apr 13 2011

Roodkapje Revisited

Kijk, wat er daar aankomt in de biscopen, Red Riding Hood:

Hollywood herontdekt de sprookjes… en hoe! Morgen marcheert Roodkapje onze bioscopen binnen, binnenkort gevolgd door Sneeuwwitje, Hans en Grietje, Pinocchio en de Schone en het beest. Voor alle duidelijkheid: het gaat niét om lieflijke kindertekenfilms à la Walt Disney, maar om hervertellingen voor tieners die niet vies zijn van een potje horror en seks. Je kunt er niet naast kijken: Red Riding Hood is duidelijk gebaseerd op het sprookje van Roodkapje, het argeloze meisje dat haar oma in het bos een mand vol lekkers brengt, maar zich onderweg door de boze wolf laat ompraten. Een onschuldig filmpje om met uw zoontje of dochtertje van zes naartoe te trekken? Niet echt. In Red Riding Hood zitten scènes die flirten met horror en erotiek, waardoor dit verhaal bestemd is voor een ouder publiek. Tieners bijvoorbeeld, en dan vooral de 15-jarigen die smulden van Twilight maar de vampiers een beetje beu zijn. (bron)

De trailer:

Roodkapje in combinatie met horror, weerwolven en een snufje erotiek, dat deed een bel rinkelen. Had ik dat niet ooit al eens gezien?

Het zat al ver weg, onder een laagje jaren-tachtig stof, maar ja: dat had ik al eens gezien. En dat heette toen “The Company of Wolves“. Ook het sprookje van Roodkapje, maar dan op een weergaloze manier vermengd met een parabel over de eerste keer sex, vampieren, onbetrouwbare mannen en unibrows.
Een van de eerste films van Neil Jordan, een mens aan wie we later onder anderen The Crying Game, The End of the Affair, Interview with the Vampire en Michael Collins te danken hebben.

The Company of Wolves / La compagnie des loups

Als ik daar de trailer van terugkijk, dan lijkt het te dateren uit de tijd dat special effects nog slechte effecten waren.
De film staat integraal op youTube, in een deel of 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 , maar ik herinner me vooral dit stuk – een bijverhaal uit de film, over een wolvin die als wild wolvenmeisje ronddwaalt:

En – als ge bezig zijt aan een Ride door Memory Lane Hood moogt ge ook tot het einde van het steegje gaan – dat meisje dat daar naakt door het dorp sluipt, dat was Danielle Dax. Een goth-avant-la-lettre uit de jaren tachtig die een paar esthetisch zeer verantwoorde platen (solo en met The Lemon Kittens) maakte die in mijn platenkast zaten (ergens tussen Siouxsie en Lydia Lunch in, denk ik, als ik mijn hormonen uit die tijd nog goed inschat, of tussen Sonic Youth en Jim – Scraping Foetus off the Wheel – Thirlwell als ik mijn muzikale smaak van die dagen nog goed herinner). Jesus Egg That Wept, haar knapste…

Valt bij het herbeluisteren (te) licht uit, zoals veel van de dingen uit die dagen.
Net als de remake, wellicht.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...