Archief van augustus 2010:

aug 3 2010

Het nieuwe ING logo

Opschudding in bankland, want de sympathieke noorderburen van ING kwamen met een zeer sterk en nieuw idee op de proppen: vanaf 11 augustus wordt het bedrag dat 60-plussers van hun rekening kunnen halen beperkt tot 1.000 euro per week. En wel om deze hulpbehoevende en nauwelijks zelfredzame bevolkingsgroep te beschermen. Tegen zichzelf en boze boeven en zo. Hulde.

Jammer genoeg ging er in het tumult rond deze maatregel (Joëlle Milquet vraagt de bank de maatregel te herzien, Vincent van Quickenborne twittert ertegen, het Centrum voor Gelijkheid van Kansen noemt het discriminatie op basis van leeftijd, blogger houbi.com pleegt er een ironische blogpost tegen) verloren dat ING nòg een belangwekkende mededeling had.

Uit het persbericht:

Met een overhaul van het bestaande logo wil ING-bank emphasizen dat ze meeverandert met de vergrijzende samenleving. Alleen bij ons wordt het klantgericht denken een stapje verder genomen. All the way (to the bank). Wij denken mèt de klant, maar ook vòòr de klant, zelfs in plaats van de klant als hij grijzende is. Voor alle zekerheid, ING.

Het nieuwe ING logo

Nagekomen bericht. ING liet vanavond al weten dat de beslissing om oudjes niet langer met hun rimpelige handen aan hun geld te laten komen een vergissing was. De commotie onverwacht. Het nieuwe logo al aan herziening toe:

Het nieuwe ING logo al achterhaald


aug 4 2010

Camera Connection Kit

De iPad en foto’s bewerken on the road, gaat dat samen? Jazeker, dat gaat samen, via dit omweggetje:

Komt tot bij u via de Apple Store (in ruil voor 29 euro, gratis verzonden):

Camera connection kit

Met daarin een pakje:

Camera connection kit

Met daarin twee connectors die passen in de iPad. Een waarin je SD-kaartjes kan steken. Een waar je een USB-kabel op kan aansluiten:

Camera connection kit

Start je de iPad met zo’n dongle eraan en een kaartje erin of een kabel naar je fototoestel eraan, komt er een tab “Camera” bij in de foto-applicatie van je iPad:

Camera connection kit

Een of meer foto’s aantikken en importeren:

Camera connection kit

En enkele seconden erna staat er een kopie van de foto’s in een album “all imported” en “last import” op je iPad. Als je in RAW werkt, naast die kopie ook nog jpeg-versie van de foto’s waarmee je op de iPad verder aan de slag kan.

Als je verder werkt op de iPad (bijvoorbeeld opladen naar Flickr), werk je met de jpeg van de foto. Ook de andere EXIF-informatie van de foto is veranderd:

Je kan er ook aan met de andere applicaties op je iPad. Hier bijvoorbeeld met de gratis fotobewerkingsapp PhotoPad (snelle tool om bvb te croppen, roteren, contrast of brightness wat bij te werken of aan levels te sleutelen):

Zo kwam ik dus tot foto 1 in deze blogpost.

Daarnaast kan je de iPad ook gebruiken als opslagmedium voor de RAW-files. Als je de iPad aan een computer hangt, zijn de bronbestanden er immers ook nog. Hier in Aperture, waar de preview van de NEF’s (het RAW formaat op mijn Nikon) wel niet lukte:

Import foto's via iPad naar Aperture

Maar eenmaal geïmporteerd zijn de foto’s dus wel de originele fotobestanden (met dus de oorspronkelijke bestandsgrootte, resolutie, EXIF informatie en the lot):

Import foto's via iPad naar Aperture

Deze “iPad Camera Connection Kit” is dus voor mij pretty much exactly what the doctor ordered. Werkt foutloos en goed, tot dusver. Alhoewel het natuurlijk nog een stapje beter ware geweest als die aansluitingen gewoon standaard in de iPad waren ingebouwd.

Dat er twee dongles in zitten (USB en kaartlezer) is voor mij dubbel, maar dat komt nog wel ooit van pas. Het zijn immers maar kleine dingen, en ik kan me voorstellen dat er wel eens eentje gaat verdwijnen. De SD-lezer is trouwens interessanter om op reis mee te nemen: spaart de batterij van je fototoestel.

