feb 8 2013

Verkeerd

Gisterenavond gezien op tv, een reportage over een spoeddienst van een Londens ziekenhuis. Jongetje van 11 aangereden door bestelwagen en tegen muur gesmakt. Breuken in het hoofd, ingeslikte tanden, wanhoop en wachten in de gang, methode in de doktermadness, intensieve zorgen. Maar hij kwam erdoor. Levend wel nog, maar getekend voor het leven. Dagelijkse kost op de spoedafdeling.

Gisteren ook, in Gent: een meisje van 21 in Gent op de fiets van de weg gemaaid. Door een dronken chauffeur. Die dan ook nog 80 reed op een plaats  – het Woodrow Wilsonplein – waar je 30 mag. De man ging lopen, werd gevonden, en riskeert nu een lang rijverbod, ja zelfs een gevangenisstraf. Het meisje, dat redde het niet. Vandaag bezweken aan haar verwondingen. Een leven weg. Iris Apers heette het. En toch, dagelijke kost in de verkeersstatistieken.

En dat dat allemaal moet kunnen. Want dat is verkeer. 

En dat dat eigenlijk erger is dan een theoretische persoon die een theoretische regenboog-t-shirt zou kunnen aandoen om zijn theoretische obediëntie niet-neutraal aan een theoretisch gebelgde loketbezoeker op te dringen en dan een theoretische sanctie door de burgervader der Antwerpenaren zou opgelegd krijgen.
Erger is het, 1000 maal erger, maar toch is het ene een “faits divers” uit het verkeer en het andere een week lang voer voor verhitting.

Misschien moet men daar maar eens een filosofisch debat aan wijden. Waarom dat dit allemaal nog kan. In 20 fucking 13.

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien nog met een alcoholwalm uit je bek wasemend je auto kan opstarten. Dat je auto dan niet weigert te starten. Terwijl een ademanalyse dat het startsysteem blokkeert tot je nuchter bent, raketwetenschap is het niet. 

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien je gas kan indrukken op een plaats waar je het niet mag en je moeiteloos 80 kan scheuren op een plaats waar je maar 30 mag. Terwijl het voor een auto toch niet bepaald raketwetenschap te weten waar hij zich bevindt (mijn gps van 100 euro weet dat), hoeveel je daar mag rijden (mijn gps van 100 euro weet dat) en hoeveel de auto echt aan het rijden is (z’n kilometerteller van 50 euro weet dat). Bouw die gps overal in, verbindt het met de snelheidsmeter en de gaspedaal, en be done with it. 

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien je auto tegen een zwakke weggebruiker kan sturen. Dat je stuur niet blokkeert of wegstuurt als een camera van voor van op zij of vanachter een persoon detecteert. Dat bestaat. Ook al geen raketwetenschap. Kost een lieve som. In het luxesegment.  Terwijl leven van de mensen rondom je kar misschien niet zo een luxeproduct is.

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien kan fietsen zonder helm. Of iets airbagachtigs dat zich ontvouwt als je dreigt tegen de grond te smakken (dat bestaat). Kost ook 3 keer niks. Behalve wat ambetantigheid en coolpunten voor de fietsenrijder.

Al die dingen bestaan.
Al die dingen kosten wat, maar geen stukken van mensen.
Misschien is minder mensen in stukken dat wel waard.

Een beetje wil.
Een beetje niet aanvaarden dat dit normaal is.
Een beetje vooruitgangsoptimisme, voorsprong door technologie.
Een beetje daadkracht, voor de verandering. 

Go for zero bullshit, en doe dat nu gewoon.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...