Archief van februari 2012:

feb 2 2012

Oppervolta

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Volta - GentVolta - Gent

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.Volta - Gent

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Volta - Gent

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.


feb 4 2012

Leven met spijt

Elvis Costello schreef een paar jaar geleden een lied. “I dreamt of my old lover” heet het. En het kan me in één zin aan het janken krijgen.

Aan het woord, een oud mevrouwtje, in haar bed ’s morgens bij het ontwaken:

I dreamed of my old lover last night
I wonder if I spoke out loud
And if by chance my husband overheard
He put my face back in the crowd

His eyes were clear and gentle then
He kissed the troubles from my brow
I long to fall to sleep again
And I wonder how he would look now

Eén zin, en je zit in een leven. Een leven met iemand. Samen grijs geworden. Kinderen, werk, gedoe, goede en slechte dagen. Doorgedaan.
En in de achtergrond de spijt, geen wanhoop, spijt dat het niet anders ging, ergens, ooit. Maar we zwijgen erover. Bewaren zoete herinneringen, en willen daarmee slapen gaan. Dood ook.

So I keep this fancy to myself
I keep my lipstick twisted tight
I long to fall to sleep again
I dreamed of my old lover last night
I long to fall to sleep again

Ik speel het opnieuw, en opnieuw. Het raakt een snaar, een gevoelige, ergens. Niet omdat ik zelf met die spijt zit, maar die spijt herken. In veel mensen, in vrienden, of in mezelf, diep weggestoken?

Aanleiding van deze droeve gedachten, een artikel in The Guardian “Top five regrets of the dying“. Een Australische verpleegster op een palliatieve afdeling van een ziekenhuis blogde en schreef een boek over de laatste woorden en wensen van stervenden. En waarover ze spijt hadden in hun leven. De spijt top vijf:

1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me.

“This was the most common regret of all. When people realise that their life is almost over and look back clearly on it, it is easy to see how many dreams have gone unfulfilled. Most people had not honoured even a half of their dreams and had to die knowing that it was due to choices they had made, or not made. Health brings a freedom very few realise, until they no longer have it.”

2. I wish I hadn’t worked so hard.

“This came from every male patient that I nursed. They missed their children’s youth and their partner’s companionship. Women also spoke of this regret, but as most were from an older generation, many of the female patients had not been breadwinners. All of the men I nursed deeply regretted spending so much of their lives on the treadmill of a work existence.”

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

“Many people suppressed their feelings in order to keep peace with others. As a result, they settled for a mediocre existence and never became who they were truly capable of becoming. Many developed illnesses relating to the bitterness and resentment they carried as a result.”

4. I wish I had stayed in touch with my friends.

“Often they would not truly realise the full benefits of old friends until their dying weeks and it was not always possible to track them down. Many had become so caught up in their own lives that they had let golden friendships slip by over the years. There were many deep regrets about not giving friendships the time and effort that they deserved. Everyone misses their friends when they are dying.”

5. I wish that I had let myself be happier.

“This is a surprisingly common one. Many did not realise until the end that happiness is a choice. They had stayed stuck in old patterns and habits. The so-called ‘comfort’ of familiarity overflowed into their emotions, as well as their physical lives. Fear of change had them pretending to others, and to their selves, that they were content, when deep within, they longed to laugh properly and have silliness in their life again.”

De raad van de verpleegster is niet te leven met spijt. “Life is a choice. It is your life. Choose consciously, choose wisely, choose honestly. Choose happiness.

Of is dat zinsbegoocheling? Zal er niet altijd spijt zijn, als je laatste uur slaat? De aard van het beestje.

Als je de spijt over een leven van te hard werken weggetoverd hebt door op de carrière-rem te gaan staan, ga je dan op je doodsbed niet liggen met de gedachte dat je je leven verkwanseld hebt aan nietsdoen, aan kansen die je gemist hebt.
Als je de spijt over een leven naar de verwachtingen van anderen altijd uit de weg bent gegaan, lig je dan op je laatste dag niet spijt te hebben over een leven vol egoïsme en het in de wind slaan van zoveel goede raad?
Als je de spijt over onuitgesproken gevoelens succesvol uit de weg bent gegaan tot op je laatste dag, lig je dan niet wakker van kapotgemaakte relaties, gewreven zout in wondes?

