Archief van maart 2012:

mrt 4 2012

John Carter & The Muppets

Tweemaal op 3 dagen naar de cinema geweest. En dat dat al geleden moet zijn van lang geleden.
Voor de voorniet, bovendien. Twee keer op uitnodiging van Disney.

Vrijdag, The Muppets, zoals een hyperaandachtige lezer al had kunnen voelen aankomen door een her en der opduikende Kermit.

Het verhaal: Walter is een pop die opgroeit in een gezin en mag eindelijk op reis naar het Muppet-theater. Maar dat blijkt daar een vervallen boel. Hij ontdekt een complot om het theater af te breken omdat er olie onder de grond zit. Er zit maar een ding op: alle Muppets terug verzamelen en een show op poten te zetten om geld in te verzamelen en zo zelf het theater te kopen.

Waarvan de trailer leuker was dan de film.

Deze Muppets film heeft helaas een flutscenario, dat ongeveer voor de helft werd goedgemaakt door Muppets zelf. Maar ook die al grappiger geweten.
Daarbij moet ik wel zeggen dat ik de nederlandse versie (stemmen van onder andere Iwein Segers, Peter van den Begin, Walter Baele) gezien heb, waarbij ik vermoed dat die dubs heel wat grappen en liedjes de mist instuurden. Ja ik kijk naar u Walter Grootaerts (Statler) en Jacques Vermeire (Waldorf).
Grappig nog wel om het stuk van de film te zien waarbij The Muppets (bijna) vergeten blijken, met naast je 3 kinderen die The Muppets nog (bijna) nooit gezien hebben.

Afijn, ze zullen bij The Muppets heus nog wel een tovermantel hebben liggen. En ze komen binnenkort terug op tv, toch nog goed nieuws dus.

Over naar vanmorgen dus, John Carter. Een blockbuster, star wars style. Die pas deze week woensdag uitkomt in Belgische zalen, en zelfs nog 2 dagen later in de U.S. (gewoonlijk zijn ze ons daar op zijn minst een maand voor met alle releases).

Het verhaal, een soldaat uit de Amerikaanse burgeroorlog wordt “getelegrafeerd” naar Mars, waar hij terechtkomt in een stam Tharks, 3 meter lange groene mannen met vier armen. Dat terwijl twee andere volkeren een oorlog uitvechten die het einde van de planeet Barsoom dreigt te betekenen.

Waarbij de film dan weer leuker was dan de trailer.

Ook hier is het scenario niet zonder fout (er moeten drie volkeren op Mars uitgelegd, en het karakter van John Carter, en hoe hij op Mars terechtkomt, en waarom hij daar over speciale krachten beschikt, en waarom er daar oorlog is, en wie er echt aan de touwtjes trekt, en nog een godsdienstsausje en al). Ook worden er heel wat actiescenes iets te haastig afgeraffeld (vb. de clash van de luchtschepen, John’s eerse gevecht). En een paar van de dialogen, zeker tussen John en prinses Dejah Thoris, deden mijn tenen toch lichtelijk krullen.

Maar teveel kritiek zou John Carter onrecht aandoen. Dit is een bijzonder onderhoudende film, die je meesleept naar een vreemde verre wereld en je na aflooop tevreden achterlaat. Avatar meets Gladiator meets Starwars meest Dune, dus. Zeer goeie CGI, en visuals ook. Maar zonder die foutjes had dit best een klassieker kunnen zijn.


∞ 3D bril

De wetenschap achter de 3D-bril die gisteren bij het bekijken van John Carter op mijn neus stond, haarfijn uitgelegd door Professor Phil Moriarty van sixty symbols.

Nu nog een verklaring voor de hoofdpijn achteraf.

Lezen: ∞ 3D bril


mrt 9 2012

iPhoto op de iPad 1

Deze week voorgesteld, de iPad 3. Maar daar is al genoeg reclame voor gemaakt. En ik hoef er geen. ’t Is te zeggen, er werd geen argument gegeven, woensdag, dat mij over de streep van de Apple winkel zou kunnen trekken. Een beter scherm en hoge resolutie: geweldig. Sneller ook: fijn. Fototoestel: don’t need one on the iPad. 4G: in België de eerste tijd toch nog niet te krijgen.
Het blijft dus mijns inziens en grosso modo nog altijd hetzelfde toestel als de eerste generatie iPad, zoals ik er een heb. En dus geen reden om over te stappen.

Alhoewel. Bij nader inzien bleek er bij de aankondigingen toch een overtuigend argument pro nieuwe iPad te zijn: iPhoto voor iOS.

