Archief van mei 2009:

mei 3 2009

Vriendvoeder

The new friendfeed (by houbi)

Als er een constante is in de vernieuwde layouts van Facebook, Twitter en deze week weer Friendfeed, is dat ze allemaal in dezelfde richting marcheren. Status overal. Het web wordt realtime. Lifestreaming wint veld, en iedereen wil het grootste deel van die koek. Facebook werd Twitterachtig, LinkedIn wordt almaar Facebook-achtiger … Open API’s – waardoor de data van een netwerk ook door externe services kan gebruikt worden – worden almaar essentiëler. Iedereen doet het, en de grootste zal winnen. In 2009, geen browser war, wel een social war.
Fijn.
Maar er is een probleem: de netwerken worden ook almaar talrijker, en volgen elkaar op als nieuwe modecollecties. Geen gerespecteerde site, of ze gaat sociaal. De nieuwe AB-site, Nieuws.be., tv.be, je favoriete receptensite, YouTube… overal een profiel, overal stukjes info die je achterlaat. Maar die niet verbonden is. Als ik je volg op twitter, weet ik niet dat je vaak interessante commentaren achterlaat op een knappe blog, of dat je dikwijls kickass video’s zet op Vimeo, of verdienstelijke foto’s pleurt op Flickr.
Gisteren was het Netlog, vandaag Twitter, morgen weer Facebook waar jij het meeste tijd doorbrengt. De plaats waar goud gevonden wordt vandaag, mogelijk de ghost town van morgen. We hebben zoetjesaan iets nodig dat dat overstijgt.

Een voorbeeld van het probleem: stel dat ik op Facebook iemand uit een ver verleden ontmoet (het gebeurt, en is altijd weer schrikken). Dan zou het reuze handig zijn om hem/haar in een beweging toe te kunnen voegen aan de netwerken die ik gebruik. Zijn linked-in in mijn Linked-in-contacten, zijn Last.fm muzikale ontdekkingen in mijn Last.fm radio, zijn trouvailles op het web in mijn delicious-netwerk. Want de kans is hoog dat als ge interessant zijn in op een plaats, ook interessant zijt op een ander. Als ge een knappe visitekaart op het web achterlaat – zie bvb. Tim van Damme, aka Maxvoltar – is dat te doen. Maar als je contactpersoon morgen zijn activiteit verschuift naar een andere site, ben je hem kwijt.

Een ander voorbeeld: stel dat u mijn blog interessant vindt. Wel, een van de redenen dat het hier de laatste maanden een pak rustiger is dan vorig jaar, is dat ik nu veel meer update op Twitter, en op mijn Tumblr-blog… Dus als jij “mij” wil volgen (niet enkel mijn artikels die op deze blog komen te staan), zou je dit beter doen op een ander niveau, een dat al die verschillende activiteiten aggregeert. Er bestaan hier ook al oplossingen voor, lifestreaming als bvb. chi.mp, of wordpress-plugins die al die externe info integreren op je blog – maar die nemen niet weg dat je dan nog steeds op zoek moet naar updates per contactpersoon. Doesn’t scale.

Meta-sociaal wordt volgens mij de nieuwe graal. Een service of site die de 2.0 van de dag overstijgt. En die je toelaat gebruikers die je op het ene netwerk hebt leren kennen, op een ander netwerk te volgen. Het open web, wordt de opvolger.En het nieuwe Friendfeed is iets dat aardig in de richting komt. Vandaar dat ik bij deze een lans breek voor Friendfeed.

Niet omdat “all the cool kids move to friendfeed” – niet waar volgens mij – wel omdat ze met hun laatste update daar volgens mij iets belangrijks gedaan hebben. Ze zijn realtime gegaan, dus met een berichtenstroom die update zoals Twitter en Facebook. Maar ze zijn ook nog steeds meta, aggregeerder. Het maakt niet uit op welke site je update, als het nieuws is komt het in je stroom. Dat gecombineerd met “groepen” (essentiële feature van Facebook waarbij je vrienden kan indelen in groepen – collega’s, vrienden, familie, webdesigners, hot chicks), de mogelijkheid om je contacten uit andere netwerken te importeren, en een erg krachtige zoekmotor maken dit volgens mij de tool van de toekomst.

Want op deze manier kan Friendfeed “the network that replaces all networks” worden.

