Archief van september 2012:

sep 11 2012

Sh*t dazezeggen

Kijk, wat daar dwaalt (neen, ik heb het niet over een kangoeroe in Itegem, de eerste kangoeroe die “dwaalt” moet nog gevonden worden, zelfs al bevond die kangoeroe zich in Itegem). Dit, sh*t applicants say in a job interview:

En er komen nog afleveringen, want het is bedoeld om mensen te lokken naar een app (Dr. Job) op Facebook. Well done, Sirs. 

Alhoewel, kanttekening, het is al eens gedaan.

Al blijft het door de baardige meisjes ook wel dichter bij het origineel, Sh*t Girls Say:

Een goed half jaar geleden een meme die zo naarstig ronddwaalde dat menig land inmiddels een samenscholingsverbod voor Sh*t … say video’s werd ingesteld. 

Deze vond ik een van de betere, Sh*t Monks Say:

De meme dan ook al snel over zijn hoogtepunt heen. Metagewijs al lang opgeborgen.

Beter dan deze wordt het toch niet:

Ha.


sep 13 2012

Libellen

Libellen die braaf, maar in feite waterjuffers waren, dat heb ik al eens gepost. En libellen die wel libellen waren, maar wel bijzonder akelig copuleerden, dat ook. Maar libellen die libellen zijn, zonder daarbij vuile manieren te doen, dat nog nooit. Bij deze.

Mevrouw:
Libelle

Meneer:
Libelle

Zoveel bijzonders is dat niet, ge moogt dat denken. Maar als ge weet dat ik voor het maken van die foto’s een half uur – weliswaar op een mooie nazomerdag maar toch! – in een in september al bijzonder fel afgekoelde vijver heb gestaan, dan denkt ge daar toch iets anders over. Dat het niet bewogen is, met dat gebibber … Leve de korte sluitertijden.


sep 17 2012

Leven in de brouwerij

Vorige donderdag kreeg wie het wilde een gele hes aangehesen. “Stella Artois Brewery Visits” stond erop.

Wij dus op zoek naar leven in de brouwerij. Tevergeefs. Ketels, machines, controlekamers, vullijnen, lege bakken, volle vaten, dat wel. Maar veel leven viel er niet te bekennen.

De gids ging onderweg uitvoerig in op alle stadia van het brouwproces, en natuurlijk ook op het feit dat je van Stella geen koppijn krijgt. Eventueel van een slechte partij maïs, van teveel CO op de leidingen, van zeepresten of een vuil glas, van op slechte temperatuur bewaarde flesjes, van slecht gekuiste tapleidingen, en ook wel van teveel Stella. Maar van Stella krijgt ge dus geen koppijn, knoop het in uw oren. Van de warmte en de geur aan de Stella fabriek, evenwel, en vooral van het proeven van bier in onafgewerkt stadium, dat kan ik nu getuigen, wel.

Over naar de echte reden van het bezoek. Enige frisse pinten, en het Nine Steps Pouring ritual. Stap 1 bestaat uit het zorgvuldig afwassen van de pint, stap 2-8 uit het tappen (45° hoek! Geen strepen! Sacrifice! Rechtkomen! Sponske!) en stap 9 uit het met het logo naar de klant zetten van het glas. We mochten dit natuurlijk ook uitproberen, onder het wakend oog van een kritische jury.

Avondje brouwerijbezoek bij Stella Artois in Leuven + tapcursus met @andrewvassallo en kritische jury

Reden van de uitnodiging van ons groepje bloggers/twitteraars was immers wat wind proberen te laten opsteken rond het Belgisch Kampioenschap Biertappen. Heden avond in het M-Museum in Leuven. Een professionele jury beslist welke van de 70 kandidaten de beste Belgische Biertapper is. Op donderdag 25 oktober zal de Belgisch Kampioen ons land dan vertegenwoordigen op de Stella Artois World Draught Master in Montréal. “Daar zal onze landskampioen de eer van België verdedigen, en hopelijk als zevende Belg ooit de titel van Wereldkampioen Biertappen mee naar Stella Artois’ thuisland nemen.” A la bonheur!


sep 22 2012

Hoofdstuk afsluiting, afgesloten

Toen we het kochten was het zo. Een huis (links), een garage (onder), een serre’tje ook. Qua tuin alleen wat bomen en struiken rond de oprit. Jonge hagen rondom. En veel gras. Een meter of zestig diep, een meter of veertig breed, allemaal gras.

Tuinschetsen

En dan waren we zes jaar verder. In die tijd een speeltuig erbij gemaakt (bovenaan links), een trampoline ingegraven (bovenaan midden), een schapenwei afgebakend met kastanje voor twee schapen, later ook kippen (rechts boven), een groententuin begonnen (onderaan midden), een bessentuin (onderaan rechts), een bloemenwei (rechts midden), en dan nog een stuk of wat borders geplant (de gele stukken).

