Posts met de tag « jeugd»:

nov 19 2009

De Hermannen

Amai, Herman Van Rompuy, President van de Europese Unie? Dat we dat nog mogen meemaken.
Hoera voor de vaderlandsliefde! En ik ga morgen zeker en vast nog eens bij hem op zitdag, eens vragen of hij geen schoon europees postje heeft voor mijne jongste. Waar is mijn CVP-lidkaart, nu ze nog eens van pas kan komen?

Maar wat ik me dan afvraag: wat zouden de Hermannen daar eigenlijk van vinden? Dat een Herman het zo ver schopt.
En ook wel, of er eigenlijk nog iemand zich de Hermannen herinnert?

Allez, De Hermannen, weet ge nog? Een terugkerend item in Villa Tempo, het onovertroffen muzikaal programma op toendertijd nog de VRT, of was ’t zelfs nog BRT toen? Die Hermans-gewijs de wereldproblemen oplosten waar ze bijstonden. Met hun witte pruiken en zwarte zonnebrillen.

Het internet geeft niet thuis, op wat losse vermeldingen in de biografieën van Bart Peeters, Hugo Mathyssen en Marcel Vanthilt na. Wel een Humo-cover, uit 1985:

humo-hermannen (by houbi)

Uit de tijd dat de covers van Humo nog wat cultureel verantwoorder mochten: de Hermannen als Janssen, Janssen en Janssens. In een decor van Di Chirico. Van de hand van de legendarische illustrator Ever Meulen. Met Eddy Wally (met een kraag die me een beetje aan dat Rubensschilderij van 3 posten terug doet denken), toen al.
Nog nergens een herfstsymphonie met Marie Vinck te bespeuren.

Marie Vinck op de cover van Humo (by houbi)

Come to think of it, Marie Vinck was toen niet eens geboren. Of wel, ze is geboren in 1983, en de Hermannen zijn van 1984-1986. Dus als Marie Vinck toendertijd al naakt tussen de herfstbladeren lag te krioelen, kraaide er geen haan naar. Of ’t moet een pedofiele haan geweest zijn.

Verplicht af te sluiten met: Zucht, we worden out.


feb 15 2009

Elektronicakerkhof

Bij een zondags bezoekje aan mijn ouderlijk huis in Genk werd ik er door mijn vader op gewezen dat er nog “een beetje oude rommel” van mij op zolder stond. En of ik eens kon zeggen wat daarvan weg mocht, en wat ik wilde houden.
Een beetje” bleek een eufemisme, “oude rommel” al evenzeer. Een kerkhof van afgedankte elektronica, bleek ik achtergelaten te hebben. Het stond er netjes uitgestald op het QuickStep-laminaat. Een waardeloos design-museum van halfvergaan bruingoed.

Electronicakerkhof

Een kabelmodem (1), een telefoonmodem (1), video-recorders (2), een elektrische type-machine (1), een laptop (1), luidsprekers (4), cassette-recorders (3), platendraaiers (3), versterkers (2), printers (2), een walkman (woot!), mijn kot-televisietoestel (een erfstuk van m’n oma), wekker-radio’s (2) en nog een stuk of 20 lege dozen.

Sommige dingen nog werkend, maar het meeste met hier of daar een klein mankementje. Wellicht wel te herstellen door iemand met wat kennis van circuits en zekeringen, maar geen van allen het geld van zo’n reparatie nog waard. Een versterker en een platenspeler heb ik gered. De rest is ondertussen zijn bestaan roemloos geëindigd op een Genks containerpark.

Confronterend.
Van het geld dat in de apparaten ooit gekropen is (die laptop bijvoorbeeld, die koste toen voor al zijn 640Kb. intern geheugen en Harde Schijf van 40 Mb. ook al meer dan 1.000€), dat het nu niet meer waard is.
Van vergankelijkheid. En wat het zegt over de apparaten en gadgets die we nu hip en must-have vinden (nieuws: Sony heeft er net eentje uit, dat ge niet wilt missen)

Nu, een paar dingen zijn hun geld ook wel waard geweest. Die typemachine bijvoorbeeld, daar heb ik nog ooit een hete vervelende zomer lang “Onder de Vulkaan” van Malcolm Lowry uit het Engels mee vertaald. Don’t ask. Of die platenspelers, die hebben hun werk gedaan. Dat cassette-recordertje van Philips, daar is de halve collectie van de platen-uitleen-afdeling van de Genkse bibliotheek ooit mee opgenomen (in de dagen dat hometaping nog volop aan killing music deed). De soundtrack van mijn jeugd, de dingen waar je later altijd het meest lyrisch over wordt, heeft erop gespeeld.
Die modem heeft ooit zwaar moeten moduleren en demoduleren, in al z’n 28.8 Kb/seconde glorie (herinner u dit geluid, of prijs u gelukkig als u het nooit gekend heeft).

’t Is allemaal voor de pletwals. Of mag Afrika een beetje gaan vergiftigen.
Sic transeat gadgethifigloria mundi.


mrt 5 2008

Song chart meme

Een nieuwe meme doet de ronde (bij Keukentafel en Michel en Clopin of Inferis, en nu stop ik, of deze post gaat lijken op een van die after-Bwards/Leuven blogdrink dingen vol met links voor de vriendelijkheid en de sociale cohesie). Hoezee!

Mijn inzending:

Song meme

Eerst u allemaal een beetje laten raden, zodra er iemand in de comments het juist heeft volgt wat meer uitleg…
Een volle 4 minuten heeft het geduurd. Shame on you, bende luie zwammen 😉
Het ging hier uiteraard om “Mijn schoolgaande jeugd” van Raymond van het Groenewoud. Niet meteen muzikaal zijn beste song, maar de tekst is zeker de moeite waard.

Ik wilde deze tekst namelijk al een tijdje gebruiken in een post, als kick-off van een nieuwe serie die ik in gedachten heb: een bezoek aan de plaatsen waar ik in mijn jeugd mijn broek gesleten heb. Straks hopelijk deel 1: de plaats waar ik geboren ben.

Voor de volledigheid, hier de volledige tekst van het nummer:

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
O heerlijke tijd was dat
Ah, het deed m’n verstand zoveel deugd
Dat ik mij wou verzuipen in bad
Al die vriendelijke meesters
De zon op het plein
De leerlingen met bruine boekentas
Ach, hoe licht was mijn hart in die tijd
Hoezeer kon ik iedereen haten
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet de weemoed mij in het hart

Ach, hoe leerzaam was heel die tijd
Ik zou niet weten wat
Tenzij die enorme rottrap
Van de leraar tekenen
Die mij nooit tekenen gaf
En de proppen die ik mocht rapen
Van ’t plein
Als ik dan ook
Een klein kwartiertje vrij had
En de ferme greep van de prefect
Waarbij de botten kraakten
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet ontroering mij in het hart

Daar gaat de bel van ringeling
‘k Wou dat ik de lucht inging
Rijelijen twee aan twee
Best van al gedwee
Binnenstromen in de muf
Muffe klas alwaar ik suf
Zure zweters, dat doet deugd
’t Lot van onze jeugd

Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
De glimlach op het gelaat
De selectie wie deugt en niet deugt
De ouders verdrietig en kwaad
Ah, wij hebben geen kind
Om trots op te zijn
De kennissen
O wee, hun vragen doen pijn
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan zeg ik tegen m’n peuters
Als ik denk aan m’n schoolgaande jeugd
Dan schiet de vreugde mij in het hart