Archief van november 2008:

nov 1 2008

Van Taratata en MTV

Look who’s late to the party.
Ik? Ja OK. Het was hier een weekje stil. Ik zat in de Ardennen. En daar waren niet alleen zoals verwacht Wi-fi en 3G onbestaande, maar bleek ook Edge langs geen kanten te werken. Verslag volgt. Of niet, natuurlijk.

Maar ook: MTV.
Daar hebben ze namelijk eindelijk ontdekt dat er waarde zit in hun muzikaal archief, en er een site aan gewijd (via, via, via).
Lang geleden dat de termen “muziek” en “MTV” nog in dezelfde zin voorkwamen! Beter laat dan nooit zeker.
Ze zijn er – naar schatting een jaar of vijf te laat – vlijtig bezig al de content die hun groot gemaakt heeft – in eerste instantie de muziekvideo’s die Radio Star killden in de jaren tachtig dus – online te zetten.
Ondertussen is de oude-muziek-video’s-markt al ongelooflijk nijver ingevuld door de gebruikers van youTube, dus het is maar de vraag of ze daar nog veel van gaan kunnen terugnemen.

The positivio:

  • Ze werken mét de labels. Dus misschien gaan de video’s er langer staan dan op YouTube, waar de “Sorry, this video is no longer available” of de “embedding disabled by request” schering en inslag zijn.
  • Prince staat er (nog?) op (op YouTube bijna niet te vinden).
  • API en embed. De inhoud van de MTV-website kan dus ook op andere sites gebruikt worden, zodat je ze geheid op veel plaatsen gaat zien opduiken.

The negativio:

  • de site sucks nog redelijk wat monkeyballs. Zoekresultaten met vijfhonderd keer het MTV-logo omdat er geen thumbnails voor artiesten of veel van de video’s zijn, alfabetische resultaten met een alfabet dat waarschijnlijk door MTV Arabië werd aangeleverd, en zo.
  • Echt veel vertrouwen in de langetermijn-visie heb ik niet. ’t is slechts een kwestie van weken, vermoed ik, vooraleer hun marketing departement het nu nog cleane ding gaat monetizen en volplamuren. Er de rest van de MTV-brol mee gaat pluggen.
  • het aanbod is voorlopig nog veel kleiner dan youTube. Een voorbeeld: Devo levert op MTV Music 4 video’s. Op youTube 17,000. OK, veel van dat laatste is dubbele content, tv-optredens, of “video’s” die bestaan uit niks dan één foto. Of mensen die DEVO op een ukulele naspelen, natuurlijk. Maar toch.
  • Censuur. Het zijn de video’s voor de Amerikaanse markt die hier gedigitaliseerd worden. Zediger dan nodig dus.
  • Weeral geen integratie met Last.Fm. Dju toch. Hoe dom kan je zijn?
  • de videokwaliteit is mager. Nog wat minder dan youTube, en die site wordt tegenwoordig langs links en rechts en boven en onder voorbijgestoken door videosites die HD doen (Vimeo, Dailymotion…). Er zijn echter hints dat er ook op mtvmusic.com HD-materiaal gaat bijkomen.
    Ter illustratie:
    Devo op MTVMusic.comDevo op YouTube:

    Devo op DailyMotion:

Maar alla, toch weeral een site met een bijzonder hoog procrastinatie- en rickroll-potentieel.

En dan merkte ik daarstraks dat ook Taratata (de Franse versie van Later with Jools Holland, best te genieten als het meeklappende publiek en de interviews in franglais kan wegzappen) zijn volledige archief online heeft gegooid. Houzee!


nov 2 2008

Hot dog!

Wow. Disney leeft nog. Toch bij de jonge generatie hier in huis.
Sinds een week of twee is in het tv-uurtje op zaterdagmorgen tussen 7 en 8, het stuk dat wij opnemen op de HD-recorder en dan op verzoek opzetten – omgegooid. Het lekkere Kaatje van Ketnet presenteert er nu – naast Musti en wat Piet Piraat – nu namelijk “Het Mickey Mouse Clubhuis“. Meteen zijn Dora en de Symfollies (de vorige favorieten) naar het tweede plan verdrongen.

En p-paaa, die luistert dan mee.
En zit dan de ganse dag in zijn kop met het muziekske van dat programma.
En wil dan wel eens weten wie zoiets aanstekelijks geschreven heeft.
En is dan ontzettend blij te ontdekken dat het gaat om de kwieten van They Might Be Giants (herinner u Istanbul (not Constantinopel) of Birdhouse in your soul en zo meer).
Die de Theme song voor het begin hebben aangeleverd, en voor de eindnoot hun song “Hot Dog” leenden.

Dat klinkt zo (aan het begin, na het te voorschijn toveren van het Clubhuis met de magische woorden “Meeska Mooska Mickey Mouse”):

(in het Nederlands gaat de tekst: eM – Ie – Cee – Kaa- Ee – Ygrec eM – Oo – Uu – eS – Eeeee – In het Mickey Muis Clubhuis, is het fijn, voor groot en klein)

En aan het eind, als er met de hulp van Tootles en de Mouskatools enkele problemen uit de weg werden geholpen, zo:

Hot dog, hot dog, hot diggety dog!

En wat ben ik dan blij dat ik in 2008 leef, en niet in 1956. Want de originele Mickey Mouse Club, die bestaat al sinds toen, en dat klonk toen zo bij het afscheid:

Alhoewel, de originele intro – de Mickey Mouse Club March – had ook wel iets:

Who’s the leader of the club that’s made for me? Em-Aai-Cee Kay-Eee-Why – Em-Oo-You-See-Eee!


nov 4 2008

Elite koos Ana

Dit is het trieste maar stichtende verhaal van een mooie, jonge prinses uit Veltem. Louise heette ze.

Haar vader was een man van bescheiden komaf, die zich elke dag aan de ontbijttafel de koning te rijk achtte, als hij eens rond de tafel keek naar zijn drie mooie bloedjes van kinderen.
Ze groeiden op in peis en vree, tot op een dag vader Maselis zich afvroeg “Wie van mijn kinderen zou nu eigenlijk het mooiste zijn. Want ze zijn allemaal even prachtig.” Hij had het niet zo bedoeld, maar de kinderen hadden het gehoord. En vanaf die dag was het ambras.

Jonas, de oudste, begon er meteen aan.
Hij stortte zich op een bestaan als model.
Hij modelleerde en modelleerde tot zijn oren er geel van uitsloegen.
Maar hij hield vol, en toen een foto van de jongen op een dag op de ondergoedpagina van de Makro-folder prijkte, kon zijn vader niet anders dan toegeven: misschien is Jonas wel mijn schoonste kind.

Louise, het middelste meisje, besloot beter te gaan doen.
Zij had een droom: ze zou gaan meedoen aan de Elite Model Look 2008 modellenwedstrijd, om zo te tonen dat zij het mooiste meisje van heel de wereld was.
Ze won met sprekend gemak de Belgische poot van de wedstrijd, en stoomde door naar China, waar ze zich zou kunnen gaan meten met de mooiste modellen die daar werden verzameld.

Ze zag het al helemaal voor zich. Krantenkoppen als “Vlaamse tiener is ‘s werelds mooiste model” (HbvL), “Vlaamse Louise (15) wint Elite Model Look 2008” (DS). Facebookgroepen ter harer ere. En een verzekerd inkomen, niet slecht voor een lolita van 15. Daar konden topmodellen in spe als Virginie of Alison nog een punt aan zuigen. Ze was er zeker van: Haar vader zou haar bruine lokken strelen en koesteren en in het oor fluisteren: “Louise, jij bent mijn allermooiste”.

