jun 14 2009

Mijn vader

Vaders. In theorie geweldig. In praktijk met een paar serieuze constructiefouten. Eentje in het bijzonder, valt moeilijk te negeren. Ze gaan dood.

Mijn Vader, Toon TellegenIk ben Jozef. “Mijn vader” gaat over… inderdaad, over mijn vader. Mijn vader is de slimste, sterkste, mooiste en vooral grootste man van de wereld. Hij kan àlles! In mijn boekje vertel ik je wat mijn vader zo allemaal kan, en wat hij doet.

Zo schrijft Toon Tellegen, in zijn magische boekje “Mijn vader”.

Een geweldig boek, over een geweldige vader en hoe hij helpt de angst te bezweren:

Onder mijn bed lag een boef. Net als het zeer ernstig dreigt mis te lopen met deze gevaarlijke boef en Jozef alleen nog maar een gesmoord ‘help’ kan uitbrengen stormt vader naar binnen en slingert de boef met een hand het raam uit.
‘Zie je hoe ik hem wegslinger?’ vroeg mijn vader.
‘Ja,’ zei ik.
‘Laag over de grond. Zo moet je boeven wegslingeren. Nooit recht omhoog. Zal je dat onthouden?’

Maar ook hier duikt de constructiefout op:

Mijn vader gaat niet dood. Nooit.
Hij heeft dat besloten.
Mijn vader kan alles besluiten wat hij maar wil.
Als mijn vader bijna dood zou gaan, zou hij opstaan en met zijn armen zwaaien en roepen: “Geen sprake van!” of “Verboden toegang!” zoals bij een wegversperring.
Misschien is de dood wel een onzichtbaar iemand.
Maar als hij iemand is – onzichtbaar of niet – en hij zou bij mijn vader komen, dan zou mijn vader hem optillen en over zijn schouder leggen, als een zak cement. Al weegt hij duizend kilo. En dan zou hij hem over een muurtje gooien, achter in onze tuin. Dan zou hij tussen twee kapotte stoelen en een verroeste fiets terechtkomen.
En als de dood voor mij zou komen, dan zou mijn vader net zo doen.
‘Komt u voor Jozef?’
‘Ja.’
‘Geen sprake van.’
‘Hoho, wacht even…’
‘Nee, niks wacht even…’ en de dood lag al over zijn rug, vloog al over dat muurtje.
Of hij het voor andere mensen ook zou doen, dat weet ik niet. Voor mijn moeder wel.
Wij gaan dus niet dood.
Dat kan niet.’

Mijn vader leeft. Al een stuk in de zeventig. En met de bibber.
En ik – een man in het midden, ploetervader in de generatie tussen de grootvader en het kleinkind – leef ook.
En Daantje, die nog vaderdag viert in één richting, hij leeft. Hij vooral.
Maar altijd sluimert die vreselijke gedachte in de achtergrond.
“Nog”.

  • Saskia

    Mooi stukje op vaderdag! Geniet ervan zolang het kan zou ik zeggen …

  • Mia

    Kwam toevallig op je blog terecht al zoekend naar docu voor mijn lessen! Prachtig verwoord, 'k heb je aan mijn feeds toegevoegd


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...