Tuinschetsen

Heel wat minder gras dus al. En een groot stuk van het overblijvende gras voor de schapen. 

Maar toen gingen de schapen dood. Een eerste een jaar of vier geleden. Het tweede deze zomer. En hadden we de keus. Nieuwe schapen. Of een andere indeling van de tuin. We kozen het tweede.

En nu is het zo.

Tuinschetsen

De kippen verhuisd. De schapenomheining weg. Drie hoogstam fruitbomen in de afbakening van die kippen. Resultaat: niet meer kijken dwars op de omheining. En zo werd het perspectief ineens heel anders. Van zo:

Blik uit het raam

Is het perspectief nu zo.

Tuin

Maar wel te veel gras, nu dus. Maaien van klus van een half uurtje, karwei van een uur geworden. Zeker dus de bedoeling dat het middenstuk zich de komende jaren gaat opvullen. De border in het midden wordt dan een border langs twee kanten, met wat groenblijvende planten in het midden. En de bloemenwei mag zich vrijelijk uitbreiden.

Tuinschetsen

En dan, op termijn, is m’n droom er ook wat water in te krijgen. Zoiets. 

Tuinschetsen

Een vijvertje/poel bijgevuld met water dat uit de kelder van de garage komt (er staat daar een dompelpomp in, en als die eens twee dagen afligt staat er 10 centimeter water in die kelder, water genoeg dus), en een soortement beekje dat het teveel aan water gezapig naar beneden afvoert. En dan uitkomt beneden in de vijver die daar al is. 

En dan is hij ongeveer zoals ik hem zag, zeven jaar geleden. Toen hij nog gewoon een grasveld met een haag rond was.


sep 24 2012

Weg met de autoallochtoon

Wat volgt is een pleidooi tegen de autoallochtoon. En dan heb ik het niet over bevolkingsgroep "jonge mannen met een getinte huidskleur, petje, veel te luide muziek, in een afgunst opwekkend en drugsgeld/pooierschap doen vermoedend dure auto " dus.

Het debat over de ban op de allochtoon woedt immers nog in alle hevigheid, bleek vanochtend op de trein. Een discussie tussen een hoop autochtonen, op de bank achter mij. Autochtone leraren, waren het. Ze vonden de ban op het woord allochtoon interessante leerstof voor in hun blijkbaar zeer autochtone en alleszins allochtoon-schuwe klas.

Verplicht leesvoer in deze, alhoewel iets te lang, is het opiniestuk in de Volkskrant van dit weekend, over de rellen in Haren. Beschreven alsof het een probleem met “autochtone jeugd” betrof. Opvoeding, cultuur, geschiedenis, karaktertrekken van de relschoppers… allemaal te verklaren vanuit hun autochtoonheid.

Gewoon inbeelden dat dit herhaald wordt, dag na dag, bericht na bericht, en je ziet vanzelf het probleem. Stigmatisering, zeker. Kudo’s voor De Morgen dus (DMorgen, excuus, en nu ik toch aan het excuseren ben, ineens ook voor dat vreselijke “kudo’s”). De discussie was het openen waard.

En toch, het weghalen van een woord, politiek correct of niet, ik blijf dat ridicuul vinden. Woorden horen erbij te komen, niet te worden weggebliept. Alleen de vergetelheid heeft het recht een woord langzaam uit te gommen uit het geheugen van de taal. Een woord wegsnijden dat een betekenis had/heeft, gaat alleen leiden tot een proliferatie van nieuwe termen voor hetzelfde. Nieuwe Belg? Nieuwe Vlaming? Mens van andersoortige origine? Persoon met een buitenlands verleden? Laat het uit. Alzheimer in het woordenboek, prima, neen aan de euthanasie.

Mijn pleidooi, hou de allochtoon, stop de autoallochtoon. De allochtoon op automatische piloot. De vermelding d’office. Neen aan de "brand in een allochtoon gezin", neen aan de "allochtone dief aan de haal met grote buit", neen aan de "rellen met allochtone jongeren in Borgerhout". Maar wel ja aan de "Allochtonen twee maal meer kans op geweigerd huurcontract", ja aan de "Ook kinderen van allochtonen hebben taalachterstand", ja desnoods aan de "Allochtoon slaat autochtoon op zijn bakkes".

Hou de allochtoon voor de context waarin hij oorspronkelijk voor diende. Voor de wetenschappelijke verklaring en voor de plaats waar het bericht de afzetting van allochtoon tegen autochtoon rechtvaardigt. Alleen nog in zijn oorspronkelijke betekenis (Allochtoon = elders opgegroeid, nu hier wonend. Hier opgegroeid, niet meer allochtoon). Dat is op niet veel plaatsen, of toch veel minder dan nu. En dan wordt die term misschien langzaam terug minder “besmet”.