Louise Maselis wint Elite Model Look 2008

Maar dat spel ging niet door. Want in het geniep had ook haar zusje Ana zich ingeschreven. Een mager scharminkeltje. De assepoester van de familie.
En zij won toch wel zeker, daar in China.
Het was hard wakker worden voor Louise. Felipe Massa weet hoe dit arme meisje zich moet gevoeld hebben.
Want Ana ging met alle aandacht lopen.

Ana Maselis gaat met de aandacht lopen

Geen stijl , vond Louise het, maar het was overal Ana. Ana alom.

Met het gezin Maselis liep het slecht af.
Louise raakte aan lager wal, verteerd door jaloezie. Ze veranderde haar naam in Louis, onderging een geslachtsoperatie en ging voor LouisLouise bij VTM werken.
Jonas werd een vechtersbaas, die overal de eer van zijn zussen ging verdedigen, “Ze heeft gewoon een groeischeut“, riep hij overal schuimbekkend uit. “Een groeischeut zeg ik u“, tot hij werd geïnterneerd.
En Ana, die vond iedereen te mager. “Schande!” stond er in de kranten. “Die Ana heeft voorzekers Anorexia“, zeiden de commentaren (770 comments and counting!). En dat gingen we toch niet meer doen in de modellenwereld. BMI van minimum 17 en zo, anders moogt ge uw runway tits niet meer komen tonen.
En vader rukte zich de haren uit het hoofd, en jammerde: “Waarom heb ik toch ooit willen weten wie de mooiste was van mijn kinderen? Elite koos Ana, maar ze waren gewoon allen even mooi.“.

Update (8 november): Ondertussen is er ook al wat videomateriaal voorhanden. Netwerk in Nederland maakte een item rond “modemodellen en anorexie” naar aanleiding van de overwinning van Louise en ging na of Elite zich wel aan de afgesproken praktijken ivm jonge en/of te magere modellen houdt. Niet dus:

De Laatste Show liet Louise zelf aan het woord:

Ook beelden van de finale zijn inmiddels YouTube-gewijs te bezien:


nov 5 2008

Een historisch nachtje

U zou mij hier moeten zitten. Ongekamd. Verfromfraaid. Rooddoorlopen ogen. Wallen.
Maar ja, er moest toch iémand wakker blijven om de bewogen gebeurtenissen van deze historische nacht op de voet te volgen.
En u, die rustig in uw zachte bedje lag te dromen, weet niet wat u gemist heeft.
Want vandaag is alles anders. Change has come.

De Humo bijvoorbeeld, die is vanaf nu niet meer te koop. In een crossmediale turn of events om duizelig van te worden, wordt het blad vanaf nu uitgezonden op televisie. Een meesterzet van Aimé.

Er is namelijk een vonnis betekend, na klacht van Sylvie Ricour en Fernand Koekelberg tegen een collage in het Gat van de Wereld (foto’s van de gewraakte pagina met deze gephotoshopte foto’s vindt je bij Huug of Andhi). Waar de koppen van deze madam en politiemeneer waren gemonteerd op pornolijven.
De rechter oordeelde eenzijdig dat deze collage de werkelijkheid geweld aandeed en dus moest verboven worden. Misschien omdat erin gesuggereerd wordt dat Fernand Koekelberg zich laat pijpen, aftrekken en likken door zijn secretaresse, terwijl toch algemeen geweten is dat die twee het uitsluitend op zijn hondjes doen?
Grapje, monsieur le juge.
Humo haalde bakzeil en roept de handelaren op om Humo “uit de rekken te halen en niet langer te verkopen“, anders zou er hun een dwangsom van 250 euro per exemplaar boven het hoofd hangen?
Foute reactie, Humo! Want hoe moet ik nu aan mijn gratis bon voor Sinterklaas in Plopsaland geraken? Men had toch kunnen oproepen niet langer rekken, maar alternatieve uitstalwijzen te gebruiken (displays, touwtjes aan het plafond, vleeshaken…). En de Humo niet langer te verkopen, maar gratis weg te geven bij een exemplaar van Goedele Magazine.

Ook gebeurd vannacht terwijl u sliep: vandalen hebben de Verenigde Staten beklad. Het begon ergens in het Noorden, met grappenmakers die enkele districten in het blauw kleurden. Ze kregen echter snel navolging, en al snel waren heelder staten blauw gesprayd. Later op de nacht kwam er ook een anti-beweging op gang, in de weer met afschuwelijke rode verf.

De Verenigde Staten - the day after

Het resultaat is niet om aan te zien. Een schande! Je reinste verspilling en milieuverontreiniging. Hopelijk slaat deze trend niet over naar Europa.

Ook gebeurd: McCain heeft zijn nederlaag toegegeven. Verse frietjes van de frituur zijn terug helemaal in.

Ook gebeurd: Barack Obama heeft 100.000 mensen in Chicago toegesproken. Verassend genoeg wel niet om de overwinning op te eisen, maar wel om te zeggen at het allemaal maar om te lachen was.
Zijn gooi naar het presidentsschap deed hij in opdracht van P-Magazine. Undercover. Ze hadden daar gehoopt dat de grappige naam die samengesteld werd uit notoire terroristen (Osama en Houssein) de mensen op het spoor zou zetten, maar tegenwoordig komt ge precies overal mee weg.
Obama trekt zich nu terug, en gaat weer terug naar zijn oude job als waxer van bikinilijnen bij badpakkenspecials.
Bush blijft bij gebrek aan vervanger nog een jaar of 4 president.

Ja, ge mist wat als ge te veel slaapt. Zoveel is u ondertussen hopelijk wel duidelijk. Ik lach er nu wel mee. Maar is zat toch met kippevel te luisteren…


nov 10 2008

Roger

“I love it when a plan comes together”.
Ik weet zeker niet van wie deze gevleugelde woorden zijn (mogelijk Hannibal uit the A-Team), maar wel wie ze dagelijks met recht en rede uitspreekt: de koning van de klussers, de man die alles kan, de elf van de doe-het-zelf, de hobbit van Dobbit, de Harry die alle handigaards een poepie laat ruiken: Roger. Die op Vitaya elke klus, hoe zwaar ook, in 2 minuten onverschrokken en alwetend tot een goed eind brengt.

Awel, gisteren ben ik Roger geweest.

