mei 5 2011

Leve mama

Ik ging haar een gedicht schrijven, mijn moeder: over een leven lang moederen of zo, over zorg en toewijding, geloof in kinderen, de grijze haren die wij haar bezorgden. Maar nu heb ik een beter idee, ik geef haar een rosbief.

Ik ging haar de dagje verwennen, de moeder van mijn kinderen: een dagje wellness om de stress van het moederschap te doen vergeten, een dagje lekker eten ter compensatie van de boterhammendoos, een dagje babysit omdat niks “oef” zegt als een moeder die haar kinderen even gerust kan achterlaten. Maar nu ga ik toch maar voor een rosbief.

Mijn kinderen gingen een werkje maken voor hun mama, nijver geknutsel met lijm en schaar en potlood en stift en verf, verstopt onder het bed tot de grote dag van zondag daar is, afgegeven met een knuffel in het warme bed. Maar nu mogen ze mee naar de winkel, en een rosbief in de koelkast verstoppen.

Want niks zegt toch “leve mama” als een fijne rosbief? Toch?

Dank u, Delhaize, voor dit geweldige plan. De moeders in mijn leven gaan blij zijn.
Hij mag saignant zijn. Hoe laat eten we?

Ondertussen, in de situation room:
Roast beef in the situation room

Nog geen reacties tot nu toe. Reageer zelf...

Jouw reactie

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...