Posts met de tag « gent»:

jun 4 2013

Oh, the colours

Goed nieuws: de Ghelamco Arena – zoals het nieuwe Ottenstadion, werknaam Arteveldestadion, blijkbaar zal heten – kan van kleur veranderen. Dat gaat er mogelijk zo uit zien:

Prachtig, en dan heb ik het niet alleen over de stemmige autostradesoundtrack.

Ik zie al massa’s toepassingsmogelijkheden: zo kan het voetbalstadion geel oplichten als een speler een gele kaart krijgt, rood als er gewacht wordt op het stoppen van een neusbloeding of wenkbrauwwonde, zuurtjesgroen als er een own-goal wordt gescoord, blauw als Guy Verhofstadt komt kijken, zwart als men een beetje racistisch wil doen (of als de stroom uitvalt) en paars (de kleur der verbazing) als Gunther Schepens stadionomroeper blijkt te zijn.

Knap dus, maar niet knap genoeg. Waarom niet écht toekomstgericht werken, en een stadion zetten dat:

  • van vorm kan veranderen (bijvoorbeeld in de vorm van een groot vraagteken op de avonden dat Gunther Schepens stadionomroeper is)
  • van parking kan veranderen (hier minder van toepassing, het is de Heyzel niet)
  • van locatie kan veranderen (als het stamnummer van de club wordt verpatst aan een andere stad)
  • van hoogte kan veranderen (bijvoorbeeld zachtjes in de grond wegzakken als de schaamte te groot wordt)

Of, belangrijker nog: waarom geen stadion dat van naam kan veranderen? Bijvoorbeeld in "niet Ghelamco arena". Want met zo’n naam trekt ge misschien wel veel sponsors aan (Aswebo, Edugo, Cynalco… ze gaan staan te trappelen) maar ook veel braakneigingen. En dat staat zo slordig, in eender welke kleur van licht.


jul 25 2012

En de winnaar is…

Hotel Gent

Wat nog beloofd was: een winnaar bekend te maken van de wedstrijd “Win een overnachting in het Track-Hotel“, aka de hotelkamer in de klokkentoren van Gent-Sint-Pieters.

Er waren 31 inzendingen. Veerle, de meest enthousiaste deelneemster die zelfs een lapdance beloofde in ruil voor een nachtje in de hoogte, zette ik er voor haar goodwill 2 keer in. Kristien & Jan, een bevriend koppel dat enkele dagen ervoor in het huwelijksbootje treedt en het qua wittebroodstoestand helemaal zag zitten om een nacht in het station te slapen, zette ik er drie keer in.

Zodus was er een lijstje van 1 tot 34. Via een random generator kregen ze allemaal een volgnummer. En dan werd er een al eveneens random nummer tussen 1 en 34 getrokken. En ondanks hevig supporteren voor nummer 1 en 7 (ik heb dus nog nooit een lapdance gehad) en nummer 8, 11 of 16 (wittebroodsgeschenk), viel het lot op nummer 18. Dat nummer was toegewezen aan de 28ste deelnemer: Marion Van Hecke, aka @mylittlephony_.

Geen slechte keuze van het lot trouwens, dit was haar motivatie:

Houbi!!!!
Oh man, wat klinkt dat heerlijk. Zeker omdat het lief jarig is op 3 augustus en ik nog geen spectaculair cadeau heb. 
Echt, niet gezeverd. Momenteel krijgt ie een fietsjasje. Dat hij zelf heeft uitgekozen. Lousy girlfriend, anyone?
Dit zou werkelijk een gods/dirksgeschenk zijn.
Ik propagandeer uw blog met graagte! Bij deze is reclame voor de wedstrijd al gemaakt via Twitter.
Ik duim keihard voor mezelf. En het lief.

Een lapdance, it is not. Maar leuk, dat wel.

Voor de gein ook nog een nummer 2, 3, 4 en 5 getrokken. Voor het geval Marion toch om de een of andere reden niet zou kunnen.

