|
||||||
|
|
Archief van May 2011:
May
5
2011
Leve mamaOp: Thursday at 8:56 am, in: familie, fun, In het nederlands Ik ging haar een gedicht schrijven, mijn moeder: over een leven lang moederen of zo, over zorg en toewijding, geloof in kinderen, de grijze haren die wij haar bezorgden. Maar nu heb ik een beter idee, ik geef haar een rosbief. Ik ging haar de dagje verwennen, de moeder van mijn kinderen: een dagje wellness om de stress van het moederschap te doen vergeten, een dagje lekker eten ter compensatie van de boterhammendoos, een dagje babysit omdat niks “oef” zegt als een moeder die haar kinderen even gerust kan achterlaten. Maar nu ga ik toch maar voor een rosbief. Mijn kinderen gingen een werkje maken voor hun mama, nijver geknutsel met lijm en schaar en potlood en stift en verf, verstopt onder het bed tot de grote dag van zondag daar is, afgegeven met een knuffel in het warme bed. Maar nu mogen ze mee naar de winkel, en een rosbief in de koelkast verstoppen. Want niks zegt toch “leve mama” als een fijne rosbief? Toch? Dank u, Delhaize, voor dit geweldige plan. De moeders in mijn leven gaan blij zijn.
May
6
2011
PolitwoepsOp: Friday at 11:15 am, in: belgium, fun, politiek Doeme, ik ging het wereldwijde web nog eens veroveren, maar ‘t zal weer niks zijn. Aanleiding was deze tweet:
Inderdaad, schitterend idee dat politwoops (samentrekking van politiekers – en oops, een contaminatietautologiepleonasme if there ever was one). Het publiek heeft immers het recht te weten wat politici inslikken. Gezegd is gezegd, scripta manent enz. En dus ging ik een Belgische versie maken van politwoops. Maar ik ben er maar mee gestopt. De eerste 10 door Belgische politici ingeslikte berichten die ik terugvond waren er al teveel aan:
May
14
2011
CrossmediaalOp: Saturday at 10:15 am, in: In het nederlands Tijdens het groot mediadebat werd er door Van Thillo nog gezegd dat “crossmediaal een fabeltje” is, maar ondertussen weet ik beter. Crossmediaal part 1: Crossmediaal part 2: Crossmediaal part 3: Want voor dat Woestijnvis-nieuws moeten we dus naar Humo. En voor dat bijna niets ook, want dat staat daarin, in Humo, tegenwoordig. Crossmediaal, de cirkel is rond.
May
16
2011
Ladyshave van het jaarOp: Monday at 6:54 pm, in: eten en drinken Op kosten van Yelo (de app van Telenet, die ooit in ruil voor een paar avondjes feedback geven over hun product wat voedselbonnen uitdeelde) weest eten bij Sofie Dumont, in Halle. Les Eleveurs. Bij de Ladyshave van het jaar 2009 dus. Vooraf canneloni van dikbil (een ietwat fancy schmanzy manier om “een dun schelleke rundsvlees rond een schijfke ramenas, in een rolleke” te zeggen) met 3 (drie) soorten mayonaise . Die met dragon, onderaan de foto, was het lekkerst. Aan de overkant was gekozen voor een gemarineerde garnalen met mandjeskaas, wat minder in de smaak viel. Geen haar in de boter, evenwel. Tussenin (warme) rode poon in een (koud) soepje van koolrabi, met daarbij nog wat zandwortel, nog koolrabi en spitskool. Overheerlijk. Het haar op mijn armen ging ervan overeind staan. Over naar de main dish, met een rondje van krielaardappeltjes, champignon, jonge bloemkool en asperges, met daarin een paar lamsstukjes en jus met geconfijte citroen. Niet overdreven al het lekkerste dat ik ooit lamsvlees heb weten serveren. Om met huid en haar op te eten. En om af te sluiten een dessertje met aarbeiroomijs, marshmellow en meloen. En zeer bittere karameltoffee. Best lekker en mooi, maar stond niet helemaal op het niveau van de andere gangen. Gestrand op een haar van supergoed. Kortom, die Sofie, zoals Fad Gadget het vroeger al zong, die kan het. “Chef it, chef it, chef it“.
May
19
2011
DSKOp: Thursday at 3:12 pm, in: music Wat er door zijn hoofd speelde (Dominique – nique – oui nique? Komaan Strausse? Kahn, Kahn, Kahn met de banaan?), zullen we wel niet te weten komen. De lyrics van “Hotel Chambermaid”, om mee te volgen, en voortaan mee te zingen tijdens de volgende episodes in het proces:
Jammer dat DSK de rest van de playlist ook niet kende.
May
25
2011
Warts and allOp: Wednesday at 9:49 am, in: In het nederlands, personal Er bestaat een theorie, dat de beste blogs geen terughoudendheid kennen. Alles open en bloot. De emotie, de vrije loop. De minder mooie kantjes van de schrijver niet verhullend. “Warts and all”, wratten en alles, is een staande uitdrukking in het engels.
Er bestaat ook een theorie, dat een blog beter toch misschien af en toe een heel klein beetje terughoudendheid kent. De emotie in toom. De minder mooie kantjes van de schrijver niet verzwijgen, maar een beetje wegmoffelen, of er wat mee wachten tot het ergste voorbij is. Zeker als er wratten in het spel zijn. En toch zeker als die wratten op mij stonden. Het is dan ook met gepaste trots dat ik u voor het eerst in een jaar of 3 een foto van mijn duim op mijn blog kan zetten. Wrattenvrij, nu. Eindelijk. Geen idee wat het veroorzaakt had, maar de voorbije jaren groeide er op mijn duimen het ene wratje na het andere. En sommige van die wratjes werden wrat. Vies. En onsmakelijk. En misschien had ik er over moeten bloggen, toen. Een noodkreet slaken: “Help, mijn duimen zijn eraan”, “Kent iemand tips om je duimen te verstoppen in sociale context?”, “Ik durf niet meer onder de mensen komen”. “Alles gaat kapot”, “Ik wil dood”. Ja, misschien. Ik geef de thumbs up toch maar aan de tweede theorie.
May
31
2011
Mededeling met geitenkaasOp: Tuesday at 10:13 pm, in: eten en drinken Bijzonder vriendelijke mensen verzoeken mij u een mededeling te doen, maar ik heb er mijn bedenkingen bij.
De bedenkingen:
|
![]() |