Use simple gestures to quickly sort through photos and find your best shots. A powerful set of Multi-Touch tools helps you perfect color and exposure, crop, straighten, and retouch images. Enhance pictures by adding beautiful, Apple-designed effects with just a tap. Or use fingertip brushes to apply adjustments exactly where you want them. In addition to posting photos to Facebook, Flickr, and Twitter, you can beam photos between your iPhone and iPad, stream photos and slideshows to your Apple TV with AirPlay, and use iCloud to publish photo journals to the web to share your stories with friends and family in a whole new way.

Dat ik dus prompt  wilde installeren. Maar niet kon. Want deze nagelnieuwe fotobeheer-app is voorbehouden voor de nieuwe generatie toestellen:

Compatible with iPhone 4, iPhone 4S, iPad 2 Wi-Fi, and iPad 2 Wi-Fi + 3G. Requires iOS 5.1 or later.

Huilen! Want zo een iPhone heb ik wel, maar dat is helaas een iets te klein scherm om aan fotobewerking te doen. Die app vraagt om het grote scherm van de iPad.

Ware daar niet het internet. Dat toch al snel uitgevogeld had dat je iPhoto voor iOS toch ook op een oudere iPhone of op de iPad van de eerste generatie kan installeren. Niet moeilijk, bovendien:

1. Koop iPhoto voor iOS via Itunes (dus niet op de iPad – want daar verschijnt het niet in de store – maar in iTunes op de Mac of PC)

2. Sluit iTunes, en installeer de Iphone Configuration Utitlity (download voor Mac, download voor PC)

2. Open die toepassing.  Kies in de linkerkolom “Programma’s”, en daarna links bovenaan de knop “Voeg toe”.

3. Navigeer naar Muziek > iTunes > Mobile Applications, kies daar iPhoto 1.0.ipa. Even geduld oefenen na “open”.

iPhoto op de iPad 1

iPhoto op de Ipad 1

4. Sluit je iPad aan via kabeltje. Kies in de linkerkolom van de iPhone Configuration Utility je iPad, en dan bovenaan de tab “Programma’s”.

5. Navigeer in het lijstje naar de i van iPhoto. Je zal zien dat daar, anders dan bij al de andere programma’s in de lijst, een knop “installeer” staat. Doen maar, en klaar, na een paar minuten staat iPhoto op de iPad (je vindt het icoon achteraan). Al het bovenstaande werkt ook voor iMovie, trouwens.

Simpel eigenlijk. En het werkt.

En het werkt een beetje slecht. Behalve een paar eigenaardigheden die eigen zijn aan het programma (probeer bvb. eens het tilt shift effect toe te passen op een foto. Veel zoekgeluk) zijn er op de oude iPad toch ook wel regelmatig crashes. Apple heeft de app ofwel redelijk terecht van de oudere iOS-toestellen afgehouden of heeft die zo geprogrammeerd dat oudere toestel-eigenaars een extra reden hebben om te upgraden. Want het werkt bijna helemaal, en had dus met een kleine programmeerinspanning waarschijnlijk ook wel betrouwbaarder op de 1ste generatie iPad kunnen werken.

Maar voor de rest doet het dus zoals geadverteerd. Beamen tussen iPhone en iPad. Brushes. Effectjes. Albums. Sharen naar twitter, Flickr, en the lot. Al een journal in elkaar gestoken, zelfs, met de foto’s van een lekker etentje gisteren.

Snapseed (tot nu toe mijn favoriete fotobewerkingsprogramma op de iPhone en iPad) gaat hier heel wat minder gebruikt worden. En mijn “oude” iPad dus nog een hele tijd langer.


mrt 12 2012

#wijvenweek: Beautyqueen

Er wordt aangebeld, vier jaar na datum, dat het weer van dattum is. Hoor: dat gezucht en getik, gewrijf en geschuif: het zijn 300 vrouwenblogs die ontwaken na een vierjarige winterslaap, die worden opgepoetst, aangezwengeld na de stilte. Want de klaroen heeft geschald, The Rallying Hymn Of The Republic Der Bloggende Dames heeft geklonken: het is weer Wijvenweek.

Na het synchroonmenstrueren van vrouwen die lang samenwerken of -leven, een nieuw mysterie der natuur: het synchroonbloggen der wijvenblogs. Hoera ook.

Want een beetje oorlog kan natuurlijk niet zonder collaborateurs. Mannen in deze. Die blij zijn dat er nog eens wat beweegt in bloglândia. Die een wijf in zich hebben huizen. Of niet ontevreden waren over de blogpostjes die dat bij de vorige editie opleverde.

En toch, ik heb het me al beklaagd, bij het lezen van de thema’s.

Maandag 12 maart – Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.
Dinsdag 13 maart – Guilty pleasures en kleine kantjes.
Woensdag 14 maart – Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.
Donderdag 15 maart – Dromendag.
Vrijdag 16 maart – Zelfcensuur.
Zaterdag 17 maart – Het multitaskende superwijf.
Zondag 18 maart – Inhaaldag.

