Posts met de tag « Florence And The Machine»:

nov 15 2009

Niet naar Florence

Beste Florence Welch,

Als ik niet kom naar uw concert, op 21 februari van het jaar 2010, weet dan dat ik geprobeerd heb. Maar Proximus Go for Music punt bee ee, op mijn weg naar u tegenkwam.

’t Zit zo: ik zag de aankondiging van uw optreden op Vooruit punt be. Florence + The Machine, komt dat zien. Tickets, 22€. Schappelijk. Allen daarheen, vaneigens.

Kleine domper op de feestvreugde, Florence. Het concert wordt georganiseerd door Live Nation, en bijgevolg is de ticketafhandeling niet die van de Vooruit (works like a charm), maar is het te doen bij Proximusgoformusic.be.

Allez hop, Florence, ik daarheen, beetje zoeken, de concertpagina gevonden (een rechtstreekse link vond Vooruit niet nodig) en voilà, “bestel online!“…
Ik begin aan de wizard. Hoe toepasselijk, een wizard voor een entreekaartje tot het Florence + The Machine universum.

Stapke 1, en de feestvreugde krijgt opnieuw een kleine inzinking. De prijs is al gestegen naar 24 euro. En ’t is een concert met zitplaatsen (as if).

Stapke 2, ik kies betalen met Visa, en ze mogen de tickets gewoon opsturen. Ik geloof nog in de eerlijkheid van den postmens. Soms.
Stapke 3, nog een kleine financiële tegenslag. Maar niet getreurd, het is tenslotte maar 1,1 euro afleverkosten. En de servicekosten – whatever they may be – zijn geheel gratis.

Bevestigen, dus. Waarna ik in stapke 4 beland, en me kan aanmelden, of me registreren als nieuwe gebruiker.

Stapke 4 – Poging 1: aanmelden. Want ik peins dat ik al ooit een ticket via Proximus Suck At Music heb gekocht.

Oei, de combinatie van mijn gsm en meestgebruikte paswoorden kent hij niet.

Dan maar “paswoord vergeten” proberen.

Oei, “geen referenties gevonden” voor mijn e-mail.

Conclusie: ik ben hier dan toch nog nooit geweest. My bad.

Dan maar eens proberen via “nieuwe gebruiker”. Waar ik kan geraken door de hele wizard van voor af aan opnieuw te doen.
Drie minuten later, dus Stapke 4 – Poging 2: registreren. Dan kan ik meteen genieten van de “talloze voordelen” die Proximus Shit for Brains me gaat bieden.

Piece of Cake. In ruil voor het ingeven van luttele persoonlijke gegevens ga ik eindelijk toegang hebben tot de betalingsmodule. Allemaal om u te zien, Florence.

Oei, “kan de useralias niet toevoegen”. En als ultieme “Go Fuck Yourself” van Proximus Go for Fail nog de boodschap krijg mijn browser te sluiten. Right.

En dat hele proces een keer of vier doorlopen. Met alternatieve emailadressen, of ’t GSM-nummer van mijn madam. Maar nougatbollen.

Ik had het ook telefonisch kunnen proberen, Florence. Maar ik heb niet zo’n vertrouwen in telefonische procedures die een halve euro per minuut kosten als uit de online procedure al zo duidelijk blijkt dat er bij de bestemmeling utter chaos heerst. Ze mogen er trots op zijn, daar bij Proximus en Belgacom, dat ze hun naam verbinden aan een dusdanig competente en imagobevorderende onderneming als Go For Music en hun Tele Ticket Service.

Ik heb het dus opgegeven, Florence. Ik ga er niet zijn. De dag dat gij van Dog Days Are Over gaat doen, daar in de Vooruit, ga ik thuis zitten treuren, dat het vandenondzijnkloten is.


aug 13 2009

Meisjes en Muziek

’t Viel mij hier op dat de trend van het jaar op muzikaal gebied wel de dominantie van de vrouwen is aan het worden. Talent gaat dit jaar d’office vergezeld van een paar borsten, lijkt het. Dubbele hoera! Want wat voor schoons valt er niet allemaal te horen:

’t begon al goed met met Fever Ray (hieronder video van "When I grow Up", volledige album "Fever Ray" valt ook gewoon te beluisteren op Spotify). Griezeliger dan dit komen ze niet. Deze plaat – van Karen Dreijer van The Knife – met koptelefoon in het donker beluisteren is een one-way ticket naar een paar stevige nachtmerries:


Kort gevolgd door Bat For Lashes (hieronder met "Daniel", maar ook het volledige album "Two Suns" kunt ge gerust horen op Spotify). Etherisch en exentriek, maar ineens ook aangrijpend. Natasha Khan doet het bovendien bijna allemaal alleen.

Waarna La Roux binnen huppelde (Hieronder de video van "In for the kill", volledige album "La Roux" is anders ook te beluisteren op Spotify). De bezitster van de schoonste platenhoes in jaren. En met een hele hoop fijne pop als In For The Kill, Quicksand, of Bulletproof. Knappe synthesizerpop die de jaren tachtig niet alleen in haarstijl weet te doen herleven.

Op trippelvoetjes gevolgd door Au Revoir Simone (hieronder met niks, maar hun volledige album "Still Night, Still Light" staat gewoon op Spotify). Vederlicht en lichtjes monotoon, maar daardoor natuurlijk ook licht verteerbaar. Charming!

Kort erna gevolgd door Florence And The Machine (hieronder met "Dog Days Are over", ook de volledige plaat "Lungs" staat op Spotify). Een sterke plaat van een markant vrouwmens – een beetje Siouxie Sioux, een beetje Kate Bush, een beetje veel Florence Welch gelukkig ook – is wel het minste dat je hiervan kan zeggen.

En Regina Spektor haar mooie liedje van een paar jaar terug nog eens dunnetjes overdeed (hieronder met "Eet", maar ook het hele album "Far" heeft een verleden op Spotify). Bijzonder vervelend in haar zwakke momenten. Bijzonder mooi in haar sterke.

Waarna The Gossip dat hele zootje eens platwalste (hieronder met "Heavy Cross", maar ook het hele album "Music for Men" staat geduldig op u te wachten in Spotify). Deden een schitterende heruitvinding van zichzelf, en pakken met een paar joekels van … songs. En “Heavy Cross” is een klassieker – zet het gerust in lijn met het beste van Patty Smith – zoals ik dacht dat ze niet meer gemaakt werden:

En dan heb ik het nog niet gehad over de wegwerppop van Lady Gaga (van wie er trouwens wordt beweerd dat zij in het bezit is van een piemel) of Lilly Allen of de uitentreure herhaalde "I don’t wanna dance" van Lady Linn, of ander hitparadevoer dat minder smaak naar mijn bek is.
En dan moet Selah Sue nog beginnen.

Een ding lijkt zeker: in het jaar van het afscheid van Yasmine is het "Meisjes aan de Macht".