Archief van december 2010:

dec 1 2010

The Hairy Mountains

Gisteren te gast in De Laatste Show: Selah Sue. En çoike van Thuis, en Benoît Poelvoorde, en het buitenaardse frans accent van Michiel Devlieger, maar passons.
Portie hoogmoed, beetje grootspraak, vaatje talent, maar bovenal een zeer ferme stem: dat we van Sanne Putseys en haar raggende muffin nog gingen horen stond al een jaar of twee vast.

Maar nu zijn we dus 2 jaar later, en lijkt er eigenlijk nog zo weinig veranderd. Ze heeft met Moby en met Triggerfinger gespeeld, Prince ontmoet, een nummer met Cee-lo Green ingezongen. Maar voor de rest? Ze werd de nieuwe Duffy genoemd, toen ze kwam piepen. Genoemde Duffy heeft ondertussen allang weer een nieuwe plaat uit.

Heur haarstijl, daar zijn er wel ontwikkelingen aan gebeurd. Mocht ze ooit een begeleidingsgroep bijeen puzzelen, heb ik al een suggestie voor de naam: Selah Sue & The Hairy Mountains. Of als het in het Nederlands moet: Sanne Putseys en de Haren ten Berge.

Vraag me trouwens af of dat klimatologisch wel helemaal verantwoord is. Nu ja, als met een delegatie van 100 Belgen naar Cancùn vliegen ter bestrijding van de klimaatopwarming een goed idee is, kan het gat in de ozonlaag die spuitbussen voor Selah Sue’s kapsel ook nog wel hebben.
Kwam Selah trouwens daarnet nog tegen, in het barbiehuis van Maud. Lookalikes:

Lookalikes: Selah Sue


dec 4 2010

De sluipweg

Ideetje voor VT4 of Jan Segers, als verlengstuk/annex/concurrent van Komen eten. Een pitch, heet zoiets in het jargon, geloof ik.

Titel: De sluipweg

Concept: Wie is de beste pendelaar

Korte omschrijving:

Vier mensen die min of meer hetzelfde traject woon/werk afleggen worden samengebracht. Elke dag rijdt er eentje naar de bestemming, met de drie anderen als passagier. Niemand mag de snelweg nemen.

Onderweg kan er dan een eind weg geluld worden over het werk en leven van de chauffeur, het weer, de nieuwshoofdpunten van de dag, de route en het verkeer.

Aan het eind van de terugweg geven de drie passagiers punten aan de chauffeur. Punten worden gegeven in twee categorieën.

  • De rit: passagiers kunnen quoteren op de slimheid van de reisweg, de rijtijd, de rijstijl, naleving van het verkeersreglement, parkeervaardigheid …
  • De sfeer: passagiers kunnen quoteren op de gezelligheid van de conversatie, de muziek, het comfort…

De winnaar van de week mag een jaar gratis tanken, of zo.

Vb. van kandidatenselecties:

  • bouwvakker met wit busje, secretaresse in een Smart, een blackberry-adept in een Audi en een neuspeuteraar in de VW-Golf
  • Een editie met BV’s: een minister die eens een week zelf moet rijden, Lesley-Ann Poppe, Natalia en The Stig.
  • een “groene” met een aftands auto’tje, een 4×4-adept, een oldtimer-restaurateur en een hoogzwangere vrouw
  • eentje met getunede car, eentje die rondrijdt met blutsen van 10 jaar oud, een SAAB-aficionado en een lada-eigenaar
  • een ambulancier, een vrachtwagenchauffeur, een juffertje in een BMW-cabrio en een overtuigde treinreiziger

Mogelijkheden genoeg. Voorzekers binnen de korste keren talk of the town (laat de discussies over sluipverkeer, onverantwoord rijgedrag, snelheid… een aanvang nemen).

Voilà. Gratos. Vermelding van houbi.com in uw generiek is sympatiek.


dec 8 2010

Crowdsourcing for life

Crowdsourcing for life, de actie

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ‘t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Heb je een vraag (Wat is de beste film die in de bioscoop speelt? Welk merk slagroom gebruikt Lesley-Ann Poppe, Bestaat sinterklaas?): mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt.

