oosten (stemmen ronselen bij UN-blauwhelmen), Turkije (stemmen ronselen bij de zonnekloppers) en Griekenland (stemmen ronselen op Lesbos) en ik sta hier terug.

Voilà.
Uw verkiezingsoverwinning bij de volgende volksraadpleging is verzekerd. ’t is voor de meest biedende.
Ik had gedacht aan een loon van een half miljoentje of zo per jaar.
Groen! of SP.a genieten mijn voorkeur, maar voor de nodige extra vliegtickets, huurauto’s en restaurant- en hotelkosten wil ik zelfs bezwaren tegen CD&V of VLD over het hoofd zien.
Bettina, Caroline, Mieke, Marianne of Bart, contacteer me voor al uw stemmenronselarij op dirk dot houbrechts monkeyschwanz gmail dot com.
Ik begin alvast te pakken.


mei 23 2008

Balegem = Utrecht

Emich maakt ons attent op een nieuwe feature bij Google. Als je als zoekterm twee stations ingeeft, ligt er een rechtstreekse link naar de website van de NMBS. Waar je meteen een overzicht krijgt van de eerstvolgende treinen die dat traject doen.
Prakties! Toch als de treinen rijden.

Helaas, helaas. Er moet wel nog wat geschaafd worden aan deze service. Geef je immers mijn dagelijkse reisroute in, namelijk Balegem-Dorp of Balegem-Zuid naar Brussel-Centraal, gaat Google serieus de mist in:

Balegem - Brussel-centraal

Utrecht-Centraal naar Brussel-Zuid? Pardon? Hoe komen ze daar bij? Balegem onbekend.
Dan hebben we hier in ons dorpje eens van iets veel, namelijk NMBS-stations.

Bij een query “Zottegem Brussel-Centraal”, het traject dat ik doe op dagen met goed weer (dan kan ik met mijn Vespa bollen), loopt het heel wat gesmeerder.
Want niet alleen wordt de correcte reisweg voorgesteld (dat werkt dus alleen met IC-stations), de eerste link is bovendien van een relevantie, je houdt het niet voor mogelijk:

Zottegem - Brussel-centraal

Waarvoor dank.

Als tegenprestatie leg ik hier graag de correcte links voor de query waar ze de mist in gingen: de uurregeling van de treinen tussen Balegem-Dorp en Brussel vindt je hier. Die tussen Balegem-Zuid en Brussel hier.


mei 26 2008

Leve de Libelle

Ja, Dag Allemaal. Ik zou hier natuurlijk kunnen meeheulen met de bloggers in het bos, zo doen van “hoera hoera” omdat een blogster uit het Rijk der Vrouw meewerkt aan de nieuwe Story. Daar doe ik dus per definitie niet aan mee…
Liever rapporteer ik hier met enige Flair over mijn liefde voor Libelle.

Deze libelle meerbepaald:

Blauwe libelle

Of deze twee (allebei mannetjes, de wijfjes zijn een stuk bleker).

Waterjuffer

Libellen van het soort waterjuffer, en meer bepaald de “azuurwaterjuffer” (coenagrion puella).

Opgepast: niet te verwarren met de “watersnuffel” (Enallagma cyathigerum). Die er 99% hetzelfde uitziet, maar iets meer blauw dan zwart heeft in de plaats van iets meer zwart dan blauw. Maak die reusachtige fout alsjeblieft nooit… dat is zoals de nieuwe Dag Allemaal en Story verwarren.

En eigenlijk hadden hier foto’s moeten staan van de jonge waterhoentjes die dit weekend zijn uitgekomen (twee families met voorlopig elk twee zwarte kuikentjes op hoge poten). Maar daar zat geen publicatiewaardig materiaal tussen, helaas. Schuwe beesten…
Vandaar dat mijn lens dichterbij focuste op wat libellen.
Hopelijk draait een volgende poging beter uit, dan zitten er misschien ook al wilde eendjes bij (daar heb ik ook nog een nest van ontdekt op de oever van onze vijver). Dat houdt u dan nog tegoed.


mei 26 2008

Zin in een triootje?

