feb 25 2012

Liz Green

Ik weet niet of ze al op uw muzikale radar was gesignaleerd, vandaar dat ik dacht “ik vraag het eens”. Of u ook vindt dat het mooiste van dit jaar tot nu toe komt van Liz Green. “O, Devotion”. Beschikbaar op Spotify, bijvoorbeeld.

Als je houdt van bijvoorbeeld Alela Diane, of Ane Brun, zoals ik toevallig doe, dan is Liz Green your man. Woman, zelfs. Deze plaat op de hoogte van “The Pirate’ Gospel” of “Changing of the Seasons“. De blues, maar onversneden, puur, zelfs zonder “grain”.

Zoals De Standaard terecht schreef:

Liz Green is een Britse zangeres die vijf jaar geleden de talentenwedstrijd op het festival van Glastonbury won, maar ruim de tijd nam om haar eerste album af te leveren. Ze situeert zichzelf tussen Bessie Smith en Lily Allen, tussen droefgeestige blues en tragikomisch cabaret dus. En omdat ze alle muziek analoog opnam, in de beroemde Toe Rag Studios, klinkt ze behalve verrukkelijk sober en smaakvol ook heel rootsy.

O, Devotion! bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Green wil zielsmuziek brengen en manifesteert zich als een Adele zonder de poparrangementen. Ook zij gebruikt blazers, maar zo fraai ingepast dat je constant geniet. Elke kleine akkoordenwisseling, elke koperkleur, elke falsetbeweging is perfect op dit ijzersterke debuut.

Of zoals Humo al even terecht zei: “‘O, Devotion’ is het straffe debuut van een piepjonge blanke bluesneger.“.

Ook als ze een videoclipje maakt, bijvoorbeeld:

Of als ze langskomt bij Duyster, zoals vorige week, en The Quiet zingt:

Dezelfde song ook verkrijgbaar als “concert à emporter“, maar dat blijft iets te lang ingezoomd op een riooldeksel.

Kortom, ik word warm van Liz, de zangeres, de muzikante. En wil ze u warm aanbevelen.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...