Een voorbeeld: doe ik op friendfeed een search op “service:delicous friends:houbi“, dan zie ik realtime alle links die mijn contacten bewaren. Dat kon ik al (op delicious-site natuurlijk), maar op friendfeed zie ik er meer: ook de links die mijn twitter-contacten bewaarden. Of doe ik “service:YouTube“, zie ik meteen iedereens favoriete video’s, zonder dat ik ooit werk heb moeten maken van het uitbouwen van een netwerk op YouTube.
. Of doe ik “belgian firewall“, dan zie ik niet alleen de twitter-updates over dit onderwerp, maar ook de blogposts, links die er over dit thema bewaard werden, Flickr-foto’s…

Als we eens afspreken allemaal al de feeds die we genereren bij onze webactiviteiten (onze facebook, onze twitter, de agenda van de breiclub, onze blogs, onze …) te verbinden via Friendfeed, dan zijn we volgens mij een stap verder. En dan hoeven we maar één keer mekaars vriendje te worden (of hoeven we elkaar later maar één keer te de-frienden).

Go ahead. Ik ben er houbi. See you there. Of beter: here, there & everywhere dus.


mei 4 2009

Talent zat

Als ge afgaat op naakte cijfers, bestaat er op deze hele wereld niks talentvollers dan de Britse madam Susan Boyle. 10 miljard keer werd er inmiddels naar haar “Britain’s got talent” gekeken.
Maar de laatste keer dat naakte cijfers enige indruk op mij maakten, was die keer dat <gecensureerd> . Ik zie alleen de format, de orchestratie. Paul Potts in een jurk. Talent voor op een cruiseschip. En over een 20 miljard YouTube views of zo krijgt u wellicht ook evenveel kokhalsneigingen als mij als Susan weer weergalmt.

Maar gelukkig is er ook talent waar ik wel danig van onder de indruk geraak.

Neem nu de Nederlandse student Tim Smit. Die met een shoestring budget een kortfilm in elkaar stak die smaakt naar een complete filmavond. Met sequels. What’s inside the box?

(Meer over zijn project in dit interview met De Wereld Draait Door. Gevonden via @clopin.)

Of de drie gezusters Ross. Die kunnen niet alleen zingen. Maar ook nog iets anders. The fun starts na de eerste minuut.

Of Kutiman, waar ik het eerder al over had. Of Carousel, een film die de geneugten van een breedbeeld-tv met ambient light op wel erg overtuigende wijze weet te promoten. Of deze twee verse ouders die als geboortegeschenk aan hun kindje laten zien hoe het gemaakt werd.

Kijk eens, Susan Boyle, als gij dit alles kon en nog wat meer, dan stond ik paf. You could colour me impressed. Nu ben ik eigenlijk vooral onder de indruk van uw wenkbrauwen. Talent zat.


mei 6 2009

Bob Dillen

De redelijk geruisloze redesign van de VRT nieuwssites (herinner u de controverse omtrent de spuuglelijkheid ten tijde van de lancering van de vorige versie van De Redactie), kan niet verhullen dat er toch nog redelijk wat aangenaam amateurisme op de Reyerslaan aanwezig is.

Zo zagen wij onlangs bijvoorbeeld deze dappere poging een YouTube-video op eigen site te zetten:

Hoe embed ik een YouTube-video? (by houbi)

Procedure:

  1. men neme een computer,
  2. men neme een camera,
  3. men spele op de computer de YouTube-video af,
  4. men filme met de camera het computerscherm waar op de YouTube-video afspeelt,
  5. men verwerke deze opname met zijn gebruikelijke video-omzetting en zette dit op zijn website

En indien u het probleem niet ziet: in internettermen is dit ongeveer even zinvol als het laten naspelen van een knappe voetbalfase door een volleybalteam.

Maar het kan nog hilarischer. Want wat leren wij vandaag in De Rode Loper: Bob Dillen staat weer op 1. In de uitzending zelf zat het goed, maar op de website zag het er zo uit:

Bob Dillen (by houbi)

Hilariteit alom. Iedereen weet natuurlijk dat het eigenlijk Baawb Dillen moet zijn.

Eindelijk nog eens een trend waar wij het volmondig eens mee kunnen zijn: voortaan vervlaamsen wij iedere artiest die nog op onze velden wil komen optreden. Hebben wij soms voor niks jaren onze vaandels gezwaaid tegen de Franskiljons, om ons nu vrijwillig onder de voet te laten lopen door Obama en zijn taalgenoten. De annexatie der Anglo-Saxonen zal snel gedaan zijn.
Voortaan spreken we dan ook over de Bietels, over het olijke Gentse duo “Te veel platendraaiers”, over de verassende progammering van “nv. Melk”, en over de Maagd Maria in plaats van over Madonna.

Speaking of which: Goedele Liekens haar Goedele is ook weer in het oog van een storm in een glas mediawater terechtgekomen. Omdat ze hosties uitdeelt. “Holy Shit! Neemt en eet hiervan, want dit is mijn lichaam“, staat er op de cover.

