Posts met de tag « Doe-het-zelf»:

nov 19 2009

Kamerprijs

Hoera, hij is af. De eerste kamer, van onze hoogstpersoonlijke The Block “De verbouwing van de zolder”-edition.
En dus werd wat hier van de zomer eindelijk begon met de installatie van dakramen, ondertussen stillekens maar zekerkens afgewerkt van dit (een kamer met planchetten boven en opzij, en zonder raam, ongeïsoleerd):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (een kamer met een gapend gat en algehele wanorde erin):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (onze slaapkamer, nu):

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Zelfs al is dat dezelfde kamer, het maakt nogal een verschil. En voor geen geld. De planchetten zijn dezelfde als voorheen, met lik verf. De nieuwe vloer zijn een laag isolatie en OSB-platen die liggen boven de lelijke balatum. De plafond is dezelfde als voorheen. Het grootste verschil komt door de afwerking rond de Veluxen. Doe-het-zelf gedaan, en al!

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Al een geluk dat we in onze “The Block” niet af te rekenen hebben met deadlines, concurrerende koppels, Hans Otten noch Sanchez, schreeuwerige bellemannen, talloze onderbrekingen voor reclame, lelijke dialecten, keuringen op het “loftgevoel”, Prot noch Bie.
Want zo maak zelfs ik – Roger van het derde knoopsgat – kans op een kamerprijs.


sep 27 2009

Boiler

Dat mijn mijn bloed daar van gaat koken, zie. Van dingen die het opgeven, stoppen met werken.

Zo was er hier tijdens onze afwezigheid blijkbaar iets fout gegaan in het boilertje in de keuken. Shit happens. Op dus naar de Gamma voor een nieuw electrisch boilertje. 10 liter, 125 €, Van Marcke. “DIY, gemakkelijke installatie”, beloofde de doos. Maar in de loodgieterij bestaat dat niet, gemakkelijk, ik had het kunnen weten.

Er bleek dus een veiligheidsgroep op te moeten (voor de overdruk die ontstaat bij het opwarmen van het water in de boiler), en die was er nog niet, dus zo eentje gekocht.
Geen plaats voor die veiligheidsgroep aan de koudwaterinvoer die naar de boiler liep. Dus de koudwaterinvoer van de kraan los, de koudwaterinvoer van de boiler los, de veiligheidsgroep eraan, veiligheidsgroep terug los, de koudwaterinvoer van de boiler daaraan met een tussenstuk, en de koudwaterinvoer van de kraan terug erop.
Dat zijn 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 aansluitingen. Die dus allemaal kunnen lekken. En dat dus ook deden. Sop, sop.

Meeste stukken terug eraf, terug erop, nog eentje dat lekte, terug eraf, terug erop. Test. Geen water naar de boiler. Toch maar loodgieter bellen? Hoofdbreken. Veiligheidsgroep terug eraf, want bleek in verkeerde richting gemonteerd, onder het uitroepen van “kluns, kluns, kluns” terug erop. Geen nieuwe lek. We leren het nog. Cool.

Boiler laten vollopen. Aanzetten. Geen lichtje. Boiler deed het niet. Being boiling!

Terug naar de Gamma. Zagen om een nieuwe boiler. De 4 aansluitingen eraan, met extra teflon. Toch 2 die lekken. Sop sop. Terug los. Opnieuw eraan. Nog een drupje hier en daar. Terug los. Ganse rol teflon eraan. Nieuwe test. Succes! We have hot water.

Oh, doe-het-zelf, how I love thee. Not.
Maar nu werkt het toch.

Comble le malheur

En alsof dat allemaal nog niet dramatisch en erg genoeg was, en er hier nog niet met water was gemorst, gaf gisteren ook nog eens de koffiemachine de geest. Intern gesis, en een straaltje water langs onder. Saeco Incanto Nero terug naar de Macro dus. Minimaal 2 à 3 weken zonder, hoe gaan we het overleven?

In tussentijd komen die Nescafé dingen die eerder op het jaar afgeleverd waren toch nog goed van pas. En dus koken wij water, niet met de boiler, maar met de fluitketel.

Stoom aflaten.
Als dit blogpostje dus.


nov 10 2008

Roger

“I love it when a plan comes together”.
Ik weet zeker niet van wie deze gevleugelde woorden zijn (mogelijk Hannibal uit the A-Team), maar wel wie ze dagelijks met recht en rede uitspreekt: de koning van de klussers, de man die alles kan, de elf van de doe-het-zelf, de hobbit van Dobbit, de Harry die alle handigaards een poepie laat ruiken: Roger. Die op Vitaya elke klus, hoe zwaar ook, in 2 minuten onverschrokken en alwetend tot een goed eind brengt.

Awel, gisteren ben ik Roger geweest.