Het probleem:
De poort In de wilde woestenij die wij “tuin” noemen zijn er twee delen te onderscheiden: een gedeelte dat voor honden en kinderen vrij toegankelijk is, en een gedeelte dat voor deze doelgroepen ontoegankelijk blijft, “het bos”. Want in dat bos bevindt er zich een vijver. En een beek. De vijver belooft gevaar voor wankelende kinderen. De beek belooft ontsnappingsmogelijkheid voor honden.
Vandaar het probleem. Want die kinderen, die konden tot nog toe wel uit het bos worden gehouden met een draad en vermanende woorden. Maar een nieuwsgierige hond houdt ge daarmee niet tegen. Er werd vanuit de toezichthoudende overheid dus de behoefte aan een degelijker oplossing geformuleerd.
Het plan:
Poort (schema) Is het vogel? Is het een vliegtuig? Neen: het is … een poort. Een puurte, voor de Gentenaars.
Akkoord, qua technische tekening laat dit wat te wensen over. Maar alle begin is moeilijk…
Voldoet aan alle tech. specs. Haalbaar binnen budget (100€). Usability OK. Toegankelijkheid in orde. Go, dus…
Het materiaal:
De poort 3 balken van 2 meter 40. 2 van iets minder. Een grendel. Twee scharnieren. Houtbouten. Een paal.
Niet op de foto: het materiaal dat werd gekocht na een tweede uitstap naar de Gamma: 12 Plènkskes, en nog schroeven. En ik ga nooit meer naar de Gamma op zondagmorgen. Vast voornemen.
Het begin:
De poort Het kader is geschapen.
Het vervolg:
De poort Een schuinse dwarsligger, of hoe heet zoiets. Poortenmakers hebben hier ongetwijfeld een benaming voor.
Hierbij kan opgemerkt worden dat er ongetwijfeld mooiere poorten denkbaar zijn. Maar met Roger huldig ik hier het principe: als het maar goed in elkaar steekt.
Opgehangen:
De poort Succes! Een poort die in dit stadium al een poort kon genoemd worden. Maar toch aan enkele van de vereisten in de probleemstelling onvoldoende antwoord kon bieden. Hond- en kinder-ondoorlaatbaarheid bijvoorbeeld.
Het eindresultaat:
De poort De oplossing voor de te hoge permeabiliteit van de poort: plènkskes. Daantje en Senne demonstreren deze eigenschap van mijn fabrikaat hier met verve.
’t Is te zeggen: voorlopig nog zonder verf eigenlijk, dat moet er nog op komen.
Maar voor de rest: “congratulations on a job well done”, zei de toezichthoudende overheid, die op eigen verzoek wel werd weggephotoshopt uit deze foto.

En nu voel ik mij dus twee dagen Roger. Tot het ding toch gaat doorhangen en slepen. Of tot de volgende klusopdracht waar ik geen antwoord op weet en het weer “Help, mijn man is een klusser” wordt.


nov 11 2008

11.11.11

De werkweken van tegenwoordig zijn ook niet meer wat ze geweest zijn. Nog maar pas was ik gisteren begonnen, of blijkt het vandaag alweer weekend te zijn. Waarom ook alweer? Ah ja, wapenstilstand. En dus is het vandaag ook weer de dag dat er aangebeld gaat worden om een enveloppe met inhoud te komen incasseren: 11.11.11.
Maar degene die bij mij aan gaat komen bellen, moet toch op zijn tellen passen. Want ik heb met de 11-11-11-campagne van dit jaar nog een appeltje te schillen.
Kijk maar:

Ik vind dat dus godgeklaagd. Dat doet ge toch niet!
Zo’n behandeling is echt hemeltergend. Affrontelijk.
Want gereedschap, zo leerde mijn vader mij, en zijn vader hem, dat behandelt ge met zorg.
Dat smijt ge dus niet van hoog in een roestige bak.

En ook als ge wat dichter kijkt, in de bak:

Werknemers zijn geen gereedschap

Zo slecht gesorteerd, maat! Leg dan zwart bij zwart. Ventjes met helmen bij ventjes met helmen. Vrouwen bij vrouwen. Op deze manier vindt een kat zijn jongen toch niet meer terug. En dan verliest ge veel te veel tijd als er weer een klus moet gedaan worden.

“Waardig Werk”? Verzorg eerst eens uw gereedschap, ja…

En dan gaan ze – ludiek – een “multifunctionele werknemer” verkopen op Hebbes: Bouwjaar: “1992”. Staat van het voorwerp: “als nieuw”. Van tegenspraak gesproken. Die verkoper geef ik een lage gebruikerswaardering!

– – – – – – – – – – –

Oh ja – voor de slechte verstaander: 😉 . En ik vind het een goeie campagne.
De boodschap luid en duidelijk:

Het beste middel tegen armoede is waardig werk. En dat begint met een fatsoenlijk loon.
Evident, zal je zeggen. En toch verdient de helft van alle werkende mensen in de wereld minder dan €1.50 per dag. Werken en straatarm blijven, dat klopt niet.
En zonder werk vallen is rampzalig. Wie zwanger, ziek of oud is, staat op straat zonder inkomen.
Werknemers hebben recht op waardig werk, op een fatsoenlijk inkomen en op sociale bescherming.
En ze moeten zich kunnen organiseren in vakbonden om die rechten te verdedigen.
Rechten van werknemers staan overal ter wereld onder druk. Werknemers worden al te vaak als een ‘onkost’ beschouwd, iets waarop je kunt besparen als het te duur is. Werknemers worden dus steeds kwetsbaarder en krijgen in vele landen niet het recht om hun stem te te laten weerklinken en het onrecht aan te klagen. Internationale solidariteit is broodnodig om ook in het Noorden goede lonen en arbeidsvoorwaarden te kunnen blijven afdwingen.
Daarom voeren we samen campagne voor het recht op waardig werk en op een leefbaar loon, voor iedereen!

Nog enkele bloggers uit mijn feedreader die de actie steunen en dus extragratis ontwikkelingshulp in de vorm van wat linkliefde krijgen: Low Impact Man, Ello, cARPe diEM, Koen Wolk, Muggenbeet, Ja, tarara!

Storten dus, als waart ge een student op bezoek in de spermabank, op het rekeningnummer 000-0000011-11…


nov 12 2008

De tijd van het jaar

Site van het Jaar 2008November. Zijn mist, gure herstwind, vallende bladeren, zijn in massief goud gegoten logo’s … Je kan er in website-bouwend Vlaanderen de klok op gelijk zetten, november is weer de “tijd van jaar” voor de “sijt van het jaar”.
De Clickx “Site van het Jaar”-verkiezing, dus! Drukbesproken, verguisd, herrezen en nog altijd vooral effectief als gratis reclame voor Clickx.

Een nieuwigheid dit jaar is dat er bij de genomineerde sites een echte parel te ontdekken valt. Voor het eerst is deze blog er immers bij, in de categorie “Persoonlijke blogs”
Een beetje een gekke categorie voor een blog waarvan de auteur een manifest gebrek aan persoonlijkheid heeft. Wiens favoriete boek “de man zonder eigenschappen” van Musil is, maar dat louter en alleen om de titel, want het ding is veel te dik om ook daadwerkelijk te lezen. Maar goed, een parel dus.

Ik word er in de arena geworpen tegen fanclubbezitster Imke Dielen, de coole Ishku, tegen uithuizige Lamazone, story-coryfee Tales from the Crib en freelance-journaliste Tante Annie in het vrouwelijk departement, en tegen tuinaannemer Ntone, techneut Clopin van Past is Prologue, rugpijnlijdende Michel van Tales of Drudgery & Boredom en Karel van Webpalet. Geen Bruno, Ilse, Pieter of Ine in het lijstje, om maar vier van mijn favoriete “persoonlijke blogs” te noemen, maar er zijn toch slechtere lijstjes om in te figureren…
Michel en An steken er wat qua consistente blogschrijfkwaliteit wat mij betreft bovenuit. En dan hoop ik dat er hier of daar nog een derde stem over is voor mij…

Verkiezingscampagne dus: “Stem voor houbi.com”!
Mijn verkiezingsbeloften: onzin, googlegehoereer, mislukte woordspelingen, veel te lange blogposts en andere zieligheden, kortom: een jaar van meer van hetzelfde. Oh ja, en “change” ook, natuurlijk!
En als ge toch bezig zijt, mijn baz(inn)en zouden het appreciëren als ge in de categorie “Jobs en Opleidingen” uw stem zou geven aan VDAB.be.
Vanaf nu tot 30 november heb je de tijd, op de url http://www.sitevanhetjaar.be.


nov 13 2008

Schuift dat wat?