Ik worstel er mee. Voer het aan gedachten. En koester het als tranen met Elvis Costello.


feb 7 2012

Poppe-art

De story van de dag moet toch wel het uitlekken van het nieuws zijn dat Lesley-Ann Poppe naakt geposeerd heeft voor de Playboy. Stond in de Story, namelijk. Verschijningsdatum 8 maart. Van die Playboy bedoel ik dan, niet van die Story, want die ligt op dit ogenblik al in de rekken, Phaedra Hoste of niet. De Nederlanders hebben hun elfstedentochtje, wij* hebben nu ook iets om naar uit te kijken.

Maar het internet zou het internet niet zijn als niet al meteen de eerste foto’s van Lesley-Ann’s fotoshoot waren uitgelekt. Ha ha Clint.be, het is hier te doen.

Van links onder met de klok mee. De set van de fotoshoot. De gerenommeerde fotograaf van de fotoshoot. Het kuisgerief van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf. De wc van de set van de fotoshoot nadat de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf haar werk had gedaan.

Lesley-Ann Poppe fotoshoot voor playboy. De eerste foto's gelekt.

Lesley-Ann zegt zelf toch wat “schrik te hebben” voor de reacties op haar naaktfoto’s. Niet getreurd, ook daar heb ik de eerste al keurig van verzameld:

Van links onder met de klok mee: De gerenommeerde fotograaf. De Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf. De (eveneens Ghanese) man van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf nadat de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf iets te levendig had verteld wat ze per ongeluk op het scherm van de gerenommeerde fotograaf had zien staan. De hond van de (eveneens Ghanese) man van de Ghanese kuisvrouw van de gerenommeerde fotograaf nadat de Ghanese kuisvrouw precies nog een klein stukje van haar (eveneens Ghanese) man’s reactie nadat ze vertelde wat ze per ongeluk op het scherm van de gerenommeerde fotograaf had zien staan was vergeten op te kuisen.

Lesley-Ann Poppe naakt voor Playboy. De eerste reacties.

Zelf anticipeert ze al op de kritiek. “Het is geen porno hé, het is kunst” laat ze in de Story optekenen. Poppe-art, Iedereen Lesley-Ann, ge zijt er voor of ge zijt er tegen**.

Maar misschien moet ik daar eens niet zo negatief over doen.
Gewoon eens denken aan het leger Photoshoppers dat dankzij deze fotoshoot voor maanden werkzekerheid, vast inkomen en ongebruikte maaltijdcheques gekregen heeft. En de partners van die Photoshoppers, en hun kinderen, en hun honden. En gewoon dankbaar zijn, voor Lesley-Ann Poppe als Pinuppe.

*: deze wij is een soort pluralis majestatis alternativus, eentje die “u, niet ik” wil zeggen.
**: ik ben er tegen.

Update: Ondertussen (een maand later) zijn de eerste foto’s inderdaad aan het uitlekken. Op de website van Playboy vind je al dit exemplaar.
De cover is ook al makkelijk te vinden.
En ook de volledige reeks staat natuurlijk al open en bloot en voor nader onderzoek klaar in een hoekje van het internet: http://checkthis.com/q48z


feb 8 2012

Op = op

Van wat maakt men een curryworst?” is zo een van de vragen die een mens zich beter niet stelt. In het rijtje “Wie heeft deze t-shirt gemaakt“, “Op welke dieren heeft men allemaal proeven gedaan voor dit zalfje” en “Waar wordt het geld op mijn bankrekening allemaal in gestoken“. Kwestie van uw plezier niet te vergallen. Gekocht is gekocht, op is op.

Maar sinds vanmorgen weet ik het. En het valt mee. Geen kippedarmen, varkensoren, vermalen stierenkloten of aangespoelde potvis wordt er in de ons zo geliefde frikandel / curryworst gedraaid. Het geheim zat gewoon in mijn mailbox:

Hmmm, curryworst (moet hij in kleur of zwartwit?)