En weer een stap richting iPad als ideale tool om mee op vakantie te nemen: in plaats dus van een laptop om email te lezen, wat sites te bekijken en aan ter-plekke-fotobewerking van de vakantiefoto’s te doen, in plaats van een stapel boeken, een stapel dvd’s voor de kinderen, een stapel cd’s voor kinderen en ouderen, in plaats van nagestuurde kranten, én in plaats van een stapel spelletjes voor onderweg).


aug 8 2010

N-VA rekruteert

Dit weekend in de gazetten: “N-VA zoekt ruim 80 medewerkers met advertentie”

De N-VA schakelt een versnelling hoger in de zoektocht naar nieuwe medewerkers. Vandaag verschijnt in Jobat en Vacature een advertentie van de partij voor het aanwerven van medewerkers onder de titel ‘Maak samen met de N-VA werk van een sterk Vlaanderen’.

Beroepsmisvormd als ik ben, snel eens kijken op de website van mijn broodheer VDAB, om te zien of die vacatures daar ook te vinden zijn. En jawel, ze staan erop. Screenshot:

N-VA recruteert

Universitair fractiemedewerker, persoonlijk medewerker parlementslid, adviseur studiedienst … the lot. Maar let vooral op nummer 11. Bart de Wever mag blijkbaar ook een persoonlijk medewerker aanwerven.


aug 18 2010

Lego spellen

Wanneer ik zeg dat ik vorige maand in Brussel naar een SM-bijeenkomst geweest ben, georganiseerd door Meesteres Marie, en dat het daar hard aan toe ging, dan denkt ge wellicht “TMI” (Too Much Information”).

Awel, ja. En nee.

Want die SM in de bijeenkomst stond voor “Soosjel Miedia”, oftewel een conglomeraat van Bloggers en Twitteraars en mogelijk nog anderszins gehandicapten die naar Brussel gelokt waren omdat er iets nieuws was te melden. Door Meesteres Marie, aka Marie LeMaitre van het PR bureau Oona. Voor hun cliënt LEGO. How cool is that?

Lego spellen

Minotaurus, Robo Champ, Magikus, Lunar Command, Ramses Pyramid, Creationary, Monster, Lava Dragon, Race 3000, Pirate Code: 10 nieuwe LEGO-dozen in de speelgoedwinkel. Die ge vergeefs in de LEGO-rek zult gaan zoeken. Omdat ze in de rek met spelletjes staan, tussen de Cluedo’s, mens-erger-je-nieten, Carcasonne’s en schaakborden van de wereld. Kortom: LEGO stort zich op een nieuwe markt: de spellen.

Lego spellen

Uit de UK was Cephas Howard, de bedenker van een groot deel van deze spellen, overgevlogen om te vertellen over het ontstaansproces. Een designer met fluoletter-t-shirt.

Lego spellen

Dat het goeie spellen moesten zijn, maar ook LEGO. Vandaar het concept: “bouwen – spelen – veranderen”. Beginnen met opbouwen, zoals een gewone LEGO-doos. Daarna spelen, zoals een gewoon spel. En daarna veranderen, de regels aanpassen, het spelbord in iets anders omtoveren, een nieuw spel verzinnen, oftewel het voordeel van LEGO en gezelschapsspel te combineren.

Lego spellen

Cephas Howard gaf wat inzicht in het designproces (de tientallen minifigs/pionnen die de revue gepasseerd waren, de dobbelsteen met veranderbare kanten). In de economische logica (mocht niet kannibaliseren op de verkoop van gewone LEGO-dozen). In de sluwere elementen van de verkoopstrategie (elke doos bevat wel een paar stenen die je nergens anders terugvindt, anders zou je het spel ook met je gewone LEGO-dozen en de demo op de site al kunnen bouwen). In de eerste resultaten uit de UK (de spellen waren daar al vorig jaar gelanceerd, en waren in de Kerstperiode al marktleider in verschillende marktsegmenten). En in de toekomst (elk jaar 10 nieuwe spellen!)