2: random nummer 7, toegewezen aan de 32ste deelnemer. Veerle, aka die van de lapdance. De vloek die hier opsteeg moet van ver hoorbaar zijn geweest. De zucht van opluchting van m’n vriendin, allicht ook.
3: random nummer 17, toegewezen aan de 23ste deelnemer. De twitteraar @sandervdm.
4: random nummer 5, toegewezen aan de  7de deelnemer. Mail-deelnemer Robby van Genechten.
en 5: random nummer 2, toegewezen aan de 4de deelnemer. @Mariemaitre, wat ook jammer is want zij had er ook bij een gelijkaardige wedstrijd bij Appelogen al net naast gegrepen(en ze heeft hier al voor menig leuk moment gezorgd in haar PR-rol voor Lego).

Sorry @issuus, @pieterbl (die me onlangs nog 8 mooie avonden Gent Jazz cadeau gedaan had), collega las_ania, @vromant of @janseurinck (de enige die de opmerking maakte dat twitter-wedstrijden niet deugen, gelijk heeft hij, maar het bleek eveneens een effectieve manier om wat meer mensen van het bestaan van dit soort kleinschalige wedstrijd op de hoogte te brengen) en al de anderen. You were not even close.

Merci deelnemers, Track, de B-holding in het algemeen en @SansSouciCrea in het bijzonder. Het was mij aangenaam. En ik hoop voor @mylittlephony_ dat het al even aangenaam wordt. Slaap zacht, daarboven.


jul 20 2012

Win een nacht in Hotel Gent

U weet het, of u weet het niet, maar in Gent loopt op dit ogenblik de tentoonstelling Track. De derde grote tentoonstelling van het SMAK buiten z’n muren (Chambres d’Amis zal nog wel een bel doen rinkelen?). Kunst op wandel in de stad.

Visible world #track The basics of growth - Alon Levin  Boekenrek open air. #track 

U weet het, of u weet het niet, maar een van de werken in die tentoonstelling is van de hand van Tazu Rous. Deze Japanse kunstenaar maakt werken die in de openbare ruimte de grenzen privaat/publiek aftasten. Zo bouwt hij bijvoorbeeld een kamer rond het licht van een straatlantaarn, zodat de lamp binnenin de kamer schijnt. Of een hotelkamer op een torenspits, zodat het beeldje op de spits in het midden van de kamer komt te staan en zo een beeldige tafeldecoratie wordt. Dat soort dingen.

Ook in Gent heeft Tazu Rous nu zo’n werk neergepoot. Hotel Gent. In station Gent-Sint-Pieters. Erboven eigenlijk. De klokkentoren ingenomen, er een hotelkamer op hoogte rondom gebouwd.

Hotel Gent

U weet het, of u weet het niet, maar er kan in dat kunstwerk ook overnacht worden. Het is een volledig functionele hotelkamer. Met receptie, badkamer, een uitstekend bed, salonnetje, wekkerradio, en dus een viertal enorme klokken voor als u de wekkerradio qua uuraanduiding niet helemaal zou vertrouwen.

U weet het, of u weet het niet, maar ik heb er dus in overnacht. Vorige week vrijdag. Eerst een avondje Gent Jazz, tussen Gabriel Rios en de Jamaican Legends de sleutel gaan afhalen in Hotel Conrad. Na het concert van Rodrigo y Gabriela nog wat gaan pre-Gentse Feesten en dan om een uur of 3 de hoogte beklommen. Genoten van het nachtelijke uitzicht over het lege station. Geslapen als een roos. Deftig uitgeslapen. Bad gepakt. Nogmaals het uitzicht bewonderd. En dan nog een lekker ontbijt in gezegd Hotel Conrad, kaartjes voor Track en fietsen voor een dag gekregen ook nog.