Actieoverzicht
Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Som voor Music For Life 2010 als we alle vragen beantwoorden: 925 euro

Nog te beantwoorden:

(Music for Life actienummer: MFL1096)

Ik zou natuurlijk mijn homepage kunnen uitlenen aan Music For Life, maar misschien is er een betere manier.

Gisteren, omstreeks half zes, peinsde Marieke_XK op twitter:

Denken, denken denken….#actiemfl10

waarop ik dacht

DenkenForLife!

Waarmee dan weer iets bedacht was, dat misschien zou kunnen werken:

Iemand zit met een probleem.

vb. Hoi, ik ben Jan en ik zoek een goeie loodgieter in Gent, mijne wc sjast niet meer goed door.

En heeft daarvoor wel een cent veil, de inzet

vb. 25€

Waarna dat getweet wordt

#CrowdsourcingForLife: Wie kent er een goeie loodgieter in Gent. 25€ voor #mfl10. http://bit.ly/link

Waarbij de link dan gaat naar een simpele blogpost alhier:

Crowdsourcing for Life: Loodgieter

Wie kent er een goeie Loodgieter in Gent voor Jan. Zijn wc sjast niet meer goed door 

Reageer hieronder. Als Jan een antwoord op zijn vraag krijgt dat hem tevreden stelt, stort hij 25€ voor Music For Life

En gij (ja gij!) dat dan kunt retweeten / op uw Facebook zetten / vertellen aan uw vriendjes… als gij denkt dat er in uw kennissenkring iemand zit die een steengoede loodgieter in Gent, eventueel gespecialiseerd in niet goed doorsjassende wc’s, kent

RT #CrowdsourcingForLife: Wie kent er een goeie loodgieter in Gent. 25€ voor #mfl10. http://bit.ly/link
of beter nog:
@jefke Had jij geen goeie loodgieter? Geef deze mens eens een tip, ’t is voor #mfl10: http://bit.ly/link

En er dan misschien reacties komen, the wisdom of the crowds in actie:

Hey, ik heb dat ook een keer gehad, een wc die niet goed doorsjaste. En toen heb ik er een 1,5liter fles cola ingegoten. De volgende dag liep dat weer door als een trein.

En Jan dan misschien een antwoord heeft op zijn probleem

Hoi allemaal. Ik heb dat geprobeerd van die cola, en mijn wc sjast nu weer door als in zijn beste dagen. Bedankt allemaal. Loodgieter uitgespaard! Ik stort 100 in plaats van 25€ voor Music For Life…

En iedereen content is. En we zo’n tellerke kunnnen bijhouden. +100. Ka-ching.

So, whaddayathink. Is dit een goed idee, of helemaal niet. Crowdsourcing for life.

Dat dus alleen kan werken als er een crowd is.
Oproep: Wilt gij meezoeken naar oplossingen? Wilt ge de vragen helpen verspreiden? Laat het weten (in de comments, op twitter, per mail …).

En dus ook alleen kan werken als er vragen binnenkomen.
Oproep: Worstelt ge met een vraag, en heb je een cent over voor een interessant/goed antwoord? Stel ze aan dirk.houbrechts@gmail.com


dec 8 2010

Kleurencopies for Life

Hoppakee, een vraag voor crowdsourcing for life. De spits is eraf, of het spits, alla, we zijn begonnen:

Ik wil graag de goedkoopste copycenter in Gent die mij 750 kleurencopies wil maken ergens tussen kerst en nieuwjaar #beleidsplan.

Als we er een goed antwoord op vinden stort Hannes D’Hulster (hannesdh op twitter) 25€ voor Music for life.

Piece of kleurenkopiecake.
Kent gij iemand die pas nog massa’s kleurenkopies heeft genomen, hebt gij nog ooit rondgevraagd voor prijzen voor een gelijkaardig aantal kopies, hebt gij in uw kennissenkring een loonslaaf van een copyshop, hebt gij tijd om wat copyshops te mailen, of kunt gij die mens op eender andere manier helpen … laat het weten, hieronder in de comments.

copy print
foto: Copy print by loop_oh on Flickr

Actieoverzicht (onder het motto: alle begin is moeilijk)

Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Aantal afgesloten vragen: 0
Aantal open vragen: 1
Som voor Music For Life 2010 (actienummer MFL1096) als we alle vragen beantwoorden: 25 euro

 

Zelf ook een vraag crowdsourcen?

