dec 11 2010

Tong

Naar aanleiding van deze blog, Facebook- en Twitterbezigheden, krijg ik wel eens de reactie “Amai, dat zou ik niet kunnen, zoveel vertellen over uw eigen, zoveel blootgeven“. En dan onderhoud ik geeneens een echte intieme dagboekachtige lifeblog, bij bloggers die dat doen moet die opmerking wel heel vaak voorkomen.

Aan de mensen die zo reageren, zou ik graag deze column uit The Guardian van Oliver Burkman eens laten lezen. En wel zo graag, dat ik hem eens door de vertaalmolen haal:

De mensen aan wie ik ben het dichtst, I’m guessing, vergelijkbaar met die het dichtst bij je: als je ze praten, meestal over alcohol, zullen ze bijna allemaal te bewijzen onzekerder dan ze ooit zou durven in het openbaar.

Of wacht, misschien toch beter zelf vertalen 😉

De mensen bij wie ik het dichtst sta zijn wel vergelijkbaar, gok ik, met de mensen die het dichtst bij u staan: ze hebben goede en slechte dagen; ze zijn soms vrolijk, soms depressief; af en toe beleven ze een crisis; en als je ze aan het praten krijgt, meestal na wat alcohol, komen ze bijna allemaal onzekerder voor de dag dan ze zich ooit zou durven tonen in het openbaar.

Maar met mijn vage kennissen is het helemaal anders. Afgaand op hun Facebook-updates, hun tweets, hun sporadische e-mails en onze zeldzame gesprekken op feestjes, zijn hun levens een lange reeks van adembenemende reizen, strandvakanties, perfecte bruiloften, spannende nieuwe jobs en schattige baby’s. Ze zijn, kortom, absoluut onuitstaanbaar, en ik zou in een oogwenk ontvrienden, als het niet nòg onuitstaanbaarder zou zijn te leven met het vermoeden dat ze dan achter mijn rug zoveel plezier zouden hebben.

Zelfs al is het goed mogelijk dat mijn vrienden en familie een wel heel rampzalig zootje is, ligt de echte verklaring natuurlijk voor de hand: alleen zij waar ik het meest intiem mee ben, laten mij de de onverbloemde werkelijkheid zien.
Dat is vanzelfsprekend niets nieuws, maar er valt iets voor te zeggen dat dit dezer dagen erger is dan ooit: dankzij Facebook en andere social networking sites is het veel makkelijker geworden om zwakke quasi-vriendschappen te onderhouden, en dus de gepolijste versies van veel meer levens te horen.
Als ik eens terug naar huis reis, valt het mij altijd op hoeveel verschil er is tussen het Facebook-leven en wat de mensen je face-to-face vertellen“, schrijft blogger Stan James op wanderingstan.com. “Op Facebook zijn ze op een geweldige vakantie geweest … tegen jou bekennen ze dat het een wanhopige poging was hun huwelijk te redden. Op Facebook zijn ze naar allerlei tech conferenties met de beau-monde geweest. Aan jou bekennen ze dat ze al maanden niet meer slapen.

Zoals James opmerkt, maken mensen al lang de fout om zichzelf te vergelijken met tv-sterren, denken ze die volledig te kennen, zelfs al kennen ze alleen maar een zorgvuldig geëditeerde presentatie. Maar met quasi-vrienden is dit nog erger: omdat dit mensen zijn die we effectief ooit ontmoet hebben is het nog moeilijker te onthouden dat we niet het volledige beeld zien. Het is als een onophoudelijke stroom van nieuwjaarsbrieven aan oma, trots kraaiend over de triomf van kleine Jessica in het derde jaar trombone. En je kunt het die quasi-vrienden niet eens verwijten: in de semi-publieke wereld van Facebook en co gaan ze hun teleurstellingen en diepste verdriet toch niet onthullen, wel?

Gelijkaardige problemen van perspectief zie je wel meer. Het veel bestudeerde “impostor syndrome“, bijvoorbeeld, berust op het feit dat je nooit de zelftwijfel achter andermans prestaties kan kennen, alleen die achter je eigen prestaties. Hetzelfde geldt voor organisaties: bedrijven en regeringen lijken wel ultra-professioneel – totdat eens iemand er binnen kan kijken en blijkt dat bijna niemand er enig idee heeft van wat ze precies aan het doen zijn.

Niet dat die quasi-vriendschappen helemaal negatief zijn. Sociologen hebben al aangetoond dat “zwakke verbanden” even cruciaal zijn voor het laten bloeien van sociale netwerken als sterke banden; meer quasi-vrienden betekent misschien ook meer werkaanbiedingen; meer kansen om hechte vriendschappen te smeden, of de liefde van je leven tegen te komen.
Misschien is alles wat we nodig hebben een technische verbetering, om te tonen onder elke tsjirpende statusupdate, of als permanente ondertitel bij televisieuitzendingen: “Vergeet het niet: deze persoon heeft zijn zaakjes ternauwernood onder controle“.

Kortom, liefste vrienden, u ziet een tong, maar misschien toch niet het achterste ervan. Soms staat het achterste van de tong er wel, maar dan tussen zoveel uitgestoken tong dat u al heel opmerkzaam moet zijn.
U leest wat u mag lezen, en leest er maar in wat u er van wil maken.

2 reacties tot nu toe. Reageer zelf...

Een post om over na te denken! ja iedereen loopt liever te koop met het goede, show nieuws. Echte vrienden horen ook de andere kant, daar ben ik wel zeker van.

Comment by Natuurlijk-rijk — 11 december 2010 #

Hierom (en om vele andere stukjes) sta je dus in mijn lijst “12 blogs zie ik zelf zou willen schrijven”. +1000 zou ik zo zeggen.

Comment by Jan Seurinck — 12 december 2010 #

Jouw reactie

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...