nov 16 2008

Hoe was Sigur Ròs, vanavond?

Omdat ik vanavond naar Sigur Ròs ga, in het Vorst Nationaal, wilde ik wel eens wilde weten of het goed gaat zijn. Daarom hier alvast de bespreking:

Het voorprogramma:
Zal gedaan worden door For a Minor Reflection. Een groepke dat voor deze tour nog nooit voor meer dan 50 man had gespeeld. En elke minuut van de tijd die het gegeven werd waard zal gaan blijken. Volledig instrumentaal, maar toch heel gevarieerd en met verduiveld goed opgebouwde stukken. Regelmatig snoeihard, en een echte ontdekking.

Sigur Ròs dan:
Eenmaal Sigur Ròs echter het podium op zal geklommen zijn, zal het verschil tussen iets van waarde en pure schoonheid snel duidelijk worden. Kippenvel vanaf de eerste minuut.
Een trip die je langzaam mee gaat voeren, als was je onderaan een zweefvliegtuig gebonden over het IJslandse maanlandschap aan het glijden. Filmisch. Repetitief als een metronoom. Maar door de accenten en de glijdende stem van Jón Þór Birgisson altijd hoger en hoger in een spiraal van emotie. Van etherische verstilling tot gillende wanhoop, van naakte uitbundigheid tot fijn gelukkig.
Muziek voor kathedralen. Van straks.

De setlist:
Die zou ik u volontieri neerpennen, maar ik weet niet hoe ge van die Hopelandische/IJslandse letters maakt. Alleen jammer dat Ara Batur, het hoogtepunt van hun jongste cd, niet gespeeld gaat gaan worden.

En ook:
Een groep die tamelijk statisch op het podium staat, wordt natuurlijk best geholpen door sterke visuals. Via verschillende projectoren, een regengordijn (thank God dat wij niet op de eerste rij zullen zijn gaan staan), twee halfdoorzichtbare schermen (voor en achter de groep) en een aantal zwevende bollen vanachter, zal de lichtshow perfect bij de muziek passen.
Het geluid zal niet fenomenaal zijn (het was in Vorst per slot van rekening), maar een kniesoor die zich daaraan zal storen.

De bissen:
Het laatste nummer van voor de bisronde – een verschroeiende versie van Gobbledigook, met de mannen van For a Minor Reflection die terug het podium op klimmen, elk met een drum – overtreffen, zal niet meer gaan. Drie songs spelen ze nog. En dan komen ze nog een stuk of twee keer terug om te groeten. Het publiek recht op de banken.

Kortom. Dit zal goed gaan zijn, vanavond, meer dan goed. Een ongelooflijk intens optreden. Van het schoonste dat ik al gezien zal gezien hebben. Kippenvel van voor naar achter en terug. Een meeslepende trip. Vorst zal even een parochiezaal op een Ijslandse ruigte worden. En wij de kindjes van Heima, die ademloos toe zullen kijken.

Heima

—-

En nu maar hopen dat ik morgen kan bevestigen dat het dit was. En nog meer. Dat mijn droom van een droom van een concert geen utopie was, maar echt. Great expectations.

Met dank aan alle Fransen die de voorbije dagen een concertbespreking van Sigur Ròs neerpenden. En Smintjens.

—-

Update. Na het concert.

Het klopt wel ongeveer wat ik schreef. Te horen aan de reacties nadien zal het zelfs voor veel mensen helemaal kloppen. Min een scherm vooraan. Min het regengordijn. En met maar 2 ipv 3 bisnummers.
Maar voor mij, helaas, ook min de adjectieven.
Want: The bunker ate my concert!
Ik heb er na vanavond zelfs 3 vijanden bij:
– de klankman die de piano van Kjartan Sveinsson regelde. Jeez. (En perfecte klank in Vorst is wel degelijk mogelijk, zelf gehoord bij Portishead eerder dit jaar. Dit was een soep).
– de twee Antwerpenaren achter ons. Ga dan op café, mannen.
Kortom. Colour me not very impressed. Het kippenvel bleef uit. Helaas.

  • Javache

    Je zat inderdaad erg dichtbij met je uitleg 🙂
    Ik vond het in ieder geval geweldig om plots tijdens Gobbledigook een gordijn aan confetti over me te krijgen.

  • Tim Michiels

    Idd, het was adembenemend, onbeschrijvelijk…
    Van de eerste minuut tot de laatste aan één stuk pure klasse. Op werchter was het geluid wel iets beter (een feit is een feit) maar geen seconde aan gedacht tijdens het concert. Het enige minpunt was dat meer dan anderhalf durend spektakel te snel voorbij was 🙂 met andere woorden. Je hebt idd een gevoel van een reis gemaakt te hebben en bij het afsluiten spijtig genoeg weer in de realiteit te belanden. Een inmense fille naar huis.

  • Edwin

    Ben ik nu echt de enige die het volume er toch echt wel wat over vond?
    Geen kritiek op de show zelf: Sigur Rós blijft top, knappe lichtshow, schitterende projecties, maar moet dat nu echt zo extreem luid? Of is iedereen al zo doof van ipods, discotheken en concerten?
    Iets minder luid zou de totale sound in elk geval ten goede komen.

  • Wij waren net iets later – het voorprogramma was al bezig – en moesten ons boven neerzetten. Spijtig, want de sfeer was beneden een stuk beter. die visuals heb ik maar half gezien, maar via youtube heb ik dan weer alles gezien. Sterke show, schitterend avontuur. Volgende keer nog eens 😉

  • Jep, bij mij ook te hoge verwachtingen. Wie wilt weten hoeveel een avondje Vorst in kassa brengt, moet hiernaartoe: http://www.appelogen.be/2008/11/18/naar-sigur-ros-geweest/

  • Zoals dat gaat met het trachten te omschrijven in woorden van kunst: altijd schieten woorden te kort. Sigur Rós is een belevenis. Ingekaderd in Vorst, de te harde muziekmastodont, is het nog steeds kunst. En over kunst, zoals gezegd, wordt best niet te veel geschreven, enkel genoten! Elk zijn belevenis!

  • katrien

    ‘the bunker ate my concert’: omwille van die quote alleen krijg je mijn stem op de site van het jaar 🙂

    We hadden er op voorhand voor gevreesd, en de vrees werd waarheid: het geluid was gewoon affreus slecht, tenminste toch van op het midden van de parterre waar wij stonden… mensen die ze nooit eerder zagen kunnen misschien niet vergelijken, maar damn wat een torenhoog verschil met pakweg werchter of de vooruit. en dat terwijl een loepzuivere klank net zo belangrijk is voor een groep als sigur ros. het overleefde een beetje, omdat ze nu eenmaal goed zijn, met de nadruk op een beetje. geboeid, maar nooit ‘gepakt’. niet zoals op werchter, waar we het door ons lijf voelden zinderen, waar we ver stonden te janken. dat de collectieve muziekjournalistiek hier geen schande van sprak, is een schande.


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...