Ik heb vandaag dus gezocht. Naar de beautyqueen in mijn diepste gedachten. Niet gemakkelijk, oppervlakkig als ik ben. En toch gevonden, onderin de bodemlooste put van de laagste mijnschacht van de onderste lift van mijn lower class bestaan van mijn onderbewustzijn van mijn laagste driften van mijn diepste gedachten. Daar zat ze, mijn beautyqueen.

Was het toch wel niet Zoooey Deschanel zeker. Niet onknap. Grappig. Muzikaal. Onafhankelijk. Puppy eyes. Stijl. Proper op haar eigen. Ik kon het slechter getroffen hebben.

OUT946872


mrt 13 2012

#wijvenweek: Guilty pleasures

Allez hup, dag 1 van de wijvenweek is nauwelijks verteerd, of daar is dag 2 al. Thema: Guilty Pleasures en Kleine Kantjes.

Kleine kantjes, daar kan ik kort over zijn. Heb ik niet. Muhahaha. Alles aan mij is XXL. Muhaha. En zelfs als er al bepaalde kantjes iets minder groot geschapen zouden zijn dan verwacht, nog altijd de strohalm dat het niet de grootte van de kantjes is die er toe doet, maar wat ge er mee doet. Muhaha.

Over dus naar de Guilty Pleasures. Calvinistische moraal, dat elk pleziertje ook weer schuld moet inhouden. Dat elke praline moet smaken naar de extra gram op de weegschaal. Genieten gelijkstellen aan ons afhouden van de Heer. I plead not guilty, your honour, i plead pleasure.

Alhoewel. Soms voel ik me toch ook wat schuldig. Als ik op deze blog zit te wijvenweken, en zo mijn vijf Zooey Deschanel Tumblrblogs weeral eens een beetje veronachtzaam. Of als ik met mijn kinderen speel, en dan geen tijd heb om de Zooey Deschanel Wikipedia-pagina van wat nieuwe feiten te voorzien. Als ik een of andere nieuwe cd iets te veel speel, en zo weeral She&Him brutaal links laat liggen. Als ik een rommelen in de tuin en aan het eind van de dag weeral de kans gemist heb om een poster bij te hangen op mijn Zooey Deschanel slaapkamertje. Als ik komeneten op televisie kijk en zo die avond maar twee keer naar 500 days of Summer kan kijken.


mrt 16 2012

Het huis huilt

Soms zijn reclamecampagnes hoogst ongepast. De vakantiereclame naast een bericht over een vliegtuigongeluk, de fast-food reclame naast een artikel over obesitas, de reclamebanner voor “Free dinner for two at the Olive Garden” naast een artikel over “Over 250 Sick after eating at Indiana Olive Garden“.

En soms, soms passen ze. Bij de dag. Bij het gemoed. Zag ik vanmorgen op mijn eigen blog staan: AXA, die reclame maakt met een wenend huis. Hadden in Antwerpen vorige week als stunt een rijhuis aan de singel omgetoverd in dit:

Het wenende huis

Ok, het huis weent niet omdat het meeleeft met de slachtoffers van het busongeval. Meedoet aan de collectieve shock. Zich inleeft in het zinloze van het hele ding. Rouwt.

Dit huis weent blijkbaar omdat het nog geen renovatielening kreeg.

Hé, huis, kop op. Gij hebt scheuren, die gerepareerd kunnen worden. Gij kalft af, maar niks dat onherstelbaar is. Wat bij u afbrak kan er terug aan gezet.
Er is meer dan het materiële, huis. En denk eraan, lenen kost ook geld.

Maar toch. Het past vandaag, dat huis dat weent. Rouw de plamuur van de barsten in ons bestaan. De dag van nationale rouw onze renovatielening.

En nu afwachten hoelang het duurt eer het huis stopt met huilen. En weer happy house wordt, zelfs al is het met een zwart randje rond de ogen.


mrt 18 2012

#wijvenweek: de rest

Vandaag is het dag van de zorg voor mijn vriendin (opendeurdag bij de Tandem, voor de geïnteresseerden). En dus is de zorg voor de drie kleine persoonlijkheden hier ten huize deze dag voor mij. Ja zo zijn ze wel, die w…

Doet er mij aan denken. Inhaaldag van de wijvenweek, is het ook vandaag. En ik heb wat in te halen. Gemist:

  • woensdag: “Moh kijkt nu. We zitten hier met een mening”.
  • donderdag: “Dromendag”
  • vrijdag: “Zelfcensuur”
  • zaterdag: “Het multitaskende superwijf – stoefdag”

Hop: Dat ik tegen het teveel aan meningen ben. Meer zelfs, droom van een wereld waar niemand nog een mening heeft, omdat we het eens zijn. En zelfs al had ik in afwachting daarvan hier of daar nog een mening, dan zelfcensureerde ik ze, omdat ik van mening ben dat je consequent moet zijn in dingen. Een consequente houding die best best het bestoefen waard is. Zo dan.

