Posts met de tag « Evy Gruyaert»:

nov 4 2010

Naar de broekenbeurs

Waarom bestaat het niet? Een expohal of vijf met standjes van Vlaamse verkopers van broeken, die ge kunt laten signeren en al. De broekenbeurs. Een organisatie van broek punt be, ter promotie van het Vlaamse broekenwezen.

Broekenbeurs

Het zou er ongetwijfeld retedruk zijn.

BV-broeken, heel veel kookbroeken, doe-het-zelf-broeken, science-fiction-broeken, voorleesbroeken, groteletterbroeken, braillebroeken, stripbroeken, reisbroeken, onderbroekenhumor, broeken vol goesting … het aanbod zou overweldigend zijn.

De rijen voor een handtekening zouden weer het langst zijn voor het nieuwe broekje van Evy Gruyaert, maar ook Goedele Liekens zou op veel belangstelling kunnen rekenen voor haar “SOS Piet (de gevaren van een leven achter de rits)”. Mensen zetten zich al eens graag in de zetel met een broek van een van deze dames op de knieën.

Veel te lange broeken zou ge ter plaatse kunnen laten innemen.

De bestseller aller tijden is natuurlijk nog altijd de Bijbel – de Vader, de Geest en de Heilige Zoom – maar dit jaar zou de best verkopende auteur op de broekenbeurs wel eens Harry Mulisch kunnen zijn. De pijp aan Maarten geven loont in het broekenvak.

Humo zou een bijlage uitgeven met als thema de “Week van de Spannende broek”. De rest van de pers zou speciale broekenbijlages uitdelen. De broekenbijlages van Ché, P-Magazine en Menzo zouden weinig om het lijf hebben.

Ik zou het lastig kiezen vinden op de broekenbeurs: paperbacks zijn wel handig en licht maar ze verslijten zo makkelijk; hardbacks zitten dan weer zo ongemakkelijk.

Broekenverkopers die zouden vinden dat de broekenbeurs een al te commercieel spektakel is geworden, zouden een paar maanden nadien een meer hoogstaande “Het andere broek” kunnen organiseren. Voor de betere broekenliefhebber.

Het ergerlijkste aan de broekenbeurs zouden ongetwijfeld weer die bomvolle gangen zijn vol ongeïnteresseerde kinderen die met hun vieze vingertjes aan de broeken zitten. Nu ja, jong geleerd, oud gedaan?

Come to think of it: Priesters zouden persona non grata zijn op de afdeling kinderbroeken. Ook Guy Laenen, een jeugdauteur die al te gretig kinderbroeken signeerde, zou worden geweerd.

Heel vervelend zou de chaotische verkeerssituatie en het gebrek aan parkeerruimte in de buurt van de broekenbeurs kunnen zijn. Promotie voor ritsen zou kunnen helpen.

Mensen met gezond verstand zouden dat hele broekenbeursspektakel links laten liggen en hun gerief gewoon in de betere broekhandel kopen. Het hele jaar door open. Niet te druk. Zelfde prijzen (ge scheurt er uw broek niet aan). Gezellig.

(Voor wie me volgt op Twitter of Faceb(r)oek is het meeste hierboven al eens gepasseerd. Waarvoor excuus. Ook wie bijvoorbeeld @rentawriter, @braempje, @ToJans, @sarazao, @nilsgeylen, @studiomuscle, @dirtyJos, @roelvangils en/of @appelogen volgt – mensen wier reacties hierboven zijn verwerkt – zou stukken kunnen herkennen. Waarvoor dank)


mrt 24 2010

Flunning

Vandaag gaan lopen, omdat het kon. En ook wel een beetje omdat in de Standaard stond dat smirting, de combinatie van roken en flirten, er sportief en gezond broertje bij heeft: flunning, of de combinatie van lopen en flirten. 1 op 3 joggers knoopt tijdens het lopen wel eens een flirterig gesprek aan met iemand van de andere sekse. Met als gevolg een doorslaggevende statistiek:

Lopers doen het ook beter in de slaapkamer. 1 op 10 lopers heeft minstens 1 keer per dag seks. Onsportievelingen moeten het stellen met 1 keer seks in de maand.

Nogal eens een verschil: “Lopen, nu met 96,7% meer seks“! Zeg nu zelf, wie dat weet, die blijft toch niet zitten! Al wie da niet springt is homofiel, nooit bewezen. Maar al wie dat niet loopt is eunuch, nu dus wel.

Mijn loopschoenen dus van onder een jaar of drie stof gehaald en op naar de Gentse Watersportbaan. Want daarvan stond dan weer in de krant dat die 33 meter korter is dan de altijd gedachte 5 kilometer. “Uw Watersportbaan, nu met 0,7% gratis“!

De eerste kilometer voelde … slecht. Als in roestig, tegennatuurlijk, onwennig en lastig. Maar de motivatie was er. Ik hoefde maar terug te denken aan de passage over de slaapkamer in het flunning-artikel, en daar was de motivatie al weer.

De tweede kilometer voelde … ellendig. Als in “waar ben ik aan begonnen?”. Slechts met de hulp van een mantra hield ik het vol. “Evy Gruyaert. Cho-co-la. Evy Gruyaert. Chocola. Evy Gruyaert. Chocola.” Weer 10 passen verder. Weer dichter bij het doel. Een meter of 100 voor me kreeg ik een meisje in het zicht. Zwarte training. Witte bloes. Elegantie. Gratie. “Evy Gruyaert! Chocola!”

De derde kilometer voelde … net iets minder rot. Ik denk dat ik in The Zone kwam. Een runners high had. Ik kwam erdoor. Mijn adem werd regelmatiger. Mijn stappen zelfzekerder. De kop van de Watersportbaan werd gerond. Wel tegen plan kwam het meisje van de vorige kilometer geen meter dichterbij. Integendeel. Vreemd genoeg liep ze ondertussen zeker vijfhonderd meter voor me uit. Een geoefend natuurtalent, zoveel was zeker!

De vierde kilometer voelde … te veel. The Zone was dicht, gesloten wegens failliet. De runners high een diep dal. M’n loopschoenen voelden zwaar. Niet meer op te heffen. Ik stak het op het stof van drie jaar. Wel schiep mijn altijd trager tempo nieuwe mogelijkheden. In plaats van een knap poepke in te halen, zou ik me natuurlijk ook in kunnen làten halen.

De vijfde kilometer voelde … als een ramp. De afstand werd oneindig uitgerokken. De tijd ging slow-mo. Vier keer. Vier keer werd ik voorbijgestoken. Door achtereenvolgens twee blonde joggende studentes, een snelwandelende dame van middelbare leeftijd in een strak pakje, door een goed geconserveerde maar licht zwalpende zestiger, en tenslotte door een strompelende eenbenige.

Met die laatste heb ik nog even kunnen flunnen, de rest had ik eerst niet gezien, was te snel of had mij niet gehoord met haar mp3-ding om de oren.” “Mooi weertje, niet?” riep ik. “Give me an L. Give me an O.” riep ze terug, “Give me an S. Give me an E. Give me an R”.
Al een geluk dat de Watersportbaan maar 4967 meter lang is in plaats van 5 kilometer, anders was ik er ingebleven.

Ik ga een lezersbrief schrijven, denk ik. Terwijl ik hier in mijn zetel lig met kramp in de kuiten. Dat er nog een nieuwe trend is opgedoken. Zwafgaan. Zwetend afgaan. Of iets dat “uitsloven” en “zielig” combineert. “Strompelen” en “modderfiguur”.

Vandaag geen seks, dus. Alstublieft. Evy Gruyaert en haar chocola. Ge moogt ze hebben.