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ’t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Dus heb je een vraag: mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten (the meaning of life, het adres van een goeie loodgieter in je buurt, de cupsize van Marie Vinck) en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt. De opbrengst gaat naar Music For Life 2010, dit jaar om AIDS-wezen in Swaziland een toekomst te geven.

 


dec 10 2010

Droomjob for life

Gezocht, een mens die iets kent van dingen, of mensen die een mens kennnen die iets kent van dingen.
Want als we zo’n mens die iets kent van dingen doorverwijzen naar deze job waarvoor ge wel wat dingen moet kennen, stort Adhese maar liefst 750€ voor Music for Life. Win!

De job in het kort: Ervaren ontwikkelaar gezocht om complexe interfaces te maken. Full-time werk in centrum Gent. Contacteer sven@adhese.com indien geïnteresseerd, zeg erbij dat je de job vernam via #crowdsourcingforlife en doe ze de groeten.

De job in het lang: http://blog.adhese.com/2010/12/09/werk/

Sterk aanbevolen om daar te solliciteren door mezelf trouwens. Niet alleen omdat dat geld opbrengt voor de actie, maar ook omdat het daar volloopt met sympathiek-clevere mensen (Stefan, Andrew, Michel …) en Adhese echt wel goed bezig lijkt (ze doen er het ad management en ad serving van mastodonten als Corelio, Roularta, Hyves, Netlog, NRC Handelsblad… meer dan 30 miljard impressies per maand). ’t Is een kans, da ze zeggen…

Zelf ook een vraag crowdsourcen?

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ’t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Heb je een vraag (Wat is de beste film die in de bioscoop speelt? Welk merk slagroom gebruikt Lesley-Ann Poppe, Bestaat sinterklaas?): mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt.

Actieoverzicht

Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Som voor Music For Life 2010 als we alle vragen beantwoorden: 775 euro

Nog te beantwoorden:

(Music for Life actienummer: MFL1096)


dec 11 2010

Tong

Naar aanleiding van deze blog, Facebook- en Twitterbezigheden, krijg ik wel eens de reactie “Amai, dat zou ik niet kunnen, zoveel vertellen over uw eigen, zoveel blootgeven“. En dan onderhoud ik geeneens een echte intieme dagboekachtige lifeblog, bij bloggers die dat doen moet die opmerking wel heel vaak voorkomen.

Aan de mensen die zo reageren, zou ik graag deze column uit The Guardian van Oliver Burkman eens laten lezen. En wel zo graag, dat ik hem eens door de vertaalmolen haal:

De mensen aan wie ik ben het dichtst, I’m guessing, vergelijkbaar met die het dichtst bij je: als je ze praten, meestal over alcohol, zullen ze bijna allemaal te bewijzen onzekerder dan ze ooit zou durven in het openbaar.

Of wacht, misschien toch beter zelf vertalen 😉

De mensen bij wie ik het dichtst sta zijn wel vergelijkbaar, gok ik, met de mensen die het dichtst bij u staan: ze hebben goede en slechte dagen; ze zijn soms vrolijk, soms depressief; af en toe beleven ze een crisis; en als je ze aan het praten krijgt, meestal na wat alcohol, komen ze bijna allemaal onzekerder voor de dag dan ze zich ooit zou durven tonen in het openbaar.

Maar met mijn vage kennissen is het helemaal anders. Afgaand op hun Facebook-updates, hun tweets, hun sporadische e-mails en onze zeldzame gesprekken op feestjes, zijn hun levens een lange reeks van adembenemende reizen, strandvakanties, perfecte bruiloften, spannende nieuwe jobs en schattige baby’s. Ze zijn, kortom, absoluut onuitstaanbaar, en ik zou in een oogwenk ontvrienden, als het niet nòg onuitstaanbaarder zou zijn te leven met het vermoeden dat ze dan achter mijn rug zoveel plezier zouden hebben.

