Posts met de tag « auto»:

feb 8 2013

Verkeerd

Gisterenavond gezien op tv, een reportage over een spoeddienst van een Londens ziekenhuis. Jongetje van 11 aangereden door bestelwagen en tegen muur gesmakt. Breuken in het hoofd, ingeslikte tanden, wanhoop en wachten in de gang, methode in de doktermadness, intensieve zorgen. Maar hij kwam erdoor. Levend wel nog, maar getekend voor het leven. Dagelijkse kost op de spoedafdeling.

Gisteren ook, in Gent: een meisje van 21 in Gent op de fiets van de weg gemaaid. Door een dronken chauffeur. Die dan ook nog 80 reed op een plaats  – het Woodrow Wilsonplein – waar je 30 mag. De man ging lopen, werd gevonden, en riskeert nu een lang rijverbod, ja zelfs een gevangenisstraf. Het meisje, dat redde het niet. Vandaag bezweken aan haar verwondingen. Een leven weg. Iris Apers heette het. En toch, dagelijke kost in de verkeersstatistieken.

En dat dat allemaal moet kunnen. Want dat is verkeer. 

En dat dat eigenlijk erger is dan een theoretische persoon die een theoretische regenboog-t-shirt zou kunnen aandoen om zijn theoretische obediëntie niet-neutraal aan een theoretisch gebelgde loketbezoeker op te dringen en dan een theoretische sanctie door de burgervader der Antwerpenaren zou opgelegd krijgen.
Erger is het, 1000 maal erger, maar toch is het ene een “faits divers” uit het verkeer en het andere een week lang voer voor verhitting.

Misschien moet men daar maar eens een filosofisch debat aan wijden. Waarom dat dit allemaal nog kan. In 20 fucking 13.

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien nog met een alcoholwalm uit je bek wasemend je auto kan opstarten. Dat je auto dan niet weigert te starten. Terwijl een ademanalyse dat het startsysteem blokkeert tot je nuchter bent, raketwetenschap is het niet. 

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien je gas kan indrukken op een plaats waar je het niet mag en je moeiteloos 80 kan scheuren op een plaats waar je maar 30 mag. Terwijl het voor een auto toch niet bepaald raketwetenschap te weten waar hij zich bevindt (mijn gps van 100 euro weet dat), hoeveel je daar mag rijden (mijn gps van 100 euro weet dat) en hoeveel de auto echt aan het rijden is (z’n kilometerteller van 50 euro weet dat). Bouw die gps overal in, verbindt het met de snelheidsmeter en de gaspedaal, en be done with it. 

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien je auto tegen een zwakke weggebruiker kan sturen. Dat je stuur niet blokkeert of wegstuurt als een camera van voor van op zij of vanachter een persoon detecteert. Dat bestaat. Ook al geen raketwetenschap. Kost een lieve som. In het luxesegment.  Terwijl leven van de mensen rondom je kar misschien niet zo een luxeproduct is.

Waarom het nog kan dat je in tweeduizend dertien kan fietsen zonder helm. Of iets airbagachtigs dat zich ontvouwt als je dreigt tegen de grond te smakken (dat bestaat). Kost ook 3 keer niks. Behalve wat ambetantigheid en coolpunten voor de fietsenrijder.

Al die dingen bestaan.
Al die dingen kosten wat, maar geen stukken van mensen.
Misschien is minder mensen in stukken dat wel waard.

Een beetje wil.
Een beetje niet aanvaarden dat dit normaal is.
Een beetje vooruitgangsoptimisme, voorsprong door technologie.
Een beetje daadkracht, voor de verandering. 

Go for zero bullshit, en doe dat nu gewoon.


apr 21 2012

Let your body drive? It did.

De inleiding over de magnifieke hotelkamer in Portugal waar ik begin deze week belandde is al geleverd, de terugkeer onterdussen al lang een feit. Tijd voor een verslag van de rest van de reis en een “Obrigado, Peugeot”, hetgeen zoveel betekent als “BedanktFrans automerk dat de redelijk geweldige ingeving had mij naar Portugal uit te nodigen ter voorstelling en uitproberen van hun nieuwste automobilistische uitvinding“.

Niet dat ik alleen was. 6 weken lang al worden er uit de meest verscheiden windstreken busladingen journalisten overgevlogen naar Cascais. In mijn geval een gezelschap van de Australische, Zuid-Amerikaanse en Israëlische autopers, aangevuld met een stel “blogeurs” uit Spanje, Portugal, Duitsland, Frankrijk en Nederland (te weten mezelf, al bleek ik redelijk Belgisch, en Evy, die ook Belgisch bleek).

