jan 19 2009

Slecht weer cocon

Op weg naar het werk. In mijn geval: 5 minuten fietsen, in Balegem-Dorp wachten, 5 minuten boemelen, in Zottegem 8 minuten wachten, een half uur treinen, vijf minuten wandelen. Op een gewone dag geen bezoeking, maar in een winterstorm vandaag geen pretje.
Je fiets schept water. Een spatbord zou eigenlijk geen luxe zijn, bedenk je. Maar je geraakt er. Nat.
Je waait weg op het perron. Maar toch ga je niet in het bewasemde schuilhokje staan. Asociaal in de elementen.
Jij, jij staat pal. De wind om je benen. Regen om je heen. Handschoenen doorweekt. De voeten al klam.
Maar niks kan je raken. Laat de wind maar gieren, de regen maar striemen. Want jij, jij zit in de sklift, in je slecht weer cocon..

Een zitjeslift. Van vier. Maar je zit alleen. Op een dag dat er maar vier van de vierhonderd of zo liften open zijn. Open voor niemand eigenlijk. Want het sneeuwt ijs en de wind guurt van boven naar beneden.
En halfweg naar de top valt de lift stil. Piep. Je kan twee bakjes naar voor zien, en twee naar achter. Niemand, niks. En dan hang je daar. In het niets. Bij min 10, gevoelstemperatuur gevoelig lager. Met geen ander gezelschap dan het koude metaal, de wind die buldert, en de ijssneeuw die tikt op je jas.
En hoe niks je dan kan deren. Want geen vierkante centimeter van je lijf is onbedekt. Je mond in je sjaal. Je onoverwinnelijke skilaarzen klemmen je voeten en je ski’s. Je broek is waterproof. De lift schommelt binnen door ingenieurs nauwkeurig berekende parameters. De laagjes ondergoed en t-shirts en trui en jas doen hun werk. Je muts en je kap maken het stil om je oren. Geen muziek, hier past geen muziek. Hier ben je alleen, tegen de elementen.
En hoe je denkt hier hang ik goed. Ik kan er tegen, zeker nog een uur of zo. En seffens ben ik boven. En wacht mij een piste. Leeg. Vers besneeuwd. Kan ik zoeven in de leegte. Glijden in het niets.

En dan valt dat allemaal nogal mee, daar op dat guur perron, op zwarte maandag. De regen is geen ijssneeuw. Je voeten staan stevig op de grond geplant. Niet half zo onherbergzaam als in de skilift. De beloning is ook wel wat minder, maar ze komt wel. De trein zoeft zacht, naar Brussel.

Mijn verkoudheid laat u later op de week wel weten hoe het met haar gaat.

  • Allé, Balegem zeg!

  • Jamaar, ‘k moet ‘kik ook mijn garagepoort opendoen, auto buitenzetten, garagepoort weer toedoen en mijn auto nog zien te bereiken om weer in te stappen. Dat is ook koud zulle! En mijn oprit is werkelijk énorm guur!


En nu?

En, voor u het vergeet, steek zeker mijn mijn RSS in uw favoriete feedreader. Je kan je ook abonneren op updates via e-mail, facebook, twitter...