Holy shit? Kak, ja. Qua controverse zoeken lijkt met dit net wat te makkelijk. Het is nu slechts wachten op Goedele 10, het lach-eens-met-de-Joden nummer.
Maar wel een slimme manier om over de tong te gaan, natuurlijk, uw beeltenis op hostiepapier te zetten.

(met dank aan twitteraars @dirkdigler en @stvn)


mei 13 2009

Waarom streaken streakers?

“De leukste streakers” titelde HLN vandaag. Met voor wie doorklikte – en dat is veel volk, want het is het meest bezochte artikel – een fotogallerij. Van streakers van toen en nu.

De leukste streakers (by houbi)

Bedrieglijke reclame. Awoert. Want niet alleen is deze fotoreeks van een nogal een matige kwaliteit (In deze tijden van “The Big Picture” verdienen deze strippers op sportvelden, of elk ander foto-onderwerp, wel beter), het gaat ook volledig voorbij aan de écht leukste streakers.

Zoals deze ontbrekende klassieker – the 19th hole at St-Andrews:

BRITAIN OPEN GOLF (by mawu)

Of de beauty in de ogen van de beholder (in casu Richard Krajicek), die net Wimbledon gewonnen had en vergast werd op dit spektakelstuk:

The streaker that struck the eye (by houbi)

Of streakers die “gepakt” worden, die zijn eigenlijk altijd leuker dan streakers die nog vrij rondvogelen:

The streaker, stricken (by houbi)

Of de casual flair van deze naaktloper:

Lego Streaker (by minifig)

Of deze onwaarschijnlijke streaker love-story: een man en vrouw van twee verschillende kanten van de aardbol die zich vonden in hun gemeenschappelijke liefde voor poedelnaakt over sportvelden lopen en het houden van worstenhonden (serieus):

Maar de eer van de grappigste streaker gaat volgens mij naar het heerschap in dit filmpje.

Waarin meteen ook verklaard wordt waarom sommige mannen of vrouwen wel eens de lust bekruipt om zich voor een vol stadion in hun meest lachwekkend naakte-aap-gedaante aan de wereld te tonen.
In mijn thesis (ik publiceerde hier al eerder hoofdstukken als de naakte BV, of dat van de naaktloper en de ontsnappende blote borst) had ik het nog over de psychologie van de streaker, gekenmerkt door “Histrionic personality disorder” en “excessive attention seeking” (aka de Theatrale Persoonlijkheidsstoornis).
Maar nu weet ik beter: Tabasco! Peper in ulder gat.


mei 17 2009

Stroom

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met … Reddy Kilowatt?

Reddy Killowatt (Foto op Flickr van houbi)

Lang niet meer gezien, dat ventje. Wolfram|Alpha bijvoorbeeld, het nieuwe nec plus ultra van de verzamelde wereldintelligentie, “isn’t sure what to do with your input”.

Blijkt dat Reddy ook helegans geen uitvinding van Electrabel (of toendertijd EBES) was, zoals ik altijd dacht, wel een Amerikaans uitvindsel. Dateert al van 1928.

Vooruitgangsoptimist, die Reddy. AC/DC. Uit de tijd dat het niet op kon. Suez nog gewoon een kanaal in Egypte was.

Maar binnenkort maakt hij een comeback, denk ik. Dan wordt er hier namelijk gezonnepaneeld.
Samenaankoop voor VDAB-personeelsleden, bij Ecostream. Een zonnepaneel of 30, alstemblieft. Op het ZZO-gerichte garagedak en ook nog wat op een ander stukje van het huis. Net geen miljoen oude franken (Op de bank brengt geld toch niks op, meneer mevrouw, ja ’t is erg tegenwoordig al goed dat de inflatie zo laag is). Dan wordt er hier geproduceerd. Stroom. En dan draait de teller in de electriciteitskast achteruit. Een stuk of vier groenestroomcertificaten per jaar. De installatie terugverdiend op 7 jaar. Vanaf dan stroomt de kassa vol.
Dan kan het weer niet meer op… als het weer mee wil.


mei 19 2009

Not amuse-gueuled

Knappe politieke advertentie in Humo vandaag: het lijkt wel of het blad twee covers heeft. De achterste is gekaapt door Geert Lambert en zijn S-LP.

Humo - S-LP

Goed zo, Geert: met zo’n inventieve marketing staat vast dat jij en je liberaal-progressieven afstevenen op een monsterscore. Mogelijk een lichtjes afgeslankte of zwaar anorectische, maar een monsterscore nonetheless.

