Posts met de tag « Het Laatste Uur»:

sep 18 2008

More Cowbell!

Mijn vorige poging om in Het Laatste Uur te komen mislukte deerlijk dankzij een schitterende tekst van Randall Casaer (striptekenaar, grappige gast, medewerker van Wouter Deprez, ge kent hem mogelijk van zijn deelname aan “De Slimste Mens” een paar seizoenen geleden) die met mijn moustache was gaan lopen.

Maar niet versaagd. Zo snel zijn ze daar bij de VRT niet van mij af.
Deze week gaat het immers over “Koebel” gaan.

Sedert een schitterende sketch in Saturday Night Live is dit het muzikantengrapje par excellence. “More cowbell”! Nooit genoeg.

In de cow bell database zitten interessante songs genoeg. Rond 3 kon ik wel een verhaal verzinnen:

Yello met Bostich

Als er iemand “recht van koebel” heeft, dan zijn het wel de Zwitsers.
Land van Toblerone en koekoeksklokken, van Grote Kleine-deeltjes Botsbanen en alpenweiden met hele kuddes grazende, klingelklangelende koeien.
Maar ook het land van Yello. Het briljantste dat er ooit uit dat land gekomen is. Prettig gestoorde idioten met een neus voor hits, DEVO meets ELO, of zo. Een soort kruising van een grote kleine-deeltjes botsbaan met een alpenweide klingelklangelende koeien.
Bostich was een van hun eerste singles, en werd later talloze malen gesampled en vermangeld door anderen. Onder andere door onze eigen Erotic Dissidents. Zoals veel New Beat niet echt muzikaal hoogstaand, maar met hun titel zaten ze er wel kloef op in het beschrijven van het effect van Yello, Bostich en hun koebellen: “Move your ass, and feel the beat”.

Talking Heads “Once in a lifetime”

Onlangs werd ik op een morgen wakker, en ik bleek die nacht 40 geworden te zijn.
Tijd dus voor een midlife crisis.
Twijfel over wat geweest is, geëmmer over wat nog moet komen, kent u dat?
David Byrne heeft dat gekend.
Of hij schreef er toch een lied over.
“Once in a lifetime” uit de briljante plaat “Remain in Light”, die veel van haar briljantigheid dankt aan furieus gehamer op koebellen.
Same as it ever was, same as it ever was, koe-bel, koe-bel, de sleur van het leven, same as it ever was.
Tijd voor actie.
Ik wil de Everest nog beklimmen
en een goal scoren in de Champions League
en Tanja Dexters binnendoen en …
maar op je veertigste ligt dat stilaan buiten bereik.
Op de radio komen, dat is nog haalbaar voor mannen met een midlifecrisis.
Nog net haalbaar voor mij, en al zeker voor David Byrne.
Once in a lifetime.

Qua koebel-intensiteit is “Once in a lifetime” trouwens niet het Talking Heads hoogtepunt, dat gaat naar een andere song uit dezelfde briljante plaat “Remain in Light”, namelijk “Crosseyed and Painless”.

Lipps Inc met Funky Town

Lipps Inc, gaan met geen schoonheidsprijzen lopen. Niet voor het hoesje van hun bekendste single “Funky Town”, want dat ding moet ongeveer de lelijkste platenhoes zijn sinds de uitvinding van het verpakken van vinyl in een stuk gebruikte keukenrol. Gebruikt om iets héél erg vies mee op te deppen.
En al evenmin voor hun show. Want zelden werden mensen in lelijker fluo pakjes uitgerust dan de drie dames die deze act op podia kwamen vertegenwoordigen.
Neen, Lipps Inc wint de prijs voor jeugdsentiment.
Dat ene akkoordje.
Tjengdetjeng … won’t you take me to… tjengdetjeng … funky town?
En plots is het weer Zaterdagavond. Radio 2. Omroep Brabant. Met een Annemie. Weekend. Forever. Straks komt Domino. Met Luc Janssen. Maar eerst nog wat disco.
En dat Funky town daar de perfecte intro voor leverde.

Of er eentje van de drie gaat in geraken, hoort u zondag van 23 tot 24 uur op radio 1 of later via de podcast


sep 10 2008

Moustache

Fans van Lutgard Simons, treur niet langer. Want er is een nieuw programma op de radio waarin gij de agenda kunt bepalen. Groetjes doen is er niet bij. Maar “the mike is yours”… en dus ook de platenkeuze.
Het Laatste Uur, heet het, en het is het nieuwe kindje van Koen Fillet.

Voor de eerste uitzending rond het thema “start” kon ik niet dadelijk iets bedenken, maar voor de tweede uitzending rond “snorren” ging er wel een lichtje branden en stuurde ik deze tekst in.

Al jaren is mijn bewondering voor Nick Cave groot, erg groot.
Maar er zijn grenzen aan de grootheid.
Want wat stond er op zijn laatste plaat?
Goeie muziek. Natuurlijk. Spreekt vanzelf.
Maar ook een moustache.
Een grote. Vieze. Moustache.
Ik ben bereid véél door de vingers te zien, maar niet een snor,
dus vraag ik een lied uit beter tijden aan:
The ship song.
Ook een snorrenlied, eigenlijk.
Want wat loopt er op schepen, zeker op piratenschepen rond?
Bultenaars, eenarmigen, mankepoten, outcasts met één oog.
En allemaal met baarden – Jan, Piet, Joris en Korneel – en een snor.
Nick Cave dus. Mijn favoriete holenmens. Maar toch liever zonder knevel.

Maar helaas. Mijn tekstje werd gesmaakt, maar Nick Cave bleek al “vergeven”. Gereserveerd door Serge Simonart. En ze hadden Lux Janssen ook al moeten zeggen dat hij een andere snorremans moest zoeken.

Grmbl. Dat die Simonart eens bij zijn idool Prince blijft. Da’s toch ook een soort snorremans met zo een subtiel maar oerlelijk lijntje boven de bovenlip. Een pornosnor voor beginners. Was ik een babe, met zo’n gezichtbegroeiing had hij nog lang om een Kiss kunnen smeken, mr. Symboolmans.

Maar niet getreurd. Het geweer van schouder veranderd, en naar een ander icoon overgelopen. Met dit mooie lied:

Een uitzending over snorren, zonder de oppersnor, dat zou niet mogen zijn. Daarom stel ik voor een lied op te nemen van de man die de bijnaam “de gesnorde” droeg.
Neen, Guy Mortier, gij niet… terug in uw mand.
Ik heb het natuurlijk over Georges Brassens, bijgenaamd “Le Moustachu”.
Dichter met gitaar en een snor die altijd trots bleef, eerst zwart, later grijs
Met “Les Copains d’Abord”, misschien.
Gitaargepluk uit de tijd dat de wind bij ons nog uit het Franse Zuiden waaide, met een eloquente ode aan de vriendschap.
Over vrienden van vroeger…
Kleuterkameraadjes, broekventjes, studiemakkers, Erasmusvrienden, collega’s van vroegere werken. Verdwenen, in mist opgegane vriendschap. Die misschien luisteren naar de radio op dit ontieglijk uur. Of die een snor gekweekt hebben, inmiddels. Rijkswachter zijn, of pornoster. Het weze hen vergeven…

Om te weten of mijn moustache de snoruitzending heeft gehaald, luister aanstaande zondag naar “Het Laatste Uur” op Radio 1, abonneer u op de podcast, of volg de blog van radiomaker Koen Fillet.