dec 26 2011

#Aus11-ende-vorbei

Niks is voor altijd. 4-daagse persreizen waar ik als blogger-in-residence-on-location op meemocht dus al zeker niet. Dag 1 was de heenreis, dag 2 skiën en culinair genot, dag 3 sneeuwstorm, sneeuwwandelen en sneeuwsauna. Bleef dus nog dag 4.

De wereld bleek er ’s morgens weer helemaal anders uit te zien, die ochtend van de vierde dag, in Ramsau am Dachstein (en niet Dachau mit Rammstein, zoals een van mijn twittervolgers verkeerdelijk meende te verstaan). De sneeuwstorm van de dag ervoor had plaatsgemaakt voor kalmte, witte landschappen en zowaar: zon en blauwe hemel.

Ramsau am Dachstein

Ramsau is een zeer uitgestrekte gemeente en gaat – naast een flink aantal skibergen, het vormt één skigebied met Schladming – prat op zijn zeer uitgebreide netwerk van langlaufpistes. Meer dan 200 kilometer, meer bepaald, en ook dat moest natuurlijk #aus11-probiert worden.

Te dien einde werd een plaatselijke beroemdheid #aus11-sein-bett-getrommeld in de vorm van Gunter, zonder H. Sympatisch en alles, hoe hij een langlaufles van drie dagen in een voormiddag probeerde te proppen. Van opwarming tot staptechniek, met en zonder stokken, met en met vallen.

langlaufles met Günter onhe H

Het bleek mijn ding niet, dat langlaufen. Had het als kind wel eens gedaan, en herinner me toch redelijk #aus11-der-Schlag gekund te hebben. Maar nu dus niet. Het stappen dat ging, alhoewel het in mijn ranglijst van “favoriete bewegingen” de top 5000 toch niet gaat halen. 
De problemen deden zich vooral ter hoogte van het evenwicht voor. Dat ik op langlaufski’s niet bleek te bezitten. Perfect geprepareerde loipen of niet, de minste hobbel of verandering van beweging en daar lag ik.Langlaufen in Ramsau am Dachstein

Gelukkig was er geen tijd voor een volle dag langlauf of ik was al lang gaan lopen.

De rest van het reisgenootschap genoot wel met volle teugen, dus het zal wel aan mij gelegen hebben, maar de 4 kilometer die we deden volstond ruimschoots. Net op tijd terug dus in het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) voor een Wiener Schnitzel (when in Rome…) inpakken, een dertigtal centimeter sneeuw van en voor onze huurauto (Hertz!) scheppen en wegwezen.onze Hertz-huurauto in Oostenrijk

Nu ging de reis naar Salzburg, waar Julia – de meereizende afgevaardigde van de Oostenrijkse toeristische dienst – aan haar eigen kerstvakantie kon beginnen. Wij onze huurauto (een Hertz!) afleverden aan de huurautoafdeling van het vliegveld (de balie van Hertz!). En de terugtocht definitief werd aangevat.

Salzburg airport, waar we de groepen van Guidoooh (zijn verslagen hier en misschien, hopelijk, straks nog meer hier) en Aardbeiwormpje (haar verslagen hier en hier en hier en hier en hier en hier) al terug zagen.
Wenen airport, waar ook de groep van Ysabel (haar verslagen hier en hier en hier) erbij kwamen en er enige pinten werden ingeslagen.
Zaventem, waar afscheid van Mieke en Ingrid werd genomen en een lift van Femke en vriend werd gekregen.
Wetteren, waar een lief kwam aanslibberen in de nacht.
En Balegem tenslotte, ingesneeuwd en donker.

Na de 3 gezichten van sneeuw in oostenrijk (nog net geen sneeuw genoeg – sneeuwstorm – sneeuw in de zon) kreeg ik er ’s nachts in België nog een vierde bij. Papsneeuw. En ik een paar dagen geen pap meer kon zien, zeggen.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...