Taa-aa-aai-aaim is on my (bed)side, yes it is. #track

U weet het, of u weet het niet, maar ook u zou ongeveer hetzelfde programma nog kunnen doen. Geheel gratis, en exclusief nog ook (de reserveringen voor het hotel waren in twintig minuten uitverkocht). En wel door een wedstrijdje te winnen. Meedoen doet u door een tweet te versturen*. Die gaat als volgt:

Misschien slaap ik binnenkort in de klokkentoren van Gent Sint-Pieters: Code1 Code2 Code3 Code4

Code1 krijgt u door het antwoord op de vraag: Bent u vrij om op 4 augustus 2012 tussen 19 en 23 uur de sleutel af te gaan halen?

a) Is het antwoord “ja”, dan is uw Code1 “Te winnen”
b) Is het antwoord “nee”, dan is uw Code1 “Ik”

Code2 krijgt u door het antwoord op de vraag: Bent u vrij om in de nacht van 4 op 5 augustus 2012 in Hotel Gent te overnachten?

a) Ja. Code2 is dan “via”
b) Nee. Code2 is dan “maak”

Code3 krijgt u door het antwoord op de vraag: Bent u vrij om op 5 augustus ’s morgens om een lekker ontbijt te nuttigen?

a) Ja. Code3 is dan “http://houbi.com”
b) Nee. Code3 is dan “geen”

Code4 krijgt u door het antwoord op de vraag: Bent u vrij om op 4 òf 5 augustus om met een stel fietsen de Track-tentoonstelling te verkennen

a) Ja. Code4 is dan “!!!”
b) Nee. Code4 is dan “kans”

Googlen mag, meer bepaald naar uw agenda dus. Meedoen tot en met woensdag 25 juli 2012 en misschien wordt u binnenkort wakker in een kunstwerk. 1 winnaar wordt per toeval uitgeloot onder degenen die via zo’n tweet meedoen* en vrij zijn dus. Ingeval gebrek aan deelnemers ga ik zelf nog eens 😉

* Het mag ook met een mail naar dirk.houbrechts@gmail.com hoor. Maar enige publiciteit rond de wedstrijd maken via uw sociale netwerken zou natuurlijk wel fijn zijn voor de mensen die deze overnachting wegschenken (Track en de NMBS-holding).

Good luck.


mrt 31 2012

Vierkant miserie

Weet ge wat miserie is? Foursquare in Twitter. In het algemeen. Ondanks dat de laatste foursquare-checkin die het vermelden op een Twitter-timeline waard was al dateert van 24 april 1995, toen ene Jratzinger2384 Mayor werd van The Vatican, gaat iedere nitwit met een smartphone toch lustig verder te doen of elke voet die hij buitenshuis verzet het inchecken én mededelen waard is.

Is het interessant, te weten dat u in de Delhaize incheckt? Is het boeiend, te weten dat u de “Mayor” van een koffiebar geworden bent? Is het wetenswaard, te weten dat u zich ophoudt ter hoogte van de flitspaal E17 Kortrijk-Gent in De Pinte (De Pinte, Vlaams Gewest). Eh. Neen dus. Voor reizen of wat specialer gelegenheden (I’m at de bevallingskamer van het UZ, I’m at de Trouwzaal van het Gemeentehuis, I just became the Mayor of HotMarijke) mag u van mij gerust uitzonderingen maken, maar in het algemeen zou Twitter toch gebaat zijn met de algemene regel “If it’s on foursquare, keep it there“.

Afijn, dat was de toestand tot voor kort. Want dat was nog maar een deel van de miserie. Toen ontdekte het symapthieke Oostvlaamse stadje Gent Foursquare, en gingen de remmen helemaal los.

Eerst was er dat 4sqcities gedoe. Een uitnodiging van Foursquare aan zijn gebruikers om interessante lijsten te maken, en de steden met de interessantste lijsten te belonen met een “badge”. Bezoekers die dan op minstens 5 van dingen van zo’n stad inchecken, kunnen dan een citybadge verdienen. Check in op de Kortrijksesteenweg, het Glazen Straatje en een uitzuipcafé naar keuze en u verdient de badge “I did Ghent“, zoiets.

