Posts met de tag « keukentje»:

okt 4 2013

Pijplijntje

Donald Muylle is weer los. Geen reclameblok of “de hoogstaande Dovy-kwaliteit” wordt in de verf gezet. Donald gebruikt voor de afboording van zijn keukenplanken natuurlijk nog altijd “geen minderwaardig ABS, PVC of laserkanten, maar het zeer sterke laminaat”. En “Hoe herken je laminaat? Aan het fijne, donkere lijntje!”

Ondertussen toch al een beetje last mee gehad, met de in die spots opgedane wetenschap. Want altijd als ik ergens denk het hoogwaardig laminaat te herkennen, vang ik bot, oorvegen of erger.

De mevrouw met weggelaserde wenkbrauwen en “permanente make-up” boven haar ogen was hogelijk verontwaardigd dat ik haar meende te herkennen aan het fijne, donkere lijntje. Geen laminaat.

De zwartharige dame in schoonheidssalon “de Brasilian” was niet content toen ik haar dacht te herkennen aan het fijne, donkere lijntje. Geen hoogwaardig laminaat.

Op het wreed vuile cocaïnefeestje dacht ik ook even: is dat geen fijn, donker lijntje. Maar nee hoor: geen laminaat.

De grens tussen onacceptabel morbide humor en nog redelijk acceptabele morbide humor. Niet van laminaat.

De Italiaan op terugweg van de kapper, die ik meende ik te herkennen aan dat fijne ding boven zijn neus. Io non sono laminaat, stronzo!

Het contract om m’n ziel te verkopen aan de duivel, dat ik dacht onderaan te herkennen aan het fijne, donkere stippellijntje. Gewoon papier.

 

Afijn, genoeg gelamineerd gelamenteerd. Zo gaat dat hier weer niet vooruit. Massa’s beloofde blogposten die ik achtersta en toch schrijf ik nu in de plaats weeral liever dit  fijne donkere ongeintje.

Hoe herkent men een blogger met achterstand: aan het fijne, donkere in-de-pijplijntje.

In de pijplijn


dec 2 2007

Sinterklaas, vorte klootzak*

Grote verwondering vanmorgen toen we opstonden hier ten huize D.: Sinterklaas bleek deze nacht al langs te zijn gekomen!

Dat Heerschap heeft dus net als de Kerst en de eindejaarssfeer absoluut geen scrupules, en komt ongegneerd te vroeg. Wachten tot zijn verjaardag op 6 december, ho maar!
Nee, zegt de Sint, want dat is dit jaar op een donderdag, en dan kunnen de kindjes niet spelen met het gekregen speelgoed, en dan zeuren ze als ze naar school moeten en zo…
Nee… dan komt het goedheilig meneertje maar een weekend vroeger zijn dingen binnengooien.

En dan maar zeuren dat de kinderen van tegenwoordig verwend zijn, mijnheer… Ge moet ne keer zien wat Mijtermans en zijn vuile Pieten hier zijn komen afsmijten! Een keuken! Met een ontbijtset, een potjesset, en potten en pannen. Ne volledige uitzet, kortom. En een knikkerbaan! En een kerststal! Allemaal van hout… De kerel is precies goeie klant bij Haba en PlanToys tegenwoordig…
En een Bumba-dekentje, een hoop gimauvekes (of hoe heten die gesuikerde dingen), koekjes, chocola, chocoladeletters. En voor mij een boek van Velt over ecologisch tuinieren (Wrijf het er maar een keer in, man, dat er hier in de tuin nog vl moet gebeuren…)

Probeert ge ne keer uw kinderen verantwoord op te voeden, met respect voor het kleine en bewust van ’t feit dat niet iedereen het zo breed heeft. En dan komt zo’n “kindervriend” het weer saboteren! Ouder zijn, ’t is een hondestiel, mijnheer…

Knikkerban

Daan en het keukentje

Maud keurt de keuken

* De titel van dit essayistisch hoogstandje is ingegeven door het kijken naar de film n het lezen van het boek “Ex-Drummer” van Herman Brusselmans, op n dag (eerste in de Humo-serie Boek+Film). Ge zoudt van minder…