Weet ge wat altijd werkt op het internet? Lijstjes.
Het beste bewijs: een jaar geleden schreef ik in een misantropische bui een antwoord op pietel’s succesrecept voor een bezoekersrijke blog: “10 manieren om uw bezoekers weg te jagen“. Omdat ik begon te denken dat dat mijn specialiteit aan het worden was, en een onbekende blog te blijven het lot van deze letters was. En zie, efkens daarna had iedereen een mening over mijn lijstje, en was ik al niet meer zò onbekend. The rest is history.

Tijd dus voor een nieuw lijstje. Antwoord op de vraag “En schuift dat wat?”.
Want dat willen de mensen blijkbaar weten, als ge een iets of wat goed draaiende blog volschrijft.

9 manieren dus om geld te verdienen met een blog. Uw blogschrijfsels te “monetizen” (puke).

1. Adsense

Contextueel adverteren, tekstlinks, you know the drill. Bekend recept.
Maar: het werkt.
Niet altijd en constant, dus met hoogtes en laagtes, maar in het algemeen werkt het.
Hoeveel? Hangt sterk af van het soort woorden dat Google in je teksten terugvindt en kan koppelen aan adwords die adverteerders gekocht hebben.

De doorbraak in Adsense-kliks en dus inkomsten kwam er hier na het vinden van de WordPress-plugin Who Sees Ads. Deze laat je immers toe te differentiëren in je publiek.
Zo krijgt u, liefste regelmatige blogbezoeker, hier bijna niks van advertenties.
En zo krijgt u, waarde op deze blog aangelande google-zoekende, een wreed duidelijk in-your-face-advertentie.
Waarom? Omdat het Google-publiek aan het zoeken is. Naar iets. En mijn blog misschien het antwoord bevat. Maar het net zo goed kan zijn dat een van de adverteer-links hetgeen is dat ze zochten. In welk geval ook iedereen gelukkig is.

Twee caveats: maak bloginkomen niet volledig afhankelijk van Google-Adsense. Want als ze daar besluiten uw kraan toe te draaien omdat je aan een van de voorwaarden niet voldoet (teveel ads op een pagina geserveerd, te veel op een linkfarm geleken, uw ads niet voldoende van de echte content gedifferentieerd …), heb je geen beroep. En is droog zaad uw deel.
En ook: klik nooit op uw eigen advertenties. NIET doen. Ge moogt zelfs eigenlijk uw bezoekers niet oproepen om van tijd tot tijd eens op een advertentie te klikken. Spijtig. Want soms jeukt het.

Mijn ervaring: In mijn geval gingen de Google-Adsense inkomsten van een whopping 0,67$ in de eerste maand, naar 147$ in de topmaand, 10 maanden later. Niet slecht! Ondertussen lijkt de kredietcrisis toegeslagen te hebben, want het is alweer gehalveerd.

2. Adhese

Een regie die zich heeft toegelegd op blogs met Enchanté.
Een droomsituatie.
Zij doen de promotie, zoeken adverteerders.
En gij moet alleen zorgen voor de trafiek. Ogen. Iets dat ge toch al deed.
En dus is ongeveer iedereen gelukkig.
Mogelijk met uitzondering van uw ogen. Maar gevoelige ogen kunnen zich beschermen. Met adblockers en zo.
Hier geldt wel: je concurreert met de andere blogs. Bij de regie kunnen ze perfect nagaan wie er veel trafiek aanlevert, en ook waar er veel op de ads geklikt wordt.
En ook: niet superveel bedrijven happen toe. Als je ziet hoeveel reclamecampagnes er bij de “big boys” passeren (Adhese doet ook de reclameregie van o.m. De Standaard, Het Nieuwsblad, MSN …), en hoeveel er maar een verlengstukje krijgen naar de Enchanté-heroes. Zij dwalen!
Dus: veel vissers. Maar nog niet genoeg vis.
Niet té veel van verwachten, dus. Maar elke euro die je er aan verdient is eigenlijk heel makkelijk meegenomen.

3. Betalende blogposts

Een interessant gegeven. En wel een omdat het zo simpel is.
Bijvoorbeeld als ik hier zeg: “De Quick Suprême Pepper is terug! Hoera! Dat wordt weer smullen”
Dan levert mij dit euro’s op.
Ka-ching. In the pocket.
In het kader van een “experiment betalende blogposts”. En experimenten, daar doe ik gaarne aan mee.

Mijn ervaring: eerder leende ik ook mijn medewerking aan de John McRoe-campagne rond olie in België (Makro). Geen klachten gehad.
Of ik het systematisch zou willen doen? Neen. Er rijst daar immers een fundamenteel probleem mee van geloofwaardigheid. En da’s alles wat je hebt op het internet. Je lezers moeten al erg vergevingsgezind zijn als je commercieel gewin en blogtalent zo flagrant met elkaar gaat vermengen.
Mogelijke oplossing is deze links duidelijk te laten verschillen van je gewone layout. Zoals in “De Quick (betaalde link!) Suprême Pepper is terug! Hoera! Dat wordt weer smullen.”
Ka-ching.

4. Natura

Buzzer is een in Nederland vrij goed draaiend systeem, waarin vooral aardig met buzzwords gegoocheld wordt. Ze gaan ook proberen onder de Moerdijk wat los te maken, ze zoeken er nu een “country manager België“.
Na een jaar inschrijving in dat systeem, is er hier al één buzzcampagne toegekomen. And all I got was a lousy toothbrush. Maar wel een elektrieken, van Philips. Glad dat uw bijters daarvan worden, jong. Ik ben er wreed content van. Maar denk dat ik hem toch niet ga houden (de “buzzers” kunnen het product tegen korting aankopen na de testperiode). Want waarom iets met elektriek doen, als het even goed met de blote hand kan. Nietwaar, dames?

Een gelijkaardige aanpak (bloggers bestoken met informatie en af en toe een product, in de hoop maar zonder garantie op een positieve pers) lijkt ook in de maak bij Brabantia.

Andere natura zijn dingen als etentjes, cd’s ter bespreking, uitnodigingen voor recepties of conferenties en de zakskes in de pollen van de BGGD‘s. Maar daarvan kan ik voorlopig nog niet meespreken. ‘nuff said?

5. Affiliate programma’s

Een percentje op doorverwijzingen.
In den tijd dat “The Belgian Pop & Rock Archives” floreerde, was dit helaas zowat de enig bestaande manier om als klein website-bouwerke iets te verdienen. In mijn geval was dit naar Proxis, waar ze platen en boeken verkopen. En elkeen die via een link naar Proxis vertrekt en tot een aankoop overgaat, laat iets in uw zakske achter.

Mijn ervaring: de percentages van affiliate-verkoop zijn in het algemeen zo laag dat het de moeite nauwelijks loont. Op zijn best kan je hopen op een gratis cd of boek per maand. Maar wij zijn wij om dat te versmaden?
Vooral interessant voor mensen die zich sterk schrijven in een onderwerp dat vlot online kan gekocht worden (boeken, cd’s, drilboren, real dolls …).

6. Porno

Hier komt het erop aan de bezoeker van zijn site te verleiden zijn broek op de knieën te laten zakken, hem dan naar een louche site door te verwijzen voor meer lekkers, en vervolgens te hopen dat hij daar nog een hand vrij heeft om zijn kredietkaart boven te halen.

