Archief van december 2012:

dec 2 2012

Friendzoned

Hier is Hij al eens langsgeweest, maar dan alleen om de verlanglijsten, en het laatste tutje van Flo, te komen halen.
Nog geen karrevracht speelgoed afgegooid. Wanneer de Sint komt, dat kiezen wij zelf. Woensdag, zou wel eens kunnen.

Maar er komt hier soms nog een andere Sinterklaas. In de vorm van vreemde (vaak zwarte) koeriers die pakjes aan de deur komen afzetten. Helpers van een vreemde, gulle gever. De PR-Sint

En vreemder nog, soms weet die PR-Sint ook perfect wat er hier op de verlanglijst stond. Zo een paar weken geleden, stond er hier ineens een doos aan de deur. Met een briefje van Marie. En er werd hier nog geen klein beetje gejuicht toen bleek dat dit erin zat: 

_DSC1394

Meisjeslego! Zoals hier die reeks “Lego Friends” genoemd wordt.

Dat was dus een Lego-doos die op de brief aan die andere Sint stond. Superverrassing.

_DSC1383

En even later kwam nog haar verjaardag, en stond er bij een tante ineens nog een doos. Weeral iets van Lego Friends.

En nu zijn de rest van de Lego-mannetjes friendzoned. Girls night out. Meisjesvakantie. Meisjestochtjes. Meisjes uit. Rien que des femmes sur la rue.
Jongens toch.


dec 7 2012

Missed High Fives

Eerder deze week tegengekomen: Missed High Five. Over goedbedoelde pogingen tot handjeklap die mislukken. En hoe dat heel erg dom staat. Het kan aan mij liggen, maar ik vind dat ontzettend grappig.

Dat soort dingen.

Die site zou ik dus eens op twitter hebben gepost, en daar was het dan bij gebleven. Tot ik gisteren de Pappenheimers zag. En een onvervalste Missed High Five ontwaarde. Met Ben Crabbé.

De hele niet-erg-komische aflevering-met-Kreuners in één (gemiste) klap goedgemaakt, wat mij betreft. Ziehier de misser in kwestie, met gratis superslowmo:

Missed High Five, meet Ben Crabbé. 


dec 8 2012

Weer weg

Vroeg ‘em deze morgen: Are you talking to me?

You looking at me?

Jazeker, I am talking to you. Dat gij een fijne beest zijt. Een beetje lui wel, een beetje te onderdanig misschien. Maar superlief.

Maar wat ik eens wilde zeggen, vragen eigenlijk, is of ge dat van dat weglopen een keer kunt laten? Gisteren ook weer. 10 minuten sneeuw aan het vegen met de poort open, 9 minuten zit je er leuk bij te kijken, maar de tiende minuut, die minuut dat we je niet in het oog hadden, was je dus weer weg. Verschwunden. Op avontuur. 

Jij de tijd van zijn leven. Eenmaal buiten de poort ben je ineens niet meer lui, natuurlijk, en ook niet onderdanig. Stop daar eens mee.

Of als je dan toch ontsnapt, kies dan misschien een keer een vaste plek toe om naar toe te lopen. Nu moet ik hier al het halve dorp afdweilen als ik naar je op zoek ga. Als ik al de plaatsen waar je de vorige keren naartoe bent gelopen op een google map zou zetten, zou je de de straten al niet meer kunnen zien van al de markers. Dat is dus niet zo handig, bij het zoeken.

Afijn je bent dan toch teruggeraakt. Zoals altijd tot nu toe. 
Je zat dus weer op een plaats waar je voordien nog niet had gezeten. Goed voor de sociale contacten wel. Vroeger dacht ik: in een dorp als Balegem raak je wel geïntegreerd via de kinderen en hun ouders aan de schoolpoort. Ik dwaalde. Geraak geïntegreerd via alle mensen die je al een keer terug naar hier brachten.

Afgesproken? Jij stopt daarmee, en dan stop ik met talking to you. Toch via een blog. Want dit leest toch geen hond.


dec 16 2012

Voorbij halfweg

Eens een update over de staat der verzoldering dan maar.

Wat voorafging: dat we de zolder hier gingen verbouwen. Kamer per kamer. Veluxen hadden laten steken (juli 2009!). Eén kamer min of meer voorlopig gedaan hadden (november 2009!). En het gingen isoleren (februari 2010!).

En toen bleef het liggen, en kwam het er gelijk niet van, en waren er betere dingen te doen en werd het dus juli 2012 (juli 2012!).

En groeide het besef dat we het alleen niet gingen klaren. En werden de troepen geroepen. In de vorm van Artenova Construct, bouwfirma uit Uustakker (die ik trouwens in mijn bouwbookmarks had opgeslagen via de blog van i., en van wie later bleek dat het ook zij zijn die de bouwmiserie bij Michel aan het rechtrekken waren. It’s a small blogworld after all).

Offertes, plannen, budgetten, knopen doorhakken, de kinderen en onszelf naar beneden verhuizen (al sinds oktober slapen wij met 5 op 1 slaapkamer, jochei), verhuizen van alle opgestapelde dozen, en de eerste sloopwerken deden we zelf.
Maar sinds eind oktober is het dus aan Stijn en zijn troepen. En zo zijn er al een paar stukken muur gesloopt, werd de hele zolder geisoleerd, uigelat, werd er chape gelegd, elektriciteit, loodgieterij en verwarming klaargestoken en (in deze fase zitten we nu ) platen erop geslaan en bepleisterd.

En is dat zo, net voor het bouwverlof, ongeveer net voorbij halfweg op weg een geheel verbouwde zolder te worden. Met allemaal zo ongeveer net voorbij halfweg verbouwde kamers.

Hetgeen nog niks was, en de ouders-slaapkamer gaat worden:

De zolderverbouwing

Hetgeen de ouders-slaapkamer was, en de slaapkamer van de meisjes gaat worden:

De zolderverbouwing

Hetgeen nog niks was, en de slaapkamer van Daantje gaat worden:

De zolderverbouwing

Hetgeen de slaapkamer van de kinderen was, en een speelruimte/overloop gaat worden:

De zolderverbouwing

Met in die ruimte bovenin nog een luik op op de zolder van de zolder te geraken (dat wordt stapelruimte). En met een badkamer(tje) in wording.

De zolderverbouwing

En dat dat vooruit gaat, dus. En natuurlijk ook niet genoeg vooruit. Want het lijkt al serieus vorm te krijgen, maar is nog een hele hoop werk.


dec 31 2012

Geweldige nieuwjaarswens

Nieuwjaarswens: dat in 2013 de manier waarop ge uzelf ziet enigszins moge samenvallen met hoe de wereld u ziet. Dan komt het goed.

Tenzij ge uzelf ziet als een klootzak. Hetgeen ge dan allicht wel zijt, maar toch: voor u de wens dat de manier waarop een deel van de wereld u eventueel nog als niet-klootzak ziet, u van uw niet-klootzak-zijn moge overtuigen. Dat is voor iedereen leuker.

– – – 

Ik zie mezelf als meneer middelmaat. Redelijk goed in alles wat ik doe. Maar geweldig in niks.  Enjoying my mediocre life.

En dan bleek dit jaar meer dan eens dat de wereld mij zo niet ziet. Dat ik gezien word als iemand die iets kan, die wat weet, die van alles wel iets weet te maken.

En dus is mijn nieuwjaarswens vertaald naar mijzelf dat ik hoop dat de wereld dit jaar verder gaat met mij te overtuigen dat ik wel geweldig in iets ben. Of dat ik eens geweldig word in iets dat ik doe. Of, we leven op hoop, iets van beide.

Schol.