Zelfs al is het goed mogelijk dat mijn vrienden en familie een wel heel rampzalig zootje is, ligt de echte verklaring natuurlijk voor de hand: alleen zij waar ik het meest intiem mee ben, laten mij de de onverbloemde werkelijkheid zien.
Dat is vanzelfsprekend niets nieuws, maar er valt iets voor te zeggen dat dit dezer dagen erger is dan ooit: dankzij Facebook en andere social networking sites is het veel makkelijker geworden om zwakke quasi-vriendschappen te onderhouden, en dus de gepolijste versies van veel meer levens te horen.
Als ik eens terug naar huis reis, valt het mij altijd op hoeveel verschil er is tussen het Facebook-leven en wat de mensen je face-to-face vertellen“, schrijft blogger Stan James op wanderingstan.com. “Op Facebook zijn ze op een geweldige vakantie geweest … tegen jou bekennen ze dat het een wanhopige poging was hun huwelijk te redden. Op Facebook zijn ze naar allerlei tech conferenties met de beau-monde geweest. Aan jou bekennen ze dat ze al maanden niet meer slapen.

Zoals James opmerkt, maken mensen al lang de fout om zichzelf te vergelijken met tv-sterren, denken ze die volledig te kennen, zelfs al kennen ze alleen maar een zorgvuldig geëditeerde presentatie. Maar met quasi-vrienden is dit nog erger: omdat dit mensen zijn die we effectief ooit ontmoet hebben is het nog moeilijker te onthouden dat we niet het volledige beeld zien. Het is als een onophoudelijke stroom van nieuwjaarsbrieven aan oma, trots kraaiend over de triomf van kleine Jessica in het derde jaar trombone. En je kunt het die quasi-vrienden niet eens verwijten: in de semi-publieke wereld van Facebook en co gaan ze hun teleurstellingen en diepste verdriet toch niet onthullen, wel?

Gelijkaardige problemen van perspectief zie je wel meer. Het veel bestudeerde “impostor syndrome“, bijvoorbeeld, berust op het feit dat je nooit de zelftwijfel achter andermans prestaties kan kennen, alleen die achter je eigen prestaties. Hetzelfde geldt voor organisaties: bedrijven en regeringen lijken wel ultra-professioneel – totdat eens iemand er binnen kan kijken en blijkt dat bijna niemand er enig idee heeft van wat ze precies aan het doen zijn.

Niet dat die quasi-vriendschappen helemaal negatief zijn. Sociologen hebben al aangetoond dat “zwakke verbanden” even cruciaal zijn voor het laten bloeien van sociale netwerken als sterke banden; meer quasi-vrienden betekent misschien ook meer werkaanbiedingen; meer kansen om hechte vriendschappen te smeden, of de liefde van je leven tegen te komen.
Misschien is alles wat we nodig hebben een technische verbetering, om te tonen onder elke tsjirpende statusupdate, of als permanente ondertitel bij televisieuitzendingen: “Vergeet het niet: deze persoon heeft zijn zaakjes ternauwernood onder controle“.

Kortom, liefste vrienden, u ziet een tong, maar misschien toch niet het achterste ervan. Soms staat het achterste van de tong er wel, maar dan tussen zoveel uitgestoken tong dat u al heel opmerkzaam moet zijn.
U leest wat u mag lezen, en leest er maar in wat u er van wil maken.


dec 13 2010

Zuid-Amerika for life

Soms zou het leven simpel kunnen zijn. Pas nog zocht een bedrijf uit de IT hier een nieuwe mens. En nu valt er een voorstel voor #crowdsourcingforlife binnen, waarbij een mens uit de IT een nieuwe uitdaging zoekt. Simpel zou zijn: we zetten die twee aan tafel. En twee keer bingo voor Music for Life.
Maar de IT is een casserollenwinkel met zeer veel verschillende deksels, zodat niet alles op alles past natuurlijk. Toch zeker niet als de zoekende IT’er zijn horizon wil verleggen. Richting Zuid-Amerika.