Betaalt echt wel goed. Heb ik van horen zeggen.
Maar aan porno, daar doe ik niet aan. Af en toe een streepke bloot, dat wel, zelfs al stuit dat hier en daar tegen de borst. Weet ook op dat verschillende andere inkomstbronnen gesloten blijven zodra je lijn van SFW naar NSFW overschrijdt.

7. Leads

Stel dat ge al iets verkoopt. Spullen op e-Bay. Websitedesigns. Of een nieuwe vorm van windenergie.
Dan kan een blog u, mits u dit verkoopweetje tussen soep en patatten al eens laat vallen, vast en zeker leads of prospects (nief klaanten dus) opleveren.
Voorbeeld : nTone die regelmatig blogt en twittert over het opstarten van zijn zaak Eco-Tone. Maar stel dat nTone nu niks anders zou doen dan over Eco-Tone bloggen? Juist: unfollow.
Ander voorbeeld: Michel. Maakt eigenlijk nooit reclame voor zijn winkel op zijn blog. Maar door regelmatig zijn expertise over IA en informatiestromen en websiteprocessen en zo meer ten toon te spreiden, weet ik dat hij top-notch is. En heb ik dus al twee keer mensen die bij mij stonden met een probleem naar zijn bedrijf doorverwezen. Misschien werd het niks. Of misschien heeft hij er zijn nieuwe trekzetel mee kunnen betalen?

Mijn ervaring: geen. Ik heb zelf niks te verkopen. Of zou ik in tuinpoorten gaan doen?

8. Zelf adverteerders zoeken

Gary Vaynerchuck laat zien hoe simpel dat eigenlijk is:

Gewoon de telefoon pakken en bedrijven opbellen, die iets te maken hebben met het onderwerp van uw blog.

Mijn ervaring: daar heb ik ook nog ooit geld mee verdiend, of beter: mezelf voor persoonlijk failliet mee behoed. Toen SABAM aan de deur klopte om een paar honderdduizend frankskes te incasseren voor muziek op Het Belgisch Pop & Rock Archief. Een noodkreet op de site geplaatst. En twee dagen later had ik een adverteerder die de SABAM betaalde. Chris van Camp (nu voor Klara) en haar cultuursite KingKong.be (nu ter ziele), ik blijf u erkentelijk!
In het wilde weg beginnen rondtelefoneren, zou ik niet doen. Ge gaat er m.i. meer energie insteken, dan ge eruit krijgt. Maar hebt ge een gouden tong en goeie verkoopspraatjes, waarom niet?

9. Uw blogreputatie elders verzilveren

De truuk in deze is zo brilliant gevonden worden dat ge op een ander gevraagd wordt iets gelijkaardigs te doen.
Tales from the Crib bijvoorbeeld, heeft haar blog op deze manier op schitterende manier verzilverd: ze werd gevraagd voor Story te gaan schrijven.
Ook ik kreeg via de lolbroek- en vetzakkerij op deze blog al eens een aanbod. Een “column” verzorgen op Radio 1. Het onderwerp bleek wel niet helemaal in mijn straatje te liggen, dus heb ik deze kelk nog aan mij voorbij laten gaan.

Lezingen geven schijnt ook lucratief te zijn. Ik ben dan ook graag bereid deze 9 manieren om geld te verdienen met een blog met de hulp van enkele fijne powerpoint-slides te komen toelichten.

Conclusie

Zo. Ik heb bewust niet op andere sites zitten zoeken wat die erover schreven. Want het stikt op het internet van de “101 ways to monetize your blog” en de “Get Rich Quick by Blogging”. Ik ben dus ongetwijfeld een geldverdienmanier of 20 vergeten. Maar daar had ik dan toch zelf geen ervaring mee…

Er zijn op dit moment eigenlijk best véél manieren om een centje te verdienen met bloggen. Zonder dat het je lezers veel pijn aan de ogen doet.
Maar zeker zo belangrijk: niet alles van waarde kan geld opleveren. Dat mag m.i. ook niet het doel zijn. Lees er deze wijze woorden van Seth Godin maar eens op na.
Maar als ge als uitgangspunt neemt iets interessants te vertellen, dan komt de rest op den duur vanzelf: je publiek, de kritische massa, de faam, de adverteerders, en de centjes … Good luck!

this blog post is an experiment by uMarket.it


nov 16 2008

Hoe was Sigur Ròs, vanavond?

Omdat ik vanavond naar Sigur Ròs ga, in het Vorst Nationaal, wilde ik wel eens wilde weten of het goed gaat zijn. Daarom hier alvast de bespreking:

Het voorprogramma:
Zal gedaan worden door For a Minor Reflection. Een groepke dat voor deze tour nog nooit voor meer dan 50 man had gespeeld. En elke minuut van de tijd die het gegeven werd waard zal gaan blijken. Volledig instrumentaal, maar toch heel gevarieerd en met verduiveld goed opgebouwde stukken. Regelmatig snoeihard, en een echte ontdekking.

Sigur Ròs dan:
Eenmaal Sigur Ròs echter het podium op zal geklommen zijn, zal het verschil tussen iets van waarde en pure schoonheid snel duidelijk worden. Kippenvel vanaf de eerste minuut.
Een trip die je langzaam mee gaat voeren, als was je onderaan een zweefvliegtuig gebonden over het IJslandse maanlandschap aan het glijden. Filmisch. Repetitief als een metronoom. Maar door de accenten en de glijdende stem van Jón Þór Birgisson altijd hoger en hoger in een spiraal van emotie. Van etherische verstilling tot gillende wanhoop, van naakte uitbundigheid tot fijn gelukkig.
Muziek voor kathedralen. Van straks.

De setlist:
Die zou ik u volontieri neerpennen, maar ik weet niet hoe ge van die Hopelandische/IJslandse letters maakt. Alleen jammer dat Ara Batur, het hoogtepunt van hun jongste cd, niet gespeeld gaat gaan worden.

En ook:
Een groep die tamelijk statisch op het podium staat, wordt natuurlijk best geholpen door sterke visuals. Via verschillende projectoren, een regengordijn (thank God dat wij niet op de eerste rij zullen zijn gaan staan), twee halfdoorzichtbare schermen (voor en achter de groep) en een aantal zwevende bollen vanachter, zal de lichtshow perfect bij de muziek passen.
Het geluid zal niet fenomenaal zijn (het was in Vorst per slot van rekening), maar een kniesoor die zich daaraan zal storen.

De bissen:
Het laatste nummer van voor de bisronde – een verschroeiende versie van Gobbledigook, met de mannen van For a Minor Reflection die terug het podium op klimmen, elk met een drum – overtreffen, zal niet meer gaan. Drie songs spelen ze nog. En dan komen ze nog een stuk of twee keer terug om te groeten. Het publiek recht op de banken.

Kortom. Dit zal goed gaan zijn, vanavond, meer dan goed. Een ongelooflijk intens optreden. Van het schoonste dat ik al gezien zal gezien hebben. Kippenvel van voor naar achter en terug. Een meeslepende trip. Vorst zal even een parochiezaal op een Ijslandse ruigte worden. En wij de kindjes van Heima, die ademloos toe zullen kijken.

Heima

—-

En nu maar hopen dat ik morgen kan bevestigen dat het dit was. En nog meer. Dat mijn droom van een droom van een concert geen utopie was, maar echt. Great expectations.

Met dank aan alle Fransen die de voorbije dagen een concertbespreking van Sigur Ròs neerpenden. En Smintjens.

—-

Update. Na het concert.