Een post met de harde autotechnische bevindingen komt er, deze keer doe ik van fotoalbum en reisverslag.

Op dag 2 was er tijd voor gezegde blogpost, een fijn ontbijt, een morgenwandeling in en rond het hotel in de duinen en een blik op de hemel, die niet bijzonder veel Mediterraans weer beloofde. Wat nog vrij logisch was, eigenlijk, want Cascais ligt aan de Atlantische Oceaan. Buiten stonden de 208’en al in een grote groep (meute? vlucht? kudde? parking?) op ons stonden te wachten.

Oitavos + 208'en

Maar eerst naar de perszaal, voor de eerste kennismaking van kortbij met de 208,

Test peugeot 208

en een infomoment over de opzet van het gebeuren. Er zou een testrit gemaakt worden van ongeveer 100 km heen, en via een andere weg weer terug, over een heel wisselend parcours (een beetje snelweg, landweg, heuvel, kust …)

Test peugeot 208

De Nederlanders (Belg blijkend) vonden elkaar, en vormden team. Evy bleek een halve BV nog ook – ze heeft er al een tv-carrière als cultuurjournalist bij TV-Brussel en verbouwster bij bvb “Bouwen aan Geluk” en “Chef in Nood” opzitten (lees anders Evy Puelinckx haar bio). Natuurlijk mocht zij dan ook de kleur van de auto kiezen.

Test peugeot 208

Een testrit van 100km in sterk wisselend weer volgde, nu eens met ondergetekende, dan weer met Evy aan het stuur(tje).

Evy aan het stuur

Hoe hoger we klommen, hoe mistiger het werd, anders zouden de vergezichten vast geweldig geweest zijn

Test peugeot 208

Bestemming was Quinta do Convento, de boerderij van het klooster, waar deze groepsfoto van de bloggers werd genomen door Elodie van Buzzparadise (haar smulblog). U ziet onder andere Alex (der Probefahrer), Stefano en Daniele (10.it) met tussen hen in Evy (voor Ziezozon),  Arild (auto.germanblogs.de) en Ludovic (blogosports).

6946805384_57fd112bba.jpg

Team Holland Belgium deed pitspoesgewijs natuurlijk ook zijn ding:

Test peugeot 208

Hier kwam Evy haar tv-ervaring ook even boven drijven om een tussenfilmpje op te nemen. De ratelende Chileense reporter moet u er maar bijnemen:

Er werd daar lekker gegeten in groep (dju, vergeten te informeren naar de prijs van dat stulpje, het leek mij anders uitstekend geschikt voor het lentefeest van Daantje, dat er over een maand aankomt)

Lunch @ Quinto de Convento - Portugal

Dan autowissel, en via een zeer mooie weg de terugtocht. Er was tijd te over, dus konden we een lange stop in Sintra (geen enkele gelukte foto, maar wel genoeg gezien om dat daar zeer de moeite te vinden – niet voor niets Unesco werelderfgoed – en er eens ooit naar terug te willen). Volgende stop was Cabo de Roca, de meeste westelijke punt van Portugal en continentaal Europa.

Cabo de Roca - Cascais - Portugal

Evy Puelinckx

Op eenvoudig verzoek vormde deze helft van team Belgium met enkele Duitse testpiloten een (gelukkig mislukte) boysband

IMG_2338

Ternauwernood terug in het hotel, al tijd voor cocktails bij het zwembad (black mojito)

Het leven van een autojournalist kan hard zijn. #peugeot208

en dan een persconferentie waarin de verzamelde pers in een taal of 5 en een keer of 3 per taal kon vragen of er ook een GTI-versie van de 208 gaat komen.

Persconferentie Peugeot 208

Daarna nog eens (matig lekker) eten aan de rand van de oceaan. Hetgeen beter klonk dan het was want het eten was niet echt super en van de oceaan was door de pikzwarte nacht ook niks te zien. Nadien terug naar het hotel en tot een uur of 3 een nachtelijk polyglotte groepsbabbel over auto’s en design en moeders op Facebook.

Bloggers @ night

Op dag 3 een ontbijt met slaapogen en een vrije solorit met nog meer 208’s (andere motoren). Met eentje deed ik een toertje in Cascais, met de tweede ging ik terug naar Sintra (en reed er nogal verloren door een falende GPS, maar gelukkig geraakte ik na een tijd op het parcours van de dag ervoor en kon m’n weg terug naar het hotel min of meer herinneren).