Ken jij, of ken jij in je netwerken mensen die zaken doen met Zuid-Amerika, die IT-projecten hebben lopen die wel eens in dat werelddeel van pas komen? Lees en versterk dan deze oproep, het kan 150€ voor Music for Life opleveren.

Nog een Droomjob For Life, maar dan in omgekeerde richting :

Ik ben Dominiek, welopgevoed doch spijtig genoeg Westvlaming, heb van handelsingenieur gestudeerd en vervolgens alsnog de wereld van IT-projecten en business processen in gerold, op vandaag ICT Manager van beroep. In de vrije tijd gepassioneerd door nieuwe media, nieuwe technologieën, nieuwe creativiteit, nieuwe economieën en soortgelijke traditionele zaken. Maar ook en vooral keihard gepassioneerd door Zuid-Amerika, zowel puur persoonlijk als vanuit professionele interesses. Ik ben er vrij zeker van dat veel Zuid-Amerikaanse landen de nieuwe economische wereld gaan vormen, ze kunnen wat opsteken van ons, maar wij ook heel veel van hen…

Dusssss : IkVerkoopMezelf For Life. Ik wil bijzonder graag in (of toch heel vaak mét) Zuid-Amerika gaan werken. Dat mag als expat zijn. Dat mag onder de vorm van regelmatige projecten aldaar zijn. Er zijn ongetwijfeld bedrijven die heel hard op zoek zijn naar mobiele mensen om daar regelmatig en/of een lange tijd te gaan zitten. Maar ik vind die bedrijven niet. En zij mij ogenschijnlijk ook niet.

Vandaar doe ik beroep op crowdsourcing for life. Kom ik via dit kanaal in contact met een bedrijf of ondernemer die me brugfunctie geeft tussen het bedrijf hier en een land ginder ver, dan geef ik 150 €…

Zal niet simpel zijn, maar wie weet…

Zelf ook een vraag crowdsourcen?

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ’t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Heb je een vraag (Wat is de beste film die in de bioscoop speelt? Welk merk slagroom gebruikt Lesley-Ann Poppe, Bestaat sinterklaas?): mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt.

Actieoverzicht

Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Som voor Music For Life 2010 als we alle vragen beantwoorden: 925 euro

Nog te beantwoorden:

(Music for Life actienummer: MFL1096)


dec 13 2010

Der Spiegel

Die ochtend in de krantenwinkel: Bart de Wever stond voor der Spiegel. En zoals ze nu in Duitsland ook weten: Bart de Wever vor der Spiegel, daß gibt kein schönes Bild.

Der Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de knapste man van ’t land?
Ah nee? En is er dan soms een verband, met die frietzak in zijn hand?

buiklanding
Image: “Bart de Wever, boven der Waterspiegel” on Flickr by houbi

Ach hoe gaat, dat? Vlaamsnationalisten en Duitse bladspiegels, dat is toch altijd een beetje op glad ijs, toch?

België de zieke man van Europa? Kan eigenlijk wel kloppen. Straffer nog, als België de zieke man van Europa is, ken ik hoogspersoonlijk een stuk of tien ziek van zijn bacteriën. Een kankergezwel of twee, ook.
Dat ik ga geen namen noemen. Gnoti seouton, zeiden de grieken al, ken uzelf.

En zo staat de terminaal zieke formatie alweer een stukje dichter bij de pijp aan Maarten.
Maar ze doen voort. Een beetje als die die ridder in Monty Python en de Holy Grail die voort doet met het blokkeren van de weg. Thou shall not pass.

Ze doen voort, dus.

Hoe ging dat spreekwoord ook al weer: “Wie het graf delft voor een zieke man in Europa, valt er zelf in”?


dec 14 2010

Beter met een tentsletje

Hier en daar weeral opschudding, omdat “tentsletje” tot woord van het jaar is verkozen. Volledig onterecht. Want alles wordt beter met een tentsletje.

Een willekeurige screenshot van de homepagina van De Standaard, bijvoorbeeld, is toch veel beter met een tentsletje:

Theorie: alles wordt beter met een tentsletje

Of muziek, niet alleen met more cowbell, ook met een tentsletje hier of daar zou dat al veel beter zijn.