De geheime ingrediënten: papier en printerinkt. Voor “ne curryworst spéciale”, gebruik een kleurenprinter. 
3D-printing voor de massa’s, weeral een technologie die sneller is doorgebroken dan ik voor mogelijk hield.

Prachtig ook het contrast tussen de lekkermakende titel van de mail:

Voor IEDEREEN een GRATIS curryworst

en de kunstmatige schaarste creëerende call-to-action in de tekst:

Print HIER uw gratis curryworst snel af (OP=OP)

Of lopen bij Beckers al vooruit op de aankomende schaarste in print-toner als men hier in frietland en masse curryworsten gaat beginnen afdrukken? Even geduld, ik koop nu snel (op=op) nog wat aandelen van Hewlett-Packard en Canon.

Oh ja, mocht ge geïnteresseerd zijn in zo’n gratis curryworst bij uw volgende frituurbezoek, dit was de link. Snel klikken! Op is op.


feb 9 2012

3G-dekking

Als vroege iPhone-koper zat ik eerst door 2 jaar Mobistar. En dan nog een jaartje omdat ik lui ben. Iphone 30 plan. 200 Mb data per maand voor 30€. Maar ik bel weinig en sms naar tienernormen bijna niks, zodat ik die 30€ eigenlijk maandelijks subsidieerde aan het sympathieke maar niet bepaald noodruftige bedrijfje Mobistar. En wreed zuinig moest zijn op mijn 200Mb aan data.

Zodus maakte ik, ergens in oktober 2011, dan toch de overstap die ik al veel langer had moeten maken. Naar Mobile Vikings. Een prijsbreker qua data-abonnement, reseller van Base (KPN). 15€ voor 2 Gb aan data (ongeveer 10x zoveel dus als mijn Mobistar abonnement). 1x per maand herladen, en je hebt er weer een maand recht op.
Met een crème van een website (onmiddellijke feedback over al je bel- en sms-gebruik, herlaadopties galore, makkelijk om via wat reclame gratis maanden te verdienen…), een geweldige klantenservice, een addertje onder het gras (als je vroeger dan na een volledige maand herlaadt, is je volgende periode maar geldig tot een maand na die nieuwe datum, zodat dit telkens een beetje naar voren opschuift) en een adder in het struikgewas. Het Base-netwerk.

Een maand geleden verzuchtte ik zo op Twitter:

Na amper 2 maanden al stuk minder enthousiast van Mobile Vikings (het is te zeggen, van het Base 3G-netwerk eigenlijk). Generation Connect = tempting.

Alsook, daarom gevraagd:

Ik gebruik het vooral op de trein. Maar op mijn rit van 45 min heb ik nog geen 10 minuten 3G. In stadjes, Brussel en Gent OK, maar daarbuiten bijna niks. Ook in buurt van m’n huis jammer genoeg geen 3G.

(dat is langer dan 140 karakters, maar werd dan ook in 2 tweets verzonden)

Reden van mijn twijfel, een frontale aanval van Proximus op Mobile Vikings, in de vorm van Generation Connect. 20€ per maand voor eveneens 2 Gb dataverkeer, vergelijkbare telefoontarieven, en als extraatje dat er per maand 10Mb opzij wordt gezet voor roaming in het buitenland.

Verscheen op het toneel, de reddende engel @fons_be, een prettig gestoord alsmede geweldige Belgacom medewerker, die nog enkele Generation Connect kaartjes ter promotie van dit project in zijn schuif had liggen. En mij er eentje opstuurde.

Tijd voor een vergelijkende test dus.

#generationconnect vs #mobilevikings: Strike 1 = voor de Vikings. De SIM-kaart van Generation Connect was gewone SIM (geen micro). De schaar erin.

(dit bleek wel al fout, je kan ook bij het bestellen van Generation Connect aangeven een Microsim te willen)

#generationconnect vs #mobilevikings: Strike 2 = voor Belgacom. 3G in Balegem. Bij mij thuis, binnen. (nauwelijks ontvangst bij BASE/Mobile Vikings)

(dit is wel niet altijd, bleek later. Maar toch: dikwijls!)

