Tutstop

Op: Thursday at 10:39 pm, in: familie, In het nederlands

Hoezee hoezee, ons ventje is van zijn eerste verslaving af.
En dan heb ik het niet over dat wit poeder op zijn pannekoeken dat hij gisteren bejubelde. De verderfelijke invloed van een wielrenner met voorbeeldfunctie? Daantje beweerde dat het ging over poedersuiker, maar zeker ben ik daar toch niet van.
Neen, Daantje (3 jaar en 5 maanden ondertussen) heeft eindelijk zijn tut aan Maarten gegeven.

Dat werd tijd, want zo rond 3 jaar is het wel tijd om te stoppen met foppen. Anders kunnen er vergroeiingen aan de tanden komen. Overbeet. Blijven tutteren mag dan wel goed zijn voor de orthodontische industrie maar aan zo’n blikhandel in de mond heb ik zelf al een kindertrauma (een kleintje dus) overgehouden en dat wil ik de jeugd van tegenwoordig dus graag besparen. Tutteren heeft trouwens ook voordelen, want van het alternatief duimen zijn kinderen nog veel moeilijker af te brengen.

Hij had er enkel eentje voor lange autoritten, en voor in zijn bedje. Overdag wordt er hier niet getutterd, ook niet door Maud (1 jaar en 8 maanden). Maar die nachttut, die wilde hij zo maar niet opgeven. Zat vergroeid in zijn slaapritueel.

De kinderdokter had hem bij een recent bezoek ook nog eens proberen te overtuigen, maar haar argument “anders zal je niet goed harde koeken kunnen eten” werd door Daantje weggewimpeld met het voornemen dat hij nooit nog harde koeken hoefde want dat die eigenlijk toch lang niet zo lekker zijn als zachte koeken. Kinderlogica, moeilijk tegenop te kunnen.

Een eerste stel pogingen, waarbij we het tutje meepakten uit zijn kamer en hem lieten proberen of hij erzonder niet in slaap zou kunnen vallen, haalden niet veel uit. Na een kwartiertje stond hij daar weer, om ons mee te delen dat het echt niet lukte zonder. Na zo’n paar dagen gesukkel dan maar wat straffer motivatiespul bovengehaald.

Wat het gekost heeft:

• twee cadeautjes (een “prinses op de erwt”-spelletje van Haba – en een erg leuke vlieger), als omkoopinstrumenten voor na de eerste twee nachten zonder
• twee ijsjes, als beloofde beloningen de dagen erna
• 0 traantjes
• 1 beetje overtuigingskracht, de dagen nadien. Van dat hij nu echt een grote jongen is geworden. En dat hij het toch al tegen oma aan de telefoon had verteld dat hij nu zonder tutje kan slapen.
• 1 grote zucht van opluchting nu het hele tutverhaal ondertussen al vergeten lijkt, en bewondering voor de flinke manier waarop hij het heeft opgevat.

Een onbedoeld gevolg is dat het slapen rond de middag nu wel helemaal ten einde lijkt. Daar lijkt hij zo zonder tut om op te tutteren ineens niet veel nood meer aan te hebben. Des te rustiger zijn onze avonden… Hoezee hoezee, maal twee, dus.

Hij lijkt dan ook ineens een stuk gegroeid. Een stuk ouder. Maar dat hij – zoals hier te zien op het schoolfeest van het GILO in Balegem, waar de peuterklas een flukse Griekse sirtaki op de planken zette – ondertussen al een stevige snor heeft gekweekt was toch onverwacht.

Reacties: Er zijn nu 3 reacties op deze post. Er is plaats voor eentje meer...
Tags: daan, fopspeen, GILO, Haba, tut
Link: http://houbi.com/?p=292