Theorie: alles wordt beter met een tentsletje

Of de wereldliteratuur, zou toch ook serieus verbeteren:

  • Honderd jaar eenzaamheid: Muchos años después, frente al pelotón de fusilamiento, el coronel Aureliano Buendía había de recordar aquella tarde remota en que su padre lo llevó a conocer la puta de la tienda.
  • Of Prousts “Du côté de Chez Swann”: Longtemps, je me suis couché de bonne heure avec une salope dans une tente.
  • Of Salinger’s Cathcer in the Rye “If you really want to hear about it, the first thing you’ll probably want to know is where I was born, and what my lousy childhood was like, and how my parents were occupied and all before they had me, and all that David Copperfield kind of crap, but I don’t feel like going into it, I’ll just write about that time I met a slut in a tent.
  • Om van Brusselmans met een tentsletje nog maar te zwijgen

Schilderkunst, you name it, absoluut beter met een tentsletje:

Theorie: Alles wordt beter met een tentsletje

Neen, ik denk niet dat er iets is dat niet beter is met een tentsletje. My theory holds.
Behalve seks, misschien, dat zou kunnen. En dan nog, altijd nog beter met “met een tentsletje” dan “met een gedoogregering”.


dec 18 2010

The Artist Formerly Known As Captain Beefheart

Ik aarzel het toe te geven, maar ik heb nooit iets gehad met Don Van Vliet of zijn Captain Beefheart. Zat in een klasse van muzikanten waar ik de waarde wel van inzie, maar verder niet veel mee kon. Frank Zappa, Charlie Parker, Pere Ubu … zijn nog zo’n paar heilige huisjes met muzikantenschrijnen waar mijn muzieksmaak maar niet voor wil knielen.
Maar zijn invloed op veel muzikanten waar ik wel wat mee heb is natuurlijk onmiskenbaar. Eens je Captain Beefheart kent, hoor je hem terug in zoveel anderen.

Een goeie introductie tot Captain Beefheart is de documentaire die indiegod John Peel over de man, zijn muziek en zijn leven draaide in 1994: “THE ARTIST FORMERLY KNOWN AS CAPTAIN BEEFHEART”. En nu Don Van Vliet dood is, reden genoeg om deze documentaire nog eens van voor tot achter te bekijken, zelfs al is de versie met de beste video en audiokwaliteit die ik kon vinden nog altijd niet denderend.

Deel 1:

Deel 2:

Deel 3:

Deel 4:

Canvas – Virus, misschien iets voor jullie?


dec 19 2010

Bond Zonder Internet

Hoe zou het eigenlijk nog zijn met Phil Bosmans? Hij leeft nog, volgens de laatste berichten, maar de spreuken van de Bond Zonder Naam verzint hij allang niet meer.

En hebben we met z’n allen niet dringend zo’n Phil Bosmans nodig? Want laat ons eerlijk zijn, blogs en twitter en Facebook en whatever, allemaal goed en fijn en hip, maar missen we niet een moreel kompas, om op het whiteboard met wireframes te plakken?
Wat we nodig hebben is een modern equivalent van de Bond Zonder Naam, Phil 2.0.

Deze week, bijvoorbeeld, had zijn licht zo kunnen schijnen – over het al dan niet stoppen van delicious:

#alttext#

of zo:

#alttext#

of:

#alttext#

Bond Zonder Internet, here we tumblr.com.


dec 26 2010

Het achterwerk van An

Ach, pakjes onder kerstbomen, dat is toch ontzettend passé. Het nieuwe gebruik dat iedereen dichter bij elkaar en de wereldvrede binnen bereik gaat brengen is het geven van een boek met nieuwjaar. En alhier is het perfecte materiaal om dit nieuwe gebruik in praktijk te brengen:

An Olaerts - Achterwerk

Oftewel, qua ongelukkige timing na de kerstcadeauhausse en de boekenbeursmanie kan het tellen (doeme toch) maar het boek van An Olaerts ligt bijna helemaal en eindelijk in de winkel. En dat mag ook buiten Limburg geweten zijn.