Geinige clip voor de Berlingo Trio dit (via Buzzing Bees):

Waarvoor hulde. Een commodity als een bestelwagentje al (g)rappend interessant maken. Cool vet en zo.
Next step voor de Berlingo: UrBnn – spreek uit Your BNN, of Urban. Een programma waar ik gisteren al zappend inplofte. Meermaals mijn ogen uitgewreven… Bekijk zeker eens de items over het Scheme15 (de clip van Justice, maar dan in Holland), Rotjoch gaat naar studentenfuif (giechel, giechel), of rapper Steen (“Kanker” zeggen als levenswijze). Vette shit man. Met de nadruk op shit. Jammer dat het seizoen gedaan is, anders kon ik me nu al voornemen er nooit meer te kijken…

Maar terug naar de Berlingo. Blijkens de website verbonden aan de clip zat in de opdracht blijkbaar ook om het wagentje in kwestie naast cool ook sexy te maken. Een schermschot:

Citroën Berlingo

Of ziet u niet wat ik zie, onder de film? Moet ik dringend aan de Rorschachtest of is dat een vrouwelijk reproductiestelsel, zo’n anatomische tekening van de vrouwelijke interne organen? Met de Berlingo’s als eierfabriekskes, met eileiders, cervixen, schede en al:

Citroën Berlingo = vulva

Dat zou het enthousiasme van de bouwvakkers voor een trio met dat ding natuurlijk helpen verklaren:

Ik zag je in mijn dromen, was op je aan het wachten
Nu sta je voor mijn deur, met 89 paardekrachten
vijtienhonderd zeuven en tachtig cc
Laat me in je rijen, alsjeblieft neem me mee.


mei 27 2008

Paniek in de Werchter Boutique

Wow, sterk staaltje paniekvoetbal ten huize Herman de Sherman.
Want wat landt er hier in de bus, een e-mail met de titel “WERCHTER BOUTIQUE: NU IN DE BESTE FORMULE”

Een nieuw festival is synoniem voor nieuwe wetten en geplogendheden. Dat is overduidelijk gebleken tijdens de voorbereidingen van Werchter Boutique. Onze jongste telg behoort tot de meest gewaagde festivalformules, zo blijkt. … Tijdens het schaven en vijlen stoten we op situaties die nog beter konden. Opgeteld hebben die punten tot een drastische beslissing geleid. We kiezen op alle vlakken voor de allerbeste oplossing. En nergens voor bijna beste. Werchter Boutique moet er staan vanaf het begin.

Lees: geen hond was geïnteresseerd in het festival. En geen kat kocht een ticket. En de rare vogels die wel wat interesse hadden, hadden bakken kritiek op de manier hoe we het aangepakt hadden.

Enkele maanden geleden klonk het nochtans trots:

De makers van de topmerken Rock Werchter en TW Classic stellen een nieuwe zomercollectie voor. Werchter Boutique is een kleurrijk en stijlvol eendagsfestival op maat van oud en jong en van groot en klein. Het festival presenteert haute couture tegen een scherpe prijs. De catalogus is gevarieerd, heeft een elegante snit en bestaat uit volgende beste materialen: Milow, Zornik, Tokio Hotel, Mick Hucknall, Crowded House, James Blunt, Santana en Doe Maar. Nieuw en belangrijk: Werchter Boutique is een lijn voor de hele familie….

Eerder een santeboetiek dan een boetiek dus. Zo eentje dat zes maanden na de feestelijke opening in vereffening gaat. Want tot nog toe hadden nog geen 10.000 mensen een ticket gekocht. Slecht voor de beurscijfers van Live Nation!
De laatste tijd gingen er dan ook volop geruchten in de rondte dat Werchter Boutique ging afgelast worden.
Maar de ijverige neringdoeners van Rock Werchter hebben er iets anders op gevonden. Want wat doet een boetiek in moeilijkheden? Sperperiode of niet … besparingen, verbouwingen en solden!