Die oproep viel in Gent niet in dovemansoren. En dus werd Twitter eerst een paar weken volgeplempt met oproepen om lijsten te vervolledigen, daarna oproepen om de lijsten en masse te volgen, en dan … euforie … met het verlossende nieuws dat Gent uitverkoren was door Foursquare. Er komt een Gent-badge. Uitroepteken!
Spijtig genoeg zette Foursquare even nadien wel een domper op de Gentse #4sqCities-vreugde door een ietwat ongelukkig ontwerp van de badge:

Muskatnuss

Maar nog was men niet geleerd, in Gent. Want daar kwam men op de proppen met Ghendetta. Een soort spel waarop ge u aanmeldt met foursquare, ingedeeld wordt in een van de vijf “clans”  (Wolves, Hawks, Panthers, Snakes & Schlemielen) en dan “gebied kunt veroveren” door in vijandig gebied in te gaan checken en alles. Megaspannend, allemaal. En reden genoeg dus om daar de godganse dag over te twitteren. “SCHLEMIELEN ARE FOREVER bitches #ghendetta”, dat soort tweets. Met de backlash wacht men tot er ook in Antwerpen of godbeware de provincie iets gelijkaardigs van de grond komt.

Gij zult tegenwerpen: eenieder tweet zoals hij gebekt is. En als ge het niet leuk vindt is er de unfollow knop. Muuter. Of en vooral filters (alhoewel, Tweetdeck, de twittercliënt die ik bovenhaal bij teveel noise, is momenteel offline gehaald). 
To which I reply “doet dat ne keer zelf, ffs“, bijvoorbeeld door eens af te spreken alle ghendetta-gerelateerde stuff altijd in tweets gericht aan @ghendetta of @ghendettawolves etc te zetten. De rest van de niet-boodschap-hebbende-wereld heeft er dan geen last van (als ge @ghendetta niet volgt verschijnen die tweets niet in uw TL) en uw mede-geïnteresseerden/clanleden blijven toch op de hoogte.

Dat zou ne keer “wijs” zijn in meer dan de Gentse betekenis. En al de rest dus miserie. Viervierkantig.


feb 2 2012

Oppervolta

Waar ik nog iets van wilde vertellen, omdat het er zo goed was, is een lang uitgesteld bezoek aan Volta. Meer dan een maand geleden, wel al.

De setting, een oud stroomverdelingscentrum, aan de nieuwe Wandeling in Gent, is prachtig. Een groot gebouw, industrieel, maar ook bijzonder mooi verbouwd. Nergens voel je de tocht van de fabriekshal, of ruik je nog het smeer van de turbine. Wel zeer gezellig tafelen, en bovenaan een zeer gezellig café. Ideaal om een paar uur voor of na een geweldige maaltijd te pimpelen. De sfeer, efficiënt, maar zeer joviaal tegelijkertijd.

De kok, Ollie Ceulenaere, een van de drie “Flemish Foodies”. Zelfbenoemde generatie talentvolle koks met oog voor authentieke ingredienten en een snuifje rock-n-roll. Bloedbroeders met Kobe Desramaults (In De Wulf en De Vitrine naast het Glazen Straatje) en Jason Blanckaert (vroeger C-Jean, nu met een eigen stek achter het Patershol met J.E.F.). Een verrijking voor culinair Gent, alleszins.

Het “dinnermenu”, omdat we er gingen op de vooravond van kerstmis, het enige dat er te krijgen was. Dat was ons eerst telefonisch gevraagd, dus best correct. Opgesteld in zes gangen van telkens drie trio’s van ingrediënten. Een manier van menu-presenteren die de drie Flemish Foodies gemeen hebben. Leuk, want het laat veel ruimte voor verrassing over wat er uiteindelijk op het bord gaat belanden.