#generationconnect vs #mobilevikings: Strike 3 = voor Belgacom. Personal Hotspot met de iPad lukt + is zeer snel (De Standaard Ipad Weekend editie binnengehaald op 42 sec)

(indeed: de snelheid van 3G op het Proximus netwerk is een factor 5 van de snelheid van de 3G bij de Mobile Vikings. Dit maakt echt een groot verschil, zeker bij het gebruik als hotspot voor de iPad)

#generationconnect vs #mobilevikings: Strike 4 = voor Vikings: Rapportering verbruik, inloggen etc… beter uitgewerkt bij MV.

(absoluut: de tool die Belgacom levert – de app Hello! – is niet bepaald even krachtig als de Mobile Vikings (mobiele) website)

Dat allemaal op de eerste avond.
Restte nog het testen van de Proximus-kaart in de praktijk en onderweg.

Men kan daar kaarten van vinden, van de 3G-dekking van de 3 netwerken.

3G dekking in België - kaart

(Bij proximus: beter is paars, Bron. Bij Base: beter is donkerblauw. Bron. Bij Mobistar: beter = bruin en donkergroen. Bron.) Bref: Proximus wint, in de cellulaire driegeaanse theorie dan toch. Maar wat telt als gebruiker is natuurlijk hoe die dingen presteren in jouw omgeving. Infografiek!

3G-dekking Base, Mobistar en Proximus vergeleken

Of als dat niet geheel duidelijk mocht zijn: Proximus beats the 3G-ass of Base & Mobistar. Firmly.

En een eindconclusie, met antwoord op de vraag “Ga ik nu overstappen?”.
Het antwoord. Ja. Ik vind het aanbod van Proximus dermate beter dat ik het vooruitzicht van ooit aan de lijn met de helpdesk van Proximus te moeten hangen (horrorscenario!) er dan maar bij neem. 5€ duurder, maar dat is een veel beter netwerk wel waard, mij dunkt, en die 5€ kan je bij eens af en toe roamen in het buitenland al zo terug halen. Ik stap dus over. Ugh.

Rest nog de Twitterconclusie.

Someone gave me +K in “3G” today. Must be I’m losing my EDGE.

3G-God, dek mij.


feb 11 2012

Gast

Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar?

Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. 🙁
Ik bereid me alvast voor op een bruuske temperatuurshock. Alles voor de wetenschap…

Het goede nieuws, vroeg u?

Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Gastblogger K.

Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).

gastblogger K.

Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.


feb 13 2012

Stilte voor de zon

Waar wij zijn, bij zonsopgang. En subiet komt dat spel hier op gang. En wemelt er van de GO’s en GM’s en openingstijden van dit en inschrijfmomenten voor dat en excursies hier en sportactiviteiten ginder. Maar nu is het nog kalm, even.


feb 14 2012

4 seasons in onze day

4 seizoenen in een dag, Crowded house zong er ooit van, wij zitten erin. Als ge die seizoendetails als vallende bladeren, bottende bomen en dergelijke weglaat tenminste. Het weer, daar had ik het over. Bij het ontwaken lente, goed genoeg om buiten te eten, maar niet goed genoeg om dat zonder een dikke trui te doen. ’s Middags volle bak zon, goed genoeg om in uw zwembroek aan de rand van het zwembad cocktails te drinken en na één dag al een roodverbrande neus te hebben. ’s Avonds herfst, goed genoeg om door de stad te wandelen in hemdsmouwen, maar bepaald fris als de zon helemaal verdwenen is. En eenmaal 10 uur, winter, dicht bij de nul graden ineens.

Maar dus ook, een geweldig weertje om vanalles te doen, en laat dat nu net een van de points forts van de Club Med zijn. En zo hebben wij hier al gemountainbiket (in de lente), gezwommen (in de zomer), van soukbezoek gedaan en de mensenexplosie van Jmaa El Fnaa bekeken (in de herfst) en in de Hamam gekropen (in de winter). 