  • Weerbestendige kinderopvang“. Daarvoor valt de programmatie in de Pyramid Marquee weg. En er komt een kinderdorp in, met oplaasdingen, knutselmogelijkheid, weurkshops.
  • De affiche van Werchter Boutique is hertekend en volledig“. Van de al aangekondigde namen valt Anouk weg. Zij wordt toegevoegd aan het programma van Rock Werchter op zondag 6 juli. Lees: wilde niet komen voor zo weinig volk.
    Blijven over: “MILOW, ZORNIK, TOKIO HOTEL, HUCKNALL, CROWDED HOUSE, JAMES BLUNT, SANTANA, DOE MAAR”. Veel hoofdletter voor zo een programma! De laatste twee acts treden bovendien aan van 9 tot 11 en van half twaalf tot 1 uur. Hopelijk staan er in hun weerbestendige kinderopvang voldoende kinderbedjes…
  • “Nieuwe ticketprijs | compensatie voor early birds”. 40 euro in de plaats van 65 euri. Da’s solden met 38%.
    En de compensatie voor de early birds is dat ze een ander gratis mogen mee binnensmokkelen. Ook een manier om van de 10.000 verkochte tickets ineens 20.000 mensen op de wei te maken, en het geheel niet zo leeg te laten lijken. En nu nog 10.000 “late birds” vinden om de vooropgezette kaap van de 30.000 mensen te halen.

Mijn advies: nog even wachten om te kopen. Want om én Zornik, én Mick Hucknall, én Tokio Hotel én James Blunt op 13 juli te moeten uitzitten, zal er voor mij toch een korting van iets meer dan die 38% af moeten. Zoals 100% bijvoorbeeld. Tenzij ze beloven in het kinderdorp zoveel kinderlawaai te voorzien dat er daar niks van te horen valt…

All in all peins ik dat dit hele opzet een uitgekiende manier is van Herman Schueremans om terug in de volksgunst te komen. Want als hij eens op zijn bek gaat, is hij terug de underdog. En underdogs worden niet uitgefloten op Humo’s Pop Poll avond…


mei 28 2008

Tepelongelukjes

Ishtar's wardrobe malfunction

Traagheid is een zonde. Waaraan ik helaas lijd.
Zoals toen in de webstatistieken van vorige week opeens snuffelende surfers opdoken die vergeefs zochten naar de “ishtar nipple slip” of “belgium nipple incident“.
En ik me dan voorneem een post te schrijven over hoe wat Soetkin overkwam geen nipple slip was. Dat het hier op zijn best ging om een “wardrobe malfunction”, of een inzending voor het EK Lingerie (waar Ishtar wellicht ook kansloos zou zijn tegen de schone Oost-Europese oppositie of de op blote ventjes beluste gay-scene).
En hoe die post dan blijft liggen, en Ishtar allang en breed en dik verdiend uitgeschakeld is en zelfs de ondanks een hoog showgehalte zeer vervelende Eurovisiesongfestivalfinale allang voorbij.
En hoe zo de kans op nog eens wat blogborsten en de bijhorende push-up in de kijkcijfers dreigt verkeken…

Toch was de Louis-Paul Boon in mij al voldoende ver gevorderd, de veldresearch al intensief genoeg gebeurd, om u Fenomenale-feminatheek-gewijs een classificatie van nippleslips, of tepelongelukjes zo u wil, aan te bieden:

Fase 1: de overijverige d̩collet̩ Рthe cleavage peek
De grens tussen een spectaculaire décolleté en een nipple slip is uitermate dun. Zodra er echter een tepelhof of areola piept, is er officieel sprake van een nipple slip.
Een mooi voorbeeld, geleverd door Cameron Diaz:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 2: inkijk langs boven – the downblouse
Interessante en indiscrete invalshoek die voorvalt op het moment dat los geklede dames zich wijden aan het oprapen van spullen, knuffelen van kinderen of andere laag-bij-de-grondse activiteiten.
Een voorbeeld u geleverd door Claire Danes:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 3: de zijdelingse inkijk – the sideview
Meestal veroorzaakt door veel te ingewikkelde vestimentaire ambities.
Komt voor bij de besten, en wordt hier dus gedemonstreerd door Nathalie Portman:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier<