De vreugde bleek echter van korte duur. S-LP laat weten absoluut niet opgezet te zijn met de grapjassen van Humo, die er niet beter op hebben gevonden dan er uitgerekend nu een soort culinair themanummer van te maken. Claudio en Gaëlle van Mijn Restaurant! op de cover. Een restaurantgids als bijlage (Bib Gourmand, de lekkerbekkenbijbel). Geert Lambert is not amuse-gueuled. “Don’t bite the hand that feeds you (magere schellekens hesp)”, waarschuwt hij Mortier en de zijnen.

En dan had hij het Gat van de Wereld nog niet gelezen. Met de Dirk Vijnck – broodjesbar. Waarin het Geert Lambert-broodje een “halve piccolo met een dun laagje platte kaas, enkele zeer fijne schijfjes radijs en een toefje tuinkers” wordt.
Nog altijd beter dan de “witte baguette met magere kip, sperziebonen, rozijnen en gedroogde pruim” van Inge Vervotte. Maar toch, die Caroline Gennez met haar “Multigranenbroodje met twee grote bouletten, bloemkool, watermeloen, gebakken uier, ketchup en rode ajuin“, komt er toch weer beter uit.


mei 24 2009

Akelei

’t Is druk dezer dagen in de tuin. Qua understatement kan dat tellen.
Netels. Netels. Netels. Nog altijd. Al drie jaar vecht ik met brandnetels. En win ik terrein in de maanden dat ik erin vlieg en hak, maar verlies ik er tijdens de andere maanden of plaatsen waar ik niet passeer ook weer net zoveel.
En de groentetuin die in mei het meest arbeidsintensief is.
En het onkruid dat in de borders probeert even welig te tieren als de daar wel bedoelde planten.
En het gras dat wekelijks een beurt wil. Don’t we all.

Maar gelukkig kan er tussen al dat gezweet – ons lapke grond is 6000 m2 groot, weet u – nu ook volop genoten worden van wat er wel goed gaat. Van de bloemenwei die weer in een bloemenzee is omgetoverd. Van de moestuin, waar we de eerste vruchten al van kunnen plukken (sla, radijzen, aardbeien). Van de vijver, waar de jonge meerkoetjes hun eerste zwemlessen krijgen. Van de nieuwe plantjes, van Ecoflora, of de plantenbeurs in Beervelde of van meebrengen tijdens wandelingen met de hond, die aan lijken te slaan. Van de bloemenborders die we vorige jaren volstaken, en die er nu erg knap bij liggen.

En van mijn lievelingsplantje, dat op dit ogenblik volop bloeit. De akelei.

Voor wie deze akela der bloemen, met akelige naam niet kent, zo ziet dat uit:

Akelei (Aquilega) (by houbi)

Dodoens, de middeleeuwse kruidenbijbel introduceert dit bloemetje zo:

Akeleyen hebben groote breede bladeren met twee oft drije diepe sneden/ den bladeren van Gouwe gelijck/ maer witter ende niet sterck van ruecke/ noch oock gheen sap uutghevende als zy ghequetst worden.
Die stelen sijn ront ende effen ontrent twee voeten hooch/ daer op wassen bloemen van tweederhande bladerkens vergaert/ waer af die eene/ cleyn ende smal sijn/ ende dandere tusschen den voorghescreven wassende hol met een lanck omghecromt steertken gelijck aen die Riddersporen.
Ende dese bloemen sijn som enkel/ som dobbel/ van coluere som blauw/ som wit/ som peersch/ som root/ som ghespickelt ende ghescakiert blauw ende wit. Ende als dese bloemen vergaen zijn zoo comen daer vier oft vijf scerpe hauwkens voort aen malcanderen wassende/ daer in dat saet leyt dat swert es.
Dese bloemen worden hier te lande in die hoven ghesayet ende gheplant/ zy wassen oock in sommighe hooghe bosschen/ ende aen steenrootsen maer niet hier te lande.
Dese bloemen bloeyen meest in Meye ende in Braeckmaent.
Dese bloem wordt nu ter tijt in Latijn Aquilegia oft Aquileia gheheeten/ den ouders es zy onbekent gheweest. In Hoochduytsch Agley en Ageley. Hier te lande Akeleye. In Franchois Ancolye.

We hebben ondertussen akeleien staan in vijf kleuren, sommige een beetje trutterig, andere wilder en uitgelatener. De paarse vind ik de mooiste.