Of misschien een amendement indienen. Kunnen we inhaaldag van de wijvenweek niet veranderen in afhaaldag? Voor mij een Amoorie en een Ysabje, een SuzieQew, een disfunctionele huisvrouw, een Fake Plastic Ruby, een Lieve en een An, de verzamelde meisjes van Oona, en natuurlijk Lilith en Ilse. Met looksaus.

Mijn top 10 van een uurtje speeddiagonaal de wijvenblogs bijlezen. Allemaal mevrouwen/meisjes/madammen met wie ik met graagte eens mee aan een tafel zou belanden. Als Zooey Deschanel eens niet kan.

Dinner with Zooey Deschanel

 


mrt 31 2012

Vierkant miserie

Weet ge wat miserie is? Foursquare in Twitter. In het algemeen. Ondanks dat de laatste foursquare-checkin die het vermelden op een Twitter-timeline waard was al dateert van 24 april 1995, toen ene Jratzinger2384 Mayor werd van The Vatican, gaat iedere nitwit met een smartphone toch lustig verder te doen of elke voet die hij buitenshuis verzet het inchecken én mededelen waard is.

Is het interessant, te weten dat u in de Delhaize incheckt? Is het boeiend, te weten dat u de “Mayor” van een koffiebar geworden bent? Is het wetenswaard, te weten dat u zich ophoudt ter hoogte van de flitspaal E17 Kortrijk-Gent in De Pinte (De Pinte, Vlaams Gewest). Eh. Neen dus. Voor reizen of wat specialer gelegenheden (I’m at de bevallingskamer van het UZ, I’m at de Trouwzaal van het Gemeentehuis, I just became the Mayor of HotMarijke) mag u van mij gerust uitzonderingen maken, maar in het algemeen zou Twitter toch gebaat zijn met de algemene regel “If it’s on foursquare, keep it there“.

Afijn, dat was de toestand tot voor kort. Want dat was nog maar een deel van de miserie. Toen ontdekte het symapthieke Oostvlaamse stadje Gent Foursquare, en gingen de remmen helemaal los.

Eerst was er dat 4sqcities gedoe. Een uitnodiging van Foursquare aan zijn gebruikers om interessante lijsten te maken, en de steden met de interessantste lijsten te belonen met een “badge”. Bezoekers die dan op minstens 5 van dingen van zo’n stad inchecken, kunnen dan een citybadge verdienen. Check in op de Kortrijksesteenweg, het Glazen Straatje en een uitzuipcafé naar keuze en u verdient de badge “I did Ghent“, zoiets.

Die oproep viel in Gent niet in dovemansoren. En dus werd Twitter eerst een paar weken volgeplempt met oproepen om lijsten te vervolledigen, daarna oproepen om de lijsten en masse te volgen, en dan … euforie … met het verlossende nieuws dat Gent uitverkoren was door Foursquare. Er komt een Gent-badge. Uitroepteken!
Spijtig genoeg zette Foursquare even nadien wel een domper op de Gentse #4sqCities-vreugde door een ietwat ongelukkig ontwerp van de badge:

Muskatnuss

Maar nog was men niet geleerd, in Gent. Want daar kwam men op de proppen met Ghendetta. Een soort spel waarop ge u aanmeldt met foursquare, ingedeeld wordt in een van de vijf “clans”  (Wolves, Hawks, Panthers, Snakes & Schlemielen) en dan “gebied kunt veroveren” door in vijandig gebied in te gaan checken en alles. Megaspannend, allemaal. En reden genoeg dus om daar de godganse dag over te twitteren. “SCHLEMIELEN ARE FOREVER bitches #ghendetta”, dat soort tweets. Met de backlash wacht men tot er ook in Antwerpen of godbeware de provincie iets gelijkaardigs van de grond komt.

Gij zult tegenwerpen: eenieder tweet zoals hij gebekt is. En als ge het niet leuk vindt is er de unfollow knop. Muuter. Of en vooral filters (alhoewel, Tweetdeck, de twittercliënt die ik bovenhaal bij teveel noise, is momenteel offline gehaald). 
To which I reply “doet dat ne keer zelf, ffs“, bijvoorbeeld door eens af te spreken alle ghendetta-gerelateerde stuff altijd in tweets gericht aan @ghendetta of @ghendettawolves etc te zetten. De rest van de niet-boodschap-hebbende-wereld heeft er dan geen last van (als ge @ghendetta niet volgt verschijnen die tweets niet in uw TL) en uw mede-geïnteresseerden/clanleden blijven toch op de hoogte.

Dat zou ne keer “wijs” zijn in meer dan de Gentse betekenis. En al de rest dus miserie. Viervierkantig.