Posts met de tag « l’esprit de l’escalier»:

sep 8 2009

De perfecte tweet

Tweeten. Het is het makkelijkste dat er is. Gedachte hebben, neerpennen, beetje verkorten tot het in 140 karakters past, nalezen op schrijffouten, en versturen.
En toch, soms valt het moeilijk. Als ik het goed wil doen. De tweet als aforisme. ’t Moet kort zijn, en toch alles uitdrukken wat je wilt. Gedenkwaardig zijn, en makkelijk te onthouden. Liefst ook een beetje lollig. Op favrd.com stikt het van de goeie voorbeelden, de tweet als kunst. Ik haal dat niveau niet.

Het begint met een emotie:

Aaargh, ik krijg de sijskes van mensen die op een roltrap stil gaan staan, links en rechts, zodat mensen met haast niet doorkunnen.

Kan droogweg met een link:

Beste medetreinreizigers: als je op de roltrap wil, volg dan eerst de cursus: http://bit.ly/MQmMh

Kan gebiedend:

Mensen, onthou het nu eens. Rechts op de roltrap = R = Rustig gaat ook. Links op de roltrap = L = Laat mij door!!!!

De lolligheid te ver doordrijven is al te makkelijk en wordt al snel Bond Zonder Naam-achtig:

Roltrappen, met al die lamzakken die stilstaan zijn het beslist geen loltrappen.

Te agressief is ook niet goed:

De eerste die nog voor mij op een roltrap stil durft te gaan staan zal ik eens middels een trap naar beneden laten rollen.

Te hermetisch

"Mens erger je niet", toch geen gemakkelijk gebod als het sujet in kwestie op een roltrap stapt en promt stil gaat staan.

Dit vind ik al beter:

Er zijn twee soorten mensen: zij die op een roltrap stil blijven staan, en zij die zich daaraan ergeren.

Niet slecht. Maar deze vind ik beter:

Er zijn twee soorten mensen op de wereld: zij die op een roltrap stilstaan, en zij die niet door kunnen.

Tweet. Send. Negeer zoals de rest van mijn doorwrochte zieleroerselen.

Maar heb ik nu de beste tweet gekozen? Kon het niet nog (veel) beter? Met meer esprit de l’escalier (roulant)? Wat gij?


mei 21 2008

Trapgrap

Moeder waarom bloggen wij?
In mijn geval, omdat ik de “koning van de trappenlol” of “keizer van de trapgrap” ben. Le Roi de l’esprit d’escalier, Der König vom Treppenwitz en de King of the staircase wit…

Ik verklaar mij nader met een recente anekdote:

Ik wandel vanmiddag door de straten van Brussel.
Ik passeer een duif.
Ze vliegt op. Rakelings langs het gezicht van een toeriste.
Ze schrikt, roept “Oh my God, that bird scared me“, met het soort vettig Amerikaans accent waar je een frietkot mee zou kunnen bevoorraden.
Haar compagnon had het niet gezien blijkbaar.
Dus roept ze tegen mij “Oh my God, did you see that bird?
Ik doe van “Uh-uh“.
En wandel verder.
En twee meter verder bedenk ik dat ik eigenlijk had moeten zeggen:
Lady, that was a mocking bird. Named so because it mocks your fear of it.“.
Perfecte repliek.
Maar te laat.

En dat is dus “l’esprit de l’escalier“. De briljante, gevatte of grappige repliek of grap die u invalt, als je al op de trap staat. Te laat dus. Als het moment voorbij is.
Ook bij de Duitsers een ingeburgerde term “Treppenwitz“, maar blijkbaar uitgevonden door Diderot (die van de Encyclopedie Humaine).

Lit. staircase wit; originally a witticism of Diderot in Paradoxe sur le Comédien (completed in 1778, published in 1830).
Diderot observed the tendency to think of a quick come-back only after it is too late to say it: one often thinks of a witty retort only when one is leaving an event, walking down a staircase (or stoop), with little other dialog to interrupt personal thoughts.
This expression dates from a time when the word esprit, which now means “spirit” or “mind”, meant more commonly “wit” (though mot d’esprit still means “witticism”).

Op mijn blog kan ik al eens kauwen en herkauwen voor ik iets neerschrijf, vandaar dat ik er heel af en toe in slaag hier iets grappigs neer te poten. Maar in real life?
Wat zou ik geven om ad rem te zijn…