Dit jaar gaan we voor het eerst eens proberen om er wat bij te kweken uit zaad. In theorie makkelijk (opvangen, onmiddellijk zaaien in teelaarde met laagje zand er bovenop, plantjes kunnen na zes weken uitkomen en mogen in de herfst dan op hun eindbestemming gezet worden). De kleur en vorm van het resultaat is naar verluidt wel steeds een verrassing, want ze doen erg makkelijk aan kruisbestuiving.


mei 27 2009

Feedly

Wie wel eens een blog of nieuwssite volgt, heeft na een tijdje wellicht wel van het bestaan van RSS-feeds gehoord. Een service die je toelaat te weten wanneer die blog of site iets nieuws online heeft gezwierd, zonder dat je zelf op die site moet gaan kijken.
Er bestaat daar schone software voor, webservices en startpagina’s waarop je die RSS-feeds kan integreren, maar ik kende er eigenlijk geen elegantere/functioneel interessantere dan de gratis Google Reader.

De laatste tijd zat er echter wat de klad in. In mijn leesgewoonte. Abonnementen genoeg. Maar vooral: ze bleven ongelezen. De gevreesde 1000+. Friendfeed zit er voor iets tussen. En twitter (waar ondertussen ook veel van de conversaties passeren die vroeger enkel in de “blogosfeer” te volgen waren).

Maar stop niet langer met schrijven, blogt maar gerust verder, want nu is er weer hoop gelezen te worden. Want ik heb Feedly ontdekt.

Feedly is een add-on voor de Firefox-internet browser, die werkt als een alternatieve interface voor je Google Reader.
Het presenteert dus de inhoud van de RSS-abonnementen die je nam op een eigen manier, maar het synchroniseert ook met de Google Reader. Lees je een item in Feedly, is het dus ook gelezen in Google Reader. Geef je een artikel een ster, idem. Organiseer je feeds in een nieuwe categorie, zit het ook in Google Reader in die map …

Voortaan zien mijn feeds er dus niet meer zo uit,

maar zo:


of zo:

Het fijne van de Feedly-interface zit hem in het feit dat je per categorie, of per feed kan kiezen op welke manier ze wordt voorgesteld. Als een chronologische stroom van berichten, of als een fotobrowser, als video-wall, als lijst … Erg mooi, en bovendien even snel en krachtig als Google Reader zelf…

Er zit nog veel meer fijns in (bv. dat je over een post die je leest meteen kan twitteren, friendfeeden, tumblr-loggen …, of dat je bij een post vaak ook al meteen de commentaren ziet, of dat als je een item leest op het web dit ook in de reader al meteen als gelezen wordt gemarkeerd, of dat er tonnen handige shortcuts in zitten, of dat na het installeren van feedly het abonneren op nieuwe feeds erg elegant wordt …).
En hier en daar ook wat minder fijns (bvb. dat de feedly-minibar in potentie wel een nuttig ding is, maar toch wat te intrusief naar mijn smaak. Uitzetten kan op de preferences pagina, die ook wat te ver verborgen zit).

Maar probeert u het vooral eens zelf… en vergeet natuurlijk niet mijn blog er als feed mee in te gooien.


mei 31 2009

Gargantua

Kijk, kijk, wat er hier staat te blinken:

Gargantua van Extremis (by houbi)

Een nieuwe tuintafel. Superpractisch. En design en al (’t is een Belgische designklassieker uit 1994, de Gargantua van Dirk Wynants en Extremis). Met een megaparasol (de inUmbra, van ’t zelfde merk). Schoon gerief, niet? ’t Is zomertijd.

Gekocht in een soort opwelling van tuinvreugde, lage rentestand, teruggave van de belastingen en gebrek aan verre reisplannen deze zomer met de nieuwe baby. En vergeet niet, geld moet rollen – anders geraken we met z’n allen zeker niet uit de crisis.
Ben ik wel even blij dat ik geen sp.a politicus ben, de kritiek zou hier niet van de lucht zijn (Toen ik me afvroeg of ik deze aankoop wel zou bloggen, herinnerde ik me weer de reacties op de luster die Lien ooit kocht – let wel de Dirk in de eerste reacties ben ik niet, wel die van n°26).

Een paar details:

Gargantua van Extremis (bank + tafelblad detail) (by houbi)

Detail van een zitbank. Deze zijn op vier hoogtes in te haken in de poten, zodat je ofwel een vergroting van het tafelblad krijgt, een bank voor kindjes, of twee standen voor grote mensen.

Gargantua van Extremis (detail parasol) (by houbi)

Detail van de parasol. ’t Is een soort pijp die via een draaimolentje naar boven wordt gehesen, en die met stalen draden de parasol dan straktrekt. Kan naar verluidt tot 8 beaufort aan. QNED.