Volta - GentVolta - Gent

Begin: Rundstartaar ‘Aubrac’, rode biet, rogge. Een fijne binnenkomer, zonder meer, want het smaakte naar meer.
Daarna Zeeuwse creuses ‘Grevelingen’, ongezouten brood, veldsla. Geweldig lekker. Wat zeg ik, ge-wel-dig lekker.Volta - Gent

Door met Witte kool, gerookte paling, peterselie. Afzonderlijk zeer smaakvol klaargemaakte dingen, maar helaas ook een rotcombinatie. Botste en klotste, zonder enige harmonie tussen de zeer verschillend smaken op het bord.

Ondertussen een prachtig zicht op de helemaal open keuken, waar een keukenbrigade van een man of acht zich uit de naad werkte. Weinig woorden, weinig gelach, maar naadloos op elkaar ingespeeld. Van de chef die overal de finishing touches aanbrengt, tot het ventje dat een hele avond quenellen stond te lepelen, maar altijd precies wist wanneer hij met dat quenellekarweitje moest stoppen om bij te springen bij een fornuis of een bord. Een beter beeld op werken in een restaurant dan 3 seizoenen Mijn Restaurant.

Volta - Gent

Op naar de hoofdschotel Polderhaas ‘D’Hauwe’, Peterseliewortel, Ajuin, Royal. Het andere uiterste. Fantastisch. Wat zeg ik: fan-tas-tisch. 
Smet op het blazoen, de toch wel heel kleine portie. Als je een stukje vlees zo goddelijk lekker kan laten smaken, dan smaakt dat toch gewoon naar meer. Zelfs in een zesgangenmenu. Kan er dus geen slecht woord over kwijt, wel _weinig_ woorden.

Het menu sloot af met twee desserten. Eén zeer geslaagd onder de noemer “Baba, komkommer, Granny Smith“. Dat van die Granny Smith was een zeer goed idee. En één iets minder “Peer 8 uur gegaard, gezouten caramel, specerijen“. Dat van die caramel was geen goed idee, en had aan een koffie niet genoeg om die overdreven zoutsmaak weg te spoelen.

De prijs voor dit alles: 58€ per man, met aperitief, koffie, wijn en water erbij in de buurt van de 90€. Well worth it.

En dus was de indruk: zeer goed, maar niet verpletterend. En ook wel: het beste restaurant van Gent (zeg ik met gevaar van J.E.F., want daar ben ik nog niet geweest). Als ze met deze serieux en ambitie verder doen, dan wordt Volta groot, heel groot. Culinaire tempel, met flair. Ze zijn er nog niet, maar ze komen er: Oppervolta.


jan 29 2012

Gentse Feesten Light

Weet je wat, dacht ik gisteren, laat ik eens hoogst origineel doen en in Gent gaan rondstruinen. In tegenstelling tot de affiche, die lichtjes beloofde, zag het er zwart van het volk. Oplichting!

Lichtfestival Gent

Gentse feesten light, dus. Niet zozeer in opkomst, want die was massaal. Wel dat de Schepen van Feestelijkheden en Vermaak der Voortschuifelende Volksmassa’s precies zijn vergunningsstempel voor dranktenten en eetstandjes was kwijtgespeeld in het donker. Of geen groot licht is. 
Mijn indruk van het lichtfestival was dus dat 200.000 mensen lichtjes op hun honger bleven.

Maar er was ook licht in de duisternis: de verlichting, die was bij momenten echt wel wijs:

Lichtfestival Gent

 


dec 8 2010

Kleurencopies for Life

Hoppakee, een vraag voor crowdsourcing for life. De spits is eraf, of het spits, alla, we zijn begonnen:

Ik wil graag de goedkoopste copycenter in Gent die mij 750 kleurencopies wil maken ergens tussen kerst en nieuwjaar #beleidsplan.

Als we er een goed antwoord op vinden stort Hannes D’Hulster (hannesdh op twitter) 25€ voor Music for life.