Het klopt wel ongeveer wat ik schreef. Te horen aan de reacties nadien zal het zelfs voor veel mensen helemaal kloppen. Min een scherm vooraan. Min het regengordijn. En met maar 2 ipv 3 bisnummers.
Maar voor mij, helaas, ook min de adjectieven.
Want: The bunker ate my concert!
Ik heb er na vanavond zelfs 3 vijanden bij:
– de klankman die de piano van Kjartan Sveinsson regelde. Jeez. (En perfecte klank in Vorst is wel degelijk mogelijk, zelf gehoord bij Portishead eerder dit jaar. Dit was een soep).
– de twee Antwerpenaren achter ons. Ga dan op café, mannen.
Kortom. Colour me not very impressed. Het kippenvel bleef uit. Helaas.


nov 19 2008

Netteke

Wij hebben dit weekend een logé gehad. Netteke.

Netteke

Een poppenmeisje vanuit Daan’s schooltje. Die elke dag bij een ander kindje uit de klas mag gaan logeren. Met een logeerkoffertje.
En een schriftje. Waarin de ouders vertellen wat er is gebeurd met Netteke die avond en nacht. Daar kan de juf dan uit voorlezen, aan de kleutertjes.
Wij schreven dit:

Netteke is dit weekend bij Daantje komen logeren.
Maar, Netteke is héél erg stout geweest!

Ze luisterde nooit als wij zeiden “komen eten!”`
Ze heeft haar tandjes niet gepoetst.
Zij wilde haar pyama niet zelf aandoen. Wij moesten altijd helpen.
Ze keek de ganse dag naar de televisie.
Zij ging niet op het potje.
Zij vertelde nooit eens een grapje.
Zij at haar bord niet leeg. Geen boterhammen, geen patatjes. Geen groentjes. Zelfs geen taart!
Zij heeft geen enkele keer helpen opruimen.
Zij werd niet wakker als wij ’s morgen riepen “wakker worden! Tijd om op te staan”
En ze wilde niet meedoen als wij de stoelendans deden.
En als wij dan boos werden, wilde ze zelfs niet in de hoek gaan staan. Ze lachte ons gewoon uit
Foei Netteke!

Wel heel flink dat Netteke niet heeft gehuild.

Benieuwd of de juf het heeft voorgelezen.


nov 21 2008

Werken bij IKEA

Vandaag de kortste enquête ooit ingevuld. Ikea – de sympathieke meubelbouwer uit Zweden – wilde weten wat ik vond van hun magazine “IKEA Family”. Eerste vraag: heeft u dit magazine ontvangen? Mijn antwoord: neen. Enquête gedaan.

Maar zo doende toch maar eens naar de IKEA-site gesurft. Om eens te tsjèkken wanneer dat spel hier in Gent nu eigenlijk open gaat gaan.
Wel: dat spel hier in Gent gaat opengaan op 10 december. En wel om 12 uur ’s middags.

Zodat ik rustig kan gaan winkelen tussen 10 en 12. En als gij 2 uur te laat binnenstormt ik al lang aan een bord met zweedse meatballs zit te smikkelen.

Maar zo doende werd mijn oog magnetisch gezogen naar de oproep “Kom werken BIJ IKEA“. En laat dat nu net een van mijn resterende levensambities zijn, komen werken bij Ikea. Schroeven indraaien in dingen van Ikea, ik doe dat namelijk graag. Dus heb ik dat pad eens gevolgd.

Kijk, dat solliciteren een dagtaak is, dat wil ik graag geloven.
En dat ge als ge bij IKEA wilt solliciteren een beetje handig moet zijn, dat wil ik ook nog aannemen.
Maar is dat nu een reden om uw sollicitatieproces een dag lang te laten duren, hopeloos ingewikkeld te maken en dan ook nog te voorzien van de blijkbaar nodige ontbrekende schroeven en bouten?

Volgt u even mee:

  1. Ik vertrek dus hier, op www.ikeagent.be:
    Werken bij IKEA
  2. Alwaar ik klikkerdeklik op “Kom werken BIJ IKEA“.

  3. Geeft me dit scherm:

    Werken bij IKEA

    Een flinke lap “marketees” met troeven en waarden en voordelen. Met als doel me te overtuigen van hetgeen ik al aan het doen was.
    Gelukkig onderaan ook wat hints over de procedure die me te wachten staat:

    Werken bij IKEA

    Zweedse logica. Eerst registreren, dan inloggen. Om zeker te zijn dat ik degene ben die zonet registreerde, zeker? En dan vacatures zoeken. Ik zou daar precies mee begonnen zijn. Dan reageren, in de volgende stappen mijn cv en talenten doorgeven, en dan ben ik “welkom in een databank”. Allen daarheen…
    Klikklik op “Solliciteer nu bij IKEA” dus.

  4. Waarna ik hier beland:

    Werken bij IKEA

    Kom bij ons werken. Ja dat was ik aan het proberen. Inderdaad. Niet getreurd. Misschien brengt de link “Solliciteer nu!” wel soelaas. Het uitroepteken laat uitschijnen dat het warmer wordt. Ik kom dichterbij.

  5. Oei, we’re going ‘round in circles. Opnieuw een pagina met “Solliciteer nu”. Wat dus mijn bedoeling was. Maar waar nog altijd niet veel van in huis komt. Wel de levensnoodzakelijke uitleg dat ze niet op zoek zijn naar “werknemers” maar naar “medewerkers”.

    Werken bij IKEA

    Ook geruststellend, op deze pagina een paragraaf met: “Compatibel met Mac browsers? Ons sollicitatiesysteem is compatibel met volgende Apple MAc besturingssystemen: Firefox 1.5, Firefox 2.0 en Safari 2.0.“. Dat mijn “Apple MAc besturingssysteem” Firefox 3.0 er niet bijstaat doet me slikken, maar op hoop van zegen ga ik toch maar verder op zoek. Misschien de link “IKEA Gent” uit het Jobs-menu maar eens proberen?

  6. No dice: nog geen vacatures in de Gentse IKEA in zicht. Wel het fantastisch nuttige scherm met volgende uitleg:

    Werken bij IKEA

    That’s the IKEA philosophy allright. Niks op een presenteerblaadje serveren. Zelf doen, gvd. Afijn. Op naar de “nationale functies“. Terwijl ik eigenlijk wel een uiterst regionale functie zocht, dicht bij huis en zo. Eigenlijk.

  7. Weer een scherm met een onzettend hoog nutsgehalte. Eén link (al een geluk dat het nog steeds lijdt in de richting die we zoeken) en een loginbox.

    Werken bij IKEA

    F’r crying out loud. Geef me dan de inhoud van die link (het zoekscherm dus) met de loginbox er ergens bijgefoefeld. Nee, dit scherm bestaat omdat er nog eerst een inleiding moest gegeven worden “Ben je praktisch ingesteld en weet je van aanpakken? Dan biedt IKEA jou de mogelijkheid om zowel persoonlijk als professioneel te groeien. Samen streven we naar een beter bestaan voor onszelf en onze klanten. De medewerkers van IKEA zijn de allerbelangrijkste factoren achter het succes van het IKEA concept. Vind je waarden zoals duidelijkheid, respect, groei, vernieuwing, diversiteit en bescheidenheid ook zo belangrijk? Al deze waarden zijn vertegenwoordigd in onze bedrijfscultuur. Leef de IKEA way! We bieden je een niet-hiërarchische werkomgeving waar iedereen deel uitmaakt van hetzelfde team. Ben je leergierig en wil je graag groeien, dan is een baan bij IKEA iets voor jou.” Al een geluk dat ik dergelijke inleidingen niet lees, of ik had er het solliciteerbijltje in dit stadium al lang bij neergelegd.

