mei 30 2013

Antisociaal

Den antisocialen treingebruiker

Vlam! Daar ging ze.

Anti-sociaal. De race naar de lege stoel. Een plaats, mijn koninkrijk voor een plaats. Plaats genoeg was er, maar ge kunt uw competitiviteit niet genoeg inoefenen voor het geval het eens daadwerkelijk druk zou zijn. Als ze LinkedIn had, ik endorste haar voor people shoving-skills. Het eerste in de coupé, victorie was de hare. Niet dat ze daar veel vreugde leek uit te scheppen.

Vwak! Het raampje open.

Anti-sociaal. In plaats van eens rond te vragen, of de andere mensen het misschien ook warm vonden en of ze er misschien bezwaar tegen hadden dat ze voor enige koelte zou zorgen middels het openen van een raampje. Na een kort debat en een kleine stemming (zeven pro open raam, 6 tegen want het is buiten toch frisjes en een verkoudheid is rap opgelopen meneer, 14 onthoudingen want het zal aan onze reet roesten laat mij gerust ik wil slapen gelijk elke avond) waren wij daar collectief heus wel uitgekomen.

Schmack! haar tas op de zetel.

Doorzichtige tactiek van de antisociale. De tas komt daar niet te staan omdat ze te zwaar is om in het bagagecompartiment te tillen, of te lomp om tussen te benen onder de stoel te schuiven, of te kostbaar om ergens in het middenpad gestald te worden. Die staat daar om andere mensen, dieren, en ander ongedierte op afstand te houden. Een praktijk die faalt bij zeer druk verkeer, maar die je maar al te vaak ziet slagen als het wat rustiger blijft.

Schlock! Een boek op haar schoot.

Anti-sociaal. Het was immers geeneens Fifty Shades of Grey, maar een ouderwets romantisch flutromannetje. Doe eens sm-fantasieën gelijk iedereen, zeg.

Schmeck. Een broodje in haar kas.

Anti-sociaal. Want ik had niks bij om te eten en krijg van andere mensen te zien eten ook altijd zin in iets.

Veel zin, had ik, om haar aan te spreken. Haar uit naam van de medepassagiers en mezelf te verzoeken zich wat socialer op te stellen, of toch op zijn minst haar broodje te delen. Toch niet gedaan. Zelfs geen zeer afkeurende blik, mijn wapen tegen de wat gevaarlijker maar niet supergevaarlijke antisociale, geworpen.
Ik dacht, het is de laatste dag dat ze het nog kan. Morgen is haar rijk uit. Stemming van de verruimde gas-boetes in het parlement. Het zal haar leren.

Eentje voor drummen. Eentje voor bagage op de stoel. Eentje voor eten op de trein. Eentje voor kruimelen. Eentje voor snertliteratuur. Misschien nog eentje voor het weigeren haar naam, op weg naar de stad van de guldensporenslag dan nog wel, te vervlaamsen (wham!). Een slordige 6×350€ goegemeentelijke administratieve sancties op vijf minuten treinrit. Het anti-sociaal zijn zal haar rap vergaan!

Nog geen reacties tot nu toe. Reageer zelf...

Jouw reactie

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...