En nu zijn Michel, Sandra en Annemie op kookles (in de lente), gaan we straks de tuinen van Marrakech bekijken (in de zomer), gaat er worden paardgereden (in de herfst) en straks van de uitgebreidste buffetten die ik al ooit heb meegemaakt worden gegeten (in de winter).


Hell, zelfs terwijl ik dat hier typ, zijn er vier seizoenen. Mij voorkant heeft het warm in de zon, mijn achterzijde te koud in t-shirt. En mijn zijkanten doen compromisbereid van lente- en herftstemperaturen.


feb 15 2012

Ouarzazate

Waar zij zat? Zij zat op haar paard (ze is makkelijk op haar paard te krijgen)

Of op een mountainbike

Of aan het zwembad

Of in het restaurant, waar ook hier niet aan Valentijn viel te ontsnappen.

Maar dat was gisteren, want dan zaten we een ganse dag “in da club”. 

Vandaag zat ze de hele dag in Marrakech centre ville. En nu zit ze mee cocktails te drinken. En morgen zit ze over de Atlas. Naar Ouarzazate. Waar ze zal gezeten hebben. 

Ze zit goed. En zij niet alleen. Lees zeker ook bij Michel of bij Sandra, want zij zaten er ook.


feb 18 2012

Pingelen

Leuk spel hier ontdekt in Marokko. Het heet pingelen. En je hebt verloren als je meedoet.

Stap 1: Je wandelt rond. Geeft uw ogen de kost. Mensengewriemel, winkeltjes, brommers, jellabah’s, geiten, gesluierde vrouwen, kindjes met ondeugende blik, pubers waar je in België een omwegje voor zou maken, baarden, oude peetjes op een ezelskarretje, stoffen, beslagen deuren, het pleintje hier of daar, de afdeling electrische toestellen van ons containerpark hier per soort van toestel goed voor een winkeltje, meer stoffen, meer mensen, meer brommertjes. En zo wandel je nietsvermoedend het web van de spin in, dieper en dieper. Je hebt al verloren, maar je weet het nog niet. 

Stap 2: Je laat je ogen rusten op iets wat vaagweg interessant lijkt. Het begin van je val. Je ligt er al, maar je weet het nog niet.

Stap 3: De jager verschijnt. De spin heeft zijn prooi in al ingeschat. Wil u iets beter kijken? I make you good price, sir. Resistance is futile at this point. 

Stap 4: Je geeft aan niet geïnteresseerd te zijn. De spin wordt een kat. Ooh, een muisje, dat wil spelen. Hoe schattig.

Stap 5: Wat wil u ervoor geven? Je hebt geen idee. “Ca dépend du prix”, zeg je. U sloeg zonet een gat in uw budget.

Stap 6: De verkoper noemt een prijs. Het equivalent van eerst iemand in het drijfzand duwen, en hem dan een takje voorhouden.

Stap 7: Je vindt dat uiteraard te duur. Maar door de gezegde prijs krijgt het object een waarde. Zoals walvissenkots plots amber wordt. Je lacht. De lach der hopeloze. Je stapt in het ritueel. Je zegt een prijs, een derde of zo. Je maakt hiermee je verlies officieel.

Stap 8: De jager laat de prooi in zijn waarde. Komt naar beneden met zijn prijs. Ruïneert zijn arme kindertjes. Laat zijn zaak vrijwel failliet gaan. Is een waardeloze handelaar, de schaam van zijn beroep. Het is het spelen van de kat. Die zijn prooi al diep en dodelijk vast heeft.

Stap 9: Is de stap die in de vrijwel alle handboeken over pingelen staat beschreven. Onderhandelingstactieken als “doen alsof het u niet meer interesseert”, “gespeeld weggaan”, “uw laatste bod doen”, “zeggen dat ge niet meer geld bijhebt” … allemaal praat voor de vaak. U hebt het spel al verloren, kan hoogstens iets minder hard verliezen. Vincent Kompany aan de microfoon, over de laatste match van de Rode Duivels of zo. 