  8. Op naar het zoekscherm dus:

    Werken bij IKEA

    Dat “Gent” al voorgeselecteerd zou zijn, was wellicht teveel gevraagd. Soit. Maar wat ik me moet voorstellen bij het onderscheid tussen “afdeling” (mogelijke waarden: Communicatie, Customer Service, Financiën, HR, Ikea Food, Inkoop, IT, Kassa, Logistiek, Marketing, Overige, Produktie, Service, Transport, Verkoop) en “Unit” (Beheer, Catalogue, Distributie, Financiën, Indirect materialen, Inter IKEA Systems, IT, Overige, Productontwikkeling, Retail, Service, Trading/inkoop)? Beats me. Medewerkende werknemers weten zoiets misschien, maar een sollicitant?
    Dan maar gewoon overal “Alles” genomen, en Gent.

  9. Ha, eindelijk. De vacatures in Gent. Na 7 gemiste kansen om me de vacatures in Gent te presenteren, zijn ze daar dan! Alle 7.

    Werken bij IKEA

    Geen schroevendraaier of inbussleutel-specialist gevraagd, helaas. Wel een “medewerker shopping tools (karren)”. Lijkt me ook wel wat.

  10. de “medewerker shopping tools” blijkt belast met het aanvullen van de potloden, de briefjes om bestellingen op te noteren en ook het ophalen van de winkelkarren. De man/vrouw in kwestie moet echter ook nog enkele andere eigenaardigheden verdragen:

    Werken bij IKEA

    Drie contracten. Faut le faire.
    En niet zomaar extralegale voordelen zoals op een ander, wel extra legale voordelen.
    En een opleidingspakket op maat zal ervoor zorgen dat ik specialist blijf in mijn vakgebied (het aanslepen van potloden en karretjes dus)
    En ook wil je kans maken op de job “Surf dan vliegensvlug naar onze jobsite op www.ikea.com/jobsbijikea“. Zat ik daar al niet?

  11. Hetgeen een “404” geeft. Voor de niet-begrijpers: een niet-bestaande pagina. Tot zover onze droom om karretjessleper bij IKEA Gent te worden.
    Ah neen, zo makkelijk laten wij ons niet kennen.
  12. Er stond op de vacature namelijk ook nog een link “Op deze vacature reageren”. Die dan maar gevolgd. Waarna ik aanbeland bij het gevreesde registreer/login scherm dat me in stap 2 werd aangekondigd. En waarna er nog een scherm of 7 volgt, voor het versturen/aanmaken van cv e.d. Daar ga ik niet moeilijk over doen. Want dan zou deze blogpost wel eens wat lang dreigen te worden, en zou uw aandacht kunnen verslappen.
  1. Waarna we belanden bij volgend pareltje:

    Werken bij IKEA

    Een enquête. Mijn feedback zal hun helpen “in het aanbrengen van verbeteringen en in het verbeteren van het huidige systeem“. Iemand? Het verschil tussen “het aanbrengen van verbeteringen” en “in het verbeteren van het huidige systeem”?
    Ze “nodigen me graag uit om hieraan deel te nemen, omdat jij een bezoeker bent op de vacaturesite van IKEA“. Nee. Ik dacht dat ik hieraan mocht meedoen omdat ik erg goed ben in het aanslepen van potloden.
    En het gaat verder “Geïnteresseerd in een baan bij IKEA, zijn wij zeer blij met je bijdrage“. Zinsbouw, iemand?
    En als uitsmijter “Geef je commentaar ajb in het Engels“. Waarna er een nederlandstalig feedbackformulier volgt. Ajb.

  2. Waarna onze queeste – thank God, en Wodan voor de veiligheid ook maar – ten einde komt:

    Werken bij IKEA

Voilà. Ik hoop dat mijn sollicitatiebrief met als “talenten” 25 jaar bewezen ervaring in het aanslepen van winkelkarren en een stevige parate kennis op het gebied van potloden in goede aarde valt. Ik wacht nu, in nauwelijks vol te houden afwachting, boordevol spanning het verdere resultaat af.

En als het niks wordt: ik weet nog een gat in de markt. U kan mij namelijk inhuren om uw uw Fjedalls en uw Billy’s, uw Ivar’s en uw Ektorpen tegen zeer schappelijk uurtarief in elkaar te komen vijzen. Zodat gij – kluns met twee linkerhanden en een bedrading in uw hersenpan die het onmogelijk maakt om bouwplannen te begrijpen – u een punthoofd bespaart. Want zoals gezegd: schroeven indraaien in dingen van Ikea, ik doe dat graag. Unlike deze meneer:


nov 22 2008

Roze voetballers

Weet ge wat een vreemde relatie is? Die tussen de gelijkslachtige liefde en voetbal.

Want aan de ene kant hebt ge het vrouwenvoetbal. En daar is 100% van de spelers de lesbische beginselen toegedaan. Zo wil het cliché.

En aan de andere kant hebt ge het mannenvoetbal. En daar blijkt 0% van de spelers de homoseksuele beginselen toegedaan. Homo-voetballers, onmogelijk te vinden. Ongeveer de enige die ooit uit de kast kwam, Justin Fashanu, doodgepest. 10 jaar na zijn dood, nog altijd de enige die er voor uit durfde komen dat de douche na de wedstrijd voor hem een erotisch paradijs was. De haantjescultuur duldt geen homohaantjes. Neen, een voetballer is een heteroseksuele vrouwenmagneet, met een miss aan elk lichaamsuiteinde. Zo wil het cliché.

Scheidsrechters zitten daar wat tussenin. John Blankenstein bijvoorbeeld, die kwam er openlijk voor uit, en sponsorde met zijn Foundation een boek rond homoseksualiteit en topsport “Gelijkspel”. Met als boodschap, laat iedereen gewoon zichzelf zijn.

Er is nog holebi-hoop, dus. En er komt schot in de zaak. Want Nike komt nu met het ideale instrument om uit de kast te komen. Zodat ge in één oogopslag kunt zien wie er op het veld links- of rechtspotig is of niet. En ge u dan weer op hun spel kunt concentreren.
Ze komen in hun reeks vreemdsoortig gekleurde voetbalschoenen (in Nike-speak heet dat trouwens “Nike Mercurial Vapor IV” in plaats van “vreemdsoortig gekleurde voetbalschoen” overigens) nu namelijk met met een roze variant uit. De Mercurial Vapor Rosa:

Reacties van zijn medespelers: als ge “dat” gaat dragen “you better be fast”.
Maar vandaag is het zover: Ribéry gaat voetballen met zijn roze voetbalschoenen. In de match Bayern tegen Cottbus.

‘k Ben benieuwd naar de reactie in de tribunes. Benieuwd of benauwd. Want het is de druk van de tribunes waar homo-voetballers wellicht doodsbenauwd van zijn. Dat en kletsen met een natte handdoek in de douche.
Wat als Ribéry – geen homo, voor zover wij weten – al belachelijk gaat gemaakt worden?