Het probleem:
De poort In de wilde woestenij die wij “tuin” noemen zijn er twee delen te onderscheiden: een gedeelte dat voor honden en kinderen vrij toegankelijk is, en een gedeelte dat voor deze doelgroepen ontoegankelijk blijft, “het bos”. Want in dat bos bevindt er zich een vijver. En een beek. De vijver belooft gevaar voor wankelende kinderen. De beek belooft ontsnappingsmogelijkheid voor honden.
Vandaar het probleem. Want die kinderen, die konden tot nog toe wel uit het bos worden gehouden met een draad en vermanende woorden. Maar een nieuwsgierige hond houdt ge daarmee niet tegen. Er werd vanuit de toezichthoudende overheid dus de behoefte aan een degelijker oplossing geformuleerd.
Het plan:
Poort (schema) Is het vogel? Is het een vliegtuig? Neen: het is … een poort. Een puurte, voor de Gentenaars.
Akkoord, qua technische tekening laat dit wat te wensen over. Maar alle begin is moeilijk…
Voldoet aan alle tech. specs. Haalbaar binnen budget (100€). Usability OK. Toegankelijkheid in orde. Go, dus…
Het materiaal:
De poort 3 balken van 2 meter 40. 2 van iets minder. Een grendel. Twee scharnieren. Houtbouten. Een paal.
Niet op de foto: het materiaal dat werd gekocht na een tweede uitstap naar de Gamma: 12 Plènkskes, en nog schroeven. En ik ga nooit meer naar de Gamma op zondagmorgen. Vast voornemen.
Het begin:
De poort Het kader is geschapen.
Het vervolg:
De poort Een schuinse dwarsligger, of hoe heet zoiets. Poortenmakers hebben hier ongetwijfeld een benaming voor.
Hierbij kan opgemerkt worden dat er ongetwijfeld mooiere poorten denkbaar zijn. Maar met Roger huldig ik hier het principe: als het maar goed in elkaar steekt.
Opgehangen:
De poort Succes! Een poort die in dit stadium al een poort kon genoemd worden. Maar toch aan enkele van de vereisten in de probleemstelling onvoldoende antwoord kon bieden. Hond- en kinder-ondoorlaatbaarheid bijvoorbeeld.
Het eindresultaat:
De poort De oplossing voor de te hoge permeabiliteit van de poort: plènkskes. Daantje en Senne demonstreren deze eigenschap van mijn fabrikaat hier met verve.
’t Is te zeggen: voorlopig nog zonder verf eigenlijk, dat moet er nog op komen.
Maar voor de rest: “congratulations on a job well done”, zei de toezichthoudende overheid, die op eigen verzoek wel werd weggephotoshopt uit deze foto.

En nu voel ik mij dus twee dagen Roger. Tot het ding toch gaat doorhangen en slepen. Of tot de volgende klusopdracht waar ik geen antwoord op weet en het weer “Help, mijn man is een klusser” wordt.


sep 5 2008

Werkluchtig

Help, mijn vrouw keek naar Help, mijn man is een klusser! Mijn tenen krulden zoals ze al lang niet meer gekruld hadden.

Help mijn man is een klusser

Tijd voor actie. Laat ik bij deze dan ook duidelijk volgende regels stellen:

Neen, liefje. Gij stuurt nu GEEN mailtje naar klusser@vt4.be omdat gij een wanhopige vrouw van een klusser zijt.
Neen, liefje, Peter Van Asbroeck komt hier dus NIET binnen.
Neen, liefje. Gij gaat niet met de kinderen op hotel met zwembad terwijl ik mijn kas moet afdraaien in het gezelschap van 6 middle-aged kalende bouwvakkers met vettig lachje. En Peter van Asbroeck.
Neen, liefje. Er heeft niemand zakens mee hoe wij leven. Als man en vrouw, als broer en zus of als twee geile knuffelkonijnen. Dat is iets tussen ons.
Neen, liefje. Mijn collega’s hebben er geen zaken mee hoe onze hal erbij ligt. En een nieuwe hal gaat onze relatie niet veranderen in een van rozengeur en maneschijn en niks dan geil konijnengeknuffel.
Neen, liefje. Ik ga mij op televisie niet verontschuldigen voor de staat van onze hal.
Neen, liefje. Die Peter moet zijn brede armen thuishouden. Bij u. En al zeker bij mij. En de commentaar over hoe ik zweet moet hij ook thuislaten.
Neen, liefje. Dat is NIET zoiets als een gratis service van VT4. Dat is duur betaald. Uw privé-leven op de straatstenen. Een paar jaar aangestaard worden in de supermarkt. De risée van de collega’s tot uw pensioen. Dat is een kost die ik er niet voor over heb.

En dan ga ik nu maar eens de hal verder verven, denk ik. Ik werd er zowaar werkluchtig van, voor de vooruit.

“Help, mijn man is een klusser” is dan ook de beste reclame voor Gamma, Brico en Hubo. Samen met Huizenjacht, en 2 x The Block Hoegaarden, eigenlijk één langgerekt reclameblok voor Gyproc.
Kunnen ze nu echt niks anders uitzenden, een programma rond koken zoals Mijn Restaurant of zo? Ik zeg maar iets.