Stap 10. U hebt teveel betaald. Voor brol. De jager feliciteert zijn slachtoffer. Amai u kan onderhandelen. wat is uw nationaliteit? Belg? U had net zogoed Berbers kunnen zijn. Het is de kat die zijn muis feliciteert, met zijn geweldige tegenspartelen. Het is de spin die informeert vanwaar die sappige vlieg kwam, en al likkebaardt bij de volgende prooi die in zijn web gaat lopen.

Het resultaat, van twee namiddagen in het web, de soek van Marrakech, rondlopen.


feb 21 2012

Reis in een reis

Van de twee laatste dagen in Marokko, daar kan ik ook nog eens wat dia’s van tonen, sprak Nonkel Dirk die avond. En hij zette zijn diaprojector aan. Het jong volk zuchtte. Als nonkel Dirk begon, dan had hij nog niet gedaan, met zijn slome flutdia’s altijd.

Telouet

(dia 1: detail van een wanddecoratie in de Kasbah van de Glaoui in Telouet. Als ge er lang genoeg naar kijkt wordt  het precies een vrouwenborst. Nog even doorkijken, het wordt dan vanzelf wel weer een tafelkleedje).

Lees het vervolg van Reis in een reis…


∞ Kookvergissingen

41 (41!) vaak voorkomende vergissingen in de keuken. En dan staan “in uw vingers snijden“, “uw fikken verbranden” en “vergeten op tijd naar de meeneemchinees/pizzabesteller te belllen” er nog geeneens bij.

Lezen: ∞ Kookvergissingen


feb 25 2012

Liz Green

Ik weet niet of ze al op uw muzikale radar was gesignaleerd, vandaar dat ik dacht “ik vraag het eens”. Of u ook vindt dat het mooiste van dit jaar tot nu toe komt van Liz Green. “O, Devotion”. Beschikbaar op Spotify, bijvoorbeeld.

Als je houdt van bijvoorbeeld Alela Diane, of Ane Brun, zoals ik toevallig doe, dan is Liz Green your man. Woman, zelfs. Deze plaat op de hoogte van “The Pirate’ Gospel” of “Changing of the Seasons“. De blues, maar onversneden, puur, zelfs zonder “grain”.

Zoals De Standaard terecht schreef:

Liz Green is een Britse zangeres die vijf jaar geleden de talentenwedstrijd op het festival van Glastonbury won, maar ruim de tijd nam om haar eerste album af te leveren. Ze situeert zichzelf tussen Bessie Smith en Lily Allen, tussen droefgeestige blues en tragikomisch cabaret dus. En omdat ze alle muziek analoog opnam, in de beroemde Toe Rag Studios, klinkt ze behalve verrukkelijk sober en smaakvol ook heel rootsy.

O, Devotion! bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Green wil zielsmuziek brengen en manifesteert zich als een Adele zonder de poparrangementen. Ook zij gebruikt blazers, maar zo fraai ingepast dat je constant geniet. Elke kleine akkoordenwisseling, elke koperkleur, elke falsetbeweging is perfect op dit ijzersterke debuut.

Of zoals Humo al even terecht zei: “‘O, Devotion’ is het straffe debuut van een piepjonge blanke bluesneger.“.

Ook als ze een videoclipje maakt, bijvoorbeeld:

Of als ze langskomt bij Duyster, zoals vorige week, en The Quiet zingt:

Dezelfde song ook verkrijgbaar als “concert à emporter“, maar dat blijft iets te lang ingezoomd op een riooldeksel.

Kortom, ik word warm van Liz, de zangeres, de muzikante. En wil ze u warm aanbevelen.


feb 25 2012

Omloop neusloop

De griep houdt hier huis. In mij, en in een koppel kinderen.

Maar buiten woedt de lente. En de koers kwam langs. In Balegem. Veel dichter dan de Omloop het Nieuwsblad (het vroeger Omloop het Volk, ook wel Gent-Gent genoemd), de opening van het wielerseizoen in België, kunt ge dan ook niet komen.