Laatste ritje met de #peugeot208 voor de aftocht richting BE

Daarna wilde ik nog eens in de Spa van de Oitavos duiken, maar de checkout moest voor 12 uur  gebeuren en de Spa mocht niet na de checkout. Nu ja. Wat rondhangen in de lobby dan maar, en wachten op de shuttle terug naar Lissabon. Wel grappig hoe onderweg en tot aan de boarding gate van de luchthaven de 208 ons bleef achtervolgen. Let your body drive. It already did, Sir.

let your body drive @ lisbon airport

En a good maar redelijk vermoeiende time en een behouden thuiskomst was had by all.

Een vroeg prototype over de de bevindingen met de auto staat klaar en hebt u, de vele mensen van Peugeot, Mario & Elodie van Buzzparadise, de “gentils organisateurs” van dit gebeuren, nog te goed. Een welgemeende “obrigado” hebben ze dus al.


feb 29 2012

MB Made My Day

En zeggen dat het zo mooi begon.

Even terugspoelen naar maandag. Ik met griep thuis. Aan de iPad in de zetel. Veel tijd om te tweeten, en dus ook om te zien dat Mercedes er een wedstrijdje deed:

NewImage

Dus ik dacht 10 seconden na, schreef dingen die absoluut niet in 29 karakters pasten, dacht nogmaals 3 seconden na en schreef:

NewImage

Hetgeen even later de winnende tweet bleek te zijn. Ik dus een Mercedes CLS voor één dag gewonnen, mét programma. I’m on a roll, sorta, toch qua het winnen/krijgen van toffe (en dure) dingen.
Tot daar het goede deel van het verhaal. Of toch het eerste deel van het goede verhaal, voor het tweede deel zo dramatisch slecht zou aflopen.

Vanmorgen werd er dus inderdaad een Mercedes CLS voor mijn garage geparkeerd. Een knap ding, het moet gezegd. Zwart als de nacht. Geweldig interieur. Cockpitbediening om (h)u(h) tegen te zeggen. 0-100km in 4,5 seconden, 150 PK, en toch maar een 5 liter per km/u. Allerlei snufjes die ik nog nooit aan het werk had gezien (zijspiegels met aanduiding van objecten in de dode hoek bijvoorbeeld, of bescherming tegen indommelende chauffeurs of afwijken uit de rijstrook, LED-lampen die je bij nacht ontzettend veel licht geven …). Knap Duits werk dus, normaal enigszins buiten het bereik van deze armoezaaier (de basisprijs = 62.000 euro).
Automatische versnellingsbak ook, alhoewel ik daar toch dacht ik genoeg voor gewaarschuwd had. Maar dat ging verder heel erg vlot. Mijn vriendin op geen enkel moment tegen het plafond geplakt. En voor de rest ook nergens gebotst of zo. Zelfs geen ene keer verkeerd gereden. Speekselmedaille, toch?

Een dagje beschikking over dit gevaar(te). Eerste bestemming: Gent #mbmakemyday De sleutels van mijn Mercedes. Voor 1 dag. #mbmakemyday

Bref. A reasonably priced car. Uncheck. A star in it. Uncheck. Race op de Top Gear track tegen de tijd. Uncheck. Dit ging gewoon om genieten. Zolang het duurde.

Eerste bestemming, Gent. Waar we mochten gaan parkeren in het Zuid (speekselmedaille. OK, een beetje scheef, maar daar links stond dus aanvankelijk wel nog een auto, hé) en brunchen in de Pain Perdu (Walpoortstraat):

IMG_0608 _SnapseedBrunch in Le Pain Perdu

Volgende bestemming, de Grote Zavel in Brussel. Eerst naar de grote Belgische chocolatier Pierre Marcolini. Waar we gewoon mochten binnenstappen, met veel égards ontvangen werden en voor een ferm bedrag aan chocola naar huis mochten meenemen:

Aha, de volgende bestemming is iets met chocola! #mbmakemyday Voor een fiks bedrag chocola van Pierre Marcolini mogen uitkiezen. Win! #mbmakemyday

En dan naar de Mercedes House, ook aan de Zavel, waar in een soort toonzaal / winkel / memorabibiliashop van Mercedes zelf ook een restaurant is. En we dus, dieettechnisch misschien iets te snel volgend op de brunch, een lunch kregen (hier afgebeeld eendeborst op gekarameliseerde ananas):

Voilà, op de grote Zavel geparkeerd, en nog altijd in 1 stuk en alles #mbmakemyday Dieettechnisch mogelijk niet helemaal in orde (lunch na brunch), maar wel lekker #mbmakemyday