Piece of kleurenkopiecake.
Kent gij iemand die pas nog massa’s kleurenkopies heeft genomen, hebt gij nog ooit rondgevraagd voor prijzen voor een gelijkaardig aantal kopies, hebt gij in uw kennissenkring een loonslaaf van een copyshop, hebt gij tijd om wat copyshops te mailen, of kunt gij die mens op eender andere manier helpen … laat het weten, hieronder in de comments.

copy print
foto: Copy print by loop_oh on Flickr

Actieoverzicht (onder het motto: alle begin is moeilijk)

Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Aantal afgesloten vragen: 0
Aantal open vragen: 1
Som voor Music For Life 2010 (actienummer MFL1096) als we alle vragen beantwoorden: 25 euro

 

Zelf ook een vraag crowdsourcen?

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ’t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Dus heb je een vraag: mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten (the meaning of life, het adres van een goeie loodgieter in je buurt, de cupsize van Marie Vinck) en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt. De opbrengst gaat naar Music For Life 2010, dit jaar om AIDS-wezen in Swaziland een toekomst te geven.

 


aug 10 2009

Een mening over Starbucks

Careful (by el patojo)

Hoera! Starbucks komt naar België 🙂
Of nee: Oh jee, Starbucks komt naar België 🙁

Hoe zegt u? Er was al een Starbucks? Op de luchthaven van Zaventem?

Hoera dus, Starbucks komt nu ook al naar Antwerpen 🙂
Of nee: Oh jee, Starbucks kom nu ook al naar Antwerpen 🙁

Om maar te zeggen dat ik dringend een mening nodig heb, over de komst van deze Amerikaanse koffieketen.

Zeg het me. Wat is de consensus van de goegemeente?
Want ik weet het dus niet, wat ik moet vinden.
Is het de amerikanisering van onze (Weense) koffiecultuur? Een nieuwe stap in de McDonaldisering van ons landje? Zoals Subway momenteel de broodjeszaken stormenderhand overneemt, en de martino vervangt door de chicken teryaki?
Ik wil het wel willen vinden.
Maar, beken ik terzelfdertijd: ik hou wel van McDonalds. En Subway. Omdat het zo overdreven is. En zo standaard. Je weet blindelings wat je eraan hebt: junkfood dus, maar wel lekker en veel.
Ga ik dan ook niet van Starbucks houden?

Wat ik wel peins, is dat Starbucks wreed zijn best gaat moeten doen om lekkerder te ruiken dan mijn favoriete koffiehuis, de Mokabon in Gent. Of om lekkerder koffie te verkopen dan de Mokabon. Of een gezelliger plaats te zijn om een uurtje te zitten dan de Mokabon. Of interessanter volk te lokken dan de Mokabon. Of lekkerder wafels te serveren dan de Mokabon. Of fijner rumoer te ontlokken dan het volk in de Mokabon.

Als Starbucks naar Gent besluit te komen, kunnen ze dan ook beter de Mokabon kopen.
Een beetje als Facebook naar het realtime web wil komen door Friendfeed te kopen.
Of wacht, daar is mijn mening al: niet dus.
Blijf toch weg, Starbucks!

– – – – – – – –

Spotify Playlist:
– Starfish & Coffee – Prince
– No Milk Today – Herman’s Hermits
– Sugar Hiccup – Cocteau Twins
– Take a Sip – Luciano
– Coffee and TV – Blur
-Koffie en Brood – Raymond van het Groenewoud


sep 8 2008

Rommel

Gisteren was het rommelmarkt in het Prinsenhof in Gent.
Maar het regende.
Pijpenstelen.
Wij zijn geweest, maar zijn het afgedropen. Weggeregend. Druppen nu nog wat na.

De gevolgen? Niet te overzien.