Fase 4: de zijdelingse ontsnapping – the sideways escape
Anders dan bij de overijverige décolleté gebeurt de borstontsnapping bij dit vestimentair ongelukje niet in het midden, maar aan de zijkant.
Hier met verve gedemonstreerd door Paris Hilton:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 5: met voorbedachte rade – the premeditated nipple slip
Meestal meer “boobage” te zien dan in fases één t/m vier, maar opgezet spel.
Het meest bekende voorbeeld uiteraard de gewilde/ongewilde nipple slip van Janet Jackson in de rust van de Amerikaanse Super Bowl.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 6: tet complet – the full monty
Om de een of andere reden geraakt een volledige borst zichtbaar
Kan het gevolg zijn van een kledijmankementje (de wardrobe malfunction in het engels) zoals Sophie Marceau demonstreerde op de rode loper van Cannes, of het gevolg van een sabotage-actie, zoals hier gedemonstreerd door Courtney Cox en haar zoontje.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 7: het dubbele ongeluk – the double nipple slip
Vrij zeldzaam, maar het gebeurt, zoals Kirstin Dunst hier bewijst met een onwillig topje van haar bikini. Ons advies: eerst passen, die dingen.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 8: Tieten als fashion statement – the runaway runway tits
Welk beter argument om textiel te verkopen, dan de afwezigheid van textiel op strategische plaatsen. Gezien de frequentie waarmee modellenborstjes (toch meestal niet van de grootste) aan kleding ontsnappen, is deze nippleslip dan ook geen gevolg van toeval.
Hier ten overvloede geshowd in een fashion-tv special:

video inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

fase 9: de monokini – the topless
Vanaf deze fase wordt het opnieuw moeilijk op van een nipple “slip” te spreken. In feite mag je in deze fase van geluk spreken als er überhaupt nog een slip in de buurt is. Om deze fase te bekijken begeeft u zich dan ook best richting strand als het warm is.

fase 10: de Britney Spears, de Pamela Anderson en de Pornoster.
Er over dus. Ver over.

Fases 1 tot en met 3 vind ik het leukste, omdat er daar voldoende voor de fantasie van de toeschouwer overblijft.
En u, geacht kennerspubliek?


mei 29 2008

Maak uw eigen Roomer

Op dit eigenste ogenblik staan de vlieren in bloem. De moment om er iets lekkers mee te doen.

Vlierbloesems

Gisteren gelezen bij AnneTanne, kruidendame par excellence: haar vlier-recepten. En er staat er toch wel eentje tussen dat ze niet kent. Ik, die AnneTanne nog iets kan leren, waar gaan we dat schrijven? Hieronder dus.

Vandaag in de Gentenaar, en dus ook op Gentblogt: Roomer, landbouwers in de Stad.

Een uit de hand gelopen hobby, noemen Jeroen en Maarten het zelf. Dat kun je wel zeggen. Van hun vlierbloesemdrankje Roomer gaan er jaarlijks 50.000 flessen de deur uit. “Wij beschouwen onszelf als stadslandbouwers.” Je kunt je het bijna niet voorstellen in de betonnen vlakte tussen de drukke Frère Orbanlaan en de Brusselsepoortstraat, maar vlakbij de stadsring, in de Krevelstraat, bots je op een uniek stukje natuur. Achter de met klimop begroeide gevel van huis nummer3, geurt het naar vlierbloemen. Niet verwonderlijk, het is de thuisbasis van het minibedrijfje Roomer. De broers Jeroen (33) en Maarten Michels (34) brouwen er een uniek vlierbloesemdrankje. Je kunt hun laboratorium nog het best vergelijken met een wijnhuis. Alleen zijn de druiven vervangen door vlierbloemen.