Daarna kregen we bericht dat we eerst om de kinderen konden gaan, en dan naar Mechelen voor een bezoek aan Technopolis. Een snelle blik op het dashboardklokje en het opzoeken van de openingsuren van Technopolis leerde echter dat we daar maar een heel klein uurtje zouden zijn, en dan nog dikke file naar huis zouden hebben. Daarom vroegen we of we niet de andere kant opkonden met de kinderen, naar een plaats zonder openingsuren, de zee. Waar we genoten van een waterzonnetje en (niet al te koude) redelijke temperaturen, en dijken bouwden:

Zullen wij de Kust eens verrijken, met een paar stevige dijken? #mbmakemyday Bovenal is de zee grijze soep, zoals de wijsgeer Kama al wist #mbmakemyday

Waarna wij een garnaalkroket aten, en alweer naar huis zoefden. Morgen weer school, en werk, en zo. Tot daar was het dus goed. Super zelfs. Maar aan alle sprookjes komt een eind. En een WEL HEEL ABRUPT EIND SOMS.

Want toen ging het dus mis. De Mercedes in de garage geparkeerd. En – echt waar – nog geen vijf minuten nadien nog eens terug gaan kijken of hij er nog stond. En neen dus. Weg. WEG! En ook de sleutels in mijn zak dus – echt waar – niet meer terug te vinden.

Paniek natuurlijk, en dan al snel: berusting. Gelatenheid, zelfs. Het is natuurlijk sneu voor die mensen bij VVBO die zoveel energie gestoken hebben in het in elkaar steken van @MBmakemyday. Zo’n slechte afsluiter, dat hadden ze niet verdiend. Hopelijk hebben ze een goede verzekering.

Onnodig om morgen nog terug te komen om hem te halen, ook, mensen van Mercedes. Hij is écht weg hoor. Echt waar zelfs. Afijn, degene die hem gepikt heeft, hij kan er maar goed mee zijn.

Jammer dat het zo moest eindigen, maar het is niet anders.

 

BTW: Stel dat ik een serienummer zou willen wegvijlen, stel hé, welk nummer schuurpapier gebruik ik daar het best voor? Iemand tips?


jan 23 2012

The Babe van Vlaanderen

Geschokt gezien op twitter, als eerste tweet van de dag nog wel:

Minister wil wet die babes verbiedt op autosalon. Juist, ja, dat lijkt mij een topprioriteit. En wie bepaalt wie babe is en wie niet?
by __XIII__ at 23/01/12 07:40

Kon het waar zijn? Hoe komen de niet-bijster-in-auto’s geïnteresseerde mannen daar dan nog aan hun trekken?

400539_10150618344087704_572682703_11142226_204530304_n

Het kon waar zijn, dus. De minister in kwestie blijkt echt te bestaan en te luisteren naar de naam Joëlle Milquet. En daar valt niet mee te spotten. Geen babes meer, dus.

Ok dan. Blijft over de vraag hoe we bepalen wie een babe is, en wie niet. Ik stel voor dat in een televisieformat te gieten: The Babe van Vlaanderen.

Jury/Coaches:
– een tettengek, bijvoorbeeld Herr Seele.
– een Koen Wauters, bijvoorbeeld Showbizz Bart.
– een Babe herself, hier kunnen we niet om Tanja Dexters heen, me dunkt.
– een kenner, hierbij ben ik zo vrij mezelf naar voor te schuiven, richting puntje van mijn stoel bijvoorbeeld.

In de eerste ronde doen we blind auditions. Een beetje als in The voice van Vlaanderen, maar hier valt een kandidate af als alle coaches zich wegdraaien. Of anders iets met blinddoeken en we draaien ons om als het blond klinkt.

In de tweede ronde doen we battles. De coachen selecteren dan telkens twee could-be ‘babes’ die het tegen elkaar moeten opnemen in een discipline van hun keuze (plannen voor wereldvrede, twister, ambities voor iets in de media, wordfeud, begrotingsanalyseren…).

Ann Lemmens mag presenteren, als ze belooft tegen dan bekwamer te worden in het zogezegd per ongeluk ontkleden van de winnaressen van de battles (dat lukt in The Voice Van Vlaanderen namelijk maar ten dele).

Daarna komen we in de fase van de liveshows. Deze fase moet nog uitgewerkt, maar dat er fameus veel lichten, tussenfilmpjes met sturende montage en meer babe-gehalte dan de kandidates zelf bezitten, en half-uur-lange reclameblokken aan te pas gaan komen lijkt me evident. En televoting, oh ja, televoting.

En aan het eind hebben we dan The Babe van Vlaanderen. Die dus niet meer naar het Autosalon mag.
Rest nog aan RTBF om een La Babe de Belgique doen, en klaar is Joëlle.