apr 18 2010

Eyjafjallajoekull

Is het u ook opgevallen, dat egale blauw gisteren? Staalblauw, dankzij de afwezigheid van aluminium vogels en hun witte sporen. Geen vuiltje aan de lucht. Stof tot nadenken.

Over vliegverkeer, en of dat allemaal wel hoeft. Al die mensen, dingen, dieren, op weg naar ergens. Ontmoetingen met vreemde culturen, vergaderingen, optredens, weerzien met geliefden, kooien. Op weg naar lijfelijke aanwezigheid, ergens. In onze virtuele tijden. Vraag voor bij uw volgende boeking: “Isn’t there an app for that”? Een “wereld zonder vliegtuigen“, wouldn’t that be something?

Over ongeduld gestrand in transitzones. Zeurpieten, op zoek naar zichzelf. Gedwarsboomd door een vulkaan met onuitspreekbare naam en het voorzichtigheidsprincipe, stel u voor. Woest over onzekerheid, het onontkoombare. Dat we stof zijn, en tot stof zullen wederkeren, zij het met een flinke vertraging vanwege stof op cruise-hoogte.

Over rust, rond luchthavens en aanvliegroutes. De luxe een dag ongestoord in eigen tuin een gesprek te kunnen voeren, zonder onderbrekingen wegens onhoorbaarheid. Wie weet kunnen ze er zelfs slapen met het raam open, vanavond. Het weze hen gegund, de stakkers. Voor maandag het gehuil weer losbarst, boven hun hoofden.

Over de natuur en haar wraak, natuurlijk ook. Hoe ze eens kucht en hoest. Haar fluim als een pluim laat waaien. En ons aan de grond houdt. Hoe haar uitstoot onze uitstoot in toom houdt. Een deken van as tegen de opwarming. Als Kopenhagen en Kyoto nergens naartoe gaan, doet Eyjafjallajoekull het wel.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...