Wie haar blog leest, of wie al eens de papieren Vacature doorbladert zijn het geen geheimen: haar spitse wekelijkse stukjes over alles wat van ver of dicht naar werk ruikt. En die zijn nu uitgeselecteerd op een of ander criterium, gebundeld, opgeleukt met illustraties van Klaas Verplancke, en van de titel “Achterwerk” voorzien. Qua kick-ass idee kan dat tellen.

Het is u aangeraden.


dec 29 2010

Driesterrenseks

Rekening Hof van Cleve en De Karmeliet

Onlangs liet Marc Didden, in een van zijn fijne columns voor De Morgen waarin hij het had over explosie aan cuisson op de treurbuis, volgende memorabele zin op de mensheid los:

Gastronomie is seks voor mensen die niet meer neuken

Onweerlegbaar, komende van een mens die het gezien zijn embonpoint kan weten.

Nooit om een test verlegen, zetten ik en mijn vriendin ons de voorbije maanden dus op een dieet van geheelonthouding, water en brood, en trokken met het gespaarde geld naar de twee grootste culinaire tempels die België rijk is: het Hof van Cleve in Kruishoutem en De Karmeliet in Brugge. Want als ge seks voor mensen die niet meer neuken wilt, dan toch de best mogelijke seks voor mensen die niet meer neuken, toch?
En kunnen nu dus met gepaste trots en op droog zaad antwoorden op de vraag “Wie is het driesterrendst van de Belgische driesterrenrestaurants?“.

Hof van Cleve
Michelinquotering: 3 sterrren
Plaats: Kruishoutem
Chef: Peter Goossens
Wij waren er: februari 2010

Ons menu: Ontdekking (7 gangen!) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu @ Hof van Cleve

Crappy picture van een dessertje:
Dessertje @ Hof van Cleve

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 7

vs. De Karmeliet
Michelinquotering: 3 sterren
Plaats: Brugge (Langestraat)
Chef: Geert van Hecke
Wij waren er: december 2010

Ons menu: Wintermenu (4 gangen) + “aangepaste wijnen”

Crappy picture van het menu:
Menu De Karmeliet

Crappy picture van een dessertje:
Een dessertje @ De Karmeliet

Prijs: een “normaal” restaurantbezoek, maal 4

Peter Goossens in zijn Hof van Cleve bleek een virtuoos. In seks uitgedrukt een lover die de Kamasutra van voor naar achter kent, zich toespitst op de spectaculairder bladzijden en er dan nog een standje of 5 bij uitgevonden heeft. En die àl zijn standjes in één wilde nacht wil etaleren. Weet dus moeiteloos een orgasme te bezorgen, maar: je weet the day after eigenlijk al niet meer wàt hij precies deed, of wanneer, of waarmee. En je loopt een beetje moeizaam.

Geert van Hecke in zijn Karmeliet, dat is een vakman. In seks uitgedrukt een minnaar die al de atletisch haalbare bladzijden van de Kamasutra kent en een stuk of 5 voetnoten over de finesses van de techniek aan elk van die standjes kan toevoegen. Gaat dus iets langzamer richting orgasme, maar kiest zijn momenten en bezorgt het aan het einde. En je kan het de dag nadien nog navertellen.

Het Hof van Cleve is een belevenis, iets dat je eenmaal in je leven wil meegemaakt hebben (en gezien de prijzen ook wellicht maar eenmaal gaat meemaken).
Terwijl De Karmeliet een ervaring is, iets dat je zodra je het meegemaakt hebt eigenlijk elke dag zou willen (en gezien de prijzen allicht niet haalbaar is).
’t Een is een evenement. ’t Ander perfectie. In niks goedkoop.

Wat ze zeker niet zijn: de mooiste restaurants van België, of de enige manier om culinair klaar te komen. Er zijn gezelliger gelegenheden, restaurants met betere websites, gelegen op fijnere locaties, ontspannener manieren om uitgebreid te tafelen dan met 4 knipmessen aan uw tafel… Maar op het bord: een welgemeend amai en chapeau voor zoveel meesterschap.

En dan nu? Sparen, en misschien eens uitwijken naar Nederland of Frankrijk – daar hebben ze naar ’t schijnt ook geile gerechjes.