Lego spellen

En uiteraard liet hij de verschillende spellen ook eens zien en proeven. Van de goedkope kleine doosjes als Robo Champ of Magikus (ongeveer 9,99€, aka nog net binnen de verjaardagsfeestjescadeaulimiet), naar de bestsellers als Minotaurus en Ramses Pyramid (ongeveer 25€), tot de duurste uit het gamma Creationary (ongeveer 35€).

En daarna was het tijd voor kersen op de taart. Een tafel vol heerlijke hapjes. De mogelijkheid wat te spelen (waarbij het dus hard aan toe ging). En een doos naar keuze om mee naar huis te nemen.

Lego spellen

In mijn geval “Creationary”. Een Lego-adaptatie van het bekende Pictionary. Waarbij je dus geen begrippen moet tekenen, maar bouwen met LEGO-steentjes.
Ondertussen al in het lang en het breed uitgetest, door onze kinderen en de vriendjes die in de zomer al gepasseerd zijn. En heel erg goed bevonden. Het spelelement is iets minder (het duurt namelijk nogal een tijdje om bijvoorbeeld een brandweerauto of een luchthaven te bouwen), maar het blijkt wel een ideale springplank om kinderen in het “vrij bouwen” met LEGO-steentjes mee te slepen. Bij onze Daan (5) alleszins de “klik” om vanaf nu de vreemdste creaturen, schepsels en constructies uit te proberen. Wat Creationary eigenlijk de ideale LEGO-doos maakt om over te stappen van de grote (duplo) naar de kleine steentjes. WIN.


aug 22 2010

Leonard Cohen in Gent

Perfect dagje, tweeterde ik vrijdag:

Voor Antwerpenaren: de reuzen. Voor jongeren: mooi weer. Voor oudere jongeren: Pukkelpop. Voor oudere ouderen: Leonard Cohen. Perfect dagje.

Goed en wel, maar dan wel een perfect dagje, dat eindigde in tranen. Van straattheater-chauvinisme voor A’pen, van zonnebrand zonder zonnecrème, van zelfmoordartiesten op parkings in Kiewit. En van ontroering bij het concert van de Canadese dichter/muzikant in Gent.

Het begon nochtans allemaal redelijk geriatrisch.

Een 100% gezeten publiek (mét kussentjes van De Standaard voor onder de uitgezakte poep), een superstatische setting op het podium, het volume op “zachtjes”, en ticketprijzen voor babyboomers.
Het leverde een publiek waar ik graag een enquête onder gehouden had, met twee vragen:
a) was u erbij in Woodstock?
b) was u erbij vorige week op Rimpelrock?
Waarbij ik zou verwachten dat de twee vragen samen bij ongeveer driekwart van de aanwezigen een “ja” had opgeleverd.
En een vijfenzeventigjarige met een hoedje aan de micro.

Maar zodra Leonard begon te zingen, waren de ouderdomstwijfels weg. Hoe kan het ook anders, als je opent met “Dance me to the end of love“, “The future“, “Bird on the wire“, “Everybody knows“, “In My Secret Life” en “Who By Fire” en ook op vijfenzeventig nog een stem heb die harten doet smelten. En een groep bijhebt met zéér straffe muzikanten.

Kleine inzinking wel, met “The Darkness” en “Born in Chains“, maar toch mooi de pauze in met een straf “Chelsea Hotel” en “Anthem“, en een in het verdwijnende licht steeds sprookjesachtiger worden Sint-Pieters-plein.

The weather has healed. It’s a great honor to play for such a warm public sitting in grace of the weather, in peace. Thank you so much friends, we are so privileged to be able to gather in moments like this when so much of the world is plunged in darkness and chaos and suffering. So ring the bells that still can ring, forget your perfect offering, there is a crack in everything, that’s how the light gets in.

Profetische woorden, want na de pauze was het dus niet bepaald perfect (“forget your perfect offering”), met erg kabbelende versies van “Tower Of Song“, “Suzanne“, “Sisters Of Mercy“, “The Gypsy’s Wife“, en “Feel so good“. De achtergrondzangeressen irriteerden met hun onophoudelijk ooeeeh’en, als een kok die chocoladesaus op àl zijn gerechten giet.
Met een valse noot (“there’s a crack in everything”) in de vorm van “Bourbon Street“.
En met het licht, stralend licht (“that’s how the light gets in”), in de vorm van “The Partisan” en “Take this waltz“.