Wat u ook nog moet weten, is dat deze post tot stand komt op aanstichten van de Lama, die niet alleen terug in het land is na een paar maanden Mexicaanse omzwervingen, maar nu ook alweer op de arbeidsmarkt geactiveerd in “een Gents bedrijf dat consultancy doet over online reputation, monitoring en social media“. In ruil voor het onder uw aandacht brengen van deze voetbalschoencampagne, mogen er een aantal bloggers naar de Europese match tussen Standard en Sampdoria, met een etentje en ontmoeting met Dieumerci Mbokani (de Belgische topschutter) erbij en al. Ik heb al ooit slechtere voorstellen gehoord. Binnen enkele weken het verslag… Zou ik Dieumerci durven vragen of hij na de overwinning gay (gay/gaie) is? ‘k Kan het altijd op mijn slechte frans steken als hij boos wordt… En dan drinken we samen een ToleroTauro.


nov 25 2008

De koning zonder schoenen

Vreest niet, lezer, met een titel als deze: ’t is niet omdat Albert II zijn indexaanpassing vorige week wat werd teruggeschroefd, dat hij nu al door zijn laatste paar schoenen zit. Dit gaat over een andere koning. En ook over het verkeer. Dat verkeerd verkeert, tegenwoordig.

De winter prikt, en het steekt. Vandaag bijvoorbeeld hadden ze een laagje ijs vastgelijmd op ons lapje Vlaanderen. Recht blijven staan ineens een opgave. En zondag was het ook al van dat geweest, met sneeuw op onze wegen nét op het moment dat iedereen “op de baan” was. Wij bijvoorbeeld, op weg van Balegem naar Wetteren voor een kindertheatervoorstelling. Onverschrokken. Want als we al toegeven als de terroristen dreigen, hebben ze al gewonnen.

We waren dus wel een kar te laat, maar uiteindelijk hebben we ons de risicovolle glijpartij richting ccNova niet beklaagd. Want het werd leuk. Een erg fijne voorstelling (doelpubliek 2,5 tot 4 jaar): “De Koning zonder Schoenen”, door 4hoog.

De koning zonder schoenen

Het verhaal in een notendop: een koning is ongelooflijk tevreden met zichzelf. Blij met zijn kroon, zijn gouden mantel, zijn ring met rode steen, en zijn beste, mooiste, meest geweldige schoenen van heel de wereld. Tot die op een dag ineens verdwenen zijn. Kwijt. Weg. Foetsie. Ontroostbaar is de koning. En de vervangschoenen die hem worden gegeven zijn altijd te dit, te dat, te zus, te zo, te si en te la. Aan het eind vindt hij zijn schoenen terug. Ingepalmd door een familie muizen.
Het verhaal in het lang: hetzelfde, eigenlijk.

Het decor is een muur met schilderijen (Velazquez, Magritte, Mondriaan, Van Gogh …), van waaruit alle spelelementen beginnen. De koning wordt gespeeld door Fabrice Delecluse (ooit Lukas in De Kotmadam), zijn tegenspeelsters (hostess, kok, wulpse prinses) door Saskia Verstiggel. Tekst is van Raf Walschaerts (Kommil Foo), muziek van Helder.

Deze voorstelling zit erg juist op het niveau van zijn doelpubliek. Maud, 2 nu, was een beetje benauwd van de koning en zijn vervaarlijke mantel. Maar Daan – bijna 4 – was meegesleept vanaf de eerste moment, en nadien danig onder de indruk. Fijn ook dat de toeschouwers op matten en kussens op het toneel vlakbij de acteurs zitten, in plaats van in een verre theaterstoel.

Twee minpuntjes:

  • De iets oudere kinderen riepen volop suggesties of waarschuwingen naar de acteurs. Maar daar werd niet op ingespeeld.
  • En het einde is leuk, maar mist de catharsis van het applaus. Nadat de schoenen ingenomen blijken door een muizenfamilie, mogen de kinderen de acteurs volgen naar een tentoonstelling van dit muizenhuis. Zodat er zich heel wat kindjes afvroegen of het nu eigenlijk al gedaan was. Wat dan gelukkig wel weer veel ruimte liet om naderhand over het geziene door te fantaseren.

Kortom: heb je “kinders” tussen 2 en 5, aarzel dan niet om deze erg leuke voorstelling te gaan bekijken. De speellijst staat hier. Wees voorzichtig als ge er naar toe slibbert.


nov 25 2008

Vader en dochter

Sommigen die deze blog wat volgen, menen te weten dat ik een vrolijke Frans ben. Zij dwalen. Niets is namelijk verder van de waarheid. Ik ben een treurwilg. En mijn naam is allesbehalve Frans.

Of hoe kan het anders dat ik hier al een paar uur zit te worstelen. Met overijverige traanklieren.
Ik vecht, maar het lukt me niet. Kan niet verhinderen dat mijn ogen vollopen.
Gênant, want ik zit op het werk.
En waarom? Een filmpje op YouTube, dat voorbijkwam via het onuitputtelijk interessante Metafilter. Waar ze het zo zeggen, ik was dus gewaarschuwd:

“With the holiday season almost upon us … we thought it’d be kind of cool to turn you into a shivering puddle of tears. And so we present to you Michael Dudok de Wit’s Father and Daughter. It won the 2000 Best Animated Short Oscar, along with a whole crapload of other awards. There’s a reason for all those accolades: This wordless, minimalist, beautifully animated eight-minute fable, about a girl who watches her father leave and continues to wait for him, is one of the most powerful things we’ve ever seen. It’s also been a cult item among animation buffs for a long time now.”

Wees dus dubbel gewaarschuwd, vrolijk ga je er misschien niet van worden. Maar ’t is mooi, zo mooi:

Waarom die tranen? Hard in hart getroffen, zeker?
Is het omdat ik nu zelf vader ben van een dochter (en binnenkort van twee)? Vader tout court?
Omdat verliezen pijn doet, zelfs al verlies je zelf niks op dit moment?
Omdat leven loslaten is, en je alles wil vasthouden, omhelzen, altijd?
Omdat het leven rond is, er vat op krijgen onmogelijk?
Alles, allemaal.
Ze blijven stromen, de tranen. Ik wil naar huis. Mijn ziel ligt bloot, en ik wil een sjaal erom.

Update: Vreemd. Blijkbaar is 25 november een dag die werkt op mijn sentiment. De laatste keer dat ik een post deed met tranen in de ogen, blijkt nu precies dag op dat één jaar geleden. Toen over een vader en zijn zoontje. Noot voor die dag in de agenda van volgend jaar: breng meer zakdoeken mee.


nov 28 2008

’t Is OORLOG

Pieter de Crem heeft het gezegd. Bloggen is gevaarlijk.
En da’s nog zacht uitgedrukt.

LET OP. Want ze zijn onder ons. Deze vijfde colonne.
Hun gedrag “zonder enige verantwoordelijkheid” is ontoelaatbaar en “overstijgt zelfs het moddergooien“.
Iedereen van u, lezers, is “een potentieel slachtoffer” van dit “gevaarlijk fenomeen in onze maatschappij“.
PAST DUS MAAR OP tegen wie ge spreekt. ’t Is misschien wel een blogger.

Keep mum, she's not so dumb. SHE MIGHT HAVE A BLOG! Sh-sh-sh-sh - Don't talk to bloggers Don't keep a diary - it might fall into A BLOGGER's hands!

Maar SAMEN krijgen we ze wel klein, dat gespuis!
HELP MEE in de strijd tegen bloggers!
ONTSLA hen, pak hun SPAARCENTEN af, blokkeert hun internet, saboteer hun iPhone’s…
DOE HET voor onze kinderen en hun toekomst.
Ter verdediging van de WAARDEN waar wij zo trots op zijn: vrijheid, vooruitgang, democratie.
Het is uw vaderlandslievende PLICHT, hoort ge.

Let's get them bloggers