dec 6 2007

Zulma en Euphrasie nemen de trein

In Brussel-Centraal geraken was al een beetje een avontuur vanavond, want de Keizerslaan (waar ik werk, naast den Elio) stond vol met trucks volgeladen met muziekinstallaties en tapkranen, schachten, witte jassen, klakken, alcoholwalm en andere studentengein. Beetje tussen gelaveerd, en het rondvliegend bier handig weten te ontwijken. Maar geen nood, ik was nog op tijd, en dus de trein op, richting Zottegem.

Puffend en piepend en zuchtend komen er, als de trein al bijna is vertrokken uit het Noord-station, nog twee dames bijploffen.

Bontmantel allebei, de n een bruin geval (konijn?), de ander zwart (nerts?).
Krollekes in de haren, die duidelijk gisterenavond nog krolspelden gezien hadden.
De een zilvergrijs (eerbied!), de ander pikdonker (geverfd, waarschijnlijk met blauwe of paarse schijn als er ander licht op zou staan).
Dikke koppen, vlezige mond, allebei ook serieus dikke brilleglazen.

“Is dat hier de trein naar Kortrijk?” vragen ze. Niet aan het vriendelijke meneertje dat tegenover hen zit, nee, ze vragen het aan hl de coup.
“Ja zeker”, mompelen verschillende mensen terug.
“Ah goed. Dan zitten we toch juist.”

2 minuten later.

“Is dat hier eerste klas, eigenlijk?”
Nu wel gericht aan de man tegenover, maar luid genoeg zodat toch vooral niemand zou missen dat zij wel degelijk eerste klas kunnen reizen.
“Ah, neen” doet het meneertje.
Ze zijn teleurgesteld.
“Is d’r hier geen eerste klas misschiens?”
“Jawel”, in de volgende wagon” helpt het meisje dat tegenover mij zit.
“We zijn daar gaan zien, en er zijn daar maar vier plaatskes” riposteren ze,
Ik doe mijn duit in het zakje: “De eerste klas is aan de andere kant van die deur daar”.
Dat is de dames te veel moeite.
Dus schmoezelen ze een wijl onder elkaar, het gaat voortdurend over of ze deze trein wel hadden moeten nemen, of de volgende, want dat is zo geen dubbeldekker.

10 minuten later, de trein houdt halt in een veld. Gebeurt wel meer. Onbekend fenomeen voor de dames. Paniek!

“Waar zijn we hier?”, gillen ze. Zo luid dat ook de bovenverdieping van de dubbeldekker het zeker heeft gehoord.
Het meisje tegenover me – inmiddels ingedommeld – is weer de hulpvaardigste, schiet wakker en zegt zonder buiten te kijken “Zottegem”.
Paniek x2.
In Zottegem moeten ze zijn!
Ze frotten zich al recht, klaar om in vliegende vaart met hun oude knoken de trein af te springen.
“Nient, nient” wordt er van overal geroepen “dat is Zottegem hier nog niet. We staan in een veld, madam. We zijn d’r pas over een kwartierke”.
Allez, weer twee minuten rust.

2 minuten later dus, de trein zet zijn slakkegangetje verder: “ding dong”.
“Dames en Heren, de trein komt aan in Zottegem” vertelt de intercom.
Paniek x3.
“Hoe, zijn we d’r al? Uitstappeeuuuuuh …” roepen ze.
Weer kom ik en een stuk of drie andere mensen er aan te pas om de dames te kalmeren, en hun uit te leggen dat de concucteur wel een beetje optimistisch was, want we zijn pas net “Burst” gepasseerd, en dan is het nog 10 minuutjes”.

Ze schmoezelen verder. Over hoe dat toch wel erg is dat je buiten niks kunt zien. En of dat spiegelglas is in die trein, want ge ziet alleen uzelve. En dat ge zo geen gedacht hebt waar ge zijt.

De grijze krijgt een idee.
“Is d’r hier nog iemand misschiens die in Zottegem eraf moet?”, roept ze. Maat, ik zweer u dat het zo luid was dat ze het ook in de eersteklas-wagon erlangs zullen gehoord hebben.
“Ik bijvoorbeeld”, zeg ik.
“Ah gij moet ook af in Zottegem?” vraagt ze nog eens.
“Ja ja, ik zal u wel verwittigen als we er zijn. ’t Is nog even”.
Ik besluit krant opzij te leggen en mijn ogen dicht te doen. Ik voel koppijn opkomen.

5 minuten later, weer een overweg of zo waar het wat minder snel gaat met de trein
Paniek x4.
“Daar stapt er iemand uit”, roept Zulma naar Euphrasie.
Bleek dat er een madam was die al ruim te vroeg aan de uitgang ging staan (sommige mensen zijn vrmd, jong: eerst zouden ze vechten voor een plaatsje, en dan staan ze al op 5 minuten voor de trein het station binnen is!)
Weer een mens of 4 nodig om hun gerust te stellen.

4 minuten later (precies op tijd, complimenti!), rijden we Zottegem binnen en kan ik de dames de langverwachte mededeling doen “We gaan er zijn”.

Bij het uitstappen ben ik voor hen buiten. Achter me hoor ik ze luidkeels klagen over “dat ze zeker geen hoger trappen dan deze hadden om van de trein te geraken?”. Als ik omkijk zijn er zeker een stuk of 10 mensen bezig de ladies te ondersteunen.

Ja, weinigen hebben het gemist, dat Zulma en Euphrasie (Debby en Nancy zonder humor in het bejaardentehuis) vanavond de trein namen. Van de Nord naar Zottegem. Normaal gezien nog geen half uur. Vandaag ook, maar ’t leek geen klein beetje langer.

Nog geen reacties tot nu toe. Reageer zelf...

Jouw reactie

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...