Het begint met vandaag een rommeloverschot. Van verkopers die niet zijn komen opdagen, of het na 4 uur dapper de elementen trotseren toch de aftocht kozen.
Die hun rommel dus niet zijn kwijtgeraakt.
Dat betekent: volgend jaar een dubbel rommelaanbod.
Overvolle dekentjes.
Dat betekent dalende prijzen.
Een aderlating, serieuze koopkrachtvermindering voor rommelverkopers.
Deflatie.
Negatieve groei.
En de Russen die dat dan hier allemaal aan een spotprijs kunnen opkopen.
Zodat we geruisloos achter een nieuw IJzeren Gordijn verdwijnen.

Bij de niet-opgedaagde kopers zorgt het weer dan weer voor rommeltekort. Onvervuld verlangen om rommel te kopen.
Een overschot aan existentiële vragen. “Zou ik vandaag iets gekocht kunnen hebben, waar ik volmaakt gelukkig van was kunnen worden“. Bijvoorbeeld.
Onvermijdelijk volgen de depressies. Slaapproblemen.
Afhankelijkheid van drugs, en pillen, handeltje in de handen van Afghanen, Iraniërs en louche Nederlanders.
Criminaliteit. En harde actie daartegen.
Zodat we geruisloos achter het bruine gordijn van het VB verdwijnen.

Enkel de Turkse medemensen waren op post om te kopen, bleek uit het straatbeeld.
Weer of geen weer.
Hun koopkracht Belgisch bestedend.
Zodat hun thuisbasis zuchtend en geldloos achterblijft.
Wegkwijnt in Turkse plattelandsmiserie.
Protesteert tegen Westerse rommel. Radicaliseert. Aggressief wordt. Om zich heen grijpt. Islamiseert. Oprukt in een omgekeerde reconquista.
Zodat we geruisloos achter het groene gordijn met krulletters van de Sharia verdwijnen.

Kortom. De zogezegde rommelhypotheken kredietcrisis die de beurskoersverklaarders van Kanaal Z al een jaar brood op de plank bezorgt, zal maar klein bier blijken, bij het Vlaamse rommeloverschot dat op 7 september 2008 begon in Gent, in het Prinsenhof.


apr 14 2008

Japans in Gent: Amatsu

’t Was verbazend lang geleden, maar zaterdag is het er eindelijk nog eens van gekomen: babysit voor de kleintjes, en de groten culinair op zwier in Gent.

Ook verbazend hoe moeilijk het was om nog een restaurant te vinden dat n “Open” was, n “Nog Plaats” had. Faim Fatale, Faim de Toi, Faim du monde, Kaai 14 … allemaal dicht of vol. Tegen dat we door de Hoogpoort liepen, was onze Faim dus al behoorlijk groot. Daar viel ons lodderig oog echter op Amatsu, een stijlvol Japans restaurant. Eenmaal binnen, hebben we ons die keuze geen seconde beklaagd.

Hier krijg je immers authentieke Japanse sushi en sashimi geserveerd. Met een echte Japanner achter de toog, die met Franse verfijndheid, Zwitserse precisie en Duitse maniakaliteit voor details – op zijn Japans dus – zijn vis en groentjes staat te snijden en te schikken op prachtige houten torentjes.

We kozen eensgezind voor het sashimi-menu en een aperitiefje van Japanse pruimenwijn. Zo krijg je massa’s hapjes (zeewier, lotuswortel, visballetje, nog meer zeewier, groentjes, iets gefrituurds, nog een beetje zeewier) voor de hoofdschotel: een royale portie kraakverse sashimi, plakjes rauwe tonijn, zalm, octopus, zoetwatergarnaal enz…, geserveerd samen met miso-soep, gember-pickles en rijst. En nog wat zeewier. Na afloop volgde dan nog een heerlijke en overigens geheel zeewier-loze sorbet en koffie/thee.
Dit was genieten van voor tot achter (dat zeewier is dus wel lekker), met als uitschieter de bijna op de tong smeltende tonijn.