Broek uit (mijn straat heet Broek, het kledingstuk hield ik aan), 300 meter Kalle (ook en straat, geen domme trut), en 300 meter Bierman (ook een straat, elke gelijkenis met er wonende manspersonen berust op toeval), en we zaten al op de weg van de wielrenners. Op het parcours te situeren in volle finale, tussen de kasseien van Velzeke (Paddestraat, Lippenhovestraat) en de scherprechter van de finale (Lange Munte).

En dan komt het circus snel op gang. Geen reclamecaravaan, gewoon eerst wat zwaantjes, een paar vooruitsnellende ploegwagens en dan al de wedstrijdwagen. De heli boven het hoofd maakt duidelijk dat de kopgroep nu wel heel dichtbij komt.

De wedstrijdwagen Heli

En dan de kopgroep al (rechts de latere winnaar Sep Vanmarcke / voorovergeplooid over zijn stuur in het midden Juan Antonio Flecha / achteraan de later wat knullig sprintende Tom Boonen. De winnaar glimlachend, hij had het al in het snotje):

Omloop het Nieuwsblad in Balegem #ohn

En op zeer korte afstand erachter, de even voordien achtergelaten Thor Hushovd – de tong op het stuur – met Matti Breschel, en even later nog een uit het wiel gereden onverlaat (reed er voor piet snot bij):

De tong van Hushovd http://farm8.staticflickr.com/7177/6929378767_2e00021edf_m.jpg

en dan een hele tijd wachten (lang voor de snotneuzen die ik meehad) op het peleton. Met pechvogel Gilbert aan kop, achteruitkijkend als in zijn beste momenten, zij het een paar minuten achterop de plaats waar we dat van hem vorig jaar gewend waren:

Gilbert en het peloton der verslagenen #ohn

En dan groepjes en groepen en enkelingen. Sommige berustend (het is gedaan, nog 25 kilometer en we kunnen douchen), andere nog volop bezig zich het laatste snot uit de neus te rijden:

Ook in de achtergrond, alles geven

En dan is het al gedaan. Tijd om terug naar huis te rijden. En terug in de zetel te duiken. Sep Vanmarcke te zien winnen. Te kijken of we in beeld waren tijdens de tv-uitzending (check). En dan de rest van de dag niet meer uit die zetel te komen.
Het voorjaar kwam langs, maar is nog niet helemaal doorgebroken. De winter moet hier nog uitgezweet.


feb 29 2012

MB Made My Day

En zeggen dat het zo mooi begon.

Even terugspoelen naar maandag. Ik met griep thuis. Aan de iPad in de zetel. Veel tijd om te tweeten, en dus ook om te zien dat Mercedes er een wedstrijdje deed:

NewImage

Dus ik dacht 10 seconden na, schreef dingen die absoluut niet in 29 karakters pasten, dacht nogmaals 3 seconden na en schreef:

NewImage

Hetgeen even later de winnende tweet bleek te zijn. Ik dus een Mercedes CLS voor één dag gewonnen, mét programma. I’m on a roll, sorta, toch qua het winnen/krijgen van toffe (en dure) dingen.
Tot daar het goede deel van het verhaal. Of toch het eerste deel van het goede verhaal, voor het tweede deel zo dramatisch slecht zou aflopen.

Vanmorgen werd er dus inderdaad een Mercedes CLS voor mijn garage geparkeerd. Een knap ding, het moet gezegd. Zwart als de nacht. Geweldig interieur. Cockpitbediening om (h)u(h) tegen te zeggen. 0-100km in 4,5 seconden, 150 PK, en toch maar een 5 liter per km/u. Allerlei snufjes die ik nog nooit aan het werk had gezien (zijspiegels met aanduiding van objecten in de dode hoek bijvoorbeeld, of bescherming tegen indommelende chauffeurs of afwijken uit de rijstrook, LED-lampen die je bij nacht ontzettend veel licht geven …). Knap Duits werk dus, normaal enigszins buiten het bereik van deze armoezaaier (de basisprijs = 62.000 euro).
Automatische versnellingsbak ook, alhoewel ik daar toch dacht ik genoeg voor gewaarschuwd had. Maar dat ging verder heel erg vlot. Mijn vriendin op geen enkel moment tegen het plafond geplakt. En voor de rest ook nergens gebotst of zo. Zelfs geen ene keer verkeerd gereden. Speekselmedaille, toch?

