Posts met de tag « Basta»:

feb 23 2011

De voordelen van homoseksualiteit

“Homoseksualiteit is een evolutionair voordeel”. Niet dat ik persoonlijke ambitie in die richting heb, maar het is mijn conclusie na de gebeurtenissen van gisteren. Ik verklaar, en begin met een bekentenis.

Dat ik gisteren twee beesten heb doodgedaan. Gekeeld. Een orgie van bloed en geweld maar zonder die andere dingen die bij een geslaagde orgie te pas komen.

Om wat voor beesten ging het? Hier zie, die voorste, dat grijze, die was er bij.

De 3 kuikens / juli 2010

Waarbij ik uw verontwaardiging als een molensteen om mijn nek voel hangen, en dus maar bijzet dat dit een foto is van het gekeelde sujet zoals het er uit zag deze zomer, toen het nog maar een week of 4 oud was. En u dus moet weten dat het er ondertussen al was gaan uitzien als links op deze foto:

Ons kippenhok

Waarmee u ook kennis gemaakt heeft met het tweede slachtoffer van mijn moordpartij (Dat begint hier van langsom meer te lijken op de eerste afleveringen van De Ronde: er worden meer en meer karakters voorgesteld zonder dat u er een ander verband dan het samenkomen in een blogpost/tijdens de ronde van Vlaanderen in kan ontdekken. Maar ook daar hoop ik op beterschap), maar steeds niet veel wijzer bent geworden.

Wel, dat komt zo. Voor het eerst in ons kippehoudersbestaan hadden wij dit jaar kuikens. Drie, en alle drie groot gekregen. Leuk, echt. Tot bleek dat twee van deze drie geen broedgrage legfabriekjes waren, maar wel haantjes. Laten we ze voor het gemak Gerrit en Jan de Cock noemen (of zouden we dat wel doen, op die manier begint het van langsom meer te lijken op een aflevering van Basta, dat mensen het moeilijk hebben dingen dood te doen die een naam hebben en zo). Enfin, in totaal drie hanen in het kot dus.

Niks op tegen, dachten we, plaats genoeg. De oude haan was de baas, de twee jonge haantjes kenden hun ondergeschikte plaats. Maar het jonge volk morde. En begon stapje per stapje opdringeriger te worden. De opperhaan hield het niet meer onder controle (dat begint hier van langsom meer te lijken op de toestand in Egypte, met een dictator die niet van wijken weten wilde. En u weet hoe dat gaat met dat soort dictators, lang lijkt alles onder controle, de schrik regeert, tot op een dag de schrik plots op is en het hele dictatorkaartenhuis in elkaar stuikt). Ondertussen leurden wij al eens met onze haantjes bij vrienden en kennissen… Maar een haan dat raak je aan de straatstenen of zonder license to kill it echt niet kwijt. Het evolutionair nadeel der kukeleku en de cocq au vin en zo. Zonder succes dus.

De kippen werden meer en meer geterroriseerd. De jonge haantjes zaten voortdurend op de loer om er eentje te pakken, de oude haan moest constant tussenbeide komen om het jong grut weg te jagen.
Tot gisteren dus. Had de oude haan een slechte dag? Hadden de jonge haantjes besloten dat dit de “day of departure” was? Hing er lenteschoonmaak in de lucht? Feit is dat het een hanengevecht werd.

En we ’s avonds dus bleken te beschikken over drie verfromfraaide, bloedende, gewonde, uitgeputte hanen. Ze moeten de hele dag gevochten hebben. En we dus maar besloten dat dat ook geen doen was. Ik pikte er twee uit (de twee meest gewonde, meest verfromfraaide, meest bloedende en meest gewonde, te weten Jan De Cock en de oude haan), nam het scherpste mes dat ik kon vinden en sneed ze de keel door. Ook de eerste keer dat ik zo iets deed, en ik leerde er alleszins uit dat als ik ooit een massamoord ga plegen, een keukenmes en kelen niet the weapon and method of choice gaan zijn. It was a tough job and somebody had to do it. Taai, jom. Afijn, schup in de grond en zand erover, dood en verderf.

Kijk, en nu komen we terug tot die homoseksualiteit uit de inleiding van dit alles. Stel dat Gerrit en Jan de Cock nu eens niet belust waren geweest op domme kipjes, maar belust op elkaar? Homohaantjes. Dan was er toch geen probleem geweest.

Dan had dit hele Khadafiaanse bloedbad toch vermeden kunnen worden? Een stelletje homobroertjes in de wei, een groepje alfahaan met kipjes in de wei. Iedereen gelukkig en tevree. Leven en nog lang en gelukkig laten leven.
Ze hadden naar hartelust kunnen vogelen (kippen – vogelen – vogels, i’m on repeat), hun hanehok keischattig kunnen inrichten, megatoffe kipparty’s kunnen geven, pluim- en verenadvies voor onzekere dames kunnen verschaffen en zo meer. Ze hadden gelukkig kunnen zijn. Samen. Het heeft niet mogen zijn.

Hun homoseksualeit had een evolutionair voordeel kunnen zijn. Maar het draaide uit op het het evolutionair nadeel van de testosteron en het haantjesgedrag. Voor wie de film zag, Rundskop all over, in een weitje in Balegem.


feb 5 2011

Exodus 32

Als ge nog een tip zoekt om dit grijze winterweekend door te komen, is de nieuwe tentoonstelling Exodus 32 in Gent beslist een aanrader. Ik ging gisteren al eens kijken:

@ tentoonstelling k.ALF

Fauvisme, Vlaamse primitieven, pop art … alle stijlen van de schilderkunst komen aan bod. Stylistisch valt er geen lijn in te ontdekken, thematisch gelukkig wel. Curatoren De Poorter, De Beule, Geirnaert en Scheire hebben op recordtijd een echt knappe tentoonstelling in elkaar gebokst.

@ tentoonstelling k.ALF

Een van de pronkstukken van de tentoonstelling getiteld “l’adorazione del vitello Willy d’oro” door Andrea di Lione, 16de eeuw.

Kalfke Willy anno 232

De pancartes bij de schilderijen, en de teksten in de zeer luxueus uitgegeven catalogus zijn ook zeer verzorgd. Bij deze illustratie bijvoorbeeld, staat er “Muurschildering uit Syrië, circa 230 AD. Een van de oudste teruggevonden Kalfken Willy’s. Links de Neveneffecten, centraal het slachthuis van Gentbrugge en ne schuune barbecue, rechts aanhangers van de rivaliserende clans Free Willy en Fret Willy die dreigen slaags te raken.

Kortom. Een standbeeld voor dat kalf. Mest het vet, slacht het, versnijdt het, verpak het in piepschuim en cellofaan, zet het in uw plaatselijke koeltoog en als “vitello tonnato” op uw menukaart en geen haan (hmmmmm) die er naar kraait. Geef het een naam, zet het in flou artistique, en de reddingsacties springen uit de grond. ’t is als sinds Hans Otten geleden dat een kalf nog zo de Vlaamse gemoederen wist op te jutten.

En weeral hoera voor Basta. Eindelijk een programma dat mij deed schateren (met de mobistar-container-stunt) en deed nagelbijten (met de belspelletjes-undercover-stunt). Daarna werd het allemaal wat minder (greenwashing, de hendriken, sabam …) of gewoon geestig (de bankenstunt, mevrouw leemans). Een mengeling van The Yes Men, Banana Split, de jongerenafdeling van een politieke partij en Schalkse Ruiters. ’t Werd tijd.