Roomer zal best uniek zijn, en ik gun die gasten een wereldheerschappij op het gebied van vlierbloesemaperitief met hun mooie flessen, maar wij maken hier al jaren iets dat er verdomd goed op lijkt.

Heeft u zin om zelf eens uw eigen vlierbloesemdrank te maken? Het is de moment, op dit eigenste ogenblik staan de vlieren in bloem.

Benodigdheden (voor twee à drie flessen van dit heerlijke goedje):

  • 25 trossen vlierbloesem (plukken op het moment dat de bloemetjes open zijn. Je mag het hele paraplutje plukken, u niet amuseren met de bloempjes afzonderlijk eraf te halen, slimmerik. Niet wassen, want dan spoel je de smaak weg!)
  • 3 citroenen (in schijfjes, de schil mag eraan)
  • 1 en een halve liter water (plat)
  • 1 en een halve kilo suiker
  • 100 gram citroenzuur (te krijgen bij uw apotheek)
  • gin

Basis van het drankje is een simpele vlierbloesemstroop.
Doe de trosjes vlierbloesem in een grote pot. Citroenzuur erover, citroenen in schijfjes erbij, suiker erover, en water erbij.
Laat dit 48 uur staan, maar roer het plakboeltje regelmatig eens om.
Na die twee dagen zeef je de vaste stof eruit door een doek (keukenhanddoek). Op die manier verdwijnen de bloemetjes, steeltjes en citroenen eruit, en hou je een lichtgele siroop over. Als er per ongeluk wat bloesems door de mazen van het net glippen, da’s geen erg…

Hier kan je nu twee dingen mee doen:
– limonade mee maken: een glas met een/derde van deze siroop, en de rest spuitwater does the trick. De siroop gaat gekoeld zeker een jaar mee.
– de Roomer-achtige aperitief mee maken.

Voor dat laatste doe je de helft siroop, de helft gin in een fles. Een paar dagen laten staan. En klaar.
Je drinkt het best aangelengd met water (plat, mild sprankelend of bruis).

Voor extra effect, doe het in een goedje in een afgedankte fles Roomer, en drinkt het uit hun mooie glazen, dan smaakt het eens zo lekker…


mei 29 2008

Mijn Restaurant: de uitslag

update:
Jelle en Micheline zijn de winnaars van Mijn Restaurant geworden
Verrassend, maar de Limburgers waren de voorbije dagen misschien te druk bezig met Oud-Rekem als dorp van het jaar te laten verkiezen om ook nog massaal voor Exquisa te stemmen. Kent het Limburg-gevoel dan toch zijn limieten? Het spannendste van de finale uitzending was misschien nog wel het kleedje van Rani, en de manier waarop ze een nipple slip wist te vermijden…

Die uitslag, eerlijk gezegd, kan me gestolen worden. Of roest aan mijn reet. Want – net nu de ontknoping nadert en het programma dus het allerspannendste zou moeten zijn – kan het me niet al te veel meer schelen of Yanaïka en Stephanie, dan wel Jelle en Micheline het gaan worden.

Sterk begonnen, maar gaandeweg toch heel wat minder sterk geworden, is mijn mening over dit programma.
In het begin viel het beslist op. Sterke casting, sterke settings, goeie jury. Maar de jury had niks te zeggen. Culinair werd ondergeschikt aan al de rest. De boeiende karakters van de deelnemers hielden het recht, maar het werd langzaamaan een sms-oproepfestijn van dertien in een dozijn. Elke week een beetje leger. Realityprogramma als een ander.
Met weinig inzet bovendien, want al snel bleek ook dat de afvallers geen bestaan in de goot boven het hoofd hangt, wel het vooruitzicht van overname van een goed draaiend restaurant met droompubliciteit.

