feb 4 2012

Leven met spijt

Elvis Costello schreef een paar jaar geleden een lied. “I dreamt of my old lover” heet het. En het kan me in één zin aan het janken krijgen.

Aan het woord, een oud mevrouwtje, in haar bed ’s morgens bij het ontwaken:

I dreamed of my old lover last night
I wonder if I spoke out loud
And if by chance my husband overheard
He put my face back in the crowd

His eyes were clear and gentle then
He kissed the troubles from my brow
I long to fall to sleep again
And I wonder how he would look now

Eén zin, en je zit in een leven. Een leven met iemand. Samen grijs geworden. Kinderen, werk, gedoe, goede en slechte dagen. Doorgedaan.
En in de achtergrond de spijt, geen wanhoop, spijt dat het niet anders ging, ergens, ooit. Maar we zwijgen erover. Bewaren zoete herinneringen, en willen daarmee slapen gaan. Dood ook.

So I keep this fancy to myself
I keep my lipstick twisted tight
I long to fall to sleep again
I dreamed of my old lover last night
I long to fall to sleep again

Ik speel het opnieuw, en opnieuw. Het raakt een snaar, een gevoelige, ergens. Niet omdat ik zelf met die spijt zit, maar die spijt herken. In veel mensen, in vrienden, of in mezelf, diep weggestoken?

Aanleiding van deze droeve gedachten, een artikel in The Guardian “Top five regrets of the dying“. Een Australische verpleegster op een palliatieve afdeling van een ziekenhuis blogde en schreef een boek over de laatste woorden en wensen van stervenden. En waarover ze spijt hadden in hun leven. De spijt top vijf:

1. I wish I’d had the courage to live a life true to myself, not the life others expected of me.

“This was the most common regret of all. When people realise that their life is almost over and look back clearly on it, it is easy to see how many dreams have gone unfulfilled. Most people had not honoured even a half of their dreams and had to die knowing that it was due to choices they had made, or not made. Health brings a freedom very few realise, until they no longer have it.”

2. I wish I hadn’t worked so hard.

“This came from every male patient that I nursed. They missed their children’s youth and their partner’s companionship. Women also spoke of this regret, but as most were from an older generation, many of the female patients had not been breadwinners. All of the men I nursed deeply regretted spending so much of their lives on the treadmill of a work existence.”

3. I wish I’d had the courage to express my feelings.

“Many people suppressed their feelings in order to keep peace with others. As a result, they settled for a mediocre existence and never became who they were truly capable of becoming. Many developed illnesses relating to the bitterness and resentment they carried as a result.”

4. I wish I had stayed in touch with my friends.

“Often they would not truly realise the full benefits of old friends until their dying weeks and it was not always possible to track them down. Many had become so caught up in their own lives that they had let golden friendships slip by over the years. There were many deep regrets about not giving friendships the time and effort that they deserved. Everyone misses their friends when they are dying.”

5. I wish that I had let myself be happier.

“This is a surprisingly common one. Many did not realise until the end that happiness is a choice. They had stayed stuck in old patterns and habits. The so-called ‘comfort’ of familiarity overflowed into their emotions, as well as their physical lives. Fear of change had them pretending to others, and to their selves, that they were content, when deep within, they longed to laugh properly and have silliness in their life again.”

De raad van de verpleegster is niet te leven met spijt. “Life is a choice. It is your life. Choose consciously, choose wisely, choose honestly. Choose happiness.

Of is dat zinsbegoocheling? Zal er niet altijd spijt zijn, als je laatste uur slaat? De aard van het beestje.

Als je de spijt over een leven van te hard werken weggetoverd hebt door op de carrière-rem te gaan staan, ga je dan op je doodsbed niet liggen met de gedachte dat je je leven verkwanseld hebt aan nietsdoen, aan kansen die je gemist hebt.
Als je de spijt over een leven naar de verwachtingen van anderen altijd uit de weg bent gegaan, lig je dan op je laatste dag niet spijt te hebben over een leven vol egoïsme en het in de wind slaan van zoveel goede raad?
Als je de spijt over onuitgesproken gevoelens succesvol uit de weg bent gegaan tot op je laatste dag, lig je dan niet wakker van kapotgemaakte relaties, gewreven zout in wondes?

Ik worstel er mee. Voer het aan gedachten. En koester het als tranen met Elvis Costello.

  • Hele mooie post en precies wat er al een hele tijd door mijn hoofd maalt.

  • Daar komt nog eens bij dat je jouw leven ook niet helemaal zelf in handen hebt. Je kan steeds de juist keuzes maken en morgen kan het plots toch nog gedaan zijn. Vandaar ook al die gezegdes over “pluk de dag”.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...