Posts met de tag « Hugo Claus»:

okt 24 2008

Een post over de post

Wat lees ik:

In 2009 lanceert de Post een speciale zegel ter ere van Louis Braille, uitvinder van het blindenschrift. Zijn naam en de frankeerwaarde zullen er in braille op geschreven staan.

Fijn, fijn. Ik en mijn blinde medemensen kijken er al naar uit. Ik hoop wel dat de definitieve zegels wel iets meer fijnzinnig gaan zijn dan deze voorontwerpen:

Postzegels voor blinden

En even later:

De Post meldde woensdag totaal honderd verschillende postzegels uit te geven in 2009. Veel zegels zijn gewijd aan schrijvers. Zo kunnen brievenschrijvers zegels likken van Hugo Claus, Amélie Nothomb, Anne Provoost, “Redu, Village du livre”, Henri Vernes en “de Poëziezomers van Watou” en Tom Lanoye. .

Fijn, fijn. Laat het creatief witzen maken met “achterkant” “Tom Lanoye” en “likken”, of “Amélie Nothomb” “tong” en “in de gleuf steken” een aanvang nemen.

Amélie Nothomb en filatelie De postzegel van Tom Lanoye

Maar… is dat nu een reden om de postzegels op te laten slaan?

Een postzegel voor een standaardbrief met een Belgische bestemming zal vanaf 1.1.2009 0,59€ kosten, tegen 0,54€ nu. Met 0,59 euro blijft de verzending van een brief in België onder het huidige gemiddelde binnenlandse tarief in West-Europa (0,60€) voor de zendingen tussen 0 en 50 gram.

Van 54 cent naar 59 cent? Hallo? 5 cent opslag, begod. Da’s 9,26%. Voor een “genormaliseerde zending”, heet dat dan, maar ik behoud me het recht voor dat toch een abnormale stijging te vinden.

Of wacht.
Ik heb niks gezegd. Dat ze het voor mijn part met 926% laten opslaan.
Want ik geloof niet dat ik in het jaar 2008, toch al bijna een volle maand of tien bezig nu, ook maar één ding genaamd brief gestuurd heb. Een paar brieven gekregen, dat wel. Veel te weinig eigenlijk, want de spaaractie met smurfenpostzegels die momenteel loopt dreigt ten huize hier een fiasco te worden.
Maar gestuurd?
Als ik naar mezelf kijk: Snail mail, going the way of the dodo.


mrt 19 2008

Hugo Claus is dood

Er zijn zo van die berichten, die vallen als een bom. Een donderslag.
Die doen je opkijken naar de hemel. Daarnet was het nog helder. Seffens is het storm.
Zo ook de mare dat Hugo Claus dood is.
Heden wordt verleden tijd.
En hoewel je wist dat het einde ging komen – de handen steeds beveriger, de actes de prsences kariger – doet dit nieuws zuchten.
Euthanasie, voor de Alzheimer hem te veel te pakken kreeg.
Shock en schok.
Een naald, een ader. Cobra, adder.
Een afscheidsbrief? Een laatse kus. Een laatste zucht.
Tot in de laatste beslissing, fier (arrogant zullen sommigen weer gaan zeggen) overeind.
nobel zonder Nobel.
(dit stuk) Belgi is verdrietig.

Elders:

  • De 7 mijlpalen van Claus in het Humo-archief: ‘Kleine reeks’ (1947), ‘De Oostakkerse gedichten’ (1955), ‘De verwondering’ (1962), ‘Interieur’ (1971), ‘Het verdriet van Belgi’ (1983), ‘Een zachte vernieling’ (1988), ‘Wreed geluk’ (1999)).
  • Het snelnieuws bij De Standaard, Marc Reynebeau’s portret, Bio , …