Too bad…

Pietel’s ergernisrant over “televotingsucks” was meer dan terecht, zij het met een verkeerd gekozen vijand in de Limbabwanen. De vijand van een rechtvaardige uitslag zit niet in Hasselt, Genk of Sint-Truiden, de vijand zit in de hoofdkantoren van televisiezenders in Vilvoorde en de Reyerslaan. Waar steeds driftiger het hooglied van de melkkoe van de telecom wordt gezongen.
Als je het oordeel voorlegt aan het publiek, een keuze tussen Exquisa en Matizze, tussen Ishtar of Sandrine, tussen de Boekentoren of de Stroopfabriek, tussen Deurle of Oud-Rekem, dan is er geen uitslag de juiste of de foute. Dan is de uitslag de uitslag. Net als in de politiek.

Naar verluidt wordt er al ijverig gewerkt aan de opvolger, die zou gaan tussen mensen die een “bed & breakfast” willen opstarten. “Mijn B&B” of zo, met Francesca Vanthielen als zwaaister met het pepervat
Leuk. Kunnen we via SMS naar 3274 onze mening kwijt over wie volgens ons het lekkerste zachtgekookte eitje kookt of het schoonst het bed heeft opgedekt. 75 cent per bericht. Jihaa!

update: naam van dit nieuwe programma wordt “Wij zijn weg”, want de bed & breakfast wordt in het zonnige buitenland opgestart. Een kruising tussen “Mijn Restaurant” en “De Werf”, een ander programma dat Francesca Vanthielen presenteerde in 2004 en 2006 (Waar het lesbische koppel wél won. En waarvan de sponsor – ARB Woningbouw – ondertussen allang failliet is).

In Wij Zijn Weg volgen we vier koppels die op een romantische plek in het zuiden van Europa hun eigen bed&breakfast uit de grond proberen te stampen. Ook in dit format starten de deelnemers met een krot dat ze moeten omtoveren. Er worden plannen gemaakt voor de verbouwing en ze moeten soms een beroep doen op plaatselijke vaklui, die niet altijd hun afspraken nakomen. De koppels worden beoordeeld door een vakjury, het slechtst presterende duo valt af. Ook houden de leden van de geheime dorpsraad de deelnemers goed in de gaten. Hun stem telt even zwaar als die van de vakjury. Uiteindelijk bepaalt de dorpsraad wie de Bed and Breakfast wint.


mei 30 2008

De laatste ongecontacteerde stam op aarde

Grote opschudding in de kranten en televisieuitzendingen vandaag. Want er waren beelden opgedoken van een nog nooit eerder gecontacteerde stam indianen, ergens in het regenwoud op de grens tussen Peru en Brazilië.

Incredible pictures of one of Earth's last uncontacted tribes firing bows and arrows

Een citaat uit de Daily Mail, mocht u het verhaal gemist hebben:

Skin painted bright red, heads partially shaved, arrows drawn back in the longbows and aimed square at the aircraft buzzing overhead. The gesture is unmistakable: Stay Away.
Behind the two men stands another figure, possibly a woman, her stance also seemingly defiant. Her skin painted dark, nearly black.
The apparent aggression shown by these people is quite understandable. For they are members of one of Earth’s last uncontacted tribes, who live in the Envira region in the thick rainforest along the Brazilian-Peruvian frontier.
Thought never to have had any contact with the outside world, everything about these people is, and hopefully will remain, a mystery.

Nu, uit goede bron heb ik vernomen dat dit “mystery” toch wat moet bijgestuurd worden. Taalwetenschappers van de Universiteit van Ame Hoela zijn immers aan het werk gegaan met de geluidsopnames die werden gemaakt tijdens het overvliegen van deze ongerepte natuurmensen.
Na grondige analyse bleek dat er bij het afvuren van hun bogen en het gooien van speren naar het overvliegende vliegtuigje het volgende werd geroepen:

Wat ze zegden... Ga weg, we wilden subiet naar Sara en Thuis kijken, Jean-Marie Pfaff's tijdschrift moogt ge stoppen waar de zon nooit schijnt, Yanaïka en Stephanie verdienden echt wel Mijn restaurant te winnen ...