nov 25 2008

Vader en dochter

Sommigen die deze blog wat volgen, menen te weten dat ik een vrolijke Frans ben. Zij dwalen. Niets is namelijk verder van de waarheid. Ik ben een treurwilg. En mijn naam is allesbehalve Frans.

Of hoe kan het anders dat ik hier al een paar uur zit te worstelen. Met overijverige traanklieren.
Ik vecht, maar het lukt me niet. Kan niet verhinderen dat mijn ogen vollopen.
Gênant, want ik zit op het werk.
En waarom? Een filmpje op YouTube, dat voorbijkwam via het onuitputtelijk interessante Metafilter. Waar ze het zo zeggen, ik was dus gewaarschuwd:

“With the holiday season almost upon us … we thought it’d be kind of cool to turn you into a shivering puddle of tears. And so we present to you Michael Dudok de Wit’s Father and Daughter. It won the 2000 Best Animated Short Oscar, along with a whole crapload of other awards. There’s a reason for all those accolades: This wordless, minimalist, beautifully animated eight-minute fable, about a girl who watches her father leave and continues to wait for him, is one of the most powerful things we’ve ever seen. It’s also been a cult item among animation buffs for a long time now.”

Wees dus dubbel gewaarschuwd, vrolijk ga je er misschien niet van worden. Maar ’t is mooi, zo mooi:

Waarom die tranen? Hard in hart getroffen, zeker?
Is het omdat ik nu zelf vader ben van een dochter (en binnenkort van twee)? Vader tout court?
Omdat verliezen pijn doet, zelfs al verlies je zelf niks op dit moment?
Omdat leven loslaten is, en je alles wil vasthouden, omhelzen, altijd?
Omdat het leven rond is, er vat op krijgen onmogelijk?
Alles, allemaal.
Ze blijven stromen, de tranen. Ik wil naar huis. Mijn ziel ligt bloot, en ik wil een sjaal erom.

Update: Vreemd. Blijkbaar is 25 november een dag die werkt op mijn sentiment. De laatste keer dat ik een post deed met tranen in de ogen, blijkt nu precies dag op dat één jaar geleden. Toen over een vader en zijn zoontje. Noot voor die dag in de agenda van volgend jaar: breng meer zakdoeken mee.

  • Elise

    Oh how zeg, zo triestig.
    Merci voor die film!

  • Pingback: Dreams & Creations()

  • Ik kan niet zeggen dat je me niet gewaarschuwd had…

    *wrijft tranen steeds opnieuw weg*

  • Tranen, net niet, tenzij natte ooghoeken tellen als tranen. Kiekenvel wel. Amai.
    Mercie veur den deze.

  • Pingback: father & daughter | escene()

  • maarten

    amai, en dat lap je me nu …

    mm


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...