Een dagje beschikking over dit gevaar(te). Eerste bestemming: Gent #mbmakemyday De sleutels van mijn Mercedes. Voor 1 dag. #mbmakemyday

Bref. A reasonably priced car. Uncheck. A star in it. Uncheck. Race op de Top Gear track tegen de tijd. Uncheck. Dit ging gewoon om genieten. Zolang het duurde.

Eerste bestemming, Gent. Waar we mochten gaan parkeren in het Zuid (speekselmedaille. OK, een beetje scheef, maar daar links stond dus aanvankelijk wel nog een auto, hé) en brunchen in de Pain Perdu (Walpoortstraat):

IMG_0608 _SnapseedBrunch in Le Pain Perdu

Volgende bestemming, de Grote Zavel in Brussel. Eerst naar de grote Belgische chocolatier Pierre Marcolini. Waar we gewoon mochten binnenstappen, met veel égards ontvangen werden en voor een ferm bedrag aan chocola naar huis mochten meenemen:

Aha, de volgende bestemming is iets met chocola! #mbmakemyday Voor een fiks bedrag chocola van Pierre Marcolini mogen uitkiezen. Win! #mbmakemyday

En dan naar de Mercedes House, ook aan de Zavel, waar in een soort toonzaal / winkel / memorabibiliashop van Mercedes zelf ook een restaurant is. En we dus, dieettechnisch misschien iets te snel volgend op de brunch, een lunch kregen (hier afgebeeld eendeborst op gekarameliseerde ananas):

Voilà, op de grote Zavel geparkeerd, en nog altijd in 1 stuk en alles #mbmakemyday Dieettechnisch mogelijk niet helemaal in orde (lunch na brunch), maar wel lekker #mbmakemyday

Daarna kregen we bericht dat we eerst om de kinderen konden gaan, en dan naar Mechelen voor een bezoek aan Technopolis. Een snelle blik op het dashboardklokje en het opzoeken van de openingsuren van Technopolis leerde echter dat we daar maar een heel klein uurtje zouden zijn, en dan nog dikke file naar huis zouden hebben. Daarom vroegen we of we niet de andere kant opkonden met de kinderen, naar een plaats zonder openingsuren, de zee. Waar we genoten van een waterzonnetje en (niet al te koude) redelijke temperaturen, en dijken bouwden:

Zullen wij de Kust eens verrijken, met een paar stevige dijken? #mbmakemyday Bovenal is de zee grijze soep, zoals de wijsgeer Kama al wist #mbmakemyday

Waarna wij een garnaalkroket aten, en alweer naar huis zoefden. Morgen weer school, en werk, en zo. Tot daar was het dus goed. Super zelfs. Maar aan alle sprookjes komt een eind. En een WEL HEEL ABRUPT EIND SOMS.

Want toen ging het dus mis. De Mercedes in de garage geparkeerd. En – echt waar – nog geen vijf minuten nadien nog eens terug gaan kijken of hij er nog stond. En neen dus. Weg. WEG! En ook de sleutels in mijn zak dus – echt waar – niet meer terug te vinden.

Paniek natuurlijk, en dan al snel: berusting. Gelatenheid, zelfs. Het is natuurlijk sneu voor die mensen bij VVBO die zoveel energie gestoken hebben in het in elkaar steken van @MBmakemyday. Zo’n slechte afsluiter, dat hadden ze niet verdiend. Hopelijk hebben ze een goede verzekering.

Onnodig om morgen nog terug te komen om hem te halen, ook, mensen van Mercedes. Hij is écht weg hoor. Echt waar zelfs. Afijn, degene die hem gepikt heeft, hij kan er maar goed mee zijn.

Jammer dat het zo moest eindigen, maar het is niet anders.

 

BTW: Stel dat ik een serienummer zou willen wegvijlen, stel hé, welk nummer schuurpapier gebruik ik daar het best voor? Iemand tips?