En dan de bissen nog (“So Long Marianne“, “First We Take Manhattan“, “Famous Blue Raincoat“, “Closing Time“) en de hemel helemaal openging. Om L. Cohen op te nemen, ze leek het wel bij “If it be your will“. En tranen vloeiden.

Kortom: of hoe een kranig concertje een kraan van een concert werd.


aug 29 2010

Adem

Er zijn veel stemmen waar je naar kan luisteren: de stem van de rede, de stem van het monstertje in je broek, de stem van je geweten, de stem van je lichaam.
Vooral deze laatste was bij mij de vorige week nogal nadrukkelijk aan het woord, en i didn’t like what it was sayin’: een snotvalling om S tegen te zeggen, een paar dagen koorts, een dag een pijnlijke ontsteking van m’n schouder, en nog een half dagje rugpijn. Zo kon ‘ie wel weer.

Wat een idee dan ook, om mij gisteren en in avant-première met een groepje bloggers/twitteraars te laten gaan kijken naar de film “Adem“. Een film over muco(viscidose). De film was nog maar halfweg of ik zal al te hoesten als een van de hoofdpersonages, halfweg of de diagnose was gesteld en was nog niet ten einde of ik had al een plaats op de reservelijst voor nieuwe longen. Hypochonder, much?

Adem, de film, de affiche

Hoe geef je zin aan je leven, als het leven tamelijk miserabel en eindiger dan rechtvaardig is“, daarover gaat Adem. Voor regisseur Hans van Nuffel natuurlijk een onderwerp dat past als het mondstuk op een puffertje. De man is immers zelf een muco-patiënt. Gedoemd elk jaar een beetje minder longcapaciteit te hebben, tot een longtransplantatie noodzakelijk is en het aftakelen opnieuw begint.

Stef Aerts speelt hoofdpersonage Tom, een jongen met deze ziekte. Hij heeft enkele foute vrienden in het gewone leven. In het hospitaal maakt hij kennis met Xavier (Wouter Hendrickx, aka “Dimitri Tersago” uit Witse, vorig jaar nog schitterend in de Helaasheid der Dingen), diens vriendin Anneleen (gespeeld door Marie Vinck, aka she who flashes her boobs, but doesn’t in this movie) en maakt er ook een vriendinnetje (Ademone Valcke, in Aanrijding in Moskou speelt ze de dochter van Matty, hier een meisje dat in quarentaine ligt). Xavier houdt Tom op het rechte pad, of niet, en heeft een stormachtige relatie (of niet) met Anneleen. En op het laatste wachten ze beide op hetzelfde paar longen.

Bij de minpunten zeker de niet altijd even sterke plot, en een paar teleurstellende sleutelscènes (foute vriend Jimmy als moordenaar, de ontmoeting van Anneleen en Tom die verstoord wordt, en alle scènes met de de ouders van Tom).
Bij de pluspunten zeker de acteurs, de fotografie (bijna volledig gedraaid in hospitalen), en ook de muziek van Erik de Jong. Spinvis dus. Die er Geike Arnaert (van Hooverphonic) bijhaalde. Een samenwerking die trouwens langer dan deze film gaat duren, en Dorléac werd gedoopt.

Adem is een film van de grootte-orde van “Aanrijding in Moskou”, maar dat was ook een kleine film tot hij groot werd. Rauw, verliefd, brutaal en triestig ook.
Maar of Adem een even groot kassucces wordt, valt te bezien: hij speelt in zijn geheel in ziekenhuizen, er wordt in gehoest bij de beesten, en de film gaat over opgroeien met de dood in zicht. Niet dadelijk een onderwerp waar de massa storm voor loopt, vrees ik.

Maar het is eerlijke cinema van bij ons, niet te sentimenteel ook, en dus best aangeraden. Het is de openingsfilm op het filmfestival van Oostende (dit jaar “onder auspiciën” van Bart de Pauw), en komt vanaf 8 september in de zalen.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Thx nog aan Pieter Hens voor de organisatie, Sofie en Sofie voor de lift, de rest van de lunchers (Polle, Marieke, Sigrid, ms_powder, Lien, @lulazoid …) en aan Joke en Pieter voor de pintjes. ’t was fijn.