Prijs: 130 voor twee. Niet bepaald goedkoop, en sinds eerdere besprekingen op internet is dit restaurant precies wel al serieus in prijs gestegen. ’t Is iets met de voedselprijzen van tegenwoordig…

Sinds “Mijn Restaurant”, moet het natuurlijk naast de “cuisson” (rauw), de “mise en place” (knap), de “service” (uiterst attent en vriendelijk, precies het juiste tempo), de wijn (onopvallend, noch in positieve of negatieve zin) ook nog over de sfeer van dit etablissement gaan, en die was geweldig. We genoten echt van het geprul met de eetstokjes, de prachtige kommetjes, … en hadden dus in het geheel geen “Lost in Tokyo”-gevoel.

Speaking of “Mijn Restaurant”: na afloop trouwens nog eens langs de Charlekijn gelopen, om te checken of dat wel een echt restaurant en zo was. Televisie en realiteit, soms is het moeilijk te geloven dat die dingen ook in ’t echt gebeuren. Maar ja hoor: Kris stond in het deurgat van zijn keuken, en Angelo stond op straat te paffen.

Practicalities:
Amatsu : Hoogpoort 29, 9000 Gent
tel. : 09/224.47.06 – fax : 09/224.47.08
info@amatsu.bewww.amatsu.be


nov 18 2007

Afbraaktoeristen

Gisteren nog eens een dagje gaan “shoppen zonder iets te kopen” in Gent, ’t is te zeggen: nog eens gaan rondwandelen in de omgeving en winkels die tot vorig jaar nog onze dagelijks decor uitmaakten, maar sinds ons uitwijken naar Balegem nog maar eens in de maand of zo worden aangedaan. Broodje in de Hema, een koffietje in de Mokkabon, frietje op de Graslei, eten in het Magazijn, snuisteren in de Petit Zsa Zsa, een wijntje in het Oeverloze Eiland… for old time’s sake. Gisteren hielden we het wel wat korter: rond half vier terug naar huis, want de klein mannen begonnen moe te worden.

Onze tram hield echter halt in de Koningin Elisabethlaan en kon niet verder. Bleek dat het net de moment was waarop de eerste van de twee post-gebouw torens werden neergehaald (ihkv. Project Gent Sint-Pieters). Te voet verder, waar er al een serieus aantal afbraaktoeristen stond te wachten op de finale knal.

Een vriendelijke mevrouw van Radio 2 dacht er even aan ons te interviewen, maar toen ze hoorde dat we niet echt stonden te wachten op de knal haalde ze toch haar microfoon niet boven en ging ze verder op zoek naar “architectuurstudenten die speciaal hiervoor naar Gent waren afgezakt”.

“Mijne Kodak” had ik niet bij en voldoende geduld om meer dan een uur te wachten op een ineenzakkend skelet van een gebouw hadden de kindjes ook al niet, zodat het “moment suprme” aan ons is voorbij gegaan.
Gelukkig stikte het er van de amateur- en professionele fotografen die met de snelheid van het licht hun materiaal op het internet aan het zetten zijn. Zodat ik nu, met wat achterstand, toch nog de afbraaktoerist in mij zijn ogen de kost kan geven: zie hier (photoset Kerygma) of hier (youtube van standpunt sporen, door Huug van Gentblogt) of hier (Youtube van ver standpunt) of hier (photoset Tim op Flickr) of hier (photos van Hullaballoo)….

Voor de liefhebbers, de tweede toren (die vlak langs de straat) wordt volgende week om 15u25 neergehaald. Breng een thermos met warme choco mee…


okt 1 2007

Flikkendag

Flikkendag in Myanmar

’t was weer erg druk in Gent gisteren. Hoeveel man er precies was, weet niemand (125.000 man is een schatting). En plezant dat dat was! ’t Zou in Gent elke dag een beetje flikkendag moeten zijn!

’t was weer erg rustig in Myanmar gisteren. Hoeveel man er precies verdwenen is, weet niemand. En plezant dat dat is! In Birma is het elke dag een beetje flikkendag.

Noot: bron van dit beeld = Reuters, as found on http://www.smh.com.au/news/world/burma-clashes-kill-three/…